Euripides was one of the three great tragedians of classical Athens, alongside Aeschylus and Sophocles, and is widely regarded as the most psychologically realistic of the three. He was celebrated in antiquity for his sympathetic portrayals of women, his morally ambiguous heroes, and his willingness to subject traditional myths to rational and emotional scrutiny. His influence on later drama was so profound that Aristotle, in the Poetics, called him 'the most tragic of the poets.'

When and where did Euripides live?

Euripides was born around 480 BCE, traditionally said to be on the island of Salamis on the same day as the famous naval battle, though this detail may be legendary. He spent most of his life in Athens, the cultural centre of the Greek world during the age of Pericles, before relocating late in life to the court of King Archelaus of Macedon. He died in Macedonia around 406 BCE, shortly before his rival Sophocles.

What genre or literary tradition did Euripides work in?

Euripides worked exclusively within the genre of Attic tragedy, composing plays for performance at the City Dionysia and the Lenaia, the major dramatic festivals held in Athens in honour of the god Dionysus. He followed the established formal conventions of Greek tragedy — including a chorus, episodes, and strophic song — while pushing the boundaries of the genre by introducing melodramatic plots, realistic diction, and operatic monodies sung by individual actors. His innovations moved tragedy closer to the sentiments and language of everyday life, a tendency that Aristophanes famously mocked in his comedies Frogs and Thesmophoriazusae.

What did Euripides write?

Euripides is credited with writing approximately ninety-two plays in antiquity, of which nineteen survive — the largest corpus of any ancient Greek tragedian. His extant works include celebrated tragedies such as Medea (431 BCE), Hippolytus (428 BCE), The Trojan Women (415 BCE), Electra, Hecuba, The Bacchae, and Iphigenia at Aulis, the latter two produced posthumously. He also wrote the satyr play Cyclops, the only complete example of that genre to survive from antiquity, and the tragicomedy Helen.

Who and what influenced Euripides?

Euripides was profoundly shaped by the intellectual climate of fifth-century Athens, particularly the Sophistic movement, whose leading figures — Protagoras, Gorgias, and Prodicus — were his contemporaries and, according to ancient tradition, personal acquaintances. The philosopher Anaxagoras, who taught that mind (nous) rather than the gods governed the cosmos, exerted a strong rationalist influence on Euripides' skeptical treatment of traditional religion. He was also heir to the tragic tradition established by Aeschylus and refined by Sophocles, against which he defined his own more psychologically driven approach to myth and character.

What shaped Euripides' life and career?

Euripides lived through the entire arc of the Peloponnesian War (431–404 BCE), and the mounting brutality of that conflict is widely seen as a formative pressure on plays such as The Trojan Women (415 BCE), which premiered in the same year as the Athenian destruction of Melos. Despite writing prolifically, he won the first prize at the City Dionysia only four or five times during his lifetime, suggesting that his unconventional style often met with official disapproval even as it attracted popular admiration. In the final years of his life he accepted the invitation of King Archelaus of Macedon, perhaps disillusioned with Athens, and died there around 406 BCE.

What is Euripides' legacy in Western literature?

Euripides became the most widely read and imitated of the three great tragedians in antiquity: Aristotle's student Theophrastus noted that later poets drew more from Euripides than from either Aeschylus or Sophocles. His plays were translated and adapted by the Roman tragedian Seneca, whose Medea, Phaedra, and Troades transmitted Euripidean themes directly into Renaissance and early modern European drama. In the modern era, his exploration of female interiority, war's moral cost, and divine indifference has made works such as Medea, The Bacchae, and The Trojan Women central texts in theatrical repertoires worldwide and subjects of sustained scholarly and philosophical inquiry.

What genre is Euripides' Helen?

Euripides' Helen is a tragicomedy, sometimes classified as a romantic or escape drama, representing a distinct subgenre within Greek tragedy. It combines the formal conventions of Attic tragedy—choral odes, iambic trimeters, and a five-actor structure—with elements of romantic intrigue, comic recognition, and a happy ending that sets it apart from more orthodox tragic works such as Medea or Hecuba.

When was Euripides' Helen written?

Euripides' Helen was first performed in 412 BCE at the Athenian festival of the City Dionysia, the same year as his Andromeda. It was composed in the final decade of Euripides' career, roughly contemporaneous with Iphigenia in Tauris, and belongs to a cluster of late plays sometimes called his 'romance' or 'melodrama' group.

What is Euripides' Helen about?

The play presents an alternative mythological tradition, drawn from the lyric poet Stesichorus, in which Helen never went to Troy; instead, the gods sent a phantom in her likeness to Troy while the real Helen was transported by Hermes to Egypt, where she remained faithful to her husband Menelaus. The drama opens in Egypt at the court of King Theoclymenus, where Helen learns that Menelaus has survived the Trojan War; the couple are reunited and must devise a daring escape plan before Theoclymenus can force Helen into marriage.

What are the central themes of Euripides' Helen?

The play's primary themes include the deceptive nature of appearances and the gap between reputation and reality, as Helen is condemned throughout the Greek world for an adultery she never committed. Additional themes encompass the arbitrary cruelty of the gods, the suffering caused by war fought on false pretences, the constancy of marital fidelity, and the question of what constitutes true identity when one's image can be separated from one's self.

What is the structure and form of Euripides' Helen?

The play follows the standard five-part structure of Greek tragedy: prologue, parodos, three episodes separated by choral stasima, and an exodos. It comprises approximately 1,692 lines written predominantly in iambic trimeter for dialogue, with lyric meters—including dochmiacs and various aeolic forms—deployed in choral odes and monodies; a notable kommos between Helen and the chorus (lines 164–251) opens the play with exceptional lyric intensity.

What was the political and historical context of Euripides' Helen?

Helen was staged in 412 BCE, in the immediate aftermath of the catastrophic Athenian Sicilian Expedition of 415–413 BCE, which destroyed an enormous Athenian fleet and army. Scholars widely interpret the play's premise—a devastating war waged for a mere phantom—as a pointed commentary on that military disaster and on the futility of imperial overreach during the later stages of the Peloponnesian War.

What are the defining literary features and style of Euripides' Helen?

The play is distinguished by its sophisticated use of dramatic irony, intricate recognition scenes (anagnōrisis), and self-conscious manipulation of audience expectations about myth. Euripides deploys extended rhetorical debates (agōnes), a richly textured 'Egyptian' exotic setting, and what Aristotle would later classify as complex plotting (mythos peplegmenos), featuring reversal (peripeteia) and recognition working in concert to produce the play's surprising tonal lightness.

What did Euripides' Helen contribute to literary tradition?

Helen made the Stesichorean 'phantom Helen' tradition—first articulated by Stesichorus of Himera in his Palinode (c. 560 BCE)—central to the literary canon by giving it full dramatic embodiment. The play established a precedent for what scholars call 'metatheatrical' tragedy, in which mythological material is consciously rewritten and the act of storytelling itself becomes thematically significant, influencing later Hellenistic and Roman treatments of myth.

How has Euripides' Helen influenced later literature and culture?

The play's innocent-Helen tradition was adopted by the Alexandrian poet Theocritus and debated by later ancient authors including Herodotus (Histories 2.112–120), who had independently reported a similar Egyptian tradition. In the modern era, the play directly inspired H.D. (Hilda Doolittle) to write her long poem Helen in Egypt (1961), and it has generated substantial scholarly and theatrical interest as a proto-feminist rereading of the Trojan War myth, with notable modern productions staged at major international festivals.

Who are the key figures in Euripides' Helen?

The central characters are Helen herself, portrayed as a virtuous and intelligent woman unjustly defamed, and Menelaus, the king of Sparta who arrives in Egypt as a shipwrecked vagabond and must overcome his own disbelief before accepting the true Helen. Supporting figures include Theonoe, the prophetically gifted sister of Theoclymenus who sympathises with the Greeks and conceals their presence, and King Theoclymenus, the Egyptian antagonist whose desire for Helen drives the plot's urgency; the Dioscuri, Castor and Polydeuces, appear as deus ex machina figures at the play's conclusion.

0:00

Helen

Euripides

Ἑλένη

Νείλου μὲν αἵδε καλλιπάρθενοι ῥοαί,

ὃς ἀντὶ δίας ψακάδος Αἰγύπτου πέδον

λευκῆς τακείσης χιόνος ὑγραίνει γύας.

Πρωτεὺς δʼ ὅτʼ ἔζη τῆσδε γῆς τύραννος ἦν,

Φάρον μὲν οἰκῶν νῆσον, Αἰγύπτου δʼ ἄναξ,

ὃς τῶν κατʼ οἶδμα παρθένων μίαν γαμεῖ,

Ψαμάθην, ἐπειδὴ λέκτρʼ ἀφῆκεν Αἰακοῦ.

τίκτει δὲ τέκνα δισσὰ τοῖσδε δώμασι,

Θεοκλύμενον ἄρσενʼ ὅτι δὴ θεοὺς σέβων

βίον διήνεγκʼ εὐγενῆ τε παρθένον

Εἰδώ, τὸ μητρὸς ἀγλάισμʼ, ὅτʼ ἦν βρέφος·

ἐπεὶ δʼ ἐς ἥβην ἦλθεν ὡραίαν γάμων,

καλοῦσιν αὐτὴν Θεονόην· τὰ θεῖα γὰρ

τά τʼ ὄντα καὶ μέλλοντα πάντʼ ἠπίστατο,

προγόνου λαβοῦσα Νηρέως τιμὰς πάρα.

ἡμῖν δὲ γῆ μὲν πατρὶς οὐκ ἀνώνυμος

Σπάρτη, πατὴρ δὲ Τυνδάρεως· ἔστιν δὲ δὴ

λόγος τις ὡς Ζεὺς μητέρʼ ἔπτατʼ εἰς ἐμὴν

Λήδαν κύκνου μορφώματʼ ὄρνιθος λαβών,

ὃς δόλιον εὐνὴν ἐξέπραξʼ ὑπʼ αἰετοῦ

δίωγμα φεύγων, εἰ σαφὴς οὗτος λόγος·

Ἑλένη δʼ ἐκλήθην. ἃ δὲ πεπόνθαμεν κακὰ

λέγοιμʼ ἄν. ἦλθον τρεῖς θεαὶ κάλλους πέρι

Ἰδαῖον ἐς κευθμῶνʼ Ἀλέξανδρον πάρα,

Ἥρα Κύπρις τε διογενής τε παρθένος,

μορφῆς θέλουσαι διαπεράνασθαι κρίσιν.

τοὐμὸν δὲ κάλλος, εἰ καλὸν τὸ δυστυχές,

Κύπρις προτείνασʼ ὡς Ἀλέξανδρος γαμεῖ,

νικᾷ. λιπὼν δὲ βούσταθμʼ Ἰδαῖος Πάρις

Σπάρτην ἀφίκεθʼ ὡς ἐμὸν σχήσων λέχος.

Ἥρα δὲ μεμφθεῖσʼ οὕνεκʼ οὐ νικᾷ θεάς,

ἐξηνέμωσε τἄμʼ Ἀλεξάνδρῳ λέχη,

δίδωσι δʼ οὐκ ἔμʼ, ἀλλʼ ὁμοιώσασʼ ἐμοὶ

εἴδωλον ἔμπνουν οὐρανοῦ ξυνθεῖσʼ ἄπο,

Πριάμου τυράννου παιδί· καὶ δοκεῖ μʼ ἔχειν —

κενὴν δόκησιν, οὐκ ἔχων. τὰ δʼ αὖ Διὸς

βουλεύματʼ ἄλλα τοῖσδε συμβαίνει κακοῖς·

πόλεμον γὰρ εἰσήνεγκεν Ἑλλήνων χθονὶ

καὶ Φρυξὶ δυστήνοισιν, ὡς ὄχλου βροτῶν

πλήθους τε κουφίσειε μητέρα χθόνα

γνωτόν τε θείη τὸν κράτιστον Ἑλλάδος.

Φρυγῶν δʼ ἐς ἀλκὴν προυτέθην ἐγὼ μὲν οὔ,

τὸ δʼ ὄνομα τοὐμόν, ἆθλον Ἕλλησιν δορός.

λαβὼν δέ μʼ Ἑρμῆς ἐν πτυχαῖσιν αἰθέρος

νεφέλῃ καλύψας — οὐ γὰρ ἠμέλησέ μου

Ζεύς — τόνδʼ ἐς οἶκον Πρωτέως ἱδρύσατο,

πάντων προκρίνας σωφρονέστατον βροτῶν,

ἀκέραιον ὡς σῴσαιμι Μενέλεῳ λέχος.

κἀγὼ μὲν ἐνθάδʼ εἴμʼ, ὁ δʼ ἄθλιος πόσις

στράτευμʼ ἀθροίσας τὰς ἐμὰς ἀναρπαγὰς

θηρᾷ πορευθεὶς Ἰλίου πυργώματα.

ψυχαὶ δὲ πολλαὶ διʼ ἔμʼ ἐπὶ Σκαμανδρίοις

ῥοαῖσιν ἔθανον· ἡ δὲ πάντα τλᾶσʼ ἐγὼ

κατάρατός εἰμι καὶ δοκῶ προδοῦσʼ ἐμὸν

πόσιν συνάψαι πόλεμον Ἕλλησιν μέγαν.

τί δῆτʼ ἔτι ζῶ; θεοῦ τόδʼ εἰσήκουσʼ ἔπος

Ἑρμοῦ, τὸ κλεινὸν ἔτι κατοικήσειν πέδον

Σπάρτης σὺν ἀνδρί, γνόντος ὡς ἐς Ἴλιον

οὐκ ἦλθον, ἵνα μὴ λέκτρʼ ὑποστρώσω τινί.

ἕως μὲν οὖν φῶς ἡλίου τόδʼ ἔβλεπεν

Πρωτεύς, ἄσυλος ἦ γάμων· ἐπεὶ δὲ γῆς

σκότῳ κέκρυπται, παῖς ὁ τοῦ τεθνηκότος

θηρᾷ γαμεῖν με. τὸν πάλαι δʼ ἐγὼ πόσιν

τιμῶσα Πρωτέως μνῆμα προσπίτνω τόδε

ἱκέτις, ἵνʼ ἀνδρὶ τἀμὰ διασῴσῃ λέχη,

ὡς, εἰ καθʼ Ἑλλάδʼ ὄνομα δυσκλεὲς φέρω,

μή μοι τὸ σῶμά γʼ ἐνθάδʼ αἰσχύνην ὄφλῃ.

Τεῦκρος

τίς τῶνδʼ ἐρυμνῶν δωμάτων ἔχει κράτος;

πλούτου γὰρ οἶκος ἄξιος προσεικάσαι,

βασίλειά τʼ ἀμφιβλήματʼ εὔθριγκοί θʼ ἕδραι.

ἔα·

ὦ θεοί, τίνʼ εἶδον ὄψιν; ἐχθίστην ὁρῶ

γυναικὸς εἰκὼ φόνιον, ἥ μʼ ἀπώλεσεν

πάντας τʼ Ἀχαιούς. θεοί σʼ, ὅσον μίμημʼ ἔχεις

Ἑλένης, ἀποπτύσειαν. εἰ δὲ μὴ ʼν ξένῃ

γαίᾳ πόδʼ εἶχον, τῷδʼ ἂν εὐστόχῳ πτερῷ

ἀπόλαυσιν εἰκοῦς ἔθανες ἂν Διὸς κόρης.

Ἑλένη

τί δʼ, ὦ ταλαίπωρʼ — ὅστις ὤν μʼ ἀπεστράφης

καὶ ταῖς ἐκείνης συμφοραῖς ἐμὲ στυγεῖς;

Τεῦκρος

ἥμαρτον· ὀργῇ δʼ εἶξα μᾶλλον ἤ με χρῆν·

μισεῖ γὰρ Ἑλλὰς πᾶσα τὴν Διὸς κόρην.

σύγγνωθι δʼ ἡμῖν τοῖς λελεγμένοις, γύναι.

Ἑλένη

τίς δʼ εἶ; πόθεν γῆς τῆσδʼ ἐπεστράφης πέδον;

Τεῦκρος

εἷς τῶν Ἀχαιῶν, ὦ γύναι, τῶν ἀθλίων.

Ἑλένη

οὐ τἄρα σʼ Ἑλένην εἰ στυγεῖς θαυμαστέον.

ἀτὰρ τίς εἶ πόθεν; τίνος δʼ αὐδᾶν σε χρή;

Τεῦκρος

ὄνομα μὲν ἡμῖν Τεῦκρος, ὁ δὲ φύσας πατὴρ

Τελαμών, Σαλαμὶς δὲ πατρὶς ἡ θρέψασά με.

Ἑλένη

τί δῆτα Νείλου τούσδʼ ἐπιστρέφῃ γύας;

Τεῦκρος

φυγὰς πατρῴας ἐξελήλαμαι χθονός.

Ἑλένη

τλήμων ἂν εἴης· τίς δέ σʼ ἐκβάλλει πάτρας;

Τεῦκρος

Τελαμὼν ὁ φύσας. τίνʼ ἂν ἔχοις μᾶλλον φίλον;

Ἑλένη

ἐκ τοῦ; τὸ γάρ τοι πρᾶγμα συμφορὰν ἔχει.

Τεῦκρος

Αἴας μʼ ἀδελφὸς ὤλεσʼ ἐν Τροίᾳ θανών.

Ἑλένη

πῶς; οὔ τί που σῷ φασγάνῳ βίον στερείς;

Τεῦκρος

οἰκεῖον αὐτὸν ὤλεσʼ ἅλμʼ ἐπὶ ξίφος.

Ἑλένη

μανέντʼ; ἐπεὶ τίς σωφρονῶν τλαίη τάδʼ ἄν;

Τεῦκρος

τὸν Πηλέως τινʼ οἶσθʼ Ἀχιλλέα γόνον;

Ἑλένη

ναί·

μνηστήρ ποθʼ Ἑλένης ἦλθεν, ὡς ἀκούομεν.

100

Τεῦκρος

θανὼν ὅδʼ ὅπλων ἔριν ἔθηκε συμμάχοις.

101

Ἑλένη

καὶ δὴ τί τοῦτʼ Αἴαντι γίγνεται κακόν;

102

Τεῦκρος

ἄλλου λαβόντος ὅπλʼ ἀπηλλάχθη βίου.

103

Ἑλένη

σὺ τοῖς ἐκείνου δῆτα πήμασιν νοσεῖς;

104

Τεῦκρος

ὁθούνεκʼ αὐτῷ γʼ οὐ ξυνωλόμην ὁμοῦ.

105

Ἑλένη

ἦλθες γάρ, ὦ ξένʼ, Ἰλίου κλεινὴν πόλιν;

106

Τεῦκρος

καὶ ξύν γε πέρσας αὐτὸς ἀνταπωλόμην.

107

Ἑλένη

ἤδη γὰρ ἧπται καὶ κατείργασται πυρί;

108

Τεῦκρος

ὥστʼ οὐδʼ ἴχνος γε τειχέων εἶναι σαφές.

109

Ἑλένη

ὦ τλῆμον Ἑλένη, διὰ σʼ ἀπόλλυνται Φρύγες.

110

Τεῦκρος

καὶ πρός γʼ Ἀχαιοί· μεγάλα δʼ εἴργασται κακά.

111

Ἑλένη

πόσον χρόνον γὰρ διαπεπόρθηται πόλις;

112

Τεῦκρος

ἑπτὰ σχεδόν τι καρπίμους ἐτῶν κύκλους.

113

Ἑλένη

χρόνον δʼ ἐμείνατʼ ἄλλον ἐν Τροίᾳ πόσον;

114

Τεῦκρος

πολλὰς σελήνας, δέκα διελθούσας ἔτη.

115

Ἑλένη

ἦ καὶ γυναῖκα Σπαρτιᾶτιν εἵλετε;

116

Τεῦκρος

Μενέλαος αὐτὴν ἦγʼ ἐπισπάσας κόμης.

117

Ἑλένη

εἶδες σὺ τὴν δύστηνον; ἢ κλύων λέγεις;

118

Τεῦκρος

ὥσπερ γε σέ, οὐδὲν ἧσσον, ὀφθαλμοῖς ὁρῶ.

119

Ἑλένη

σκοπεῖτε μὴ δόκησιν εἴχετʼ ἐκ θεῶν.

120

Τεῦκρος

ἄλλου λόγου μέμνησο, μὴ κείνης ἔτι.

121

Ἑλένη

οὕτω δοκεῖτε τὴν δόκησιν ἀσφαλῆ;

122

Τεῦκρος

αὐτὸς γὰρ ὄσσοις εἰδόμην· καὶ νοῦς ὁρᾷ.

123

Ἑλένη

ἤδη δʼ ἐν οἴκοις σὺν δάμαρτι Μενέλεως;

124

Τεῦκρος

οὔκουν ἐν Ἄργει γʼ οὐδʼ ἐπʼ Εὐρώτα ῥοαῖς.

125

Ἑλένη

αἰαῖ· κακὸν τόδʼ εἶπας οἷς κακὸν λέγεις.

126

Τεῦκρος

ὡς κεῖνος ἀφανὴς σὺν δάμαρτι κλῄζεται.

127

Ἑλένη

οὐ πᾶσι πορθμὸς αὑτὸς Ἀργείοισιν ἦν;

128

Τεῦκρος

ἦν, ἀλλὰ χειμὼν ἄλλοσʼ ἄλλον ὥρισεν.

129

Ἑλένη

ποίοισιν ἐν νώτοισι ποντίας ἁλός;

130

Τεῦκρος

μέσον περῶσι πέλαγος Αἰγαίου πόρου.

131

Ἑλένη

κἀκ τοῦδε Μενέλαν οὔτις εἶδʼ ἀφιγμένον;

132

Τεῦκρος

οὐδείς· θανὼν δὲ κλῄζεται καθʼ Ἑλλάδα.

133

Ἑλένη

ἀπωλόμεσθα· Θεστιὰς δʼ ἔστιν κόρη;

134

Τεῦκρος

Λήδαν ἔλεξας; οἴχεται θανοῦσα δή.

135

Ἑλένη

οὔ πού νιν Ἑλένης αἰσχρὸν ὤλεσεν κλέος;

136

Τεῦκρος

φασίν, βρόχῳ γʼ ἅψασαν εὐγενῆ δέρην.

137

Ἑλένη

οἱ Τυνδάρειοι δʼ εἰσὶν ἢ οὐκ εἰσὶν κόροι;

138

Τεῦκρος

τεθνᾶσι καὶ οὐ τεθνᾶσι· δύο δʼ ἐστὸν λόγω.

139

Ἑλένη

πότερος ὁ κρείσσων; ὦ τάλαινʼ ἐγὼ κακῶν.

140

Τεῦκρος

ἄστροις σφʼ ὁμοιωθέντε φάσʼ εἶναι θεώ.

141

Ἑλένη

καλῶς ἔλεξας τοῦτο· θάτερον δὲ τί;

142

Τεῦκρος

σφαγαῖς ἀδελφῆς οὕνεκʼ ἐκπνεῦσαι βίον.

143

ἅλις δὲ μύθων· οὐ διπλᾶ χρῄζω στένειν.

144

ὧν δʼ οὕνεκʼ ἦλθον τούσδε βασιλείους δόμους,

145

τὴν θεσπιῳδὸν Θεονόην χρῄζων ἰδεῖν,

146

σὺ προξένησον, ὡς τύχω μαντευμάτων

147

ὅπῃ νεὼς στείλαιμʼ ἂν οὔριον πτερὸν

148

ἐς γῆν ἐναλίαν Κύπρον, οὗ μʼ ἐθέσπισεν

149

οἰκεῖν Ἀπόλλων, ὄνομα νησιωτικὸν

150

Σαλαμῖνα θέμενον τῆς ἐκεῖ χάριν πάτρας.

151

Ἑλένη

πλοῦς, ὦ ξένʼ, αὐτὸς σημανεῖ· σὺ δʼ ἐκλιπὼν

152

γῆν τήνδε φεῦγε πρίν σε παῖδα Πρωτέως

153

ἰδεῖν, ὃς ἄρχει τῆσδε γῆς· ἄπεστι δὲ

154

κυσὶν πεποιθὼς ἐν φοναῖς θηροκτόνοις·

155

κτείνει γὰρ Ἕλληνʼ ὅντινʼ ἂν λάβῃ ξένον.

156

ὅτου δʼ ἕκατι, μήτε σὺ ζήτει μαθεῖν

157

ἐγώ τε σιγῶ· τί γὰρ ἂν ὠφελοῖμί σε;

158

Τεῦκρος

καλῶς ἔλεξας, ὦ γύναι· θεοὶ δέ σοι

159

ἐσθλῶν ἀμοιβὰς ἀντιδωρησαίατο.

160

Ἑλένῃ δʼ ὅμοιον σῶμʼ ἔχουσʼ οὐ τὰς φρένας

161

ἔχεις ὁμοίας, ἀλλὰ διαφόρους πολύ.

162

κακῶς δʼ ὄλοιτο μηδʼ ἐπʼ Εὐρώτα ῥοὰς

163

ἔλθοι· σὺ δʼ εἴης εὐτυχὴς ἀεί, γύναι.

164

Ἑλένη

ὤ, μεγάλων ἀχέων καταβαλλομένα μέγαν οἶκτον

165

ποῖον ἁμιλλαθῶ γόον; ἢ τίνα μοῦσαν ἐπέλθω

166

δάκρυσιν ἢ θρήνοις ἢ πένθεσιν; αἰαῖ.

167

πτεροφόροι νεάνιδες,

168

παρθένοι Χθονὸς κόραι

169

Σειρῆνες, εἴθʼ ἐμοῖς γόοις

170

μόλοιτʼ ἔχουσαι Λίβυν

171

λωτὸν ἢ σύριγγας ἢ

172

φόρμιγγας, αἰλίνοις κακοῖς

173

τοῖς ἐμοῖσι σύνοχα δάκρυα·

174

πάθεσι πάθεα, μέλεσι μέλεα,

175

μουσεῖα θρηνήμα-

176

σι ξυνῳδὰ πέμψειε

177

Φερσέφασσα

178

φόνια, χάριτας ἵνʼ ἐπὶ δάκρυσι

179

παρʼ ἐμέθεν ὑπὸ μέλαθρα νύχια

180

παιᾶνα

181

νέκυσιν ὀλομένοις λάβῃ.

182

Χορός

κυανοειδὲς ἀμφʼ ὕδωρ

183

ἔτυχον ἕλικά τʼ ἀνὰ χλόαν

184

φοίνικας ἁλίου πέπλους

185

αὐγαῖσιν ἐν χρυσέαις

186

ἀμφὶ δόνακος ἔρνεσιν

187

θάλπουσα· ποτνίας δʼ ἐμᾶς,

188

ἔνθεν οἰκτρὸν ἀνεβόασεν,

189

ὅμαδον ἔκλυον, ἄλυρον ἔλεγον,

190

ὅτι ποτʼ ἔλακεν αἰάγμα-

191

σι στένουσα, Νύμφα τις

192

οἷα Ναῒς

193

ὄρεσι φυγάδα νόμον ἱεῖσα

194

γοερόν, ὑπὸ δὲ πέτρινα γύαλα

195

κλαγγαῖσι

196

Πανὸς ἀναβοᾷ γάμους.

197

Ἑλένη

ἰὼ ἰώ·

198

θήραμα βαρβάρου πλάτας,

199

Ἑλλανίδες κόραι,

200

ναύτας Ἀχαιῶν

201

τις ἔμολεν ἔμολε δάκρυα δάκρυσί μοι φέρων.

202

Ἰλίου κατασκαφαὶ

203

πυρὶ μέλουσι δαΐῳ

204

διʼ ἐμὲ τὰν πολυκτόνον,

205

διʼ ἐμὸν ὄνομα πολύπονον.

206

Λήδα δʼ ἐν ἀγχόναις

207

θάνατον ἔλαβεν αἰσχύ-

208

νας ἐμᾶς ὑπʼ ἀλγέων.

209

ὁ δʼ ἐμὸς ἐν ἁλὶ πολυπλανὴς

210

πόσις ὀλόμενος οἴχεται,

211

κάστορός τε συγγόνου τε

212

διδυμογενὲς ἄγαλμα πατρίδος

213

ἀφανὲς ἀφανὲς ἱππόκροτα λέ-

214

λοιπε δάπεδα γυμνάσιά τε

215

δονακόεντος Εὐρώ-

216

τα, νεανιᾶν πόνον.

217

Χορός

αἰαῖ αἰαῖ·

218

ὦ δαίμονος πολυστόνου

219

μοίρας τε σᾶς, γύναι.

220

αἰὼν δυσαίων

221

τις ἔλαχεν ἔλαχεν, ὅτε σʼ ἐτέκετο ματρόθεν

222

χιονόχρως κύκνου πτερῷ

223

Ζεὺς πρέπων διʼ αἰθέρος·

224

τί γὰρ ἄπεστί σοι κακῶν;

225

τίνα δὲ βίοτον οὐκ ἔτλας;

226

μάτηρ μὲν οἴχεται,

227

δίδυμά τε Διὸς οὐκ εὐ-

228

δαιμονεῖ τέκεα φίλα,

229

χθόνα δὲ πάτριον οὐχ ὁρᾷς,

230

διὰ δὲ πόλεας ἔρχεται

231

βάξις, ἅ σε βαρβάροισι,

232

πότνια, παραδίδωσι λέχεσιν,

233

ὁ δὲ σὸς ἐν ἁλὶ κύμασί τε λέ-

234

λοιπε βίοτον, οὐδέ ποτʼ ἔτι

235

πάτρια μέλαθρα καὶ τὰν

236

Χαλκίοικον ὀλβιεῖς.

237

Ἑλένη

φεῦ φεῦ, τίς ἢ Φρυγῶν

238

ἢ τίς Ἑλλανίας ἀπὸ χθονὸς

239

ἔτεμε τὰν δακρυόεσσαν

240

Ἰλίῳ πεύκαν;

241

ἔνθεν ὀλόμενον σκάφος

242

συναρμόσας ὁ Πριαμίδας

243

ἔπλευσε βαρβάρῳ πλάτᾳ

244

τὰν ἐμὰν ἐφʼ ἑστίαν,

245

ἐπὶ τὸ δυστυχέστατον

246

κάλλος, ὡς ἕλοι, γάμων

247

ἀμῶν· ἅ τε δόλιος

248

ἁ πολυκτόνος Κύπρις

249

Δαναΐδαις ἄγουσα θάνατον Πριαμίδαις,

250

ὦ τάλαινα συμφορᾶς.

251

ἁ δὲ χρυσέοις θρόνοις

252

Διὸς ὑπαγκάλισμα σεμνὸν

253

Ἥρα τὸν ὠκύπουν

254

ἔπεμψε Μαιάδος γόνον·

255

ὅς με χλοερὰ δρεπομέναν

256

ἔσω πέπλων ῥόδεα πέταλα,

257

Χαλκίοικον ὡς Ἀθάναν μόλοιμʼ,

258

ἀναρπάσας διʼ αἰθέρος

259

τάνδε γαῖαν εἰς ἄνολβον

260

ἔριν ἔριν τάλαιναν ἔθετο

261

Πριαμίδαισιν Ἑλλάδος.

262

τὸ δʼ ἐμὸν ὄνομα

263

παρὰ Σιμουντίοις ῥοαῖσι

264

μαψίδιον ἔχει φάτιν.

265

Χορός

ἔχεις μὲν ἀλγείνʼ, οἶδα· σύμφορον δέ τοι

266

ὡς ῥᾷστα τἀναγκαῖα τοῦ βίου φέρειν.

267

Ἑλένη

φίλαι γυναῖκες, τίνι πότμῳ συνεζύγην;

268

ἆρʼ ἡ τεκοῦσά μʼ ἔτεκεν ἀνθρώποις τέρας;

269

γυνὴ γὰρ οὔθʼ Ἑλληνὶς οὔτε βάρβαρος

270

τεῦχος νεοσσῶν λευκὸν ἐκλοχεύεται,

271

ἐν ᾧ με Λήδαν φασὶν ἐκ Διὸς τεκεῖν.

272

τέρας γὰρ ὁ βίος καὶ τὰ πράγματʼ ἐστί μου,

273

τὰ μὲν διʼ Ἥραν, τὰ δὲ τὸ κάλλος αἴτιον.

274

εἴθʼ ἐξαλειφθεῖσʼ ὡς ἄγαλμʼ αὖθις πάλιν

275

αἴσχιον εἶδος ἔλαβον ἀντὶ τοῦ καλοῦ,

276

καὶ τὰς τύχας μὲν τὰς κακὰς ἃς νῦν ἔχω

277

Ἕλληνες ἐπελάθοντο, τὰς δὲ μὴ κακὰς

278

ἔσῳζον ὥσπερ τὰς κακὰς σῴζουσί μου.

279

ὅστις μὲν οὖν ἐς μίαν ἀποβλέπων τύχην

280

πρὸς θεῶν κακοῦται, βαρὺ μέν, οἰστέον δʼ ὅμως·

281

ἡμεῖς δὲ πολλαῖς συμφοραῖς ἐγκείμεθα.

282

πρῶτον μὲν οὐκ οὖσʼ ἄδικος, εἰμὶ δυσκλεής·

283

καὶ τοῦτο μεῖζον τῆς ἀληθείας κακόν,

284

ὅστις τὰ μὴ προσόντα κέκτηται κακά.

285

ἔπειτα πατρίδος θεοί μʼ ἀφιδρύσαντο γῆς

286

ἐς βάρβαρʼ ἤθη, καὶ φίλων τητωμένη

287

δούλη καθέστηκʼ οὖσʼ ἐλευθέρων ἄπο·

288

τὰ βαρβάρων γὰρ δοῦλα πάντα πλὴν ἑνός.

289

ἄγκυρα δʼ ἥ μου τὰς τύχας ὤχει μόνη,

290

πόσιν ποθʼ ἥξειν καί μʼ ἀπαλλάξειν κακῶν —

291

οὗτος τέθνηκεν, οὗτος οὐκέτʼ ἔστι δή.

292

μήτηρ δʼ ὄλωλε, καὶ φονεὺς αὐτῆς ἐγώ,

293

ἀδίκως μέν, ἀλλὰ τἄδικον τοῦτʼ ἔστʼ ἐμόν·

294

ὃ δʼ ἀγλάισμα δωμάτων ἐμοῦ τʼ ἔφυ,

295

θυγάτηρ ἄνανδρος πολιὰ παρθενεύεται·

296

τὼ τοῦ Διὸς δὲ λεγομένω Διοσκόρω

297

οὐκ ἐστόν. ἀλλὰ πάντʼ ἔχουσα δυστυχῆ

298

τοῖς πράγμασιν τέθνηκα, τοῖς δʼ ἔργοισιν οὔ.

299

τὸ δʼ ἔσχατον τοῦτʼ, εἰ μόλοιμεν ἐς πάτραν,

300

κλῄθροις ἂν εἰργοίμεσθα — τὴν ὑπʼ Ἰλίῳ

301

δοκοῦντες Ἑλένην Μενέλεώ μʼ ἐλθεῖν μέτα.

302

εἰ μὲν γὰρ ἔζη πόσις, ἀνεγνώσθημεν ἂν

303

ἐλθόντες, ἃ φανέρʼ ἦν μόνοις, ἐς ξύμβολα.

304

νῦν δʼ οὔτε τοῦτʼ ἔστʼ οὔτε μὴ σωθῇ ποτε.

305

τί δῆτʼ ἔτι ζῶ; τίνʼ ὑπολείπομαι τύχην;

306

γάμους ἑλομένη τῶν κακῶν ὑπαλλαγάς,

307

μετʼ ἀνδρὸς οἰκεῖν βαρβάρου πρὸς πλουσίαν

308

τράπεζαν ἵζουσʼ; ἀλλʼ ὅταν πόσις πικρὸς

309

ξυνῇ γυναικί, καὶ τὸ σῶμʼ ἐστιν πικρόν.

310

θανεῖν κράτιστον· πῶς θάνοιμʼ ἂν οὐ καλῶς;

311

ἀσχήμονες μὲν ἀγχόναι μετάρσιοι,

312

κἀν τοῖσι δούλοις δυσπρεπὲς νομίζεται·

313

σφαγαὶ δʼ ἔχουσιν εὐγενές τι καὶ καλόν,

314

σμικρὸν δʼ ὁ καιρὸς σάρκʼ ἀπαλλάξαι βίου.

315

ἐς γὰρ τοσοῦτον ἤλθομεν βάθος κακῶν·

316

αἱ μὲν γὰρ ἄλλαι διὰ τὸ κάλλος εὐτυχεῖς

317

γυναῖκες, ἡμᾶς δʼ αὐτὸ τοῦτʼ ἀπώλεσεν.

318

Χορός

Ἑλένη, τὸν ἐλθόνθʼ, ὅστις ἐστὶν ὁ ξένος,

319

μὴ πάντʼ ἀληθῆ δοξάσῃς εἰρηκέναι.

320

Ἑλένη

καὶ μὴν σαφῶς γʼ ἔλεξʼ ὀλωλέναι πόσιν.

321

Χορός

πόλλʼ ἂν γένοιτο καὶ διὰ ψευδῶν ἔπη.

322

Ἑλένη

καὶ τἄμπαλίν γε τῶνδʼ ἀληθείᾳ σαφῆ.

323

Χορός

ἐς ξυμφορὰν γὰρ ἀντὶ τἀγαθοῦ φέρῃ.

324

Ἑλένη

φόβος γὰρ ἐς τὸ δεῖμα περιβαλών μʼ ἄγει.

325

Χορός

πῶς δʼ εὐμενείας τοισίδʼ ἐν δόμοις ἔχεις;

326

Ἑλένη

πάντες φίλοι μοι πλὴν ὁ θηρεύων γάμους.

327

Χορός

οἶσθʼ οὖν ὃ δρᾶσον; μνήματος λιποῦσʼ ἕδραν —

328

Ἑλένη

ἐς ποῖον ἕρπεις μῦθον ἢ παραίνεσιν;

329

Χορός

ἐλθοῦσʼ ἐς οἴκους, ἣ τὰ πάντʼ ἐπίσταται,

330

τῆς ποντίας Νηρῇδος ἐκγόνου κόρης,

331

πυθοῦ πόσιν σὸν Θεονόης, εἴτʼ ἔστʼ ἔτι

332

εἴτʼ ἐκλέλοιπε φέγγος· ἐκμαθοῦσα δʼ εὖ

333

πρὸς τὰς τύχας τὸ χάρμα τοὺς γόους τʼ ἔχε.

334

πρὶν δʼ οὐδὲν ὀρθῶς εἰδέναι, τί σοι πλέον

335

λυπουμένῃ γένοιτʼ ἄν; ἀλλʼ ἐμοὶ πιθοῦ·

336

τάφον λιποῦσα τόνδε σύμμειξον κόρῃ·

337

ὅθενπερ εἴσῃ πάντα τἀληθῆ μαθεῖν

338

ἔχουσʼ ἐν οἴκοις τοῖσδε, τί βλέπεις πρόσω;

339

θέλω δὲ κἀγὼ σοὶ συνεισελθεῖν δόμους

340

καὶ συμπυθέσθαι παρθένου θεσπίσματα·

341

γυναῖκα γὰρ δὴ συμπονεῖν γυναικὶ χρή.

342

Ἑλένη

φίλαι, λόγους ἐδεξάμαν·

343

βᾶτε βᾶτε δʼ ἐς δόμους,

344

ἀγῶνας ἐντὸς οἴκων

345

ὡς πύθησθε τοὺς ἐμούς.

346

Χορός

θέλουσαν οὐ μόλις καλεῖς.

347

Ἑλένη

ἰὼ μέλεος ἁμέρα.

348

τίνʼ ἄρα τάλαινα τίνα δακρυό-

349

εντα λόγον ἀκούσομαι;

350

Χορός

μὴ πρόμαντις ἀλγέων

351

προλάμβανʼ, ὦ φίλα, γόους.

352

Ἑλένη

τί μοι πόσις μέλεος ἔτλα;

353

πότερα δέρκεται φάος

354

τέθριππά θʼ ἁλίου κέλευθά τʼ ἀστέρων,

355

ἢ ʼν νέκυσι κατὰ χθονὸς

356

τὰν χρόνιον ἔχει τύχαν;

357

Χορός

ἐς τὸ φέρτερον τίθει

358

τὸ μέλλον, ὅ τι γενήσεται.

359

Ἑλένη

σὲ γὰρ ἐκάλεσα, σὲ δὲ κατόμοσα,

360

τὸν ὑδρόεντι δόνακι χλωρὸν

361

Εὐρώταν, θανόντος

362

εἰ βάξις ἔτυμος ἀνδρὸς

363

ἅδε μοι — τί τάδʼ ἀσύνετα; —

364

φόνιον αἰώρημα

365

διὰ δέρης ὀρέξομαι,

366

ἢ ξιφοκτόνον δίωγμα

367

λαιμορρύτου σφαγᾶς

368

αὐτοσίδαρον ἔσω πελάσω διὰ σαρκὸς ἅμιλλαν,

369

θῦμα τριζύγοις θεαῖσι

370

τῷ τε σήραγγας Ἰδαί-

371

ας ἐνίζοντι Πριαμί-

372

δᾳ ποτʼ ἀμφὶ βουστάθμους. ἄλλοσʼ

373

Χορός

ἀποτροπὰ κακῶν γένοιτο,

374

τὸ δὲ σὸν εὐτυχές. ἰὼ

375

Ἑλένη

Τροία τάλαινα, διʼ

376

ἔργʼ ἄνεργʼ ὄλλυσαι μέλεά

377

τʼ ἔτλας· τὰ δʼ ἐμὰ δῶρα Κύπριδος

378

ἔτεκε πολὺ μὲν αἷμα, πολὺ

379

δὲ δάκρυον· ἄχεά τʼ ἄχεσι, δάκρυα

380

δάκρυσιν ἔλαβε, πάθεα ματέρες

381

τε παῖδας ὄλεσαν, ἀπὸ

382

δὲ παρθένοι κόμας ἔθεντο

383

σύγγονοι νεκρῶν Σκαμάνδριον ἀμφὶ

384

Φρύγιον οἶδμα. βοὰν

385

βοὰν δʼ Ἑλλὰς κελάδησε

386

κἀνοτότυξεν, ἐπὶ

387

δὲ κρατὶ χέρας ἔθηκεν, ὄνυχι

388

δʼ ἁπαλόχροα γένυν δεῦσε

389

φονίαισι πλαγαῖς. ὦ

390

μάκαρ Ἀρκαδίᾳ ποτὲ παρθένε Καλλιστοῖ, Διὸς ἃ

391

λεχέων ἐπέβας τετραβάμοσι γυίοις, ὡς

392

πολὺ ματρὸς ἐμᾶς ἔλαχες πλέον, ἁ

393

μορφᾷ θηρῶν λαχνογυίων — ὄμματι

394

λάβρῷ σχῆμα λεαίνης — ἐξαλλάξασʼ

395

ἄχθεα λύπης· ἅν

396

τέ ποτʼ Ἄρτεμις ἐξεχορεύσατο χρυσοκέρατʼ

397

ἔλαφον Μέροπος Τιτανίδα κούραν καλλοσύνας

398

ἕνεκεν· τὸ δʼ ἐμὸν δέμας ὤλεσεν

399

ὤλεσε πέργαμα Δαρδανίας ὀλομένους

400

τʼ Ἀχαιούς.

401

Μενελέως

ὦ τὰς τεθρίππους Οἰνομάῳ Πῖσαν κάτα

402

Πέλοψ ἁμίλλας ἐξαμιλληθείς ποτε,

403

εἴθʼ ὤφελες τόθʼ, ἡνίκʼ ἔρανον εἰς θεοὺς

404

πεισθεὶς ἐποίεις, ἐν θεοῖς λιπεῖν βίον,

405

πρὶν τὸν ἐμὸν Ἀτρέα πατέρα γεννῆσαί ποτε,

406

ὃς ἐξέφυσεν Ἀερόπης λέκτρων ἄπο

407

Ἀγαμέμνονʼ ἐμέ τε Μενέλεων, κλεινὸν ζυγόν·

408

πλεῖστον γὰρ οἶμαι — καὶ τόδʼ οὐ κόμπῳ λέγω —

409

στράτευμα κώπῃ διορίσαι Τροίαν ἔπι,

410

τύραννος οὐδὲν πρὸς βίαν στρατηλατῶν,

411

ἑκοῦσι δʼ ἄρξας Ἑλλάδος νεανίαις.

412

καὶ τοὺς μὲν οὐκέτʼ ὄντας ἀριθμῆσαι πάρα,

413

τοὺς δʼ ἐκ θαλάσσης ἀσμένους πεφευγότας,

414

νεκρῶν φέροντας ὀνόματʼ εἰς οἴκους πάλιν.

415

ἐγὼ δʼ ἐπʼ οἶδμα πόντιον γλαυκῆς ἁλὸς

416

τλήμων ἀλῶμαι χρόνον ὅσονπερ Ἰλίου

417

πύργους ἔπερσα, κἀς πάτραν χρῄζων μολεῖν

418

οὐκ ἀξιοῦμαι τοῦδε πρὸς θεῶν τυχεῖν.

419

Λιβύης τʼ ἐρήμους ἀξένους τʼ ἐπιδρομὰς

420

πέπλευκα πάσας· χὥταν ἐγγὺς ὦ πάτρας,

421

πάλιν μʼ ἀπωθεῖ πνεῦμα, κοὔποτʼ οὔριον

422

ἐσῆλθε λαῖφος ὥστε μʼ ἐς πάτραν μολεῖν.

423

καὶ νῦν τάλας ναυαγὸς ἀπολέσας φίλους

424

ἐξέπεσον ἐς γῆν τήνδε· ναῦς δὲ πρὸς πέτρας

425

πολλοὺς ἀριθμοὺς ἄγνυται ναυαγίων.

426

τρόπις δʼ ἐλείφθη ποικίλων ἁρμοσμάτων,

427

ἐφʼ ἧς ἐσώθην μόλις ἀνελπίστῳ τύχῃ

428

Ἑλένη τε, Τροίας ἣν ἀποσπάσας ἔχω.

429

ὄνομα δὲ χώρας ἥτις ἥδε καὶ λεὼς

430

οὐκ οἶδα· ὄχλον γὰρ ἐσπεσεῖν ᾐσχυνόμην

431

ὥσθʼ ἱστορῆσαι, τὰς ἐμὰς δυσχλαινίας

432

κρύπτων ὑπʼ αἰδοῦς τῆς τύχης. ὅταν δʼ ἀνὴρ

433

πράξῃ κακῶς ὑψηλός, εἰς ἀηθίαν

434

πίπτει κακίω τοῦ πάλαι δυσδαίμονος.

435

χρεία δὲ τείρει μʼ· οὔτε γὰρ σῖτος πάρα

436

οὔτʼ ἀμφὶ χρῶτʼ ἐσθῆτες· αὐτὰ δʼ εἰκάσαι

437

πάρεστι ναὸς ἐκβόλοις ἃ ἀμπίσχομαι.

438

πέπλους δὲ τοὺς πρὶν λαμπρά τʼ ἀμφιβλήματα

439

χλιδάς τε πόντος ἥρπασʼ· ἐν δʼ ἄντρου μυχοῖς

440

κρύψας γυναῖκα τὴν κακῶν πάντων ἐμοὶ

441

ἄρξασαν ἥκω τούς τε περιλελειμμένους

442

φίλων φυλάσσειν τἄμʼ ἀναγκάσας λέχη.

443

μόνος δὲ νοστῶ, τοῖς ἐκεῖ ζητῶν φίλοις

444

τὰ πρόσφορʼ ἤν πως ἐξερευνήσας λάβω.

445

ἰδὼν δὲ δῶμα περιφερὲς θριγκοῖς τόδε

446

πύλας τε σεμνὰς ἀνδρὸς ὀλβίου τινός,

447

προσῆλθον· ἐλπὶς δʼ ἔκ γε πλουσίων δόμων

448

λαβεῖν τι ναύταις· ἐκ δὲ μὴ ἐχόντων βίον —

449

οὐδʼ εἰ θέλοιεν, ὠφελεῖν ἔχοιεν ἄν.

450

ὠή· τίς ἂν πυλωρὸς ἐκ δόμων μόλοι,

451

ὅστις διαγγείλειε τἄμʼ ἔσω κακά; τίς

452

Γραῦς

πρὸς πύλαισιν; οὐκ ἀπαλλάξῃ δόμων καὶ

453

μὴ πρὸς αὐλείοισιν ἑστηκὼς πύλαις ὄχλον

454

παρέξεις δεσπόταις; ἢ κατθανῇ Ἕλλην

455

πεφυκώς, οἷσιν οὐκ ἐπιστροφαί. ὦ

456

Μενελέως

γραῖα, ταὐτὰ ταῦτʼ ἔπη κἄλλως λέγειν ἔξεστι,

457

πείσομαι γάρ· ἀλλʼ ἄνες λόγον. ἄπελθʼ·

458

Γραῦς

ἐμοὶ γὰρ τοῦτο πρόσκειται, ξένε, μηδένα

459

πελάζειν τοισίδʼ Ἑλλήνων δόμοις. ἆ·

460

Μενελέως

μὴ προσείλει χεῖρα μηδʼ ὤθει βίᾳ. πείθῃ

461

Γραῦς

γὰρ οὐδὲν ὧν λέγω, σὺ δʼ αἴτιος. ἄγγειλον

462

Μενελέως

εἴσω δεσπόταισι τοῖσι σοῖς πικρῶς

463

Γραῦς

ἄρʼ οἶμαί γʼ ἀγγελεῖν τοὺς σοὺς λόγους. ναυαγὸς

464

Μενελέως

ἥκω ξένος, ἀσύλητον γένος. οἶκον

465

Γραῦς

πρὸς ἄλλον νύν τινʼ ἀντὶ τοῦδʼ ἴθι. οὔκ,

466

Μενελέως

ἀλλʼ ἔσω πάρειμι· καὶ σύ μοι πιθοῦ. ὀχληρὸς

467

Γραῦς

ἴσθʼ ὤν· καὶ τάχʼ ὠσθήσῃ βίᾳ. αἰαῖ·

468

Μενελέως

τὰ κλεινὰ ποῦ ʼστί μοι στρατεύματα; οὐκοῦν

469

Γραῦς

ἐκεῖ που σεμνὸς ἦσθʼ, οὐκ ἐνθάδε. ὦ

470

Μενελέως

δαῖμον, ὡς ἀνάξιʼ ἠτιμώμεθα. τί

471

Γραῦς

βλέφαρα τέγγεις δάκρυσι; πρὸς τίνʼ οἰκτρὸς εἶ; πρὸς

472

Μενελέως

τὰς πάροιθεν συμφορὰς εὐδαίμονας. οὔκουν

473

Γραῦς

ἀπελθὼν δάκρυα σοῖς δώσεις φίλοις; τίς

474

Μενελέως

δʼ ἥδε χώρα; τοῦ δὲ βασίλειοι δόμοι; Πρωτεὺς

475

Γραῦς

τάδʼ οἰκεῖ δώματʼ, Αἴγυπτος δὲ γῆ. Αἴγυπτος;

476

Μενελέως

ὦ δύστηνος, οἷ πέπλευκʼ ἄρα. τί

477

Γραῦς

δὴ τὸ Νείλου μεμπτόν ἐστί σοι γάνος; οὐ

478

Μενελέως

τοῦτʼ ἐμέμφθην· τὰς ἐμὰς στένω τύχας. πολλοὶ

479

Γραῦς

κακῶς πράσσουσιν, οὐ σὺ δὴ μόνος. ἔστʼ

480

Μενελέως

οὖν ἐν οἴκοις ὅντινʼ ὀνομάζεις ἄναξ; τόδʼ

481

Γραῦς

ἐστὶν αὐτοῦ μνῆμα, παῖς δʼ ἄρχει χθονός. ποῦ

482

Μενελέως

δῆτʼ ἂν εἴη; πότερον ἐκτὸς ἢ ʼν δόμοις; οὐκ

483

Γραῦς

ἔνδον· Ἕλλησιν δὲ πολεμιώτατος. τίνʼ

484

Μενελέως

αἰτίαν σχὼν ἧς ἐπηυρόμην ἐγώ; Ἑλένη

485

Γραῦς

κατʼ οἴκους ἐστὶ τούσδʼ ἡ τοῦ Διός. πῶς

486

Μενελέως

φῄς; τίνʼ εἶπας μῦθον; αὖθίς μοι φράσον. ἡ

487

Γραῦς

Τυνδαρὶς παῖς, ἣ κατὰ Σπάρτην ποτʼ ἦν. πόθεν

488

Μενελέως

μολοῦσα; τίνα τὸ πρᾶγμʼ ἔχει λόγον; Λακεδαίμονος

489

Γραῦς

γῆς δεῦρο νοστήσασʼ ἄπο. πότε;

490

Μενελέως

οὔ τί που λελῄσμεθʼ ἐξ ἄντρων λέχος; πρὶν

491

Γραῦς

τοὺς Ἀχαιούς, ὦ ξένʼ, ἐς Τροίαν μολεῖν. ἀλλʼ

492

ἕρπʼ ἀπʼ οἴκων· ἔστι γάρ τις ἐν δόμοις τύχη,

493

τύραννος ᾗ ταράσσεται δόμος. καιρὸν

494

γὰρ οὐδένʼ ἦλθες· ἢν δὲ δεσπότης λάβῃ

495

σε, θάνατος ξένιά σοι γενήσεται. εὔνους

496

γάρ εἰμʼ Ἕλλησιν, οὐχ ὅσον πικροὺς λόγους

497

ἔδωκα δεσπότην φοβουμένη.

498

Μενελέως

τί φῶ; τί λέξω; συμφορὰς γὰρ ἀθλίας

499

ἐκ τῶν πάροιθεν τὰς παρεστώσας κλύω,

500

εἰ τὴν μὲν αἱρεθεῖσαν ἐκ Τροίας ἄγων

501

ἥκω δάμαρτα καὶ κατʼ ἄντρα σῴζεται,

502

ὄνομα δὲ ταὐτὸν τῆς ἐμῆς ἔχουσά τις

503

δάμαρτος ἄλλη τοισίδʼ ἐνναίει δόμοις.

504

Διὸς δʼ ἔλεξε παῖδά νιν πεφυκέναι.

505

ἀλλʼ ἦ τις ἔστι Ζηνὸς ὄνομʼ ἔχων ἀνὴρ

506

Νείλου παρʼ ὄχθας; εἷς γὰρ ὅ γε κατʼ οὐρανόν.

507

Σπάρτη δὲ ποῦ γῆς ἐστι πλὴν ἵνα ῥοαὶ

508

τοῦ καλλιδόνακός εἰσιν Εὐρώτα μόνον;

509

ἁπλοῦν δὲ Τυνδάρειον ὄνομα κλῄζεται.

510

Λακεδαίμονος δὲ γαῖα τίς ξυνώνυμος

511

Τροίας τε; ἐγὼ μὲν οὐκ ἔχω τί χρὴ λέγειν.

512

πολλοὶ γάρ, ὡς εἴξασιν, ἐν πολλῇ χθονὶ

513

ὀνόματα ταὔτʼ ἔχουσι καὶ πόλις πόλει

514

γυνὴ γυναικί τʼ· οὐδὲν οὖν θαυμαστέον.

515

οὐδʼ αὖ τὸ δεινὸν προσπόλου φευξούμεθα·

516

ἀνὴρ γὰρ οὐδεὶς ὧδε βάρβαρος φρένας,

517

ὃς ὄνομʼ ἀκούσας τοὐμὸν οὐ δώσει βοράν.

518

κλεινὸν τὸ Τροίας πῦρ ἐγώ θʼ ὃς ἧψά νιν,

519

Μενέλαος, οὐκ ἄγνωστος ἐν πάσῃ χθονί.

520

δόμων ἄνακτα προσμενῶ· δισσὰς δέ μοι

521

ἔχει φυλάξεις· ἢν μὲν ὠμόφρων τις ᾖ,

522

κρύψας ἐμαυτὸν εἶμι πρὸς ναυάγια·

523

ἢν δʼ ἐνδιδῷ τι μαλθακόν, τὰ πρόσφορα

524

τῆς νῦν παρούσης συμφορᾶς αἰτήσομαι.

525

κακῶν μὲν ἡμῖν ἔσχατον τοῖς ἀθλίοις,

526

ἄλλους τυράννους αὐτὸν ὄντα βασιλέα

527

βίον προσαιτεῖν· ἀλλʼ ἀναγκαίως ἔχει.

528

λόγος γάρ ἐστιν οὐκ ἐμός, σοφὸν δʼ ἔπος,

529

δεινῆς ἀνάγκης οὐδὲν ἰσχύειν πλέον.

530

Χορός

ἤκουσα τᾶς θεσπιῳδοῦ κόρας,

531

ἃ χρῄζουσʼ ἐφάνη τυράννοις

532

δόμοις, ὡς Μενέλαος οὔ-

533

πω μελαμφαὲς οἴχεται

534

διʼ ἔρεβος χθονὶ κρυφθείς,

535

ἀλλʼ ἔτι κατʼ οἶδμʼ ἅλιον

536

τρυχόμενος οὔπω λιμένων

537

ψαύσειεν πατρίας γᾶς,

538

ἀλατείᾳ βιότου

539

ταλαίφρων, ἄφιλος φίλων,

540

παντοδαπᾶς ἐπὶ γᾶς πόδα

541

χριμπτόμενος εἰναλίῳ

542

κώπᾳ Τρῳάδος ἐκ γᾶς. ἥδʼ

543

Ἑλένη

αὖ τάφου τοῦδʼ εἰς ἕδρας ἐγὼ πάλιν στείχω,

544

μαθοῦσα Θεονόης φίλους λόγους, ἣ

545

πάντʼ ἀληθῶς οἶδε· φησὶ δʼ ἐν φάει πόσιν

546

τὸν ἁμὸν ζῶντα φέγγος εἰσορᾶν, πορθμοὺς

547

δʼ ἀλᾶσθαι μυρίους πεπλωκότα ἐκεῖσε

548

κἀκεῖσʼ οὐδʼ ἀγύμναστον πλάνοις, ἥξειν

549

δʼ ὅταν δὴ πημάτων λάβῃ τέλος. ἓν

550

δʼ οὐκ ἔλεξεν, εἰ μολὼν σωθήσεται. ἐγὼ

551

δʼ ἀπέστην τοῦτʼ ἐρωτῆσαι σαφῶς, ἡσθεῖσʼ

552

ἐπεί νιν εἶπέ μοι σεσῳσμένον. ἐγγὺς

553

δέ νίν που τῆσδʼ ἔφασκʼ εἶναι χθονός, ναυαγὸν

554

ἐκπεσόντα σὺν παύροις φίλοις. ὤμοι,

555

πόθʼ ἥξεις; ὡς ποθεινὸς ἂν μόλοις. ἔα,

556

τίς οὗτος; οὔ τί που κρυπτεύομαι Πρωτέως

557

ἀσέπτου παιδὸς ἐκ βουλευμάτων; οὐχ

558

ὡς δρομαία πῶλος ἢ Βάκχη θεοῦ τάφῳ

559

ξυνάψω κῶλον; ἄγριος δέ τις μορφὴν

560

ὅδʼ ἐστίν, ὅς με θηρᾶται λαβεῖν. σὲ

561

Μενελέως

τὴν ὄρεγμα δεινὸν ἡμιλλημένην τύμβου

562

ʼπὶ κρηπῖδʼ ἐμπύρους τʼ ὀρθοστάτας, μεῖνον·

563

τί φεύγεις; ὡς δέμας δείξασα σὸν ἔκπληξιν

564

ἡμῖν ἀφασίαν τε προστίθης. ἀδικούμεθʼ,

565

Ἑλένη

ὦ γυναῖκες· εἰργόμεσθα γὰρ τάφου

566

πρὸς ἀνδρὸς τοῦδε, καί μʼ ἑλὼν θέλει δοῦναι

567

τυράννοις ὧν ἐφεύγομεν γάμους. οὐ

568

Μενελέως

κλῶπές ἐσμεν, οὐχ ὑπηρέται κακῶν. καὶ

569

Ἑλένη

μὴν στολήν γʼ ἄμορφον ἀμφὶ σῶμʼ ἔχεις. στῆσον,

570

Μενελέως

φόβου μεθεῖσα, λαιψηρὸν πόδα. ἵστημʼ,

571

Ἑλένη

ἐπεί γε τοῦδʼ ἐφάπτομαι τόπου. τίς

572

Μενελέως

εἶ; τίνʼ ὄψιν σήν, γύναι, προσδέρκομαι; σὺ

573

Ἑλένη

δʼ εἶ τίς; αὑτὸς γὰρ σὲ κἄμʼ ἔχει λόγος. οὐπώποτʼ

574

Μενελέως

εἶδον προσφερέστερον δέμας. ὦ

575

Ἑλένη

θεοί· θεὸς γὰρ καὶ τὸ γιγνώσκειν φίλους. Ἑλληνὶς

576

Μενελέως

εἶ τις ἢ ἐπιχωρία γυνή; Ἑλληνίς·

577

Ἑλένη

ἀλλὰ καὶ τὸ σὸν θέλω μαθεῖν. Ἑλένῃ

578

Μενελέως

σʼ ὁμοίαν δὴ μάλιστʼ εἶδον, γύναι. ἐγὼ

579

Ἑλένη

δὲ Μενέλεῴ γε σέ· οὐδʼ ἔχω τί φῶ. ἔγνως

580

Μενελέως

γὰρ ὀρθῶς ἄνδρα δυστυχέστατον. ὦ

581

Ἑλένη

χρόνιος ἐλθὼν σῆς δάμαρτος ἐς χέρας. ποίας

582

Μενελέως

δάμαρτος; μὴ θίγῃς ἐμῶν πέπλων. ἥν

583

Ἑλένη

σοι δίδωσι Τυνδάρεως, ἐμὸς πατήρ. ὦ

584

Μενελέως

φωσφόρʼ Ἑκάτη, πέμπε φάσματʼ εὐμενῆ. οὐ

585

Ἑλένη

νυκτίφαντον πρόπολον Ἐνοδίας μʼ ὁρᾷς. οὐ

586

Μενελέως

μὴν γυναικῶν γʼ εἷς δυοῖν ἔφυν πόσις. ποίων

587

Ἑλένη

δὲ λέκτρων δεσπότης ἄλλων ἔφυς; ἣν

588

Μενελέως

ἄντρα κεύθει κἀκ Φρυγῶν κομίζομαι. οὐκ

589

Ἑλένη

ἔστιν ἄλλη σή τις ἀντʼ ἐμοῦ γυνή. οὔ

590

Μενελέως

που φρονῶ μὲν εὖ, τὸ δʼ ὄμμα μου νοσεῖ; οὐ

591

Ἑλένη

γάρ με λεύσσων σὴν δάμαρθʼ ὁρᾶν δοκεῖς; τὸ

592

Μενελέως

σῶμʼ ὅμοιον, τὸ δὲ σαφές μʼ ἀποστερεῖ. σκέψαι·

593

Ἑλένη

τί σοὐνδεῖ; τίς δὲ σοῦ σοφώτερος; ἔοικας·

594

Μενελέως

οὔτοι τοῦτό γʼ ἐξαρνήσομαι. τίς

595

Ἑλένη

οὖν διδάξει σʼ ἄλλος ἢ τὰ σʼ ὄμματα; ἐκεῖ

596

Μενελέως

νοσοῦμεν, ὅτι δάμαρτʼ ἄλλην ἔχω. οὐκ

597

Ἑλένη

ἦλθον ἐς γῆν Τρῳάδʼ, ἀλλʼ εἴδωλον ἦν. καὶ

598

Μενελέως

τίς βλέποντα σώματʼ ἐξεργάζεται; αἰθήρ,

599

Ἑλένη

ὅθεν σὺ θεοπόνητʼ ἔχεις λέχη. τίνος

600

Μενελέως

πλάσαντος θεῶν; ἄελπτα γὰρ λέγεις. Ἥρας,

601

Ἑλένη

διάλλαγμʼ, ὡς Πάρις με μὴ λάβοι. πῶς

602

Μενελέως

οὖν ἂν ἐνθάδʼ ἦσθά τʼ ἐν Τροίᾳ θʼ ἅμα; τοὔνομα

603

Ἑλένη

γένοιτʼ ἂν πολλαχοῦ, τὸ σῶμα δʼ οὔ. μέθες

604

Μενελέως

με, λύπης ἅλις ἔχων ἐλήλυθα. λείψεις

605

Ἑλένη

γὰρ ἡμᾶς, τὰ δὲ κένʼ ἐξάξεις λέχη; καὶ

606

Μενελέως

χαῖρέ γʼ, Ἑλένῃ προσφερὴς ὁθούνεκʼ εἶ. ἀπωλόμην·

607

Ἑλένη

λαβοῦσά σʼ οὐχ ἕξω πόσιν. τοὐκεῖ

608

Μενελέως

με μέγεθος τῶν πόνων πείθει, σὺ δʼ οὔ. οἲ

609

Ἑλένη

ἐγώ· τίς ἡμῶν ἐγένετʼ ἀθλιωτέρα; οἱ

610

φίλτατοι λείπουσί μʼ οὐδʼ ἀφίξομαι Ἕλληνας

611

οὐδὲ πατρίδα τὴν ἐμήν ποτε. Μενέλαε,

612

Ἄγγελος

μαστεύων σε κιγχάνω μόλις πᾶσαν

613

πλανηθεὶς τήνδε βάρβαρον χθόνα, πεμφθεὶς

614

ἑταίρων τῶν λελειμμένων ὕπο. τί

615

Μενελέως

δʼ ἔστιν; οὔ που βαρβάρων συλᾶσθʼ ὕπο; θαῦμʼ

616

Ἄγγελος

ἔστʼ, ἔλασσον τοὔνομʼ ἢ τὸ πρᾶγμʼ ἔχον. λέγʼ·

617

Μενελέως

ὡς φέρεις τι τῇδε τῇ σπουδῇ νέον. λέγω

618

Ἄγγελος

πόνους σε μυρίους τλῆναι μάτην. παλαιὰ

619

Μενελέως

θρηνεῖς πήματʼ· ἀγγέλλεις δὲ τί; βέβηκεν

620

Ἄγγελος

ἄλοχος σὴ πρὸς αἰθέρος πτυχὰς ἀρθεῖσʼ

621

ἄφαντος· οὐρανῷ δὲ κρύπτεται λιποῦσα

622

σεμνὸν ἄντρον οὗ σφʼ ἐσῴζομεν, τοσόνδε

623

λέξασʼ· ὦ ταλαίπωροι Φρύγες πάντες

624

τʼ Ἀχαιοί, διʼ ἔμʼ ἐπὶ Σκαμανδρίοις ἀκταῖσιν

625

Ἥρας μηχαναῖς ἐθνῄσκετε, δοκοῦντες

626

Ἑλένην οὐκ ἔχοντʼ ἔχειν Πάριν. ἐγὼ

627

δʼ, ἐπειδὴ χρόνον ἔμεινʼ ὅσον με χρῆν, τὸ

628

μόρσιμον σῴσασα, πατέρʼ ἐς οὐρανὸν ἄπειμι·

629

φήμας δʼ ἡ τάλαινα Τυνδαρὶς ἄλλως

630

κακὰς ἤκουσεν οὐδὲν αἰτία. ὦ

631

χαῖρε, Λήδας θύγατερ, ἐνθάδʼ ἦσθʼ ἄρα; ἐγὼ

632

δέ σʼ ἄστρων ὡς βεβηκυῖαν μυχοὺς ἤγγελλον

633

εἰδὼς οὐδὲν ὡς ὑπόπτερον δέμας

634

φοροίης. οὐκ ἐῶ σε κερτομεῖν ἡμᾶς

635

τόδʼ αὖθις, ὡς ἄδην ἐν Ἰλίῳ πόνους

636

παρεῖχες σῷ πόσει καὶ συμμάχοις. τοῦτʼ

637

Μενελέως

ἔστʼ ἐκεῖνο· ξυμβεβᾶσιν οἱ λόγοι οἱ

638

τῆσδʼ ἀληθεῖς. ὦ ποθεινὸς ἡμέρα, ἥ

639

σʼ εἰς ἐμὰς ἔδωκεν ὠλένας λαβεῖν. ὦ

640

Ἑλένη

φίλτατʼ ἀνδρῶν Μενέλεως, ὁ μὲν χρόνος παλαιός,

641

ἡ δὲ τέρψις ἀρτίως πάρα. ἔλαβον

642

ἀσμένα πόσιν ἐμόν, φίλαι, περί

643

τʼ ἐπέτασα χέρα φίλιον

644

ἐν μακρᾷ φλογὶ φαεσφόρῳ. κἀγὼ

645

Μενελέως

σέ· πολλοὺς δʼ ἐν μέσῳ λόγους ἔχων οὐκ

646

οἶδʼ ὁποίου πρῶτον ἄρξωμαι τὰ νῦν. γέγηθα,

647

Ἑλένη

κρατὶ δʼ ὀρθίους ἐθείρας ἀνεπτέρωκα

648

καὶ δάκρυ σταλάσσω, περὶ

649

δὲ γυῖα χέρας ἔβαλον, ἡδονάν, ὦ

650

πόσις, ὡς λάβω. ὦ

651

Μενελέως

φιλτάτη πρόσοψις, οὐκ ἐμέμφθην· ἔχω

652

τὰ τῆς Διός τε λέκτρα Λήδας θʼ, ἃν

653

ὑπὸ λαμπάδων κόροι λεύκιπποι ξυνομαίμονες

654

ὤλβισαν ὤλβισαν τὸ

655

πρόσθεν, ἐκ δόμων δὲ νοσφίσας σʼ ἐμοῦ πρὸς

656

ἄλλαν ἐλαύνει θεὸς

657

συμφορὰν τᾶσδε κρείσσω. τὸ

658

κακὸν δʼ ἀγαθὸν σέ τε κἀμὲ συνάγαγε, πόσιν χρόνιον,

659

ἀλλʼ ὅμως ὀναίμαν τύχας. ὄναιο

660

Χορός

δῆτα. ταὐτὰ δὴ ξυνεύχομαι· δυοῖν

661

γὰρ ὄντοιν οὐχ ὃ μὲν τλήμων, ὃ δʼ οὔ. φίλαι

662

Ἑλένη

φίλαι, τὰ πάρος οὐκέτι στένομεν

663

οὐδʼ ἀλγῶ. πόσιν

664

ἐμὸν ἔχομεν ἔχομεν, ὃν ἔμενον ἔμενον

665

ἐκ Τροίας πολυετῆ μολεῖν. ἔχεις,

666

Μενελέως

ἐγώ τε σέ· ἡλίους δὲ μυρίους μόλις

667

διελθὼν ᾐσθόμην τὰ τῆς θεοῦ. ἐμὰ

668

δὲ χαρμονὰ δάκρυα· πλέον ἔχει χάριτος

669

ἢ λύπας. τί

670

Ἑλένη

φῶ; τίς ἂν τάδʼ ἤλπισεν βροτῶν ποτε; ἀδόκητον

671

ἔχω σε πρὸς στέρνοις. κἀγὼ

672

Μενελέως

σὲ τὴν δοκοῦσαν Ἰδαίαν πόλιν μολεῖν

673

Ἰλίου τε μελέους πύργους. πρὸς

674

θεῶν, δόμων πῶς τῶν ἐμῶν ἀπεστάλης; ἒ

675

Ἑλένη

ἔ· πικρὰς ἐς ἀρχὰς βαίνεις, ἒ

676

ἔ· πικρὰν δʼ ἐρευνᾷς φάτιν. λέγʼ·

677

Μενελέως

ὡς ἀκουστὰ πάντα δῶρα δαιμόνων. ἀπέπτυσα

678

Ἑλένη

μὲν λόγον, οἷον οἷον ἐσοίσομαι. ὅμως

679

Μενελέως

δὲ λέξον· ἡδύ τοι μόχθων κλύειν. οὐκ

680

Ἑλένη

ἐπὶ βαρβάρου λέκτρα νεανία πετομένας

681

κώπας, πετομένου

682

δʼ ἔρωτος ἀδίκων γάμων τίς

683

Μενελέως

γάρ σε δαίμων ἢ πότμος συλᾷ πάτρας; ὁ

684

Ἑλένη

Διὸς ὁ Διός, ὦ πόσι, παῖς μʼ ἐπέλασεν

685

Νείλῳ. θαυμαστά·

686

Μενελέως

τοῦ πέμψαντος; ὦ δεινοὶ λόγοι. κατεδάκρυσα

687

Ἑλένη

καὶ βλέφαρον ὑγραίνω δάκρυσιν·

688

ἁ Διός μʼ ἄλοχος ὤλεσεν. Ἥρα;

689

Μενελέως

τί νῷν χρῄζουσα προσθεῖναι κακόν; ὤμοι

690

Ἑλένη

ἐμῶν δεινῶν, λουτρῶν καὶ κρηνῶν, ἵνα

691

θεαὶ μορφὰν ἐφαίδρυναν,

692

ἔνθεν ἔμολεν κρίσις. τὰ

693

Μενελέως

δʼ ἐς κρίσιν σοι τῶνδʼ ἔθηχʼ Ἥρα κακῶν; Πάριν

694

Ἑλένη

ὡς ἀφέλοιτο — πῶς;

695

Μενελέως

αὔδα. Κύπρις

696

Ἑλένη

ᾧ μʼ ἐπένευσεν — ὦ

697

Μενελέως

τλᾶμον. τλάμων,

698

Ἑλένη

τλάμων· ὧδʼ ἐπέλασʼ Αἰγύπτῳ. εἶτʼ

699

Μενελέως

ἀντέδωκʼ εἴδωλον, ὡς σέθεν κλύω.

700

Ἑλένη

τὰ δὲ σὰ κατὰ μέλαθρα πάθεα πάθεα, μᾶ-

701

τερ, οἲ ʼγώ. τί

702

Μενελέως

φῄς; οὐκ

703

Ἑλένη

ἔστι μάτηρ· ἀγχόνιον δὲ βρόχον διʼ

704

ἐμὰν κατεδήσατο δυσγάμου αἰσχύναν. ὤμοι·

705

Μενελέως

θυγατρὸς δʼ Ἑρμιόνης ἔστιν βίος; ἄγαμος

706

Ἑλένη

ἄτεκνος, ὦ πόσι, καταστένει γάμον

707

ἄγαμον ἐμόν. ὦ

708

Μενελέως

πᾶν κατʼ ἄκρας δῶμʼ ἐμὸν πέρσας Πάρις, τάδε

709

καὶ σὲ διώλεσε μυριάδας τε χαλκεόπλων

710

Δαναῶν. ἐμὲ

711

Ἑλένη

δὲ πατρίδος ἄπο κακόποτμον ἀραίαν ἔβαλε

712

θεὸς ἀπό τε πόλεος ἀπό τε σέθεν, ὅτε

713

μέλαθρα λέχεά τʼ ἔλιπον — οὐ λιποῦσʼ ἐπʼ

714

αἰσχροῖς γάμοις. εἰ

715

Χορός

καὶ τὰ λοιπὰ τῆς τύχης εὐδαίμονος τύχοιτε,

716

πρὸς τὰ πρόσθεν ἀρκέσειεν ἄν. Μενέλαε,

717

Ἄγγελος

κἀμοὶ πρόσδοτον τῆς ἡδονῆς, ἣν

718

μανθάνω μὲν καὐτός, οὐ σαφῶς δʼ ἔχω. ἀλλʼ,

719

Μενελέως

ὦ γεραιέ, καὶ σὺ κοινώνει λόγων. οὐχ

720

Ἄγγελος

ἥδε μόχθων τῶν ἐν Ἰλίῳ βραβεύς; οὐχ

721

Μενελέως

ἥδε, πρὸς θεῶν δʼ ἦμεν ἠπατημένοι, νεφέλης

722

ἄγαλμʼ ἔχοντες ἐν χεροῖν λυγρόν. τί

723

Ἄγγελος

φῄς; νεφέλης

724

ἄρʼ ἄλλως εἴχομεν πόνους πέρι; Ἥρας

725

Μενελέως

τάδʼ ἔργα καὶ θεῶν τρισσῶν ἔρις. ἡ

726

Ἄγγελος

δʼ οὖσʼ ἀληθῶς ἐστιν ἥδε σὴ δάμαρ; αὕτη·

727

Μενελέως

λόγοις δʼ ἐμοῖσι πίστευσον τάδε. ὦ

728

Ἄγγελος

θύγατερ, ὁ θεὸς ὡς ἔφυ τι ποικίλον καὶ

729

δυστέκμαρτον. εὖ δέ πως πάντα στρέφει ἐκεῖσε

730

κἀκεῖσʼ ἀναφέρων· ὃ μὲν πονεῖ, ὃ

731

δʼ οὐ πονήσας αὖθις ὄλλυται κακῶς, βέβαιον

732

οὐδὲν τῆς ἀεὶ τύχης ἔχων. σὺ

733

γὰρ πόσις τε σὸς πόνων μετέσχετε, σὺ

734

μὲν λόγοισιν, ὃ δὲ δορὸς προθυμίᾳ. σπεύδων

735

δʼ ὅτʼ ἔσπευδʼ οὐδὲν εἶχε· νῦν δʼ ἔχει αὐτόματα

736

πράξας τἀγάθʼ εὐτυχέστατα. οὐκ

737

ἄρα γέροντα πατέρα καὶ Διοσκόρω ᾔσχυνας,

738

οὐδʼ ἔδρασας οἷα κλῄζεται. νῦν

739

ἀνανεοῦμαι τὸν σὸν ὑμέναιον πάλιν καὶ

740

λαμπάδων μεμνήμεθʼ ἃς τετραόροις ἵπποις

741

τροχάζων παρέφερον· σὺ δʼ ἐν δίφροις ξὺν

742

τῷδε νύμφη δῶμʼ ἔλειπες ὄλβιον. κακὸς

743

γὰρ ὅστις μὴ σέβει τὰ δεσποτῶν καὶ

744

ξυγγέγηθε καὶ συνωδίνει κακοῖς. ἐγὼ

745

μὲν εἴην, κεἰ πέφυχʼ ὅμως λάτρις, ἐν

746

τοῖσι γενναίοισιν ἠριθμημένος δούλοισι,

747

τοὔνομʼ οὐκ ἔχων ἐλεύθερον, τὸν

748

νοῦν δέ· κρεῖσσον γὰρ τόδʼ ἢ δυοῖν κακοῖν ἕνʼ

749

ὄντα χρῆσθαι, τὰς φρένας τʼ ἔχειν κακὰς ἄλλων

750

τʼ ἀκούειν δοῦλον ὄντα τῶν πέλας.

751

Μενελέως

ἄγʼ, ὦ γεραιέ, πολλὰ μὲν παρʼ ἀσπίδα

752

μοχθήματʼ ἐξέπλησας ἐκπονῶν ἐμοί,

753

καὶ νῦν μετασχὼν τῆς ἐμῆς εὐπραξίας

754

ἄγγειλον ἐλθὼν τοῖς λελειμμένοις φίλοις

755

τάδʼ ὡς ἔχονθʼ ηὕρηκας οἷ τʼ ἐσμὲν τύχης,

756

μένειν τʼ ἐπʼ ἀκταῖς τούς τʼ ἐμοὺς καραδοκεῖν

757

ἀγῶνας οἳ μένουσί μʼ, ὡς ἐλπίζομεν,

758

κεἰ τήνδε πως δυναίμεθʼ ἐκκλέψαι χθονός,

759

φρουρεῖν ὅπως ἂν εἰς ἓν ἐλθόντες τύχης

760

ἐκ βαρβάρων σωθῶμεν, ἢν δυνώμεθα. ἔσται

761

Ἄγγελος

τάδʼ, ὦναξ. ἀλλά τοι τὰ μάντεων ἐσεῖδον

762

ὡς φαῦλʼ ἐστὶ καὶ ψευδῶν πλέα. οὐδʼ

763

ἦν ἄρʼ ὑγιὲς οὐδὲν ἐμπύρου φλογὸς οὐδὲ

764

πτερωτῶν φθέγματʼ· εὔηθες δέ τοι τὸ

765

καὶ δοκεῖν ὄρνιθας ὠφελεῖν βροτούς. Κάλχας

766

γὰρ οὐκ εἶπʼ οὐδʼ ἐσήμηνε στρατῷ νεφέλης

767

ὑπερθνῄσκοντας εἰσορῶν φίλους οὐδʼ

768

Ἕλενος, ἀλλὰ πόλις ἀνηρπάσθη μάτην. εἴποις

769

ἄν· οὕνεχʼ ὁ θεὸς οὐκ ἠβούλετο; τί

770

δῆτα μαντευόμεθα; τοῖς θεοῖσι χρὴ θύοντας

771

αἰτεῖν ἀγαθά, μαντείας δʼ ἐᾶν· βίου

772

γὰρ ἄλλως δέλεαρ ηὑρέθη τόδε, κοὐδεὶς

773

ἐπλούτησʼ ἐμπύροισιν ἀργὸς ὤν· γνώμη

774

δʼ ἀρίστη μάντις ἥ τʼ εὐβουλία. ἐς

775

Χορός

ταὐτὸ κἀμοὶ δόξα μαντειῶν πέρι χωρεῖ

776

γέροντι· τοὺς θεοὺς ἔχων τις ἂν φίλους

777

ἀρίστην μαντικὴν ἔχοι δόμοις. εἶἑν·

778

Ἑλένη

τὰ μὲν δὴ δεῦρʼ ἀεὶ καλῶς ἔχει. ὅπως

779

δʼ ἐσώθης, ὦ τάλας, Τροίας ἄπο, κέρδος

780

μὲν οὐδὲν εἰδέναι, πόθος δέ τις τὰ

781

τῶν φίλων φίλοισιν αἰσθέσθαι κακά. ἦ

782

Μενελέως

πόλλʼ ἀνήρου μʼ ἑνὶ λόγῳ μιᾷ θʼ ὁδῷ. τί

783

σοι λέγοιμʼ ἂν τὰς ἐν Αἰγαίῳ φθορὰς τὰ

784

Ναυπλίου τʼ Εὐβοικὰ πυρπολήματα Κρήτην

785

τε Λιβύης θʼ ἃς ἐπεστράφην πόλεις, σκοπιάς

786

τε Περσέως; οὐ γὰρ ἐμπλήσαιμί σʼ ἂν μύθων,

787

λέγων τʼ ἄν σοι κάκʼ ἀλγοίην ἔτι, πάσχων

788

τʼ ἔκαμνον· δὶς δὲ λυπηθεῖμεν ἄν. κάλλιον

789

Ἑλένη

εἶπας ἤ σʼ ἀνηρόμην ἐγώ. ἓν

790

δʼ εἰπὲ πάντα παραλιπών, πόσον χρόνον πόντου

791

ʼπὶ νώτοις ἅλιον ἐφθείρου πλάνον; ἐν

792

Μενελέως

ναυσὶν ὢν πρὸς τοῖσιν ἐν Τροίᾳ δέκα ἔτεσι

793

διῆλθον ἑπτὰ περιδρομὰς ἐτῶν. φεῦ

794

Ἑλένη

φεῦ· μακρόν γʼ ἔλεξας, ὦ τάλας, χρόνον σωθεὶς

795

δʼ ἐκεῖθεν ἐνθάδʼ ἦλθες ἐς σφαγάς. πῶς

796

Μενελέως

φῄς; τί λέξεις; ὥς μʼ ἀπώλεσας, γύναι. φεῦγʼ

797

Ἑλένη

ὡς τάχιστα τῆσδʼ ἀπαλλαχθεὶς χθονός. θανῇ

798

πρὸς ἀνδρὸς οὗ τάδʼ ἐστὶ δώματα. τί

799

Μενελέως

χρῆμα δράσας ἄξιον τῆς συμφορᾶς; ἥκεις

800

Ἑλένη

ἄελπτος ἐμποδὼν ἐμοῖς γάμοις. ἦ

801

Μενελέως

γὰρ γαμεῖν τις τἄμʼ ἐβουλήθη λέχη; ὕβριν

802

Ἑλένη

θʼ ὑβρίζειν εἰς ἔμʼ, ἣν ἔτλην ἐγώ. ἰδίᾳ

803

Μενελέως

σθένων τις ἢ τυραννεύων χθονός; ὃς

804

Ἑλένη

γῆς ἀνάσσει τῆσδε Πρωτέως γόνος. τόδʼ

805

Μενελέως

ἔστʼ ἐκεῖνʼ αἴνιγμʼ ὃ προσπόλου κλύω. ποίοις

806

Ἑλένη

ἐπιστὰς βαρβάροις πυλώμασιν; τοῖσδʼ,

807

Μενελέως

ἔνθεν ὥσπερ πτωχὸς ἐξηλαυνόμην. οὔ

808

Ἑλένη

που προσῄτεις βίοτον; ὦ τάλαινʼ ἐγώ. τοὔργον

809

Μενελέως

μὲν ἦν τοῦτʼ, ὄνομα δʼ οὐκ εἶχεν τόδε. πάντʼ

810

Ἑλένη

οἶσθʼ ἄρʼ, ὡς ἔοικας, ἀμφʼ ἐμῶν γάμων. οἶδʼ·

811

Μενελέως

εἰ δὲ λέκτρα διέφυγες τάδʼ οὐκ ἔχω. ἄθικτον

812

Ἑλένη

εὐνὴν ἴσθι σοι σεσῳσμένην. τίς

813

Μενελέως

τοῦδε πειθώ; φίλα γάρ, εἰ σαφῆ λέγεις. ὁρᾷς

814

Ἑλένη

τάφου τοῦδʼ ἀθλίους ἕδρας ἐμάς; ὁρῶ

815

Μενελέως

ταλαίνας στιβάδας, ὧν τί σοὶ μέτα; ἐνταῦθα

816

Ἑλένη

λέκτρων ἱκετεύομεν φυγάς. βωμοῦ

817

Μενελέως

σπανίζουσʼ ἢ νόμοισι βαρβάροις; ἐρρύεθʼ

818

Ἑλένη

ἡμᾶς τοῦτʼ ἴσον ναοῖς θεῶν. οὐδʼ

819

Μενελέως

ἄρα πρὸς οἴκους ναυστολεῖν σʼ ἔξεστί μοι; ξίφος

820

Ἑλένη

μένει σε μᾶλλον ἢ τοὐμὸν λέχος. οὕτως

821

Μενελέως

ἂν εἴην ἀθλιώτατος βροτῶν. μή

822

Ἑλένη

νυν καταιδοῦ, φεῦγε δʼ ἐκ τῆσδε χθονός. λιπών

823

Μενελέως

σε; Τροίαν ἐξέπερσα σὴν χάριν. κρεῖσσον

824

Ἑλένη

γὰρ ἤ σε τἄμʼ ἀποκτεῖναι λέχη. ἄνανδρά

825

Μενελέως

γʼ εἶπας Ἰλίου τʼ οὐκ ἄξια. οὐκ

826

Ἑλένη

ἂν κτάνοις τύραννον, ὃ σπεύδεις ἴσως. οὕτω

827

Μενελέως

σιδήρῳ τρωτὸν οὐκ ἔχει δέμας; εἴσῃ.

828

Ἑλένη

τὸ τολμᾶν δʼ ἀδύνατʼ ἀνδρὸς οὐ σοφοῦ. σιγῇ

829

Μενελέως

παράσχω δῆτʼ ἐμὰς δῆσαι χέρας; ἐς

830

Ἑλένη

ἄπορον ἥκεις· δεῖ δὲ μηχανῆς τινος. δρῶντας

831

Μενελέως

γὰρ ἢ μὴ δρῶντας ἥδιον θανεῖν. μίʼ

832

Ἑλένη

ἔστιν ἐλπίς, ᾗ μόνῃ σωθεῖμεν ἄν. ὠνητὸς

833

Μενελέως

ἢ τολμητὸς ἢ λόγων ὕπο; εἰ

834

Ἑλένη

μὴ τύραννός σʼ ἐκπύθοιτʼ ἀφιγμένον. ἐρεῖ

835

Μενελέως

δὲ τίς μʼ; οὐ γνώσεταί γʼ ὅς εἰμʼ ἐγώ. ἔστʼ

836

Ἑλένη

ἔνδον αὐτῷ ξύμμαχος θεοῖς ἴση. φήμη

837

Μενελέως

τις οἴκων ἐν μυχοῖς ἱδρυμένη; οὔκ,

838

Ἑλένη

ἀλλʼ ἀδελφή· Θεονόην καλοῦσί νιν. χρηστήριον

839

Μενελέως

μὲν τοὔνομʼ· ὅ τι δὲ δρᾷ φράσον. πάντʼ

840

Ἑλένη

οἶδʼ, ἐρεῖ τε συγγόνῳ παρόντα σε. θνῄσκοιμεν

841

Μενελέως

ἄν· λαθεῖν γὰρ οὐχ οἷόν τέ μοι. ἴσως

842

Ἑλένη

ἂν ἀναπείσαιμεν ἱκετεύοντέ νιν — τί

843

Μενελέως

χρῆμα δρᾶσαι; τίνʼ ὑπάγεις μʼ ἐς ἐλπίδα; παρόντα

844

Ἑλένη

γαίᾳ μὴ φράσαι σε συγγόνῳ. πείσαντε

845

Μενελέως

δʼ ἐκ γῆς διορίσαιμεν ἂν πόδα; κοινῇ

846

Ἑλένη

γʼ ἐκείνῃ ῥᾳδίως, λάθρᾳ δʼ ἂν οὔ. σὸν

847

Μενελέως

ἔργον, ὡς γυναικὶ πρόσφορον γυνή. ὡς

848

Ἑλένη

οὐκ ἄχρωστα γόνατʼ ἐμῶν ἕξει χερῶν. φέρʼ,

849

Μενελέως

ἢν δὲ δὴ νῷν μὴ ἀποδέξηται λόγους; θανῇ·

850

Ἑλένη

γαμοῦμαι δʼ ἡ τάλαινʼ ἐγὼ βίᾳ. προδότις

851

Μενελέως

ἂν εἴης· τὴν βίαν σκήψασʼ ἔχεις. ἀλλʼ

852

Ἑλένη

ἁγνὸν ὅρκον σὸν κάρα κατώμοσα τί

853

Μενελέως

φῄς; θανεῖσθαι; κοὔποτʼ ἀλλάξεις λέχη; ταὐτῷ

854

Ἑλένη

ξίφει γε· κείσομαι δὲ σοῦ πέλας. ἐπὶ

855

Μενελέως

τοῖσδε τοίνυν δεξιᾶς ἐμῆς θίγε. ψαύω,

856

Ἑλένη

θανόντος σοῦ τόδʼ ἐκλείψειν φάος. κἀγὼ

857

Μενελέως

στερηθεὶς σοῦ τελευτήσειν βίον. πῶς

858

Ἑλένη

οὖν θανούμεθʼ ὥστε καὶ δόξαν λαβεῖν; τύμβου

859

Μενελέως

ʼπὶ νώτῳ σὲ κτανὼν ἐμὲ κτενῶ. πρῶτον

860

δʼ ἀγῶνα μέγαν ἀγωνιούμεθα λέκτρων

861

ὑπὲρ σῶν. ὁ δὲ θέλων ἴτω πέλας· τὸ

862

Τρωικὸν γὰρ οὐ καταισχυνῶ κλέος οὐδʼ

863

Ἑλλάδʼ ἐλθὼν λήψομαι πολὺν ψόγον, ὅστις

864

Θέτιν μὲν ἐστέρησʼ Ἀχιλλέως, Τελαμωνίου

865

δʼ Αἴαντος εἰσεῖδον σφαγάς, τὸν

866

Νηλέως τʼ ἄπαιδα· διὰ δὲ τὴν ἐμὴν οὐκ

867

ἀξιώσω κατθανεῖν δάμαρτʼ ἐγώ; μάλιστά

868

γε· εἰ γάρ εἰσιν οἱ θεοὶ σοφοί, εὔψυχον

869

ἄνδρα πολεμίων θανόνθʼ ὕπο κούφῃ

870

καταμπίσχουσιν ἐν τύμβῳ χθονί, κακοὺς

871

δʼ ἐφʼ ἕρμα στερεὸν ἐκβάλλουσι γῆς. ὦ

872

Χορός

θεοί, γενέσθω δή ποτʼ εὐτυχὲς γένος τὸ

873

Ταντάλειον καὶ μεταστήτω κακῶν. οἲ

874

Ἑλένη

ἐγὼ τάλαινα· τῆς τύχης γὰρ ὧδʼ ἔχω. Μενέλαε,

875

διαπεπράγμεθʼ· ἐκβαίνει δόμων ἡ

876

θεσπιῳδὸς Θεονόη· κτυπεῖ δόμος κλῄθρων

877

λυθέντων. φεῦγʼ· ἀτὰρ τί φευκτέον; ἀποῦσα

878

γάρ σε καὶ παροῦσʼ ἀφιγμένον δεῦρʼ

879

οἶδεν· ὦ δύστηνος, ὡς ἀπωλόμην. Τροίας

880

δὲ σωθεὶς κἀπὸ βαρβάρου χθονὸς ἐς

881

βάρβαρʼ ἐλθὼν φάσγανʼ αὖθις ἐμπεσῇ. ἡγοῦ

882

Θεονόη

σύ μοι φέρουσα λαμπτήρων σέλας θείου

883

δε σεμνὸν θεσμὸν αἰθέρος μυχούς, ὡς

884

πνεῦμα καθαρὸν οὐρανοῦ δεξώμεθα· σὺ

885

δʼ αὖ κέλευθον εἴ τις ἔβλαψεν ποδὶ στείβων

886

ἀνοσίῳ, δὸς καθαρσίῳ φλογί, κροῦσον

887

δὲ πεύκην, ἵνα διεξέλθω, πυρός. νόμον

888

δὲ τὸν ἐμὸν θεοῖσιν ἀποδοῦσαι πάρος ἐφέστιον

889

φλόγʼ ἐς δόμους κομίζετε. Ἑλένη,

890

τί τἀμὰ — πῶς ἔχει — θεσπίσματα; ἥκει

891

πόσις σοι Μενέλεως ὅδʼ ἐμφανής, νεῶν

892

στερηθεὶς τοῦ τε σοῦ μιμήματος. ὦ

893

τλῆμον, οἵους διαφυγὼν ἦλθες πόνους, οὐδʼ

894

οἶσθα νόστον οἴκαδʼ εἴτʼ αὐτοῦ μενεῖς· ἔρις

895

γὰρ ἐν θεοῖς σύλλογός τε σοῦ πέρι ἔσται

896

πάρεδρος Ζηνὶ τῷδʼ ἐν ἤματι. Ἥρα

897

μέν, ἥ σοι δυσμενὴς πάροιθεν ἦν, νῦν

898

ἐστιν εὔνους κἀς πάτραν σῷσαι θέλει ξὺν

899

τῇδʼ, ἵνʼ Ἑλλὰς τοὺς Ἀλεξάνδρου γάμους, δώρημα

900

Κύπριδος, ψευδονυμφεύτους μάθῃ· Κύπρις

901

δὲ νόστον σὸν διαφθεῖραι θέλει, ὡς

902

μὴ ʼξελεγχθῇ μηδὲ πριαμένη φανῇ τὸ

903

κάλλος, Ἑλένης οὕνεκʼ, ἀνονήτοις γάμοις. τέλος

904

δʼ ἐφʼ ἡμῖν, εἴθʼ, ἃ βούλεται Κύπρις, λέξασʼ

905

ἀδελφῷ σʼ ἐνθάδʼ ὄντα διολέσω, εἴτʼ

906

αὖ μεθʼ Ἥρας στᾶσα σὸν σώσω βίον, κρύψασʼ

907

ὁμαίμονʼ, ὅς με προστάσσει τάδε εἰπεῖν,

908

ὅταν γῆν τήνδε νοστήσας τύχῃς τίς

909

εἶσʼ ἀδελφῷ τόνδε σημανῶν ἐμῷ παρόνθʼ,

910

ὅπως ἂν τοὐμὸν ἀσφαλῶς ἔχῃ;

911

Ἑλένη

ὦ παρθένʼ, ἱκέτις ἀμφὶ σὸν πίτνω γόνυ

912

καὶ προσκαθίζω θᾶκον οὐκ εὐδαίμονα

913

ὑπέρ τʼ ἐμαυτῆς τοῦδέ θʼ, ὃν μόλις ποτὲ

914

λαβοῦσʼ ἐπʼ ἀκμῆς εἰμι κατθανόντʼ ἰδεῖν·

915

μή μοι κατείπῃς σῷ κασιγνήτῳ πόσιν

916

τόνδʼ εἰς ἐμὰς ἥκοντα φιλτάτας χέρας,

917

σῷσον δέ, λίσσομαί σε· συγγόνῳ δὲ σῷ

918

τὴν εὐσέβειαν μὴ προδῷς τὴν σήν ποτε,

919

χάριτας πονηρὰς κἀδίκους ὠνουμένη.

920

μισεῖ γὰρ ὁ θεὸς τὴν βίαν, τὰ κτητὰ δὲ

921

κτᾶσθαι κελεύει πάντας οὐκ ἐς ἁρπαγάς.

922

ἐατέος δʼ ὁ πλοῦτος ἄδικός τις ὤν.

923

κοινὸς γάρ ἐστιν οὐρανὸς πᾶσιν βροτοῖς

924

καὶ γαῖʼ, ἐν ᾗ χρὴ δώματʼ ἀναπληρουμένους

925

τἀλλότρια μὴ σχεῖν μηδʼ ἀφαιρεῖσθαι βίᾳ.

926

ἡμᾶς δὲ καιρίως μέν, ἀθλίως δʼ ἐμοί,

927

Ἑρμῆς ἔδωκε πατρὶ σῷ σῴζειν πόσει

928

τῷδʼ ὃς πάρεστι κἀπολάζυσθαι θέλει.

929

πῶς οὖν θανὼν ἂν ἀπολάβοι; κεῖνος δὲ πῶς

930

τὰ ζῶντα τοῖς θανοῦσιν ἀποδοίη ποτʼ ἄν;

931

ἤδη τὰ τοῦ θεοῦ καὶ τὰ τοῦ πατρὸς σκόπει·

932

πότερον ὁ δαίμων χὡ θανὼν τὰ τῶν πέλας

933

βούλοιντʼ ἂν ἢ οὐ βούλοιντʼ ἂν ἀποδοῦναι πάλιν;

934

δοκῶ μέν. οὔκουν χρή σε συγγόνῳ πλέον

935

νέμειν ματαίῳ μᾶλλον ἢ χρηστῷ πατρί.

936

εἰ δʼ οὖσα μάντις καὶ τὰ θεῖʼ ἡγουμένη

937

τὸ μὲν δίκαιον τοῦ πατρὸς διαφθερεῖς,

938

τῷ δʼ οὐ δικαίῳ συγγόνῳ σώσεις χάριν,

939

αἰσχρὸν τὰ μέν σε θεῖα πάντʼ ἐξειδέναι,

940

τά τʼ ὄντα καὶ μέλλοντα, τὰ δὲ δίκαια μή.

941

τήν τʼ ἀθλίαν ἔμʼ, οἷσιν ἔγκειμαι κακοῖς,

942

ῥῦσαι, πάρεργον δοῦσα τοῦτο τῆς τύχης·

943

Ἑλένην γὰρ οὐδεὶς ὅστις οὐ στυγεῖ βροτῶν·

944

ἣ κλῄζομαι καθʼ Ἑλλάδʼ ὡς προδοῦσʼ ἐμὸν

945

πόσιν Φρυγῶν ᾤκησα πολυχρύσους δόμους.

946

ἢν δʼ Ἑλλάδʼ ἔλθω κἀπιβῶ Σπάρτης πάλιν,

947

κλύοντες εἰσιδόντες ὡς τέχναις θεῶν

948

ὤλοντʼ, ἐγὼ δὲ προδότις οὐκ ἄρʼ ἦ φίλων,

949

πάλιν μʼ ἀνάξουσʼ ἐς τὸ σῶφρον αὖθις αὖ,

950

ἑδνώσομαί τε θυγατέρʼ, ἣν οὐδεὶς γαμεῖ,

951

τὴν δʼ ἐνθάδʼ ἐκλιποῦσʼ ἀλητείαν πικρὰν

952

ὄντων ἐν οἴκοις χρημάτων ὀνήσομαι.

953

κεἰ μὲν θανὼν ὅδʼ ἐν πυρᾷ κατεσφάγη,

954

πρόσω σφʼ ἀπόντα δακρύοις ἂν ἠγάπων·

955

νῦν δʼ ὄντα καὶ σωθέντʼ ἀφαιρεθήσομαι;

956

μὴ δῆτα, παρθένʼ, ἀλλά σʼ ἱκετεύω τόδε·

957

δὸς τὴν χάριν μοι τήνδε καὶ μιμοῦ τρόπους

958

πατρὸς δικαίου· παισὶ γὰρ κλέος τόδε

959

κάλλιστον, ὅστις ἐκ πατρὸς χρηστοῦ γεγὼς

960

ἐς ταὐτὸν ἦλθε τοῖς τεκοῦσι τοὺς τρόπους. οἰκτρὸν

961

Χορός

μὲν οἱ παρόντες ἐν μέσῳ λόγοι, οἰκτρὰ

962

δὲ καὶ σύ. τοὺς δὲ Μενέλεω ποθῶ λόγους

963

ἀκοῦσαι τίνας ἐρεῖ ψυχῆς πέρι.

964

Μενελέως

ἐγὼ σὸν οὔτʼ ἂν προσπεσεῖν τλαίην γόνυ

965

οὔτʼ ἂν δακρῦσαι βλέφαρα· τὴν Τροίαν γὰρ ἂν

966

δειλοὶ γενόμενοι πλεῖστον αἰσχύνοιμεν ἄν.

967

καίτοι λέγουσιν ὡς πρὸς ἀνδρὸς εὐγενοῦς

968

ἐν ξυμφοραῖσι δάκρυʼ ἀπʼ ὀφθαλμῶν βαλεῖν.

969

ἀλλʼ οὐχὶ τοῦτο τὸ καλόν, εἰ καλὸν τόδε,

970

αἱρήσομαι ʼγὼ πρόσθε τῆς εὐψυχίας.

971

ἀλλʼ, εἰ μὲν ἄνδρα σοι δοκεῖ σῷσαι ξένον

972

ζητοῦντά γʼ ὀρθῶς ἀπολαβεῖν δάμαρτʼ ἐμήν,

973

ἀπόδος τε καὶ πρὸς σῷσον· εἰ δὲ μὴ δοκεῖ,

974

ἐγὼ μὲν οὐ νῦν πρῶτον ἀλλὰ πολλάκις

975

ἄθλιος ἂν εἴην, σὺ δὲ γυνὴ κακὴ φανῇ.

976

ἃ δʼ ἄξιʼ ἡμῶν καὶ δίκαιʼ ἡγούμεθα

977

καὶ σῆς μάλιστα καρδίας ἀνθάψεται,

978

λέξω τάδʼ ἀμφὶ μνῆμα σοῦ πατρὸς πόθῳ·

979

ὦ γέρον, ὃς οἰκεῖς τόνδε λάινον τάφον,

980

ἀπόδος, ἀπαιτῶ τὴν ἐμὴν δάμαρτά σε,

981

ἣν Ζεὺς ἔπεμψε δεῦρό σοι σῴζειν ἐμοί.

982

οἶδʼ οὕνεκʼ ἡμῖν οὔποτʼ ἀποδώσεις θανών·

983

ἀλλʼ ἥδε πατέρα νέρθεν ἀνακαλούμενον

984

οὐκ ἀξιώσει τὸν πρὶν εὐκλεέστατον

985

κακῶς ἀκοῦσαι· κυρία γάρ ἐστι νῦν.

986

ὦ νέρτερʼ Ἅιδη, καὶ σὲ σύμμαχον καλῶ,

987

ὃς πόλλʼ ἐδέξω τῆσδʼ ἕκατι σώματα

988

πεσόντα τὠμῷ φασγάνῳ, μισθὸν δʼ ἔχεις·

989

ἢ νῦν ἐκείνους ἀπόδος ἐμψύχους πάλιν,

990

ἢ τήνδε πατρὸς εὐσεβοῦς ἀνάγκασον

991

κρείσσω φανεῖσαν τἀμά γʼ ἀποδοῦναι λέχη.

992

εἰ δʼ ἐμὲ γυναῖκα τὴν ἐμὴν συλήσετε,

993

ἅ σοι παρέλιπεν ἥδε τῶν λόγων, φράσω.

994

ὅρκοις κεκλῄμεθʼ, ὡς μάθῃς, ὦ παρθένε,

995

πρῶτον μὲν ἐλθεῖν διὰ μάχης σῷ συγγόνῳ

996

κἀκεῖνον ἢ ʼμὲ δεῖ θανεῖν· ἁπλοῦς λόγος.

997

ἢν δʼ ἐς μὲν ἀλκὴν μὴ πόδʼ ἀντιθῇ ποδί,

998

λιμῷ δὲ θηρᾷ τύμβον ἱκετεύοντε νώ,

999

κτανεῖν δέδοκται τήνδε μοι κἄπειτʼ ἐμὸν

1000

πρὸς ἧπαρ ὦσαι δίστομον ξίφος τόδε

1001

τύμβου ʼπὶ νώτοις τοῦδʼ, ἵνʼ αἵματος ῥοαὶ

1002

τάφου καταστάζωσι· κεισόμεσθα δὲ

1003

νεκρὼ δύʼ ἑξῆς τῷδʼ ἐπὶ ξεστῷ τάφῳ,

1004

ἀθάνατον ἄλγος σοί, ψόγος δὲ σῷ πατρί.

1005

οὐ γὰρ γαμεῖ τήνδʼ οὔτε σύγγονος σέθεν

1006

οὔτʼ ἄλλος οὐδείς· ἀλλʼ ἐγώ σφʼ ἀπάξομαι,

1007

εἰ μὴ πρὸς οἴκους δυνάμεθʼ, ἀλλὰ πρὸς νεκρούς.

1008

τί ταῦτα; δακρύοις ἐς τὸ θῆλυ τρεπόμενος

1009

ἐλεινὸς ἦν ἂν μᾶλλον ἢ δραστήριος.

1010

κτεῖνʼ, εἰ δοκεῖ σοι· δυσκλεᾶς γὰρ οὐ κτενεῖς·

1011

μᾶλλόν γε μέντοι τοῖς ἐμοῖς πείθου λόγοις,

1012

ἵνʼ ᾖς δικαία καὶ δάμαρτʼ ἐγὼ λάβω. ἐν

1013

Χορός

σοὶ βραβεύειν, ὦ νεᾶνι, τοὺς λόγους· οὕτω

1014

δὲ κρῖνον, ὡς ἅπασιν ἁνδάνῃς. ἐγὼ

1015

Θεονόη

πέφυκά τʼ εὐσεβεῖν καὶ βούλομαι, φιλῶ

1016

τʼ ἐμαυτήν, καὶ κλέος τοὐμοῦ πατρὸς οὐκ

1017

ἂν μιάναιμʼ, οὐδὲ συγγόνῳ χάριν δοίην

1018

ἂν ἐξ ἧς δυσκλεὴς φανήσομαι. ἔνεστι

1019

δʼ ἱερὸν τῆς δίκης ἐμοὶ μέγα ἐν

1020

τῇ φύσει· καὶ τοῦτο Νηρέως πάρα ἔχουσα

1021

σῴζειν, Μενέλεως, πειράσομαι. Ἥρᾳ

1022

δʼ, ἐπείπερ βούλεταί σʼ εὐεργετεῖν, ἐς

1023

ταὐτὸν οἴσω ψῆφον· ἡ Κύπρις δʼ ἐμοὶ ἵλεως

1024

μὲν εἴη, ξυμβέβηκε δʼ οὐδαμοῦ· πειράσομαι

1025

δὲ παρθένος μένειν ἀεί. ἃ

1026

δʼ ἀμφὶ τύμβῳ τῷδʼ ὀνειδίζεις πατρί, ἡμῖν

1027

ὅδʼ αὑτὸς μῦθος. ἀδικοίημεν ἄν, εἰ

1028

μὴ ἀποδώσω· καὶ γὰρ ἂν κεῖνος βλέπων ἀπέδωκεν

1029

ἂν σοὶ τήνδʼ ἔχειν, ταύτῃ δὲ σέ. καὶ

1030

γὰρ τίσις τῶνδʼ ἐστὶ τοῖς τε νερτέροις καὶ

1031

τοῖς ἄνωθεν πᾶσιν ἀνθρώποις· ὁ νοῦς τῶν

1032

κατθανόντων ζῇ μὲν οὔ, γνώμην δʼ ἔχει ἀθάνατον

1033

εἰς ἀθάνατον αἰθέρʼ ἐμπεσών. ὡς

1034

οὖν παραινῶ μὴ μακράν, σιγήσομαι ἅ

1035

μου καθικετεύσατʼ, οὐδὲ μωρίᾳ ξύμβουλος

1036

ἔσομαι τῇ κασιγνήτου ποτέ. εὐεργετῶ

1037

γὰρ κεῖνον οὐ δοκοῦσʼ ὅμως, ἐκ

1038

δυσσεβείας ὅσιον εἰ τίθημί νιν. αὐτοὶ

1039

μὲν οὖν ὁδόν τινʼ ἐξευρίσκετε, ἐγὼ

1040

δʼ ἀποστᾶσʼ ἐκποδὼν σιγήσομαι. ἐκ

1041

τῶν θεῶν δʼ ἄρχεσθε χἱκετεύετε τὴν

1042

μέν σʼ ἐᾶσαι πατρίδα νοστῆσαι Κύπριν, Ἥρας

1043

δὲ τὴν ἔννοιαν ἐν ταὐτῷ μένειν ἣν

1044

ἐς σὲ καὶ σὸν πόσιν ἔχει σωτηρίας. σὺ

1045

δʼ, ὦ θανών μοι πάτερ, ὅσον γʼ ἐγὼ σθένω, οὔποτε

1046

κεκλήσῃ δυσσεβὴς ἀντʼ εὐσεβοῦς. οὐδείς

1047

Χορός

ποτʼ εὐτύχησεν ἔκδικος γεγώς, ἐν

1048

τῷ δικαίῳ δʼ ἐλπίδες σωτηρίας. Μενέλαε,

1049

Ἑλένη

πρὸς μὲν παρθένου σεσῴσμεθα· τοὐνθένδε

1050

δὴ σὲ τοὺς λόγους φέροντα χρὴ κοινὴν

1051

ξυνάπτειν μηχανὴν σωτηρίας. ἄκουε

1052

Μενελέως

δή νυν· χρόνιος εἶ κατὰ στέγας καὶ

1053

συντέθραψαι προσπόλοισι βασιλέως. τί

1054

Ἑλένη

τοῦτʼ ἔλεξας; ἐσφέρεις γὰρ ἐλπίδας ὡς

1055

δή τι δράσων χρηστὸν ἐς κοινόν γε νῷν. πείσειας

1056

Μενελέως

ἄν τινʼ οἵτινες τετραζύγων ὄχων

1057

ἀνάσσουσʼ, ὥστε νῷν δοῦναι δίφρους; πείσαιμʼ

1058

Ἑλένη

ἄν· ἀλλὰ τίνα φυγὴν φευξούμεθα πεδίων

1059

ἄπειροι βαρβάρου τʼ ὄντες χθονός; ἀδύνατον

1060

Μενελέως

εἶπας. φέρε, τί δʼ, εἰ κρυφθεὶς δόμοις κτάνοιμʼ

1061

ἄνακτα τῷδε διστόμῳ ξίφει; οὐκ

1062

Ἑλένη

ἄν σʼ ἀνάσχοιτʼ οὐδὲ σιγήσειεν ἂν μέλλοντʼ

1063

ἀδελφὴ σύγγονον κατακτενεῖν. ἀλλʼ

1064

Μενελέως

οὐδὲ μὴν ναῦς ἔστιν ᾗ σωθεῖμεν ἂν φεύγοντες·

1065

ἣν γὰρ εἴχομεν θάλασσʼ ἔχει. ἄκουσον,

1066

Ἑλένη

ἤν τι καὶ γυνὴ λέξῃ σοφόν. βούλῃ

1067

λέγεσθαι, μὴ θανών, λόγῳ θανεῖν; κακὸς

1068

Μενελέως

μὲν ὄρνις· εἰ δὲ κερδανῶ, λέγειν ἕτοιμός

1069

εἰμι μὴ θανὼν λόγῳ θανεῖν. καὶ

1070

Ἑλένη

μὴν γυναικείοις σʼ ἂν οἰκτισαίμεθα κουραῖσι

1071

καὶ θρήνοισι πρὸς τὸν ἀνόσιον. σωτηρίας

1072

Μενελέως

δὲ τοῦτʼ ἔχει τί νῷν ἄκος; παλαιότης

1073

γὰρ τῷ λόγῳ γʼ ἔνεστί τις. ὡς

1074

Ἑλένη

δὴ θανόντα σʼ ἐνάλιον κενῷ τάφῳ θάψαι

1075

τύραννον τῆσδε γῆς αἰτήσομαι. καὶ

1076

Μενελέως

δὴ παρεῖκεν· εἶτα πῶς ἄνευ νεὼς σωθησόμεσθα

1077

κενοταφοῦντʼ ἐμὸν δέμας; δοῦναι

1078

Ἑλένη

κελεύσω πορθμίδʼ, ᾗ καθήσομαι κόσμον

1079

τάφῳ σῷ πελαγίους ἐς ἀγκάλας. ὡς

1080

Μενελέως

εὖ τόδʼ εἶπας πλὴν ἕν· εἰ χέρσῳ ταφὰς θεῖναι

1081

κελεύσει σʼ, οὐδὲν ἡ σκῆψις φέρει. ἀλλʼ

1082

Ἑλένη

οὐ νομίζειν φήσομεν καθʼ Ἑλλάδα χέρσῳ

1083

καλύπτειν τοὺς θανόντας ἐναλίους. τοῦτʼ

1084

Μενελέως

αὖ κατορθοῖς· εἶτʼ ἐγὼ συμπλεύσομαι καὶ

1085

συγκαθήσω κόσμον ἐν ταὐτῷ σκάφει. σὲ

1086

Ἑλένη

καὶ παρεῖναι δεῖ μάλιστα τούς τε σοὺς πλωτῆρας

1087

οἵπερ ἔφυγον ἐκ ναυαγίας. καὶ

1088

Μενελέως

μὴν ἐάνπερ ναῦν ἐπʼ ἀγκύρας λάβω, ἀνὴρ

1089

παρʼ ἄνδρα στήσεται ξιφηφόρος. σὲ

1090

Ἑλένη

χρὴ βραβεύειν πάντα· πόμπιμοι μόνον λαίφει

1091

πνοαὶ γένοιντο καὶ νεὼς δρόμος. ἔσται·

1092

Μενελέως

πόνους γὰρ δαίμονες παύσουσί μου. ἀτὰρ

1093

θανόντα τοῦ μʼ ἐρεῖς πεπυσμένη; σοῦ·

1094

Ἑλένη

καὶ μόνος γε φάσκε διαφυγεῖν μόρον Ἀτρέως

1095

πλέων σὺν παιδὶ καὶ θανόνθʼ ὁρᾶν. καὶ

1096

Μενελέως

μὴν τάδʼ ἀμφίβληστρα σώματος ῥάκη ξυμμαρτυρήσει

1097

ναυτικῶν ἐρειπίων. ἐς

1098

Ἑλένη

καιρὸν ἦλθε, τότε δʼ ἄκαιρʼ ἀπώλλυτο· τὸ

1099

δʼ ἄθλιον κεῖνʼ εὐτυχὲς τάχʼ ἂν πέσοι. πότερα

1100

Μενελέως

δʼ ἐς οἴκους σοὶ συνεισελθεῖν με χρὴ ἢ

1101

πρὸς τάφῳ τῷδʼ ἥσυχοι καθώμεθα; αὐτοῦ

1102

Ἑλένη

μένʼ· ἢν γὰρ καί τι πλημμελές σε δρᾷ, τάφος

1103

σʼ ὅδʼ ἂν ῥύσαιτο φάσγανόν τε σόν. ἐγὼ

1104

δʼ ἐς οἴκους βᾶσα βοστρύχους τεμῶ πέπλων

1105

τε λευκῶν μέλανας ἀνταλλάξομαι παρῇδί

1106

τʼ ὄνυχα φόνιον ἐμβαλῶ χροός. μέγας

1107

γὰρ ἁγών, καὶ βλέπω δύο ῥοπάς· ἢ

1108

γὰρ θανεῖν δεῖ μʼ, ἢν ἁλῶ τεχνωμένη, ἢ

1109

πατρίδα τʼ ἐλθεῖν καὶ σὸν ἐκσῷσαι δέμας. ὦ

1110

πότνιʼ ἣ Δίοισιν ἐν λέκτροις πίτνεις Ἥρα,

1111

δύʼ οἰκτρὼ φῶτʼ ἀνάψυξον πόνων, αἰτούμεθʼ

1112

ὀρθὰς ὠλένας πρὸς οὐρανὸν ῥίπτονθʼ,

1113

ἵνʼ οἰκεῖς ἀστέρων ποικίλματα. σύ

1114

θʼ, ἣ ʼπὶ τὠμῷ κάλλος ἐκτήσω γάμῳ, κόρη

1115

Διώνης Κύπρι, μή μʼ ἐξεργάσῃ. ἅλις

1116

δὲ λύμης ἥν μʼ ἐλυμήνω πάρος τοὔνομα

1117

παρασχοῦσʼ, οὐ τὸ σῶμʼ, ἐν βαρβάροις. θανεῖν

1118

δʼ ἔασόν μʼ, εἰ κατακτεῖναι θέλεις, ἐν

1119

γῇ πατρῴᾳ. τί ποτʼ ἄπληστος εἶ κακῶν, ἔρωτας

1120

ἀπάτας δόλιά τʼ ἐξευρήματα ἀσκοῦσα

1121

φίλτρα θʼ αἱματηρὰ δωμάτων; εἰ

1122

δʼ ἦσθα μετρία, τἄλλα γʼ ἡδίστη θεῶν πέφυκας

1123

ἀνθρώποισιν· οὐκ ἄλλως λέγω.

1124

Χορός

σὲ τὰν ἐναύλοις ὑπὸ δενδροκόμοις

1125

μουσεῖα καὶ θάκους ἐνί-

1126

ζουσαν ἀναβοάσω,

1127

σὲ τὰν ἀοιδοτάταν ὄρνιθα μελῳδὸν

1128

ἀηδόνα δακρυόεσσαν,

1129

ἔλθʼ ὦ διὰ ξουθᾶν

1130

γενύων ἐλελιζομένα

1131

θρήνων ἐμοὶ ξυνεργός,

1132

Ἑλένας μελέας πόνους

1133

τὸν Ἰλιάδων τʼ ἀει-

1134

δούσᾳ δακρυόεντα πότμον

1135

Ἀχαιῶν ὑπὸ λόγχαις·

1136

ὅτʼ ἔδραμε ῥόθια πεδία βαρβάρῳ πλάτᾳ

1137

ὅτʼ ἔμολεν ἔμολε, μέλεα Πριαμίδαις ἄγων

1138

Λακεδαίμονος ἄπο λέχεα

1139

σέθεν, ὦ Ἑλένα, Πάρις αἰνόγαμος

1140

πομπαῖσιν Ἀφροδίτας.

1141

πολλοὶ δʼ Ἀχαιῶν δορὶ καὶ πετρίναις

1142

ῥιπαῖσιν ἐκπνεύσαντες Ἅι-

1143

δαν μέλεον ἔχουσιν,

1144

ταλαινᾶν ἀλόχων κείραντες ἔθειραν·

1145

ἄνυμφα δὲ μέλαθρα κεῖται·

1146

πολλοὺς δὲ πυρσεύσας

1147

φλογερὸν σέλας ἀμφιρύταν

1148

Εὔβοιαν εἷλʼ Ἀχαιῶν

1149

μονόκωπος ἀνήρ, πέτραις

1150

Καφηρίσιν ἐμβαλὼν

1151

Αἰγαίαις τʼ ἐνάλοις δόλιον

1152

ἀκταῖς ἀστέρα λάμψας.

1153

ἀλίμενα δʼ ὄρεα Μάλεα χειμάτων πνοᾷ,

1154

ὅτʼ ἔσυτο πατρίδος ἀποπρό, βαρβάρου στολᾶς

1155

γέρας, οὐ γέρας ἀλλʼ ἔριν,

1156

Δαναῶν Μενέλας ἐπὶ ναυσὶν ἄγων,

1157

εἴδωλον ἱερὸν Ἥρας.

1158

ὅ τι θεὸς ἢ μὴ θεὸς ἢ τὸ μέσον,

1159

τίς φησʼ ἐρευνήσας βροτῶν

1160

μακρότατον πέρας εὑρεῖν

1161

ὃς τὰ θεῶν ἐσορᾷ

1162

δεῦρο καὶ αὖθις ἐκεῖσε

1163

καὶ πάλιν ἀντιλόγοις

1164

πηδῶντʼ ἀνελπίστοις τύχαις;

1165

σὺ Διὸς ἔφυς, ὦ Ἑλένα, θυγάτηρ·

1166

πτανὸς γὰρ ἐν κόλποις σε Λή-

1167

δας ἐτέκνωσε πατήρ.

1168

κᾆτʼ ἰαχήθης καθʼ Ἑλλανίαν

1169

προδότις ἄπιστος ἄδικος ἄθεος· οὐδʼ ἔχω

1170

τί τὸ σαφὲς ἔτι ποτʼ ἐν βροτοῖς·

1171

τὸ τῶν θεῶν δʼ ἔπος ἀλαθὲς ηὗρον.

1172

ἄφρονες ὅσοι τὰς ἀρετὰς πολέμῳ

1173

λόγχαισί τʼ ἀλκαίου δορὸς

1174

κτᾶσθε, πόνους ἀμαθῶς θνα-

1175

τῶν καταπαυόμενοι·

1176

εἰ γὰρ ἅμιλλα κρινεῖ νιν

1177

αἵματος, οὔποτʼ ἔρις

1178

λείψει κατʼ ἀνθρώπων πόλεις·

1179

ᾇ Πριαμίδος γᾶς ἔλαχον θαλάμους,

1180

ἐξὸν διορθῶσαι λόγοις

1181

σὰν ἔριν, ὦ Ἑλένα.

1182

νῦν δʼ οἳ μὲν Ἅιδᾳ μέλονται κάτω,

1183

τείχεα δὲ φλογμὸς ὥστε Διός ἐπέσυτο φλόξ,

1184

ἐπὶ δὲ πάθεα πάθεσι φέρεις

1185

ἀθλίοις συμφοραῖς αἰλίνοις.

1186

Θεοκλύμενος

ὦ χαῖρε, πατρὸς μνῆμʼ· ἐπʼ ἐξόδοισι γὰρ

1187

ἔθαψα, Πρωτεῦ, σʼ ἕνεκʼ ἐμῆς προσρήσεως·

1188

ἀεὶ δέ σʼ ἐξιών τε κἀσιὼν δόμους

1189

Θεοκλύμενος παῖς ὅδε προσεννέπει, πάτερ.

1190

ὑμεῖς μὲν οὖν κύνας τε καὶ θηρῶν βρόχους,

1191

δμῶες, κομίζετʼ ἐς δόμους τυραννικούς·

1192

ἐγὼ δʼ ἐμαυτὸν πόλλʼ ἐλοιδόρησα δή·

1193

οὐ γάρ τι θανάτῳ τοὺς κακοὺς κολάζομεν;

1194

καὶ νῦν πέπυσμαι φανερὸν Ἑλλήνων τινὰ

1195

ἐς γῆν ἀφῖχθαι καὶ λεληθέναι σκοπούς,

1196

ἤτοι κατόπτην ἢ κλοπαῖς θηρώμενον

1197

Ἑλένην· θανεῖται δʼ, ἤν γε δὴ ληφθῇ μόνον.

1198

ἔα·

1199

ἀλλʼ, ὡς ἔοικε, πάντα διαπεπραγμένα

1200

ηὕρηκα· τύμβου γὰρ κενὰς λιποῦσʼ ἕδρας

1201

ἡ Τυνδαρὶς παῖς ἐκπεπόρθμευται χθονός.

1202

ὠή, χαλᾶτε κλῇθρα· λύεθʼ ἱππικὰ

1203

φάτνης, ὀπαδοί, κἀκκομίζεθʼ ἅρματα,

1204

ὡς ἂν πόνου γʼ ἕκατι μὴ λάθῃ με γῆς

1205

τῆσδʼ ἐκκομισθεῖσʼ ἄλοχος, ἧς ἐφίεμαι. —

1206

ἐπίσχετʼ· εἰσορῶ γὰρ οὓς διώκομεν

1207

παρόντας ἐν δόμοισι κοὐ πεφευγότας.

1208

αὕτη, τί πέπλους μέλανας ἐξήψω χροὸς

1209

λευκῶν ἀμείψασʼ ἔκ τε κρατὸς εὐγενοῦς

1210

κόμας σίδηρον ἐμβαλοῦσʼ ἀπέθρισας

1211

χλωροῖς τε τέγγεις δάκρυσι σὴν παρηίδα

1212

κλαίουσα; πότερον ἐννύχοις πεπεισμένη

1213

στένεις ὀνείροις, ἢ φάτιν τινʼ οἴκοθεν

1214

κλύουσα λύπῃ σὰς διέφθαρσαι ὦ φρένας; δέσποτʼ —

1215

Ἑλένη

ἤδη γὰρ τόδʼ ὀνομάζω σʼ ἔπος — ὄλωλα· φροῦδα

1216

τἀμὰ κοὐδέν εἰμʼ ἔτι. ἐν τῷ

1217

Θεοκλύμενος

δὲ κεῖσαι συμφορᾶς; τίς ἡ τύχη;

1218

Ἑλένη

Μενέλαος — οἴμοι, πῶς φράσω; — τέθνηκέ οὐδέν μοι. τι

1219

Θεοκλύμενος

χαίρω σοῖς λόγοις, τὰ δʼ εὐτυχῶ. πῶς δʼ

1220

οἶσθα; μῶν σοι Θεονόη λέγει τάδε; κείνη τε

1221

Ἑλένη

φησὶν ὅ τε παρὼν ὅτʼ ὤλλυτο. ἥκει γὰρ

1222

Θεοκλύμενος

ὅστις καὶ τάδʼ ἀγγέλλει σαφῆ; ἥκει· μόλοι

1223

Ἑλένη

γὰρ οἷ σφʼ ἐγὼ χρῄζω μολεῖν. τίς ἐστι;

1224

Θεοκλύμενος

ποῦ ʼστιν; ἵνα σαφέστερον μάθω. ὅδʼ ὃς

1225

Ἑλένη

κάθηται τῷδʼ ὑποπτήξας τάφῳ. Ἄπολλον, ὡς

1226

Θεοκλύμενος

ἐσθῆτι δυσμόρφῳ πρέπει. οἴμοι, δοκῶ

1227

Ἑλένη

μὲν κἀμὸν ὧδʼ ἔχειν πόσιν. ποδαπὸς δʼ

1228

Θεοκλύμενος

ὅδʼ ἁνὴρ καὶ πόθεν κατέσχε γῆν; Ἕλλην, Ἀχαιῶν

1229

Ἑλένη

εἷς ἐμῷ σύμπλους πόσει. θανάτῳ δὲ

1230

Θεοκλύμενος

ποίῳ φησὶ Μενέλεων θανεῖν; οἰκτρόταθʼ, ὑγροῖσιν

1231

Ἑλένη

ἐν κλυδωνίοις ἁλός. ποῦ βαρβάροισι

1232

Θεοκλύμενος

πελάγεσιν ναυσθλούμενον; Λιβύης ἀλιμένοις

1233

Ἑλένη

ἐκπεσόντα πρὸς πέτραις. καὶ πῶς

1234

Θεοκλύμενος

ὅδʼ οὐκ ὄλωλε κοινωνῶν πλάτης; ἐσθλῶν κακίους

1235

Ἑλένη

ἐνίοτʼ εὐτυχέστεροι. λιπὼν δὲ

1236

Θεοκλύμενος

ναὸς ποῦ πάρεστιν ἔκβολα; ὅπου κακῶς

1237

Ἑλένη

ὄλοιτο, Μενέλεως δὲ μή. ὄλωλʼ ἐκεῖνος.

1238

Θεοκλύμενος

ἦλθε δʼ ἐν ποίῳ σκάφει; ναῦταί σφʼ

1239

Ἑλένη

ἀνείλοντʼ ἐντυχόντες, ὡς λέγει. ποῦ δὴ

1240

Θεοκλύμενος

τὸ πεμφθὲν ἀντὶ σοῦ Τροίᾳ κακόν; νεφέλης λέγεις

1241

Ἑλένη

ἄγαλμα; ἐς αἰθέρʼ οἴχεται. ὦ Πρίαμε

1242

Θεοκλύμενος

καὶ γῆ Τρῳάς, ὡς ἔρρεις μάτην. κἀγὼ μετέσχον

1243

Ἑλένη

Πριαμίδαις δυσπραξίας. πόσιν δʼ

1244

Θεοκλύμενος

ἄθαπτον ἔλιπεν ἢ κρύπτει χθονί; ἄθαπτον· οἲ

1245

Ἑλένη

ἐγὼ τῶν ἐμῶν τλήμων κακῶν. τῶνδʼ οὕνεκʼ

1246

Θεοκλύμενος

ἔταμες βοστρύχους ξανθῆς κόμης· φίλος γάρ

1247

Ἑλένη

ἐστιν, ὅς ποτʼ ἐστίν, ἐνθάδʼ ὤν. ὀρθῶς μὲν

1248

Θεοκλύμενος

ἥδε συμφορὰ δακρύεται — ἐν εὐμαρεῖ

1249

Ἑλένη

γοῦν σὴν κασιγνήτην λαθεῖν. οὐ δῆτα.

1250

Θεοκλύμενος

πῶς οὖν; τόνδʼ ἔτʼ οἰκήσεις τάφον; τί κερτομεῖς

1251

Ἑλένη

με, τὸν θανόντα δʼ οὐκ ἐᾷς; πιστὴ γὰρ

1252

Θεοκλύμενος

εἶ σὺ σῷ πόσει φεύγουσά με. ἀλλʼ οὐκέτʼ·

1253

Ἑλένη

ἤδη δʼ ἄρχε τῶν ἐμῶν γάμων. χρόνια μὲν

1254

Θεοκλύμενος

ἦλθεν, ἀλλʼ ὅμως αἰνῶ τάδε. οἶσθʼ οὖν

1255

Ἑλένη

ὃ δρᾶσον; τῶν πάρος λαθώμεθα. ἐπὶ τῷ;

1256

Θεοκλύμενος

χάρις γὰρ ἀντὶ χάριτος ἐλθέτω. σπονδὰς τέμωμεν

1257

Ἑλένη

καὶ διαλλάχθητί μοι. μεθίημι νεῖκος

1258

Θεοκλύμενος

τὸ σόν, ἴτω δʼ ὑπόπτερον. πρός νύν

1259

Ἑλένη

σε γονάτων τῶνδʼ, ἐπείπερ εἶ φίλος — τί χρῆμα

1260

Θεοκλύμενος

θηρῶσʼ ἱκέτις ὠρέχθης ἐμοῦ; τὸν κατθανόντα

1261

Ἑλένη

πόσιν ἐμὸν θάψαι θέλω. τί δʼ;

1262

Θεοκλύμενος

ἔστʼ ἀπόντων τύμβος; ἢ θάψεις σκιάν; Ἕλλησίν ἐστι

1263

Ἑλένη

νόμος, ὃς ἂν πόντῳ θάνῃ — τί δρᾶν;

1264

Θεοκλύμενος

σοφοί τοι Πελοπίδαι τὰ τοιάδε. κενοῖσι θάπτειν

1265

Ἑλένη

ἐν πέπλων ὑφάσμασιν. κτέριζʼ· ἀνίστη

1266

Θεοκλύμενος

τύμβον οὗ χρῄζεις χθονός. οὐχ ὧδε

1267

Ἑλένη

ναύτας ὀλομένους τυμβεύομεν. πῶς δαί;

1268

Θεοκλύμενος

λέλειμμαι τῶν ἐν Ἕλλησιν νόμων. ἐς πόντον

1269

Ἑλένη

ὅσα χρὴ νέκυσιν ἐξορμίζομεν. τί σοι

1270

Θεοκλύμενος

παράσχω δῆτα τῷ τεθνηκότι; ὅδʼ οἶδʼ,

1271

Ἑλένη

ἐγὼ δʼ ἄπειρος, εὐτυχοῦσα πρίν. ὦ ξένε,

1272

Θεοκλύμενος

λόγων μὲν κληδόνʼ ἤνεγκας φίλην. οὔκουν ἐμαυτῷ

1273

Μενελέως

γʼ οὐδὲ τῷ τεθνηκότι. πῶς τοὺς

1274

Θεοκλύμενος

θανόντας θάπτετʼ ἐν πόντῳ νεκρούς; ὡς ἂν

1275

Μενελέως

παρούσης οὐσίας ἕκαστος ᾖ. πλούτου λέγʼ

1276

Θεοκλύμενος

οὕνεχʼ ὅ τι θέλεις ταύτης χάριν. προσφάζεται μὲν

1277

Μενελέως

αἷμα πρῶτα νερτέροις. τίνος; σύ

1278

Θεοκλύμενος

μοι σήμαινε, πείσομαι δʼ ἐγώ. αὐτὸς σὺ

1279

Μενελέως

γίγνωσκʼ· ἀρκέσει γὰρ ἃν διδῷς. ἐν βαρβάροις

1280

Θεοκλύμενος

μὲν ἵππον ἢ ταῦρον νόμος. διδούς γε

1281

Μενελέως

μὲν δὴ δυσγενὲς μηδὲν δίδου. οὐ τῶνδʼ

1282

Θεοκλύμενος

ἐν ἀγέλαις ὀλβίαις σπανίζομεν. καὶ στρωτὰ

1283

Μενελέως

φέρεται λέκτρα σώματος κενά. ἔσται· τί

1284

Θεοκλύμενος

δʼ ἄλλο προσφέρειν νομίζεται; χαλκήλαθʼ ὅπλα·

1285

Μενελέως

καὶ γὰρ ἦν φίλος δορί. ἄξια τάδʼ

1286

Θεοκλύμενος

ἔσται Πελοπιδῶν ἃ δώσομεν. καὶ τἄλλʼ

1287

Μενελέως

ὅσα χθὼν καλὰ φέρει βλαστήματα. πῶς οὖν;

1288

Θεοκλύμενος

ἐς οἶδμα τίνι τρόπῳ καθίετε; ναῦν δεῖ

1289

Μενελέως

παρεῖναι κἀρετμῶν ἐπιστάτας. πόσον δʼ

1290

Θεοκλύμενος

ἀπείργει μῆκος ἐκ γαίας δόρυ; ὥστʼ ἐξορᾶσθαι

1291

Μενελέως

ῥόθια χερσόθεν μόλις. τί δή;

1292

Θεοκλύμενος

τόδʼ Ἑλλὰς νόμιμον ἐκ τίνος σέβει; ὡς μὴ

1293

Μενελέως

πάλιν γῇ λύματʼ ἐκβάλῃ κλύδων. Φοίνισσα κώπη

1294

Θεοκλύμενος

ταχύπορος γενήσεται. καλῶς ἂν

1295

Μενελέως

εἴη Μενέλεῴ τε πρὸς χάριν. οὔκουν σὺ

1296

Θεοκλύμενος

χωρὶς τῆσδε δρῶν ἀρκεῖς τάδε; μητρὸς τόδʼ

1297

Μενελέως

ἔργον ἢ γυναικὸς ἢ τέκνων. ταύτης ὁ

1298

Θεοκλύμενος

μόχθος, ὡς λέγεις, θάπτειν πόσιν. ἐν εὐσεβεῖ

1299

Μενελέως

γοῦν νόμιμα μὴ κλέπτειν νεκρῶν. ἴτω· πρὸς

1300

Θεοκλύμενος

ἡμῶν ἄλοχον εὐσεβῆ τρέφειν. ἐλθὼν δʼ

1301

ἐς οἴκους ἐξελοῦ κόσμον νεκρῷ· καὶ σὲ

1302

οὐ κεναῖσι χερσὶ γῆς ἀποστελῶ, δράσαντα τῇδε

1303

πρὸς χάριν· φήμας δʼ ἐμοὶ ἐσθλὰς ἐνεγκὼν

1304

ἀντὶ τῆς ἀχλαινίας ἐσθῆτα λήψῃ

1305

σῖτά θʼ, ὥστε σʼ ἐς πάτραν ἐλθεῖν, ἐπεὶ

1306

νῦν γʼ ἀθλίως ἔχονθʼ ὁρῶ. σὺ δʼ,

1307

ὦ τάλαινα, μὴ ʼπὶ τοῖς ἀνηνύτοις τρύχουσα σαυτήν —

1308

Μενέλεως δʼ ἔχει πότμον, κοὐκ ἂν

1309

δύναιτο ζῆν ὁ κατθανὼν πόσις. σὸν ἔργον,

1310

Μενελέως

ὦ νεᾶνι· τὸν παρόντα μὲν στέργειν πόσιν

1311

χρή, τὸν δὲ μηκέτʼ ὄντʼ ἐᾶν· ἄριστα γάρ

1312

σοι ταῦτα πρὸς τὸ τυγχάνον. ἢν δʼ

1313

Ἑλλάδʼ ἔλθω καὶ τύχω σωτηρίας, παύσω ψόγου

1314

σε τοῦ πρίν, ἢν γυνὴ γένῃ οἵαν γενέσθαι

1315

χρή σε σῷ ξυνευνέτῃ. ἔσται τάδʼ·

1316

Ἑλένη

οὐδὲ μέμψεται πόσις ποτὲ ἡμῖν· σὺ

1317

δʼ αὐτὸς ἐγγὺς ὢν εἴσῃ τάδε. ἀλλʼ, ὦ

1318

τάλας, εἴσελθε καὶ λουτρῶν τύχε ἐσθῆτά τʼ

1319

ἐξάλλαξον. οὐκ ἐς ἀμβολὰς εὐεργετήσω σʼ·

1320

εὐμενέστερον γὰρ ἂν τῷ φιλτάτῳ

1321

μοι Μενέλεῳ τὰ πρόσφορα δρῴης ἄν,

1322

ἡμῶν τυγχάνων οἵων σε χρή.

1323

Χορός

Ὀρεία ποτὲ δρομάδι κώ-

1324

λῳ μάτηρ θεῶν ἐσύθη ἀνʼ

1325

ὑλάεντα νάπη

1326

ποτάμιόν τε χεῦμʼ ὑδάτων

1327

βαρύβρομόν τε κῦμʼ ἅλιον

1328

πόθῳ τᾶς ἀποιχομένας

1329

ἀρρήτου κούρας.

1330

κρόταλα δὲ βρόμια διαπρύσιον

1331

ἱέντα κέλαδον ἀνεβόα,

1332

θηρῶν ὅτε ζυγίους

1333

ζευξάσᾳ θεᾷ σατίνας

1334

τὰν ἁρπασθεῖσαν κυκλίων

1335

χορῶν ἔξω παρθενίων

1336

μετὰ κούραν, ἀελλόποδες,

1337

ἃ μὲν τόξοις Ἄρτεμις, ἃ δʼ

1338

ἔγχει Γοργῶπις πάνοπλος,

1339

συνείποντο. Ζεὺς δʼ ἑδράνων

1340

αὐγάζων ἐξ οὐρανίων

1341

ἄλλαν μοῖραν ἔκραινε.

1342

δρομαῖον δʼ ὅτε πολυπλάνη-

1343

τον μάτηρ ἔπαυσε πόνον,

1344

μαστεύουσα πόνους

1345

θυγατρὸς ἁρπαγὰς δολίους,

1346

χιονοθρέμμονάς γʼ ἐπέρασʼ

1347

Ἰδαιᾶν Νυμφᾶν σκοπιάς·

1348

ῥίπτει δʼ ἐν πένθει

1349

πέτρινα κατὰ δρία πολυνιφέα·

1350

βροτοῖσι δʼ ἄχλοα πεδία γᾶς

1351

οὐ καρπίζουσʼ ἀρότοις

1352

λαῶν δὲ φθείρει γενεάν·

1353

ποίμναις δʼ οὐχ ἵει θαλερὰς

1354

βοσκὰς εὐφύλλων ἑλίκων,

1355

πόλεων δʼ ἀπέλειπε βίος·

1356

οὐδʼ ἦσαν θεῶν θυσίαι,

1357

βωμοῖς δʼ ἄφλεκτοι πέλανοι·

1358

πηγὰς δʼ ἀμπαύει δροσερὰς

1359

λευκῶν ἐκβάλλειν ὑδάτων

1360

πένθει παιδὸς ἀλάστωρ.

1361

ἐπεὶ δʼ ἔπαυσʼ εἰλαπίνας

1362

θεοῖς βροτείῳ τε γένει,

1363

Ζεὺς μειλίσσων στυγίους

1364

ματρὸς ὀργὰς ἐνέπει·

1365

βᾶτε, σεμναὶ Χάριτες,

1366

ἴτε, τᾷ περὶ παρθένῳ

1367

Δηοῖ θυμωσαμένᾳ

1368

λύπαν ἐξαλλάξατʼ ἀλαλᾷ,

1369

Μοῦσαί θʼ ὕμνοισι χορῶν.

1370

χαλκοῦ δʼ αὐδὰν χθονίαν

1371

τύπανά τʼ ἔλαβε βυρσοτενῆ

1372

καλλίστα τότε πρῶτα μακά-

1373

ρων Κύπρις· γέλασέν τε θεὰ

1374

δέξατό τʼ ἐς χέρας

1375

βαρύβρομον αὐλὸν

1376

τερφθεῖσʼ ἀλαλαγμῷ.

1377

ὧν οὐ θέμις σʼ οὔθʼ ὁσία

1378

ʼπʼύρωσας ἐν θεῶν θαλάμοις,

1379

μῆνιν δʼ ἔσχες μεγάλας

1380

ματρός, ὦ παῖ, θυσίας

1381

οὐ σεβίζουσα θεᾶς.

1382

μέγα τοι δύναται νεβρῶν

1383

παμποίκιλοι στολίδες

1384

κισσοῦ τε στεφθεῖσα χλόα

1385

νάρθηκας εἰς ἱερούς,

1386

ῥόμβου θʼ εἱλισσομένα

1387

κύκλιος ἔνοσις αἰθερία,

1388

βακχεύουσά τʼ ἔθειρα Βρομί-

1389

ῳ καὶ παννυχίδες θεᾶς.

1390

εὖ δέ νιν ἄμασιν

1391

ὑπέρβαλε σελάνα

1392

μορφᾷ μόνον τὰ ηὔχεις. μὲν

1393

Ἑλένη

κατʼ οἴκους εὐτυχοῦμεν, ὦ φίλαι· ἡ γὰρ

1394

συνεκκλέπτουσα Πρωτέως κόρη πόσιν παρόντα

1395

τὸν ἐμὸν ἱστορουμένη οὐκ εἶπʼ

1396

ἀδελφῷ· κατθανόντα δʼ ἐν χθονὶ οὔ φησιν

1397

αὐγὰς εἰσορᾶν ἐμὴν χάριν. κάλλιστα δῆτʼ

1398

ἀνήρπασʼ ἐν τύχῃ πόσις· ἃ γὰρ

1399

καθήσειν ὅπλʼ ἔμελλεν εἰς ἅλα, ταῦτʼ ἐμβαλὼν

1400

πόρπακι γενναίαν χέρα αὐτὸς κομίζει

1401

δόρυ τε δεξιᾷ λαβών, ὡς τῷ

1402

θανόντι χάριτα δὴ συνεκπονῶν. προύργου δʼ

1403

ἐς ἀλκὴν σῶμʼ ὅπλοις ἠσκήσατο, ὡς βαρβάρων

1404

τρόπαια μυρίων χερὶ θήσων, ὅταν

1405

κωπῆρες ἐσβῶμεν σκάφος, πέπλους δʼ

1406

ἀμείψασʼ ἀντὶ ναυφθόρου στολῆς ἐγώ νιν

1407

ἐξήσκησα, καὶ λουτροῖς χρόα ἔδωκα, χρόνια

1408

νίπτρα ποταμίας δρόσου. ἀλλʼ, ἐκπερᾷ

1409

γὰρ δωμάτων ὁ τοὺς ἐμοὺς γάμους ἑτοίμους

1410

ἐν χεροῖν ἔχειν δοκῶν, σιγητέον μοι·

1411

καὶ σὲ προσποιούμεθα εὔνουν κρατεῖν

1412

τε στόματος, ἢν δυνώμεθα σωθέντες αὐτοὶ

1413

καὶ σὲ συνσῶσαί ποτε. χωρεῖτʼ ἐφεξῆς,

1414

Θεοκλύμενος

ὡς ἔταξεν ὁ ξένος, δμῶες, φέροντες

1415

ἐνάλια κτερίσματα. Ἑλένη, σὺ

1416

δʼ, ἤν σοι μὴ κακῶς δόξω λέγειν, πείθου, μένʼ

1417

αὐτοῦ· ταὐτὰ γὰρ παροῦσά τε πράξεις τὸν

1418

ἄνδρα τὸν σὸν ἤν τε μὴ παρῇς. δέδοικα γάρ

1419

σε μή τις ἐμπεσὼν πόθος πείσῃ μεθεῖναι

1420

σῶμʼ ἐς οἶδμα πόντιον τοῦ πρόσθεν

1421

ἀνδρὸς χάρισιν ἐκπεπληγμένην· ἄγαν γὰρ

1422

αὐτὸν οὐ παρόνθʼ ὅμως στένεις. ὦ καινὸς

1423

Ἑλένη

ἡμῖν πόσις, ἀναγκαίως ἔχει τὰ πρῶτα

1424

λέκτρα νυμφικάς θʼ ὁμιλίας τιμᾶν· ἐγὼ

1425

δὲ διὰ τὸ μὲν στέργειν πόσιν καὶ ξυνθάνοιμʼ

1426

ἄν· ἀλλὰ τίς κείνῳ χάρις ξὺν κατθανόντι

1427

κατθανεῖν; ἔα δέ με αὐτὴν μολοῦσαν

1428

ἐντάφια δοῦναι νεκρῷ. θεοὶ δὲ

1429

σοί τε δοῖεν οἷʼ ἐγὼ θέλω, καὶ τῷ

1430

ξένῳ τῷδʼ, ὅτι συνεκπονεῖ τάδε. ἕξεις δέ

1431

μʼ οἵαν χρή σʼ ἔχειν ἐν δώμασι γυναῖκʼ, ἐπειδὴ

1432

Μενέλεων εὐεργετεῖς κἄμʼ· ἔρχεται

1433

γὰρ δή τινʼ ἐς τύχην τάδε. ὅστις δὲ

1434

δώσει ναῦν ἐν ᾗ τάδʼ ἄξομεν, πρόσταξον, ὡς

1435

ἂν τὴν χάριν πλήρη λάβω. χώρει σὺ

1436

Θεοκλύμενος

καὶ ναῦν τοῖσδε πεντηκόντορον Σιδωνίαν δὸς

1437

κἀρετμῶν ἐπιστάτας. οὔκουν ὅδʼ

1438

Ἑλένη

ἄρξει ναὸς ὃς κοσμεῖ τάφον; μάλιστʼ· ἀκούειν

1439

Θεοκλύμενος

τοῦδε χρὴ ναύτας ἐμούς. αὖθις κέλευσον,

1440

Ἑλένη

ἵνα σαφῶς μάθωσί σου. αὖθις κελεύω

1441

Θεοκλύμενος

καὶ τρίτον γʼ, εἴ σοι φίλον. ὄναιο· κἀγὼ

1442

Ἑλένη

τῶν ἐμῶν βουλευμάτων. μή νυν

1443

Θεοκλύμενος

ἄγαν σὸν δάκρυσιν ἐκτήξῃς χρόα. ἥδʼ ἡμέρα

1444

Ἑλένη

σοι τὴν ἐμὴν δείξει χάριν. τὰ τῶν

1445

Θεοκλύμενος

θανόντων οὐδέν, ἀλλʼ ἄλλως πόνος. ἔστιν τι

1446

Ἑλένη

κἀκεῖ κἀνθάδʼ ὧν ἐγὼ λέγω. οὐδὲν κακίω

1447

Θεοκλύμενος

Μενέλεώ μʼ ἕξεις πόσιν. οὐδὲν σὺ

1448

Ἑλένη

μεμπτός· τῆς τύχης με δεῖ μόνον. ἐν σοὶ

1449

Θεοκλύμενος

τόδʼ, ἢν σὴν εἰς ἔμʼ εὔνοιαν διδῷς. οὐ νῦν

1450

Ἑλένη

διδαξόμεσθα τοὺς φίλους φιλεῖν. βούλῃ ξυνεργῶν

1451

Θεοκλύμενος

αὐτὸς ἐκπέμψω στόλον; ἥκιστα· μὴ

1452

Ἑλένη

δούλευε σοῖς δούλοις, ἄναξ. ἀλλʼ εἶα·

1453

Θεοκλύμενος

τοὺς μὲν Πελοπιδῶν ἐῶ νόμους· καθαρὰ γὰρ

1454

ἡμῖν δώματʼ· οὐ γὰρ ἐνθάδε ψυχὴν ἀφῆκε

1455

Μενέλεως· ἴτω δέ τις φράσων ὑπάρχοις

1456

τοῖς ἐμοῖς φέρειν γάμων ἀγάλματʼ οἴκους

1457

εἰς ἐμούς· πᾶσαν δὲ χρὴ γαῖαν βοᾶσθαι

1458

μακαρίαις ὑμνῳδίαις ὑμέναιον Ἑλένης

1459

κἀμόν, ὡς ζηλωτὸς ᾖ. σὺ δʼ,

1460

ὦ ξένʼ, ἐλθών, πελαγίους ἐς ἀγκάλας τῷ τῆσδε

1461

πρίν ποτʼ ὄντι δοὺς πόσει τάδε, πάλιν πρὸς

1462

οἴκους σπεῦδʼ ἐμὴν δάμαρτʼ ἔχων, ὡς τοὺς

1463

γάμους τοὺς τῆσδε συνδαίσας ἐμοὶ στέλλῃ πρὸς

1464

οἴκους ἢ μένων εὐδαιμονῇς. ὦ Ζεῦ,

1465

Μενελέως

πατήρ τε καὶ σοφὸς κλῄζῃ θεός, βλέψον πρὸς

1466

ἡμᾶς καὶ μετάστησον κακῶν. ἕλκουσι δʼ

1467

ἡμῖν πρὸς λέπας τὰς συμφορὰς σπουδῇ σύναψαι·

1468

κἂν ἄκρᾳ θίγῃς χερί, ἥξομεν ἵνʼ

1469

ἐλθεῖν βουλόμεσθα τῆς τύχης. ἅλις δὲ

1470

μόχθων οὓς ἐμοχθοῦμεν πάρος. κέκλησθέ μοι,

1471

θεοί, πολλά χρήσθʼ ἐμοῦ κλύειν καὶ λύπρʼ·

1472

ὀφείλω δʼ οὐκ ἀεὶ πράσσειν κακῶς, ὀρθῷ δὲ

1473

βῆναι ποδί· μίαν δέ μοι χάριν δόντες τὸ

1474

λοιπὸν εὐτυχῆ με θήσετε.

1475

Χορός

Φοίνισσα Σιδωνιὰς ὦ

1476

ταχεῖα κώπα, ῥοθίοισι μάτηρ

1477

εἰρεσίας φίλα,

1478

χοραγὲ τῶν καλλιχόρων

1479

δελφίνων, ὅταν αὔραις

1480

πέλαγος ἀνήνεμον ᾖ,

1481

γλαυκὰ δὲ Πόντου θυγάτηρ

1482

Γαλάνεια τάδʼ εἴπῃ·

1483

κατὰ μὲν ἱστία πετάσατʼ αὔ-

1484

ραις λιπόντες εἰναλίαις,

1485

λάβετε δʼ εἰλατίνας πλάτας,

1486

ὦ ναῦται, ναῦται,

1487

πέμποντες εὐλιμένους

1488

Περσείων οἴκων Ἑλέναν ἐπʼ ἀκτάς.

1489

ἦ που κόρας ἂν ποταμοῦ

1490

παρʼ οἶδμα Λευκιππίδας ἢ πρὸ ναοῦ

1491

Παλλάδος ἂν λάβοις

1492

χρόνῳ ξυνελθοῦσα χοροῖς

1493

ἢ κώμοις Ὑακίνθου

1494

νύχιον ἐς εὐφροσύναν,

1495

ὃν ἐξαμιλλησάμενος

1496

τροχῷ τέρμονα δίσκου

1497

ἔκανε Φοῖβος, τᾷ Λακαί-

1498

νᾳ γᾷ βούθυτον ἁμέραν·

1499

ὁ Διὸς δʼ εἶπε σέβειν γόνος·

1500

μόσχον θʼ, ἃν οἴκοις

1501

ἔλειπες, Ἑρμιόναν,

1502

ἇς οὔπω πεῦκαι πρὸ γάμων ἔλαμψαν.

1503

διʼ ἀέρος εἴθε ποτανοὶ

1504

γενοίμεσθʼ ᾇ Λιβύας

1505

οἰωνοὶ στοχάδες

1506

ὄμβρον λιποῦσαι χειμέριον

1507

νίσονται πρεσβυτάτᾳ

1508

σύριγγι πειθόμεναι

1509

ποιμένος, ὃς ἄβροχα πεδία καρποφόρα τε γᾶς

1510

ἐπιπετόμενος ἰαχεῖ.

1511

ὦ πταναὶ δολιχαύχενες,

1512

σύννομοι νεφέων δρόμου,

1513

βᾶτε Πλειάδας ὑπὸ μέσας

1514

ὠρίωνά τʼ ἐννύχιον·

1515

καρύξατʼ ἀγγελίαν,

1516

Εὐρώταν ἐφεζόμεναι,

1517

Μενέλεως ὅτι Δαρδάνου

1518

πόλιν ἑλὼν δόμον ἥξει.

1519

μόλοιτέ ποθʼ ἵππιον οἶμον

1520

διʼ αἰθέρος ἱέμενοι

1521

παῖδες Τυνδαρίδαι,

1522

λαμπρῶν ἄστρων ὑπʼ ἀέλλαισιν·

1523

οἳ ναίετʼ οὐράνιοι,

1524

σωτῆρες τᾶς Ἑλένας,

1525

γλαυκὸν ἔπιτʼ οἶδμα κυανόχροά τε κυμάτων

1526

ῥόθια πολιὰ θαλάσσας,

1527

ναύταις εὐαεῖς ἀνέμων

1528

πέμποντες Διόθεν πνοάς·

1529

δύσκλειαν δʼ ἀπὸ συγγόνου

1530

βάλετε βαρβάρων λεχέων,

1531

ἃν Ἰδαίων ἐρίδων

1532

ποιναθεῖσʼ ἐκτήσατο, γᾶν

1533

οὐκ ἐλθοῦσά ποτʼ Ἰλίου

1534

Φοιβείους ἐπὶ ἄναξ, πύργους. τὰ

1535

Ἄγγελος

κάκιστʼ ἐν δόμοις εὑρήκαμεν· ὡς καίνʼ

1536

ἀκούσῃ πήματʼ ἐξ ἐμοῦ τάχα. τί δʼ

1537

Θεοκλύμενος

ἔστιν; ἄλλης ἐκπόνει

1538

Ἄγγελος

μνηστεύματα γυναικός· Ἑλένη

1539

γὰρ βέβηκʼ ἔξω χθονός. πτεροῖσιν ἀρθεῖσʼ

1540

Θεοκλύμενος

ἢ πεδοστιβεῖ ποδί; Μενέλαος αὐτὴν

1541

Ἄγγελος

ἐκπεπόρθμευται χθονός, ὃς αὐτὸς

1542

αὑτὸν ἦλθεν ἀγγέλλων θανεῖν. ὦ δεινὰ

1543

Θεοκλύμενος

λέξας· τίς δέ νιν ναυκληρία ἐκ τῆσδʼ

1544

ἀπῆρε χθονός; ἄπιστα γὰρ λέγεις. ἥν γε

1545

Ἄγγελος

ξένῳ δίδως σύ· τούς τε σοὺς ἔχων ναύτας βέβηκεν,

1546

ὡς ἂν ἐν βραχεῖ μάθῃς. πῶς; εἰδέναι

1547

Θεοκλύμενος

πρόθυμος· οὐ γὰρ ἐλπίδων ἔσω βέβηκα

1548

μίαν ὑπερδραμεῖν χέρα τοσούσδε ναύτας,

1549

ὧν ἀπεστάλης μέτα.

1550

Ἄγγελος

ἐπεὶ λιποῦσα τούσδε βασιλείους δόμους

1551

ἡ τοῦ Διὸς παῖς πρὸς θάλασσαν ἐστάλη

1552

σοφώταθʼ ἁβρὸν πόδα τιθεῖσʼ ἀνέστενε

1553

πόσιν πέλας παρόντα κοὐ τεθνηκότα.

1554

ὡς δʼ ἤλθομεν σῶν περίβολον νεωρίων,

1555

Σιδωνίαν ναῦν πρωτόπλουν καθείλκομεν

1556

ζυγῶν τε πεντήκοντα κἀρετμῶν μέτρα

1557

ἔχουσαν. ἔργου δʼ ἔργον ἐξημείβετο·

1558

ὃ μὲν γὰρ ἱστόν, ὃ δὲ πλάτην καθίσατο

1559

ταρσόν τε χειρί, λευκά θʼ ἱστίʼ εἰς ἓν ἦν

1560

πηδάλιά τε ζεύγλαισι παρακαθίετο.

1561

κἀν τῷδε μόχθῳ, τοῦτʼ ἄρα σκοπούμενοι,

1562

Ἕλληνες ἄνδρες Μενέλεῳ ξυνέμποροι

1563

προσῆλθον ἀκταῖς ναυφθόροις ἠσθημένοι

1564

πέπλοισιν, εὐειδεῖς μέν, αὐχμηροὶ δʼ ὁρᾶν.

1565

ἰδὼν δέ νιν παρόντας Ἀτρέως γόνος

1566

προσεῖπε δόλιον οἶκτον ἐς μέσον φέρων·

1567

ὦ τλήμονες, πῶς ἐκ τίνος νεώς ποτε

1568

Ἀχαιίδος θραύσαντες ἥκετε σκάφος;

1569

ἆρʼ Ἀτρέως παῖδʼ ὀλόμενον συνθάπτετε,

1570

ὃν Τυνδαρὶς παῖς ἥδʼ ἀπόντα κενοταφεῖ;

1571

οἳ δʼ ἐκβαλόντες δάκρυα ποιητῷ τρόπῳ,

1572

ἐς ναῦν ἐχώρουν Μενέλεῳ ποντίσματα

1573

φέροντες. ἡμῖν δʼ ἦν μὲν ἥδʼ ὑποψία

1574

λόγος τʼ ἐν ἀλλήλοισι, τῶν ἐπεσβατῶν

1575

ὡς πλῆθος εἴη· διεσιωπῶμεν δʼ ὅμως

1576

τοὺς σοὺς λόγους σῴζοντες· ἄρχειν γὰρ νεὼς

1577

ξένον κελεύσας πάντα συνέχεας τάδε.

1578

καὶ τἄλλα μὲν δὴ ῥᾳδίως ἔσω νεὼς

1579

ἐθέμεθα κουφίζοντα· ταύρειος δὲ ποὺς

1580

οὐκ ἤθελʼ ὀρθὸς σανίδα προσβῆναι κάτα,

1581

ἀλλʼ ἐξεβρυχᾶτʼ ὄμμʼ ἀναστρέφων κύκλῳ

1582

κυρτῶν τε νῶτα κἀς κέρας παρεμβλέπων

1583

μὴ θιγγάνειν ἀπεῖργεν. ὁ δʼ Ἑλένης πόσις

1584

ἐκάλεσεν· ὦ πέρσαντες Ἰλίου πόλιν,

1585

οὐκ εἶʼ ἀναρπάσαντες Ἑλλήνων νόμῳ

1586

νεανίαις ὤμοισι ταύρειον δέμας

1587

ἐς πρῷραν ἐμβαλεῖτε, φάσγανόν θʼ ἅμα

1588

πρόχειρον ὤσει σφάγια τῷ τεθνηκότι;

1589

οἳ δʼ ἐς κέλευσμʼ ἐλθόντες ἐξανήρπασαν

1590

ταῦρον φέροντές τʼ εἰσέθεντο σέλματα.

1591

μονάμπυκον δὲ Μενέλεως ψήχων δέρην

1592

μέτωπά τʼ ἐξέπεισεν ἐσβῆναι δόρυ.

1593

τέλος δʼ, ἐπειδὴ ναῦς τὰ πάντʼ ἐδέξατο,

1594

πλήσασα κλιμακτῆρας εὐσφύρῳ ποδί

1595

Ἑλένη καθέζετʼ ἐν μέσοις ἑδωλίοις,

1596

ὅ τʼ οὐκέτʼ ὢν λόγοισι Μενέλεως πέλας·

1597

ἄλλοι δὲ τοίχους δεξιοὺς λαιούς τʼ ἴσοι

1598

ἀνὴρ παρʼ ἄνδρʼ ἕζονθʼ, ὑφʼ εἵμασι ξίφη

1599

λαθραῖʼ ἔχοντες, ῥόθιά τʼ ἐξεπίμπλατο

1600

βοῆς κελευστοῦ φθέγμαθʼ ὡς ἠκούσαμεν.

1601

ἐπεὶ δὲ γαίας ἦμεν οὔτʼ ἄγαν πρόσω

1602

οὔτʼ ἐγγύς, οὕτως ἤρετʼ οἰάκων φύλαξ·

1603

ἔτʼ, ὦ ξένʼ, ἐς τὸ πρόσθεν — ἢ καλῶς ἔχει —

1604

πλεύσωμεν; ἀρχαὶ γὰρ νεὼς μέλουσι σοί.

1605

ὃ δʼ εἶφʼ· ἅλις μοι. δεξιᾷ δʼ ἑλὼν ξίφος

1606

ἐς πρῷραν εἷρπε κἀπὶ ταυρείῳ σφαγῇ

1607

σταθεὶς νεκρῶν μὲν οὐδενὸς μνήμην ἔχων,

1608

τέμνων δὲ λαιμὸν ηὔχετʼ· ὦ ναίων ἅλα

1609

πόντιε Πόσειδον Νηρέως θʼ ἁγναὶ κόραι,

1610

σώσατέ μʼ ἐπʼ ἀκτὰς Ναυπλίας δάμαρτά τε

1611

ἄσυλον ἐκ γῆς. αἵματος δʼ ἀπορροαὶ

1612

ἐς οἶδμʼ ἐσηκόντιζον οὔριοι ξένῳ.

1613

καί τις τόδʼ εἶπε· δόλιος ἡ ναυκληρία.

1614

πάλιν πλέωμεν· δεξιὰν κέλευε σύ,

1615

σὺ δὲ στρέφʼ οἴακʼ. ἐκ δὲ ταυρείου φόνου

1616

Ἀτρέως σταθεὶς παῖς ἀνεβόησε συμμάχους·

1617

τί μέλλετʼ, ὦ γῆς Ἑλλάδος λωτίσματα,

1618

σφάζειν φονεύειν βαρβάρους νεώς τʼ ἄπο

1619

ῥίπτειν ἐς οἶδμα; ναυβάταις δὲ τοῖσι σοῖς

1620

βοᾷ κελευστὴς τὴν ἐναντίαν ὄπα·

1621

οὐκ εἶʼ ὃ μέν τις λοῖσθον ἀρεῖται δόρυ,

1622

ὃ δὲ ζύγʼ ἄξας, ὃ δʼ ἀφελὼν σκαλμοῦ πλάτην

1623

καθαιματώσει κρᾶτα πολεμίων ξένων;

1624

ὀρθοὶ δʼ ἀνῇξαν πάντες, οἳ μὲν ἐν χεροῖν

1625

κορμοὺς ἔχοντες ναυτικούς, οἳ δὲ ξίφη·

1626

φόνῳ δὲ ναῦς ἐρρεῖτο. παρακέλευσμα δʼ ἦν

1627

πρύμνηθεν Ἑλένης· ποῦ τὸ Τρωικὸν κλέος;

1628

δείξατε πρὸς ἄνδρας βαρβάρους· σπουδῆς δʼ ὕπο

1629

ἔπιπτον, οἳ δʼ ὠρθοῦντο, τοὺς δὲ κειμένους

1630

νεκροὺς ἂν εἶδες. Μενέλεως δʼ ἔχων ὅπλα,

1631

ὅποι νοσοῖεν ξύμμαχοι κατασκοπῶν,

1632

ταύτῃ προσῆγε χειρὶ δεξιᾷ ξίφος,

1633

ὥστʼ ἐκκολυμβᾶν ναός, ἠρήμωσε δὲ

1634

σῶν ναυβατῶν ἐρετμά. ἐπʼ οἰάκων δὲ βὰς

1635

ἄνακτʼ ἐς Ἑλλάδʼ εἶπεν εὐθύνειν δόρυ.

1636

οἳ δʼ ἱστὸν ᾖρον, οὔριαι δʼ ἧκον πνοαί.

1637

βεβᾶσι δʼ ἐκ γῆς. διαφυγὼν δʼ ἐγὼ φόνον

1638

καθῆκʼ ἐμαυτὸν εἰς ἅλʼ ἄγκυραν πάρα·

1639

ἤδη δὲ κάμνονθʼ ὁρμιατόνων μέ τις

1640

ἀνείλετʼ, ἐς δὲ γαῖαν ἐξέβησέ σοι

1641

τάδʼ ἀγγελοῦντα. σώφρονος δʼ ἀπιστίας

1642

οὐκ ἔστιν οὐδὲν χρησιμώτερον οὐκ βροτοῖς. ἄν

1643

Χορός

ποτʼ ηὔχουν οὔτε σʼ οὔθʼ ἡμᾶς λαθεῖν Μενέλαον, ὦναξ,

1644

ὡς ἐλάνθανεν παρών. ὦ γυναικείαις

1645

Θεοκλύμενος

τέχναισιν αἱρεθεὶς ἐγὼ τάλας· ἐκπεφεύγασιν γάμοι

1646

με. κεἰ μὲν ἦν ἁλώσιμος ναῦς διώγμασιν,

1647

πονήσας εἷλον ἂν τάχα ξένους· νῦν δὲ

1648

τὴν προδοῦσαν ἡμᾶς τεισόμεσθα σύγγονον, ἥτις ἐν

1649

δόμοις ὁρῶσα Μενέλεων οὐκ εἶπέ μοι. τοιγὰρ οὔποτʼ

1650

ἄλλον ἄνδρα ψεύσεται μαντεύμασιν. οὗτος ὤ,

1651

Θεράπων

ποῖ σὸν πόδʼ αἴρεις, δέσποτʼ, ἐς ποῖον φόνον; οἷπερ ἡ

1652

Θεοκλύμενος

δίκη κελεύει με· ἀλλʼ ἀφίστασʼ ἐκποδών. οὐκ ἀφήσομαι

1653

Θεράπων

πέπλων σῶν· μεγάλα γὰρ σπεύδεις κακά. ἀλλὰ δεσποτῶν

1654

Θεοκλύμενος

κρατήσεις δοῦλος ὤν; φρονῶ γὰρ

1655

Θεράπων

εὖ. οὐκ ἔμοιγʼ,

1656

Θεοκλύμενος

εἰ μή μʼ ἐάσεις — οὐ μὲν

1657

Θεράπων

οὖν σʼ ἐάσομεν. σύγγονον κτανεῖν

1658

Θεοκλύμενος

κακίστην — εὐσεβεστάτην μὲν

1659

Θεράπων

οὖν. ἥ με

1660

Θεοκλύμενος

προύδωκεν — καλήν γε

1661

Θεράπων

προδοσίαν, δίκαια δρᾶν. τἀμὰ λέκτρʼ

1662

Θεοκλύμενος

ἄλλῳ διδοῦσα. τοῖς γε

1663

Θεράπων

κυριωτέροις. κύριος δὲ

1664

Θεοκλύμενος

τῶν ἐμῶν τίς; ὃς ἔλαβεν

1665

Θεράπων

πατρὸς πάρα. ἀλλʼ ἔδωκεν

1666

Θεοκλύμενος

ἡ τύχη μοι. τὸ δὲ

1667

Θεράπων

χρεὼν ἀφείλετο. οὐ σὲ

1668

Θεοκλύμενος

τἀμὰ χρὴ δικάζειν. ἤν γε

1669

Θεράπων

βελτίω λέγω. ἀρχόμεσθʼ ἄρʼ,

1670

Θεοκλύμενος

οὐ κρατοῦμεν. ὅσια δρᾶν,

1671

Θεράπων

τὰ δʼ ἔκδικʼ οὔ. κατθανεῖν ἐρᾶν

1672

Θεοκλύμενος

ἔοικας. κτεῖνε· σύγγονον

1673

Θεράπων

δὲ σὴν οὐ κτενεῖς

1674

ἡμῶν ἑκόντων, ἀλλʼ ἔμε· ὡς πρὸ δεσποτῶν τοῖσι γενναίοισι

1675

δούλοις εὐκλεέστατον θανεῖν. ἐπίσχες ὀργὰς

1676

Διόσκοροι

αἷσιν οὐκ ὀρθῶς φέρῃ, Θεοκλύμενε, γαίας

1677

τῆσδʼ ἄναξ· δισσοὶ δέ σε Διόσκοροι καλοῦμεν,

1678

οὓς Λήδα ποτὲ ἔτικτεν Ἑλένην

1679

θʼ, ἣ πέφευγε σοὺς δόμους· οὐ γὰρ

1680

πεπρωμένοισιν ὀργίζῃ γάμοις, οὐδʼ ἡ

1681

θεᾶς Νηρῇδος ἔκγονος κόρη ἀδικεῖ σʼ

1682

ἀδελφὴ Θεονόη, τὰ τῶν θεῶν τιμῶσα πατρός

1683

τʼ ἐνδίκους ἐπιστολάς. ἐς μὲν

1684

γὰρ αἰεὶ τὸν παρόντα νῦν χρόνον κείνην κατοικεῖν

1685

σοῖσιν ἐν δόμοις ἐχρῆν· ἐπεὶ δὲ

1686

Τροίας ἐξανεστάθη βάθρα, καὶ τοῖς

1687

θεοῖς παρέσχε τοὔνομʼ, οὐκέτι· ἐν τοῖσι

1688

δʼ αὑτῆς δεῖ νιν ἐζεῦχθαι γάμοις ἐλθεῖν τʼ

1689

ἐς οἴκους καὶ συνοικῆσαι πόσει. ἀλλʼ ἴσχε

1690

μὲν σῆς συγγόνου μέλαν ξίφος, νόμιζε δʼ

1691

αὐτὴν σωφρόνως πράσσειν τάδε. πάλαι δʼ

1692

ἀδελφὴν κἂν πρὶν ἐξεσώσαμεν, ἐπείπερ ἡμᾶς

1693

Ζεὺς ἐποίησεν θεούς· ἀλλʼ ἥσσονʼ

1694

ἦμεν τοῦ πεπρωμένου θʼ ἅμα καὶ τῶν

1695

θεῶν, οἷς ταῦτʼ ἔδοξεν ὧδʼ ἔχειν. σοὶ μὲν

1696

τάδʼ αὐδῶ, συγγόνῳ δʼ ἐμῇ λέγω· πλεῖ ξὺν

1697

πόσει σῷ· πνεῦμα δʼ ἕξετʼ οὔριον· σωτῆρε δʼ

1698

ἡμεῖς σὼ κασιγνήτω διπλῶ πόντον παριππεύοντε

1699

πέμψομεν πάτραν. ὅταν δὲ

1700

κάμψῃς καὶ τελευτήσῃς βίον, θεὸς κεκλήσῃ

1701

καὶ Διοσκόρων μέτα σπονδῶν μεθέξεις

1702

ξένιά τʼ ἀνθρώπων πάρα ἕξεις μεθʼ

1703

ἡμῶν· Ζεὺς γὰρ ὧδε βούλεται. οὗ δʼ

1704

ὥρισέν σοι πρῶτα Μαιάδος τόκος, Σπάρτης ἀπάρας,

1705

τὸν κατʼ οὐρανὸν δρόμον, κλέψας δέμας

1706

σὸν μὴ Πάρις γήμειέ σε, — φρουρὸν παρʼ

1707

Ἀκτὴν τεταμένην νῆσον λέγω — Ἑλένη τὸ

1708

λοιπὸν ἐν βροτοῖς κεκλήσεται, ἐπεὶ κλοπαίαν

1709

σʼ ἐκ δόμων ἐδέξατο. καὶ τῷ

1710

πλανήτῃ Μενέλεῳ θεῶν πάρα μακάρων κατοικεῖν

1711

νῆσόν ἐστι μόρσιμον· τοὺς εὐγενεῖς

1712

γὰρ οὐ στυγοῦσι δαίμονες, τῶν δʼ

1713

ἀναριθμήτων μᾶλλόν εἰσιν οἱ πόνοι. ὦ παῖδε

1714

Θεοκλύμενος

Λήδας καὶ Διός, τὰ μὲν πάρος νείκη μεθήσω

1715

σφῶν κασιγνήτης πέρι· ἐγὼ δʼ

1716

ἀδελφὴν οὐκέτʼ ἂν κτάνοιμʼ ἐμήν. κείνη δʼ

1717

ἴτω πρὸς οἶκον, εἰ θεοῖς δοκεῖ. ἴστον δʼ

1718

ἀρίστης σωφρονεστάτης θʼ ἅμα γεγῶτʼ ἀδελφῆς

1719

ὁμογενοῦς ἀφʼ αἵματος. καὶ χαίρεθʼ

1720

Ἑλένης οὕνεκʼ εὐγενεστάτης γνώμης, ὃ

1721

πολλαῖς ἐν γυναιξὶν οὐκ ἔνι. πολλαὶ μορφαὶ

1722

Χορός

τῶν δαιμονίων, πολλὰ δʼ

1723

ἀέλπτως κραίνουσι θεοί· καὶ τὰ

1724

δοκηθέντʼ οὐκ ἐτελέσθη, τῶν δʼ

1725

ἀδοκήτων πόρον ηὗρε θεός. τοιόνδʼ ἀπέβη

1726

τόδε πρᾶγμα.

1727