Who was Aristophanes?

Aristophanes was the preeminent comic playwright of ancient Athens and the principal surviving representative of Old Comedy. Active during the late fifth and early fourth centuries BCE, he was celebrated for his savage political satire, elaborate theatrical fantasy, and mastery of comic verse. Ancient critics regarded him as the supreme master of Attic comedy, and Plato famously depicted him as a guest at the symposium in the dialogue bearing that name.

When and where did Aristophanes live?

Aristophanes was born around 446 BCE, almost certainly in Athens or its surrounding deme of Cydathenaeum, and died around 386 BCE. His entire productive career unfolded in Athens, spanning the catastrophic Peloponnesian War (431–404 BCE) and the turbulent years of Athenian recovery that followed. He competed at the two great dramatic festivals of Athens, the Lenaia and the City Dionysia, winning his first victory at the Lenaia around 425 BCE with the Acharnians.

What genre or literary tradition did Aristophanes work in?

Aristophanes worked in the genre of Old Comedy, the highly politicized and carnivalesque form of theatrical comedy performed at Athenian festivals in honor of Dionysus during the fifth century BCE. Old Comedy was characterized by a tripartite structure involving a fantastic premise, a choral parabasis in which the chorus addressed the audience directly on behalf of the poet, and broad farcical action incorporating obscenity, personal invective, and political commentary. His later plays, such as Wealth (388 BCE), show a transition toward the less personalized style that would develop into Middle Comedy.

What did Aristophanes write?

Aristophanes is credited in antiquity with composing approximately forty comedies, of which eleven survive intact—the only complete works of Old Comedy to have been preserved. The extant plays include the Acharnians (425 BCE), Knights (424 BCE), Clouds (423 BCE, revised ca. 418–416 BCE), Wasps (422 BCE), Peace (421 BCE), Birds (414 BCE), Lysistrata (411 BCE), Thesmophoriazusae (411 BCE), Frogs (405 BCE), Ecclesiazusae (ca. 391 BCE), and Wealth (388 BCE). His Frogs, which stages a contest between the tragedians Aeschylus and Euripides in the underworld, won first prize at the Lenaia in 405 BCE and was reportedly honored with the rare distinction of a second performance.

Who and what influenced Aristophanes?

Aristophanes inherited the traditions of early Attic comedy, likely drawing on the work of predecessors such as Magnes, Cratinus, and Crates, whom he mentions with respect in the Knights (424 BCE) and the Wasps (422 BCE). The tragedians Aeschylus and Euripides were constant reference points: he parodied Euripides extensively in plays including the Thesmophoriazusae and the Frogs, while championing the grander moral style of Aeschylus. The Socratic philosophical milieu, Athenian democratic politics, and the oratory of demagogues such as Cleon provided the immediate intellectual and political environment against which his comedy defined itself.

What shaped Aristophanes' life and career?

The Peloponnesian War (431–404 BCE), which devastated Attica and ultimately ended Athenian imperial power, was the single greatest shaping force on Aristophanes' career; his early masterworks—the Acharnians, Knights, Peace, and Lysistrata—are all direct responses to the war and the politics surrounding it. The Athenian demagogue Cleon pursued legal action against Aristophanes, apparently in response to the Babylonians (426 BCE), a now-lost play that satirized Athenian treatment of allied states, though Aristophanes continued his attacks on Cleon most viciously in the Knights of 424 BCE. The catastrophic defeat of Athens in 404 BCE and the brief oligarchic terror of the Thirty Tyrants fundamentally altered the political landscape in which his later, quieter comedies—the Ecclesiazusae and Wealth—were composed.

What is Aristophanes' legacy in Western literature?

Aristophanes stands as the founding father of literary political satire in the Western tradition, establishing the enduring convention that comedy may hold the powerful—politicians, intellectuals, and poets alike—to public ridicule. His works were carefully preserved and studied in the Hellenistic Alexandrian canon and exercised a direct influence on Roman comedy writers such as Plautus, as well as on later satirists from Ben Jonson to Molière. In the modern era his plays, particularly Lysistrata and the Birds, have been continuously revived and adapted as vehicles for antiwar protest and political commentary, confirming the vitality of his comic vision across more than two millennia.

What genre is Aristophanes' Lysistrata?

Lysistrata belongs to the genre of Old Comedy, the form of comic drama performed at Athenian festivals such as the Lenaia during the fifth century BCE. It is a political comedy combining satirical fantasy, bawdy humor, and social critique, characteristic of the comedies Aristophanes produced throughout his career.

When was Aristophanes' Lysistrata written?

Lysistrata was first performed in 411 BCE, most likely at the Lenaia festival in Athens. It was composed during the later stages of the Peloponnesian War, shortly after the catastrophic Athenian defeat in the Sicilian Expedition of 413 BCE.

What is Aristophanes' Lysistrata about?

Lysistrata follows an Athenian woman, Lysistrata, who persuades the women of Greece to withhold sexual relations from their husbands until the men agree to end the Peloponnesian War. Simultaneously, the women seize the Acropolis and its treasury to prevent further financing of the conflict, ultimately forcing representatives of Athens and Sparta to negotiate peace.

What are the central themes of Aristophanes' Lysistrata?

The play's central themes include the folly and destructiveness of war, the political agency of women in a society that formally excluded them from public life, and the tension between erotic desire and martial ambition. Aristophanes also explores Panhellenic unity, contrasting the shared cultural identity of Greeks with the self-destructive rivalry between Athens and Sparta.

What is the structure and form of Aristophanes' Lysistrata?

Lysistrata follows the conventional structure of Old Comedy, including a prologue, parados (choral entrance), agon (formal debate), parabasis (choral address to the audience), and episodes leading to a festive resolution. Unusually, the chorus is divided into two halves—a chorus of old men and a chorus of old women—who begin in conflict and are reconciled by the play's end, mirroring the broader theme of peace.

What was the political and historical context of Aristophanes' Lysistrata?

Lysistrata was written in the aftermath of Athens' disastrous Sicilian Expedition (415–413 BCE), in which the city lost tens of thousands of soldiers and much of its naval fleet. By 411 BCE Athens faced severe financial strain, political instability, and ongoing war against Sparta and its allies, making Aristophanes' antiwar satire both timely and provocative.

What are the defining literary features and style of Aristophanes' Lysistrata?

The play is distinguished by its sustained use of phallic comedy, double entendre, and obscene wordplay typical of Old Comedy, deployed here in service of pointed political argument. Aristophanes also employs parody of tragic rhetoric and heroic diction, particularly in Lysistrata's speeches, to elevate the female protagonist while simultaneously undercutting male martial pretension.

What did Aristophanes' Lysistrata contribute to literary tradition?

Lysistrata established the dramatic template of the comic utopia driven by a single protagonist's bold scheme, a structure echoed across later comedies. It is also one of the earliest surviving works in Western literature to give a female character a sustained position of political and moral authority, anticipating later literary and philosophical explorations of women's roles in public life.

How has Aristophanes' Lysistrata influenced later literature and culture?

Lysistrata has been continuously adapted and performed from the Renaissance onward, with notable modern productions including the 1917 English translation by Benjamin Bickley Rogers and Germaine Greer's engagement with it in feminist criticism. It has inspired antiwar movements throughout the twentieth and twenty-first centuries, including Spike Lee's 2015 film Chi-Raq, which transplants its plot to contemporary Chicago.

Who are the key figures in Aristophanes' Lysistrata?

The protagonist Lysistrata is an Athenian woman of exceptional rhetorical skill and political vision who orchestrates the sex strike and the seizure of the Acropolis. Other significant characters include Calonice and Myrrhine, Athenian women who join the conspiracy; Lampito, a Spartan woman whose cooperation makes the plan Panhellenic; and Kinesias, Myrrhine's husband, whose comic frustration embodies the men's capitulation to erotic need.

0:00

Lysistrata

Aristophanes

Λυσιστράτη

ἀλλʼ εἴ τις ἐς Βακχεῖον αὐτὰς ἐκάλεσεν,

ἢ ʼς Πανὸς ἢ ʼπὶ Κωλιάδʼ ἢ ʼς Γενετυλλίδος,

οὐδʼ ἂν διελθεῖν ἦν ἂν ὑπὸ τῶν τυμπάνων.

νῦν δʼ οὐδεμία πάρεστιν ἐνταυθοῖ γυνή·

πλὴν ἥ γʼ ἐμὴ κωμῆτις ἥδʼ ἐξέρχεται.

χαῖρʼ ὦ Καλονίκη.

Καλονίκη

καὶ σύ γʼ ὦ Λυσιστράτη.

τί συντετάραξαι; μὴ σκυθρώπαζʼ ὦ τέκνον.

οὐ γὰρ πρέπει σοι τοξοποιεῖν τὰς ὀφρῦς.

Λυσιστράτη

ἀλλʼ ὦ Καλονίκη κάομαι τὴν καρδίαν,

καὶ πόλλʼ ὑπὲρ ἡμῶν τῶν γυναικῶν ἄχθομαι,

ὁτιὴ παρὰ μὲν τοῖς ἀνδράσιν νενομίσμεθα

εἶναι πανοῦργοι —

Καλονίκη

καὶ γάρ ἐσμεν νὴ Δία.

Λυσιστράτη

εἰρημένον δʼ αὐταῖς ἀπαντᾶν ἐνθάδε

βουλευσομέναισιν οὐ περὶ φαύλου πράγματος,

εὕδουσι κοὐχ ἥκουσιν.

Καλονίκη

ἀλλʼ ὦ φιλτάτη

ἥξουσι· χαλεπή τοι γυναικῶν ἔξοδος.

ἡ μὲν γὰρ ἡμῶν περὶ τὸν ἄνδρʼ ἐκύπτασεν,

ἡ δʼ οἰκέτην ἤγειρεν, ἡ δὲ παιδίον

κατέκλινεν, ἡ δʼ ἔλουσεν, ἡ δʼ ἐψώμισεν.

Λυσιστράτη

ἀλλʼ ἕτερά τἄρʼ ἦν τῶνδε προὐργιαίτερα

αὐταῖς.

Καλονίκη

τί δʼ ἐστὶν ὦ φίλη Λυσιστράτη,

ἐφʼ ὅ τι ποθʼ ἡμᾶς τὰς γυναῖκας συγκαλεῖς;

τί τὸ πρᾶγμα; πηλίκον τι;

Λυσιστράτη

μέγα.

Καλονίκη

μῶν καὶ παχύ;

Λυσιστράτη

καὶ νὴ Δία παχύ.

Καλονίκη

κᾆτα πῶς οὐχ ἥκομεν;

Λυσιστράτη

οὐχ οὗτος ὁ τρόπος· ταχὺ γὰρ ἂν ξυνήλθομεν.

ἀλλʼ ἔστιν ὑπʼ ἐμοῦ πρᾶγμʼ ἀνεζητημένον

πολλαῖσί τʼ ἀγρυπνίαισιν ἐρριπτασμένον.

Καλονίκη

ἦ πού τι λεπτόν ἐστι τοὐρριπτασμένον.

Λυσιστράτη

οὕτω γε λεπτὸν ὥσθʼ ὅλης τῆς Ἑλλάδος

ἐν ταῖς γυναιξίν ἐστιν ἡ σωτηρία.

Καλονίκη

ἐν ταῖς γυναιξίν; ἐπʼ ὀλίγου γʼ ὠχεῖτʼ ἄρα.

Λυσιστράτη

ὡς ἔστʼ ἐν ἡμῖν τῆς πόλεως τὰ πράγματα,

ἢ μηκέτʼ εἶναι μήτε Πελοποννησίους —

Καλονίκη

βέλτιστα τοίνυν μηκέτʼ εἶναι νὴ Δία.

Λυσιστράτη

Βοιωτίους τε πάντας ἐξολωλέναι.

Καλονίκη

μὴ δῆτα πάντας γʼ, ἀλλʼ ἄφελε τὰς ἐγχέλεις.

Λυσιστράτη

περὶ τῶν Ἀθηνῶν δʼ οὐκ ἐπιγλωττήσομαι

τοιοῦτον οὐδέν· ἀλλʼ ὑπονόησον σύ μοι.

ἢν δὲ ξυνέλθωσʼ αἱ γυναῖκες ἐνθάδε

αἵ τʼ ἐκ Βοιωτῶν αἵ τε Πελοποννησίων

ἡμεῖς τε, κοινῇ σώσομεν τὴν Ἑλλάδα.

Καλονίκη

τί δʼ ἂν γυναῖκες φρόνιμον ἐργασαίατο

ἢ λαμπρόν, αἳ καθήμεθʼ ἐξηνθισμέναι,

κροκωτοφοροῦσαι καὶ κεκαλλωπισμέναι

καὶ Κιμμερίκʼ ὀρθοστάδια καὶ περιβαρίδας;

Λυσιστράτη

ταῦτʼ αὐτὰ γάρ τοι κἄσθʼ ἃ σώσειν προσδοκῶ,

τὰ κροκωτίδια καὶ τὰ μύρα χαἰ περιβαρίδες

χἤγχουσα καὶ τὰ διαφανῆ χιτώνια.

Καλονίκη

τίνα δὴ τρόπον ποθʼ;

Λυσιστράτη

ὥστε τῶν νῦν μηδένα

ἀνδρῶν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἄρεσθαι δόρυ —

Καλονίκη

κροκωτὸν ἄρα νὴ τὼ θεὼ ʼγὼ βάψομαι.

Λυσιστράτη

μηδʼ ἀσπίδα λαβεῖν —

Καλονίκη

Κιμμερικὸν ἐνδύσομαι.

Λυσιστράτη

μηδὲ ξιφίδιον.

Καλονίκη

κτήσομαι περιβαρίδας.

Λυσιστράτη

ἆρʼ οὐ παρεῖναι τὰς γυναῖκας δῆτʼ ἐχρῆν;

Καλονίκη

οὐ γὰρ μὰ Δίʼ ἀλλὰ πετομένας ἥκειν πάλαι.

Λυσιστράτη

ἀλλʼ ὦ μέλʼ ὄψει τοι σφόδρʼ αὐτὰς Ἀττικάς,

ἅπαντα δρώσας τοῦ δέοντος ὕστερον.

ἀλλʼ οὐδὲ Παράλων οὐδεμία γυνὴ πάρα,

οὐδʼ ἐκ Σαλαμῖνος.

Καλονίκη

ἀλλʼ ἐκεῖναί γʼ οἶδʼ ὅτι

ἐπὶ τῶν κελήτων διαβεβήκασʼ ὄρθριαι.

Λυσιστράτη

οὐδʼ ἃς προσεδόκων κἀλογιζόμην ἐγὼ

πρώτας παρέσεσθαι δεῦρο τὰς Ἀχαρνέων

γυναῖκας, οὐχ ἥκουσιν.

Καλονίκη

ἡ γοῦν Θεογένους

ὡς δεῦρʼ ἰοῦσα θοὐκάταιον ἤρετο.

ἀτὰρ αἵδε καὶ δή σοι προσέρχονταί τινες.

Λυσιστράτη

αἱδί θʼ ἕτεραι χωροῦσί τινες.

Καλονίκη

ἰοὺ ἰού,

πόθεν εἰσίν;

Λυσιστράτη

Ἀναγυρουντόθεν.

Καλονίκη

νὴ τὸν Δία·

ὁ γοῦν ἀνάγυρός μοι κεκινῆσθαι δοκεῖ.

Μυρρίνη

μῶν ὕστεραι πάρεσμεν ὦ Λυσιστράτη;

τί φῄς; τί σιγᾷς;

Λυσιστράτη

οὔ σʼ ἐπαινῶ Μυρρίνη

ἥκουσαν ἄρτι περὶ τοιούτου πράγματος.

Μυρρίνη

μόλις γὰρ ηὗρον ἐν σκότῳ τὸ ζώνιον.

ἀλλʼ εἴ τι πάνυ δεῖ, ταῖς παρούσαισιν λέγε.

Λυσιστράτη

μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἐπαναμείνωμεν ὀλίγου γʼ οὕνεκα

τάς τʼ ἐκ Βοιωτῶν τάς τε Πελοποννησίων

γυναῖκας ἐλθεῖν.

Μυρρίνη

πολὺ σὺ κάλλιον λέγεις.

ἡδὶ δὲ καὶ δὴ Λαμπιτὼ προσέρχεται.

Λυσιστράτη

ὦ φιλτάτη Λάκαινα χαῖρε Λαμπιτοῖ.

οἷον τὸ κάλλος γλυκυτάτη σου φαίνεται.

ὡς δʼ εὐχροεῖς, ὡς δὲ σφριγᾷ τὸ σῶμά σου.

κἂν ταῦρον ἄγχοις.

Λαμπιτώ

μάλα γʼ οἰῶ ναὶ τὼ σιώ·

γυμνάδδομαι γὰρ καὶ ποτὶ πυγὰν ἅλλομαι.

100

Καλονίκη

ὡς δὴ καλὸν τὸ χρῆμα τιτθίων ἔχεις.

101

Λαμπιτώ

ᾇπερ ἱερεῖόν τοί μʼ ὑποψαλάσσετε.

102

Λυσιστράτη

ἡδὶ δὲ ποδαπή ʼσθʼ ἡ νεᾶνις ἡτέρα;

103

Λαμπιτώ

πρέσβειρά τοι ναὶ τὼ σιὼ Βοιωτία

104

ἵκει ποθʼ ὑμέ.

105

Μυρρίνη

νὴ μὰ Δία Βοιωτία,

106

καλόν γʼ ἔχουσα τὸ πεδίον.

107

Καλονίκη

καὶ νὴ Δία

108

κομψότατα τὴν βληχώ γε παρατετιλμένη.

109

Λυσιστράτη

τίς δʼ ἡτέρα παῖς;

110

Λαμπιτώ

χαΐα ναὶ τὼ σιώ,

111

Κορινθία δʼ αὖ.

112

Καλονίκη

χαΐα νὴ τὸν Δία

113

δήλη ʼστὶν οὖσα ταυταγὶ τἀντευθενί.

114

Λαμπιτώ

τίς δʼ αὖ ξυναλίαξε τόνδε τὸν στόλον

115

τὸν τᾶν γυναικῶν;

116

Λυσιστράτη

ἥδʼ ἐγώ.

117

Λαμπιτώ

μύσιδδέ τοι

118

ὅ τι λῇς ποθʼ ἁμέ.

119

Καλονίκη

νὴ Δίʼ ὦ φίλη γύναι,

120

λέγε δῆτα τὸ σπουδαῖον ὅ τι τοῦτʼ ἐστί σοι.

121

Λυσιστράτη

λέγοιμʼ ἂν ἤδη. πρὶν λέγειν δʼ, ὑμᾶς τοδὶ

122

ἐπερήσομαί τι μικρόν.

123

Καλονίκη

ὅ τι βούλει γε σύ.

124

Λυσιστράτη

τοὺς πατέρας οὐ ποθεῖτε τοὺς τῶν παιδίων

125

ἐπὶ στρατιᾶς ἀπόντας; εὖ γὰρ οἶδʼ ὅτι

126

πάσαισιν ὑμῖν ἐστιν ἀποδημῶν ἀνήρ.

127

Καλονίκη

ὁ γοῦν ἐμὸς ἀνὴρ πέντε μῆνας ὦ τάλαν

128

ἄπεστιν ἐπὶ Θρᾴκης φυλάττων Εὐκράτη.

129

Μυρρίνη

ὁ δʼ ἐμός γε τελέους ἑπτὰ μῆνας ἐν Πύλῳ.

130

Λαμπιτώ

ὁ δʼ ἐμός γα καἴ κʼ ἐκ τᾶς ταγᾶς ἔλσῃ ποκά,

131

πορπακισάμενος φροῦδος ἀμπτάμενος ἔβα.

132

Λυσιστράτη

ἀλλʼ οὐδὲ μοιχοῦ καταλέλειπται φεψάλυξ.

133

ἐξ οὗ γὰρ ἡμᾶς προὔδοσαν Μιλήσιοι,

134

οὐκ εἶδον οὐδʼ ὄλισβον ὀκτωδάκτυλον,

135

ὃς ἦν ἂν ἡμῖν σκυτίνη ʼπικουρία.

136

ἐθέλοιτʼ ἂν οὖν, εἰ μηχανὴν εὕροιμʼ ἐγώ,

137

μετʼ ἐμοῦ καταλῦσαι τὸν πόλεμον;

138

Καλονίκη

νὴ τὼ θεώ·

139

ἔγωγʼ ἂν οὖν κἂν εἴ με χρείη τοὔγκυκλον

140

τουτὶ καταθεῖσαν ἐκπιεῖν αὐθημερόν.

141

Μυρρίνη

ἐγὼ δέ γʼ ἂν κἂν ὡσπερεὶ ψῆτταν δοκῶ

142

δοῦναι ἂν ἐμαυτῆς παρατεμοῦσα θἤμισυ.

143

Λαμπιτώ

ἐγὼ δὲ καί κα ποττὸ Ταΰγετόν γʼ ἄνω

144

ἔλσοιμʼ ὅπᾳ μέλλοιμί γʼ εἰράναν ἰδεῖν.

145

Λυσιστράτη

λέγοιμʼ ἄν· οὐ δεῖ γὰρ κεκρύφθαι τὸν λόγον.

146

ἡμῖν γὰρ ὦ γυναῖκες, εἴπερ μέλλομεν

147

ἀναγκάσειν τοὺς ἄνδρας εἰρήνην ἄγειν,

148

ἀφεκτέʼ ἐστὶ —

149

Καλονίκη

τοῦ; φράσον.

150

Λυσιστράτη

ποιήσετʼ οὖν;

151

Καλονίκη

ποιήσομεν, κἂν ἀποθανεῖν ἡμᾶς δέῃ.

152

Λυσιστράτη

ἀφεκτέα τοίνυν ἐστὶν ἡμῖν τοῦ πέους.

153

τί μοι μεταστρέφεσθε; ποῖ βαδίζετε;

154

αὗται τί μοιμυᾶτε κἀνανεύετε;

155

τί χρὼς τέτραπται; τί δάκρυον κατείβεται;

156

ποιήσετʼ ἢ οὐ ποιήσετʼ; ἢ τί μέλλετε;

157

Καλονίκη

οὐκ ἂν ποιήσαιμʼ, ἀλλʼ ὁ πόλεμος ἑρπέτω.

158

Μυρρίνη

μὰ Δίʼ οὐδʼ ἐγὼ γάρ, ἀλλʼ ὁ πόλεμος ἑρπέτω.

159

Λυσιστράτη

ταυτὶ σὺ λέγεις ὦ ψῆττα; καὶ μὴν ἄρτι γε

160

ἔφησθα σαυτῆς κἂν παρατεμεῖν θἤμισυ.

161

Καλονίκη

ἄλλʼ ἄλλʼ ὅ τι βούλει· κἄν με χρῇ διὰ τοῦ πυρὸς

162

ἐθέλω βαδίζειν· τοῦτο μᾶλλον τοῦ πέους.

163

οὐδὲν γὰρ οἷον ὦ φίλη Λυσιστράτη.

164

Λυσιστράτη

τί δαὶ σύ;

165

Ἄλλη

κἀγὼ βούλομαι διὰ τοῦ πυρός.

166

Λυσιστράτη

ὦ παγκατάπυγον θἠμέτερον ἅπαν γένος,

167

οὐκ ἐτὸς ἀφʼ ἡμῶν εἰσιν αἱ τραγῳδίαι.

168

οὐδὲν γάρ ἐσμεν πλὴν Ποσειδῶν καὶ σκάφη.

169

ἀλλʼ ὦ φίλη Λάκαινα, σὺ γὰρ ἐὰν γένῃ

170

μόνη μετʼ ἐμοῦ, τὸ πρᾶγμʼ ἀνασωσαίμεσθʼ ἔτʼ ἄν,

171

ξυμψήφισαί μοι.

172

Λαμπιτώ

χαλεπὰ μὲν ναὶ τὼ σιὼ

173

γυναῖκάς ἐσθʼ ὑπνῶν ἄνευ ψωλᾶς μόνας.

174

ὅμως γα μάν· δεῖ τᾶς γὰρ εἰράνας μάλʼ αὖ.

175

Λυσιστράτη

ὦ φιλτάτη σὺ καὶ μόνη τούτων γυνή.

176

Καλονίκη

εἰ δʼ ὡς μάλιστʼ ἀπεχοίμεθʼ οὗ σὺ δὴ λέγεις,

177

ὃ μὴ γένοιτο, μᾶλλον ἂν διὰ τουτογὶ

178

γένοιτʼ ἂν εἰρήνη;

179

Λυσιστράτη

πολύ γε νὴ τὼ θεώ.

180

εἰ γὰρ καθοίμεθʼ ἔνδον ἐντετριμμέναι,

181

κἀν τοῖς χιτωνίοισι τοῖς Ἀμοργίνοις

182

γυμναὶ παρίοιμεν δέλτα παρατετιλμέναι,

183

στύοιντο δʼ ἅνδρες κἀπιθυμοῖεν σπλεκοῦν,

184

ἡμεῖς δὲ μὴ προσίοιμεν ἀλλʼ ἀπεχοίμεθα,

185

σπονδὰς ποιήσαιντʼ ἂν ταχέως, εὖ οἶδʼ ὅτι.

186

Λαμπιτώ

ὁ γῶν Μενέλαος τᾶς Ἑλένας τὰ μᾶλά πᾳ

187

γυμνᾶς παραϊδὼν ἐξέβαλʼ, οἰῶ, τὸ ξίφος.

188

Καλονίκη

τί δʼ ἢν ἀφιῶσʼ ἅνδρες ἡμᾶς ὦ μέλε;

189

Λυσιστράτη

τὸ τοῦ Φερεκράτους, κύνα δέρειν δεδαρμένην.

190

Καλονίκη

φλυαρία ταῦτʼ ἐστὶ τὰ μεμιμημένα.

191

ἐὰν λαβόντες δʼ ἐς τὸ δωμάτιον βίᾳ

192

ἕλκωσιν ἡμᾶς;

193

Λυσιστράτη

ἀντέχου σὺ τῶν θυρῶν.

194

Καλονίκη

ἐὰν δὲ τύπτωσιν;

195

Λυσιστράτη

παρέχειν χρὴ κακὰ κακῶς.

196

οὐ γὰρ ἔνι τούτοις ἡδονὴ τοῖς πρὸς βίαν.

197

κἄλλως ὀδυνᾶν χρή· κἀμέλει ταχέως πάνυ

198

ἀπεροῦσιν. οὐ γὰρ οὐδέποτʼ εὐφρανθήσεται

199

ἀνήρ, ἐὰν μὴ τῇ γυναικὶ συμφέρῃ.

200

Καλονίκη

εἴ τοι δοκεῖ σφῷν ταῦτα, χἠμῖν ξυνδοκεῖ.

201

Λαμπιτώ

καὶ τὼς μὲν ἁμῶν ἄνδρας ἁμὲς πείσομες

202

παντᾷ δικαίως ἄδολον εἰράναν ἄγειν·

203

τὸν τῶν Ἀσαναίων γα μὰν ῥυάχετον

204

πᾷ κά τις ἀμπείσειεν αὖ μὴ πλαδδιῆν;

205

Λυσιστράτη

ἡμεῖς ἀμέλει σοι τά γε παρʼ ἡμῖν πείσομεν.

206

Λαμπιτώ

οὐχ ἇς πόδας κʼ ἔχωντι ταὶ τριήρεες,

207

καὶ τὠργύριον τὤβυσσον ᾖ πὰρ τᾷ σιῷ.

208

Λυσιστράτη

ἀλλʼ ἔστι καὶ τοῦτʼ εὖ παρεσκευασμένον·

209

καταληψόμεθα γὰρ τὴν ἀκρόπολιν τήμερον.

210

ταῖς πρεσβυτάταις γὰρ προστέτακται τοῦτο δρᾶν,

211

ἕως ἂν ἡμεῖς ταῦτα συντιθώμεθα,

212

θύειν δοκούσαις καταλαβεῖν τὴν ἀκρόπολιν.

213

Λαμπιτώ

παντᾷ κʼ ἔχοι, καὶ τᾷδε γὰρ λέγεις καλῶς.

214

Λυσιστράτη

τί δῆτα ταῦτʼ οὐχ ὡς τάχιστʼ ὦ Λαμπιτοῖ

215

ξυνωμόσαμεν, ὅπως ἂν ἀρρήκτως ἔχῃ;

216

Λαμπιτώ

πάρφαινε μὰν τὸν ὅρκον, ὡς ὀμιόμεθα.

217

Λυσιστράτη

καλῶς λέγεις. ποῦ ʼσθʼ ἡ Σκύθαινα; ποῖ βλέπεις;

218

θὲς ἐς τὸ πρόσθεν ὑπτίαν τὴν ἀσπίδα,

219

καί μοι δότω τὰ τόμιά τις.

220

Καλονίκη

Λυσιστράτη

221

τίνʼ ὅρκον ὁρκώσεις ποθʼ ἡμᾶς;

222

Λυσιστράτη

ὅντινα;

223

εἰς ἀσπίδʼ, ὥσπερ φάσʼ ἐν Αἰσχύλῳ ποτέ,

224

μηλοσφαγούσας.

225

Καλονίκη

μὴ σύ γʼ ὦ Λυσιστράτη

226

εἰς ἀσπίδʼ ὀμόσῃς μηδὲν εἰρήνης πέρι.

227

Λυσιστράτη

τίς ἂν οὖν γένοιτʼ ἂν ὅρκος;

228

Καλονίκη

εἰ λευκόν ποθεν

229

ἵππον λαβοῦσαι τόμιον ἐντεμοίμεθα.

230

Λυσιστράτη

ποῖ λευκὸν ἵππον;

231

Καλονίκη

ἀλλὰ πῶς ὀμούμεθα

232

ἡμεῖς;

233

Λυσιστράτη

ἐγώ σοι νὴ Δίʼ, ἢν βούλῃ, φράσω.

234

θεῖσαι μέλαιναν κύλικα μεγάλην ὑπτίαν,

235

μηλοσφαγοῦσαι Θάσιον οἴνου σταμνίον

236

ὀμόσωμεν ἐς τὴν κύλικα μὴ ʼπιχεῖν ὕδωρ.

237

Λαμπιτώ

φεῦ δᾶ τὸν ὅρκον ἄφατον ὡς ἐπαινίω.

238

Λυσιστράτη

φερέτω κύλικά τις ἔνδοθεν καὶ σταμνίον.

239

Μυρρίνη

ὦ φίλταται γυναῖκες, ὁ κεραμεὼν ὅσος.

240

Καλονίκη

ταύτην μὲν ἄν τις εὐθὺς ἡσθείη λαβών.

241

Λυσιστράτη

καταθεῖσα ταύτην προσλαβοῦ μοι τοῦ κάπρου.

242

δέσποινα Πειθοῖ καὶ κύλιξ φιλοτησία,

243

τὰ σφάγια δέξαι ταῖς γυναιξὶν εὐμενής.

244

Καλονίκη

εὔχρων γε θαἶμα κἀποπυτίζει καλῶς.

245

Λαμπιτώ

καὶ μὰν ποτόδδει γʼ ἁδὺ ναὶ τὸν Κάστορα.

246

Μυρρίνη

ἐᾶτε πρώτην μʼ ὦ γυναῖκες ὀμνύναι.

247

Καλονίκη

μὰ τὴν Ἀφροδίτην οὔκ, ἐάν γε μὴ λάχῃς.

248

Λυσιστράτη

λάζυσθε πᾶσαι τῆς κύλικος ὦ Λαμπιτοῖ·

249

λεγέτω δʼ ὑπὲρ ὑμῶν μίʼ ἅπερ ἂν κἀγὼ λέγω·

250

ὑμεῖς δʼ ἐπομεῖσθε ταὐτὰ κἀμπεδώσετε.

251

οὐκ ἔστιν οὐδεὶς οὔτε μοιχὸς οὔτʼ ἀνήρ —

252

Καλονίκη

οὐκ ἔστιν οὐδεὶς οὔτε μοιχὸς οὔτʼ ἀνήρ —

253

Λυσιστράτη

ὅστις πρὸς ἐμὲ πρόσεισιν ἐστυκώς. λέγε.

254

Καλονίκη

ὅστις πρὸς ἐμὲ πρόσεισιν ἐστυκώς. παπαῖ

255

ὑπολύεταί μου τὰ γόνατʼ ὦ Λυσιστράτη.

256

Λυσιστράτη

οἴκοι δʼ ἀταυρώτη διάξω τὸν βίον —

257

Καλονίκη

οἴκοι δʼ ἀταυρώτη διάξω τὸν βίον —

258

Λυσιστράτη

κροκωτοφοροῦσα καὶ κεκαλλωπισμένη, —

259

Καλονίκη

κροκωτοφοροῦσα καὶ κεκαλλωπισμένη, —

260

Λυσιστράτη

ὅπως ἂν ἁνὴρ ἐπιτυφῇ μάλιστά μου·

261

Καλονίκη

ὅπως ἂν ἁνὴρ ἐπιτυφῇ μάλιστά μου·

262

Λυσιστράτη

κοὐδέποθʼ ἑκοῦσα τἀνδρὶ τὠμῷ πείσομαι.

263

Καλονίκη

κοὐδέποθʼ ἑκοῦσα τἀνδρὶ τὠμῷ πείσομαι.

264

Λυσιστράτη

ἐὰν δέ μʼ ἄκουσαν βιάζηται βίᾳ, —

265

Καλονίκη

ἐὰν δέ μʼ ἄκουσαν βιάζηται βίᾳ, —

266

Λυσιστράτη

κακῶς παρέξω κοὐχὶ προσκινήσομαι.

267

Καλονίκη

κακῶς παρέξω κοὐχὶ προσκινήσομαι.

268

Λυσιστράτη

οὐ πρὸς τὸν ὄροφον ἀνατενῶ τὼ Περσικά.

269

Καλονίκη

οὐ πρὸς τὸν ὄροφον ἀνατενῶ τὼ Περσικά.

270

Λυσιστράτη

οὐ στήσομαι λέαινʼ ἐπὶ τυροκνήστιδος.

271

Καλονίκη

οὐ στήσομαι λέαινʼ ἐπὶ τυροκνήστιδος.

272

Λυσιστράτη

ταῦτʼ ἐμπεδοῦσα μὲν πίοιμʼ ἐντευθενί·

273

Καλονίκη

ταῦτʼ ἐμπεδοῦσα μὲν πίοιμʼ ἐντευθενί·

274

Λυσιστράτη

εἰ δὲ παραβαίην, ὕδατος ἐμπλῇθʼ ἡ κύλιξ.

275

Καλονίκη

εἰ δὲ παραβαίην, ὕδατος ἐμπλῇθʼ ἡ κύλιξ.

276

Λυσιστράτη

συνεπόμνυθʼ ὑμεῖς ταῦτα πᾶσαι;

277

Πᾶσαι

νὴ Δία.

278

Λυσιστράτη

φέρʼ ἐγὼ καθαγίσω τήνδε.

279

Καλονίκη

τὸ μέρος γʼ ὦ φίλη,

280

ὅπως ἂν ὦμεν εὐθὺς ἀλλήλων φίλαι.

281

Λαμπιτώ

τίς ὡλολυγά;

282

Λυσιστράτη

τοῦτʼ ἐκεῖνʼ οὑγὼ ʼλεγον·

283

αἱ γὰρ γυναῖκες τὴν ἀκρόπολιν τῆς θεοῦ

284

ἤδη κατειλήφασιν. ἀλλʼ ὦ Λαμπιτοῖ

285

σὺ μὲν βάδιζε καὶ τὰ παρʼ ὑμῶν εὖ τίθει,

286

τασδὶ δʼ ὁμήρους κατάλιφʼ ἡμῖν ἐνθάδε·

287

ἡμεῖς δὲ ταῖς ἄλλαισι ταῖσιν ἐν πόλει

288

ξυνεμβάλωμεν εἰσιοῦσαι τοὺς μοχλούς.

289

Καλονίκη

οὔκουν ἐφʼ ἡμᾶς ξυμβοηθήσειν οἴει

290

τοὺς ἄνδρας εὐθύς;

291

Λυσιστράτη

ὀλίγον αὐτῶν μοι μέλει.

292

οὐ γὰρ τοσαύτας οὔτʼ ἀπειλὰς οὔτε πῦρ

293

ἥξουσʼ ἔχοντες ὥστʼ ἀνοῖξαι τὰς πύλας

294

ταύτας, ἐὰν μὴ ʼφʼ οἷσιν ἡμεῖς εἴπομεν.

295

Καλονίκη

μὰ τὴν Ἀφροδίτην οὐδέποτέ γʼ· ἄλλως γὰρ ἂν

296

ἄμαχοι γυναῖκες καὶ μιαραὶ κεκλῄμεθʼ ἄν.

297

Χορὸς γερόντων

χώρει Δράκης, ἡγοῦ βάδην, εἰ καὶ τὸν ὦμον ἀλγεῖς

298

κορμοῦ τοσουτονὶ βάρος χλωρᾶς φέρων ἐλάας.

299

ἦ πόλλʼ ἄελπτʼ ἔνεστιν ἐν τῷ μακρῷ βίῳ φεῦ,

300

ἐπεὶ τίς ἄν ποτʼ ἤλπισʼ ὦ Στρυμόδωρʼ ἀκοῦσαι

301

γυναῖκας, ἃς ἐβόσκομεν

302

κατʼ οἶκον ἐμφανὲς κακόν,

303

κατὰ μὲν ἅγιον ἔχειν βρέτας,

304

κατὰ δʼ ἀκρόπολιν ἐμὰν λαβεῖν

305

μοχλοῖς δὲ καὶ κλῄθροισι

306

τὰ προπύλαια πακτοῦν;

307

ἀλλʼ ὡς τάχιστα πρὸς πόλιν σπεύσωμεν ὦ Φιλοῦργε,

308

ὅπως ἄν, αὐταῖς ἐν κύκλῳ θέντες τὰ πρέμνα ταυτί,

309

ὅσαι τὸ πρᾶγμα τοῦτʼ ἐνεστήσαντο καὶ μετῆλθον,

310

μίαν πυρὰν νήσαντες ἐμπρήσωμεν αὐτόχειρες

311

πάσας, ὑπὸ ψήφου μιᾶς, πρώτην δὲ τὴν Λύκωνος.

312

οὐ γὰρ μὰ τὴν Δήμητρʼ ἐμοῦ ζῶντος ἐγχανοῦνται·

313

ἐπεὶ οὐδὲ Κλεομένης, ὃς αὐτὴν κατέσχε πρῶτος,

314

ἀπῆθεν ἀψάλακτος, ἀλλʼ

315

ὅμως Λακωνικὸν πνέων

316

ᾤχετο θὤπλα παραδοὺς ἐμοί,

317

σμικρὸν ἔχων πάνυ τριβώνιον,

318

πινῶν ῥυπῶν ἀπαράτιλτος,

319

ἓξ ἐτῶν ἄλουτος.

320

οὕτως ἐπολιόρκησʼ ἐγὼ τὸν ἄνδρʼ ἐκεῖνον ὠμῶς

321

ἐφʼ ἑπτακαίδεκʼ ἀσπίδων πρὸς ταῖς πύλαις καθεύδων.

322

τασδὶ δὲ τὰς Εὐριπίδῃ θεοῖς τε πᾶσιν ἐχθρὰς

323

ἐγὼ οὐκ ἄρα σχήσω παρὼν τολμήματος τοσούτου;

324

μή νυν ἔτʼ ἐν τῇ τετραπόλει τοὐμὸν τροπαῖον

325

εἴη.

326

ἀλλʼ αὐτὸ γάρ μοι τῆς ὁδοῦ

327

λοιπόν ἐστι χωρίον

328

τὸ πρὸς πόλιν τὸ σιμόν, οἷ σπουδὴν ἔχω·

329

χὤπως ποτʼ ἐξαμπρεύσομεν

330

τοῦτʼ ἄνευ κανθηλίου.

331

ὡς ἐμοῦ γε τὼ ξύλω τὸν ὦμον ἐξιπώκατον·

332

ἀλλʼ ὅμως βαδιστέον,

333

καὶ τὸ πῦρ φυσητέον,

334

μή μʼ ἀποσβεσθὲν λάθῃ πρὸς τῇ τελευτῇ τῆς ὁδοῦ.

335

φῦ φῦ.

336

ἰοὺ ἰοὺ τοῦ καπνοῦ.

337

ὡς δεινὸν ὦναξ Ἡράκλεις

338

προσπεσόν μʼ ἐκ τῆς χύτρας

339

ὥσπερ κύων λυττῶσα τὠφθαλμὼ δάκνει·

340

κἄστιν γε Λήμνιον τὸ πῦρ

341

τοῦτο πάσῃ μηχανῇ.

342

οὐ γὰρ ἄν ποθʼ ὧδʼ ὀδὰξ ἔβρυκε τὰς λήμας ἐμοῦ.

343

σπεῦδε πρόσθεν ἐς πόλιν

344

καὶ βοήθει τῇ θεῷ.

345

ἢ πότʼ αὐτῇ μᾶλλον ἢ νῦν ὦ Λάχης ἀρήξομεν;

346

φῦ φῦ.

347

ἰοὺ ἰοὺ τοῦ καπνοῦ.

348

τουτὶ τὸ πῦρ ἐγρήγορεν θεῶν ἕκατι καὶ ζῇ.

349

οὔκουν ἄν, εἰ τὼ μὲν ξύλω θείμεσθα πρῶτον αὐτοῦ,

350

τῆς ἀμπέλου δʼ ἐς τὴν χύτραν τὸν φανὸν ἐγκαθέντες

351

ἅψαντες εἶτʼ ἐς τὴν θύραν κριηδὸν ἐμπέσοιμεν;

352

κἂν μὴ καλούντων τοὺς μοχλοὺς χαλῶσιν αἱ γυναῖκες,

353

ἐμπιμπράναι χρὴ τὰς θύρας καὶ τῷ καπνῷ πιέζειν.

354

θώμεσθα δὴ τὸ φορτίον. φεῦ τοῦ καπνοῦ βαβαιάξ.

355

τίς ξυλλάβοιτʼ ἂν τοῦ ξύλου τῶν ἐν Σάμῳ στρατη γῶν;

356

ταυτὶ μὲν ἤδη τὴν ῥάχιν θλίβοντά μου πέπαυται.

357

σὸν δʼ ἔργον ἐστὶν ὦ χύτρα τὸν ἄνθρακʼ ἐξεγείρειν,

358

τὴν λαμπάδʼ ἡμμένην ὅπως πρώτιστʼ ἐμοὶ προσοίσεις.

359

δέσποινα Νίκη ξυγγενοῦ τῶν τʼ ἐν πόλει γυναικῶν

360

τοῦ νῦν παρεστῶτος θράσους θέσθαι τροπαῖον ἡμᾶς.

361

Χορὸς Γυναικῶν

λιγνὺν δοκῶ μοι καθορᾶν καὶ καπνὸν ὦ γυναῖκες

362

ὥσπερ πυρὸς καομένου· σπευστέον ἐστὶ θᾶττον.

363

πέτου πέτου Νικοδίκη,

364

πρὶν ἐμπεπρῆσθαι Καλύκην

365

τε καὶ Κρίτυλλαν περιφυσήτω

366

ὑπό τε νόμων ἀργαλέων

367

ὑπό τε γερόντων ὀλέθρων.

368

ἀλλὰ φοβοῦμαι τόδε, μῶν ὑστερόπους βοηθῶ.

369

νῦν δὴ γὰρ ἐμπλησαμένη τὴν ὑδρίαν κνεφαία

370

μόλις ἀπὸ κρήνης ὑπʼ ὄχλου καὶ θορύβου καὶ πατάγου

371

χυτρείου,

372

δούλαισιν ὠστιζομένη

373

στιγματίαις θʼ, ἁρπαλέως

374

ἀραμένη ταῖσιν ἐμαῖς

375

δημότισιν καομέναις

376

φέρουσʼ ὕδωρ βοηθῶ.

377

ἤκουσα γὰρ τυφογέροντας

378

ἄνδρας ἔρρειν, στελέχη

379

φέροντας ὥσπερ βαλανεύσοντας

380

ἐς πόλιν ὡς τριτάλαντον βάρος,

381

δεινότατʼ ἀπειλοῦντας ἐπῶν

382

ὡς πυρὶ χρὴ τὰς μυσαρὰς γυναῖκας ἀνθρακεύειν·

383

ἃς ὦ θεὰ μή ποτʼ ἐγὼ πιμπραμένας ἴδοιμι,

384

ἀλλὰ πολέμου καὶ μανιῶν ῥυσαμένας Ἑλλάδα καὶ

385

πολίτας,

386

ἐφʼ οἷσπερ ὦ χρυσολόφα

387

πολιοῦχε σὰς ἔσχον ἕδρας.

388

καί σε καλῶ ξύμμαχον ὦ

389

Τριτογένειʼ, εἴ τις ἐκείνας

390

ὑποπίμπρησιν ἀνήρ,

391

φέρειν ὕδωρ μεθʼ ἡμῶν.

392

ἔασον ὦ. τουτὶ τί ἦν; ὦνδρες πόνῳ πόνηροι·

393

οὐ γάρ ποτʼ ἂν χρηστοί γʼ ἔδρων οὐδʼ εὐσεβεῖς τάδʼ ἄνδρες.

394

Χορὸς γερόντων

τουτὶ τὸ πρᾶγμʼ ἡμῖν ἰδεῖν ἀπροσδόκητον ἥκει·

395

ἑσμὸς γυναικῶν οὑτοσὶ θύρασιν αὖ βοηθεῖ.

396

Χορὸς Γυναικῶν

τί βδύλλεθʼ ἡμᾶς; οὔ τί που πολλαὶ δοκοῦμεν εἶναι;

397

καὶ μὴν μέρος γʼ ἡμῶν ὁρᾶτʼ οὔπω τὸ μυριοστόν.

398

Χορὸς γερόντων

ὦ Φαιδρία ταύτας λαλεῖν ἐάσομεν τοσαυτί;

399

οὐ περικατᾶξαι τὸ ξύλον τύπτοντʼ ἐχρῆν τινʼ αὐταῖς;

400

Χορὸς Γυναικῶν

θώμεσθα δὴ τὰς κάλπιδας χἠμεῖς χαμᾶζʼ, ὅπως ἂν

401

ἢν προσφέρῃ τὴν χεῖρά τις μὴ τοῦτό μʼ ἐμποδίζῃ.

402

Χορὸς γερόντων

εἰ νὴ Δίʼ ἤδη τὰς γνάθους τούτων τις ἢ δὶς ἢ τρὶς

403

ἔκοψεν ὥσπερ Βουπάλου, φωνὴν ἂν οὐκ ἂν εἶχον.

404

Χορὸς Γυναικῶν

καὶ μὴν ἰδοὺ παταξάτω τις· στᾶσʼ ἐγὼ παρέξω,

405

κοὐ μή ποτʼ ἄλλη σου κύων τῶν ὄρχεων λάβηται.

406

Χορὸς γερόντων

εἰ μὴ σιωπήσει, θενών σου ʼκκοκκιῶ τὸ γῆρας.

407

Χορὸς Γυναικῶν

ἅψαι μόνον Στρατυλλίδος τῷ δακτύλῳ προσελθών.

408

Χορὸς γερόντων

τί δʼ ἢν σποδῶ τοῖς κονδύλοις; τί μʼ ἐργάσει τὸ δεινόν;

409

Χορὸς Γυναικῶν

βρύκουσά σου τοὺς πλεύμονας καὶ τἄντερʼ ἐξαμήσω.

410

Χορὸς γερόντων

οὐκ ἔστʼ ἀνὴρ Εὐριπίδου σοφώτερος ποιητής·

411

οὐδὲν γὰρ οὕτω θρέμμʼ ἀναιδές ἐστιν ὡς γυναῖκες.

412

Χορὸς Γυναικῶν

αἰρώμεθʼ ἡμεῖς θοὔδατος τὴν κάλπιν ὦ Ῥοδίππη.

413

Χορὸς γερόντων

τί δʼ ὦ θεοῖς ἐχθρὰ σὺ δεῦρʼ ὕδωρ ἔχουσʼ ἀφίκου;

414

Χορὸς Γυναικῶν

τί δαὶ σὺ πῦρ ὦ τύμβʼ ἔχων; ὡς σαυτὸν ἐμπυρεύσων;

415

Χορὸς γερόντων

ἐγὼ μὲν ἵνα νήσας πυρὰν τὰς σὰς φίλας ὑφάψω.

416

Χορὸς Γυναικῶν

ἐγὼ δέ γʼ ἵνα τὴν σὴν πυρὰν τούτῳ κατασβέσαιμι.

417

Χορὸς γερόντων

τοὐμὸν σὺ πῦρ κατασβέσεις;

418

Χορὸς Γυναικῶν

τοὔργον τάχʼ αὐτὸ δείξει.

419

Χορὸς γερόντων

οὐκ οἶδά σʼ εἰ τῇδʼ ὡς ἔχω τῇ λαμπάδι σταθεύσω.

420

Χορὸς Γυναικῶν

εἰ ῥύμμα τυγχάνεις ἔχων, λουτρόν γʼ ἐγὼ παρέξω.

421

Χορὸς γερόντων

ἐμοὶ σὺ λουτρὸν ὦ σαπρά;

422

Χορὸς Γυναικῶν

καὶ ταῦτα νυμφικόν γε.

423

Χορὸς γερόντων

ἤκουσας αὐτῆς τοῦ θράσους;

424

Χορὸς Γυναικῶν

ἐλευθέρα γάρ εἰμι.

425

Χορὸς γερόντων

σχήσω σʼ ἐγὼ τῆς νῦν βοῆς.

426

Χορὸς Γυναικῶν

ἀλλʼ οὐκέθʼ ἡλιάζει.

427

Χορὸς γερόντων

ἔμπρησον αὐτῆς τὰς κόμας.

428

Χορὸς Γυναικῶν

σὸν ἔργον ὦχελῷε.

429

Χορὸς γερόντων

οἴμοι τάλας.

430

Χορὸς Γυναικῶν

μῶν θερμὸν ἦν;

431

Χορὸς γερόντων

ποῖ θερμόν; οὐ παύσει; τί δρᾷς;

432

Χορὸς Γυναικῶν

ἄρδω σʼ ὅπως ἂν βλαστάνῃς.

433

Χορὸς γερόντων

ἀλλʼ αὖός εἰμʼ ἤδη τρέμων.

434

Χορὸς Γυναικῶν

οὐκοῦν ἐπειδὴ πῦρ ἔχεις, σὺ χλιανεῖς σεαυτόν.

435

Πρόβουλος

ἆρʼ ἐξέλαμψε τῶν γυναικῶν ἡ τρυφὴ

436

χὠ τυμπανισμὸς χοἰ πυκνοὶ Σαβάζιοι,

437

ὅ τʼ Ἀδωνιασμὸς οὗτος οὑπὶ τῶν τεγῶν,

438

οὗ ʼγώ ποτʼ ὢν ἤκουον ἐν τἠκκλησίᾳ;

439

ἔλεγε δʼ ὁ μὴ ὥρασι μὲν Δημόστρατος

440

πλεῖν ἐς Σικελίαν, ἡ γυνὴ δʼ ὀρχουμένη

441

αἰαῖ Ἄδωνιν φησίν, ὁ δὲ Δημόστρατος

442

ἔλεγεν ὁπλίτας καταλέγειν Ζακυνθίων·

443

ἡ δʼ ὑποπεπωκυῖʼ ἡ γυνὴ ʼπὶ τοῦ τέγους

444

κόπτεσθʼ Ἄδωνιν φησίν· ὁ δʼ ἐβιάζετο

445

ὁ θεοῖσιν ἐχθρὸς καὶ μιαρὸς Χολοζύγης.

446

τοιαῦτʼ ἀπʼ αὐτῶν ἐστιν ἀκόλαστʼ ᾄσματα.

447

Χορὸς γερόντων

τί δῆτʼ ἂν εἰ πύθοιο καὶ τὴν τῶνδʼ ὕβριν;

448

αἳ τἄλλα θʼ ὑβρίκασι κἀκ τῶν καλπίδων

449

ἔλουσαν ἡμᾶς, ὥστε θαἰματίδια

450

σείειν πάρεστιν ὥσπερ ἐνεουρηκότας.

451

Πρόβουλος

νὴ τὸν Ποσειδῶ τὸν ἁλυκὸν δίκαιά γε.

452

ὅταν γὰρ αὐτοὶ ξυμπονηρευώμεθα

453

ταῖσιν γυναιξὶ καὶ διδάσκωμεν τρυφᾶν,

454

τοιαῦτʼ ἀπʼ αὐτῶν βλαστάνει βουλεύματα.

455

οἳ λέγομεν ἐν τῶν δημιουργῶν τοιαδί·

456

‘ὦ χρυσοχόε τὸν ορμον ὃν ἐπεσκεύασας,

457

ὀρχουμένης μου τῆς γυναικὸς ἑσπέρας

458

ἡ βάλανος ἐκπέπτωκεν ἐκ τοῦ τρήματος.

459

ἐμοὶ μὲν οὖν ἔστʼ ἐς Σαλαμῖνα πλευστέα·

460

σὺ δʼ ἢν σχολάσῃς, πάσῃ τέχνῃ πρὸς ἑσπέραν

461

ἐλθὼν ἐκείνῃ τὴν βάλανον ἐνάρμοσον.’

462

ἕτερος δέ τις πρὸς σκυτοτόμον ταδὶ λέγει

463

νεανίαν καὶ πέος ἔχοντʼ οὐ παιδικόν·

464

‘ὦ σκυτοτόμε μου τῆς γυναικὸς τοῦ ποδὸς

465

τὸ δακτυλίδιον ξυμπιέζει τὸ ζυγὸν

466

ἅθʼ ἁπαλὸν ὄν· τοῦτʼ οὖν σὺ τῆς μεσημβρίας

467

ἐλθὼν χάλασον, ὅπως ἂν εὐρυτέρως ἔχῃ.’

468

τοιαῦτʼ ἀπήντηκʼ ἐς τοιαυτὶ πράγματα,

469

ὅτε γʼ ὢν ἐγὼ πρόβουλος, ἐκπορίσας ὅπως

470

κωπῆς ἔσονται, τἀργυρίου νυνὶ δέον,

471

ὑπὸ τῶν γυναικῶν ἀποκέκλῃμαι ταῖς πύλαις.

472

ἀλλʼ οὐδὲν ἔργον ἑστάναι. φέρε τοὺς μοχλούς,

473

ὅπως ἂν αὐτὰς τῆς ὕβρεως ἐγὼ σχέθω.

474

τί κέχηνας ὦ δύστηνε; ποῖ δʼ αὖ σὺ βλέπεις,

475

οὐδὲν ποιῶν ἀλλʼ ἢ καπηλεῖον σκοπῶν;

476

οὐχ ὑποβαλόντες τοὺς μοχλοὺς ὑπὸ τὰς πύλας

477

ἐντεῦθεν ἐκμοχλεύσετʼ; ἐνθενδὶ δʼ ἐγὼ

478

ξυνεκμοχλεύσω.

479

Λυσιστράτη

μηδὲν ἐκμοχλεύετε·

480

ἐξέρχομαι γὰρ αὐτομάτη. τί δεῖ μοχλῶν;

481

οὐ γὰρ μοχλῶν δεῖ μᾶλλον ἢ νοῦ καὶ φρενῶν.

482

Πρόβουλος

ἄληθες ὦ μιαρὰ σύ; ποῦ ʼσθʼ ὁ τοξότης;

483

ξυλλάμβανʼ αὐτὴν κὠπίσω τὼ χεῖρε δεῖ.

484

Λυσιστράτη

εἴ τἄρα νὴ τὴν Ἄρτεμιν τὴν χεῖρά μοι

485

ἄκραν προσοίσει δημόσιος ὤν, κλαύσεται.

486

Πρόβουλος

ἔδεισας οὗτος; οὐ ξυναρπάσει μέσην

487

καὶ σὺ μετὰ τούτου κἀνύσαντε δήσετον;

488

Γυνὴ Α

εἴ τἄρα νὴ τὴν Πάνδροσον ταύτῃ μόνον

489

τὴν χεῖρʼ ἐπιβαλεῖς, ἐπιχεσεῖ πατούμενος.

490

Πρόβουλος

ἰδού γʼἐπιχεσεῖ. ποῦ ʼστιν ἕτερος τοξότης;

491

ταύτην προτέραν ξύνδησον, ὁτιὴ καὶ λαλεῖ.

492

Γυνὴ Β

εἴ τἄρα νὴ τὴν Φωσφόρον τὴν χεῖρʼ ἄκραν

493

ταύτῃ προσοίσεις, κύαθον αἰτήσεις τάχα.

494

Πρόβουλος

τουτὶ τί ἦν; ποῦ τοξότης; ταύτης ἔχου.

495

παύσω τινʼ ὑμῶν τῆσδʼ ἐγὼ τῆς ἐξόδου.

496

Γυνὴ Γ

εἴ τἄρα νὴ τὴν Ταυροπόλον ταύτῃ πρόσει,

497

ἐκκοκκιῶ σου τὰς στενοκωκύτους τρίχας.

498

Πρόβουλος

οἴμοι κακοδαίμων· ἐπιλέλοιφʼ ὁ τοξότης.

499

ἀτὰρ οὐ γυναικῶν οὐδέποτʼ ἔσθʼ ἡττητέα

500

ἡμῖν· ὁμόσε χωρῶμεν αὐταῖς ὦ Σκύθαι

501

ξυνταξάμενοι.

502

Λυσιστράτη

νὴ τὼ θεὼ γνώσεσθʼ ἄρα

503

ὅτι καὶ παρʼ ἡμῖν εἰσι τέτταρες λόχοι

504

μαχίμων γυναικῶν ἔνδον ἐξωπλισμένων.

505

Πρόβουλος

ἀποστρέφετε τὰς χεῖρας αὐτῶν ὦ Σκύθαι.

506

Λυσιστράτη

ὦ ξύμμαχοι γυναῖκες ἐκθεῖτʼ ἔνδοθεν,

507

ὦ σπερμαγοραιολεκιθολαχανοπώλιδες,

508

ὦ σκοροδοπανδοκευτριαρτοπώλιδες,

509

οὐχ ἕλξετʼ, οὐ παιήσετʼ, οὐκ ἀράξετε;

510

οὐ λοιδορήσετʼ, οὐκ ἀναισχυντήσετε;

511

παύσασθʼ, ἐπαναχωρεῖτε, μὴ σκυλεύετε.

512

Πρόβουλος

οἴμʼ ὡς κακῶς πέπραγέ μου τὸ τοξικόν.

513

Λυσιστράτη

ἀλλὰ τί γὰρ ᾤου; πότερον ἐπὶ δούλας τινὰς

514

ἥκειν ἐνόμισας, ἢ γυναιξὶν οὐκ οἴει

515

χολὴν ἐνεῖναι;

516

Πρόβουλος

νὴ τὸν Ἀπόλλω καὶ μάλα

517

πολλήν γʼ, ἐάνπερ πλησίον κάπηλος ᾖ.

518

Χορὸς γερόντων

ὦ πόλλʼ ἀναλώσας ἔπη πρόβουλε τῆσδε τῆς γῆς,

519

τί τοῖσδε σαυτὸν ἐς λόγους τοῖς θηρίοις συνάπτεις;

520

οὐκ οἶσθα λουτρὸν οἷον αἵδʼ ἡμᾶς ἔλουσαν ἄρτι

521

ἐν τοῖσιν ἱματιδίοις, καὶ ταῦτʼ ἄνευ κονίας;

522

Χορὸς Γυναικῶν

ἀλλʼ ὦ μέλʼ οὐ χρὴ προσφέρειν τοῖς πλησίοισιν εἰκῇ

523

τὴν χεῖρʼ· ἐὰν δὲ τοῦτο δρᾷς, κυλοιδιᾶν ἀνάγκη.

524

ἐπεὶ ʼθέλω ʼγὼ σωφρόνως ὥσπερ κόρη καθῆσθαι,

525

λυποῦσα μηδένʼ ἐνθαδί, κινοῦσα μηδὲ κάρφος,

526

ἢν μή τις ὥσπερ σφηκιὰν βλίττῃ με κἀρεθίζῃ.

527

Χορὸς γερόντων

ὦ Ζεῦ τί ποτε χρησόμεθα τοῖσδε τοῖς κνωδάλοις;

528

ουʼ γὰρ ἔτʼ ἀνεκτὰ τάδε γʼ, ἀλλὰ βασανιστέον

529

τόδε σοι τὸ πάθος μετʼ ἐμοῦ

530

ὅ τι βουλόμεναί ποτε τὴν

531

Κραναὰν κατέλαβον, ἐφʼ ὅ τι τε

532

μεγαλόπετρον ἄβατον ἀκρόπολιν

533

ἱερὸν τέμενος.

534

ἀλλʼ ἀνερώτα καὶ μὴ πείθου καὶ πρόσφερε πάντας ἐλέγχους,

535

ὡς αἰσχρὸν ἀκωδώνιστον ἐᾶν τὸ τοιοῦτον πρᾶγμα μεθέντας.

536

Πρόβουλος

καὶ μὴν αὐτῶν τοῦτʼ ἐπιθυμῶ νὴ τὸν Δία πρῶτα πυθέσθαι,

537

ὅ τι βουλόμεναι τὴν πόλιν ἡμῶν ἀπεκλῄσατε τοῖσι μοχλοῖσιν.

538

Λυσιστράτη

ἵνα τἀργύριον σῶν παρέχοιμεν καὶ μὴ πολεμοῖτε διʼ αὐτό.

539

Πρόβουλος

διὰ τἀργύριον πολεμοῦμεν γάρ;

540

Λυσιστράτη

καὶ τἄλλα γε πάντʼ ἐκυκήθη.

541

ἵνα γὰρ Πείσανδρος ἔχοι κλέπτειν χοἰ ταῖς ἀρχαῖς ἐπέχοντες,

542

ἀεί τινα κορκορυγὴν ἐκύκων. οἱ δʼ οὖν τοῦδʼ οὕνεκα δρώντων

543

ὅ τι βούλονται· τὸ γὰρ ἀργύριον τοῦτʼ οὐκέτι μὴ καθέλωσιν.

544

Πρόβουλος

ἀλλὰ τί δράσεις;

545

Λυσιστράτη

τοῦτό μʼ ἐρωτᾷς; ἡμεῖς ταμιεύσομεν αὐτό.

546

Πρόβουλος

ὑμεῖς ταμιεύσετε τἀργύριον;

547

Λυσιστράτη

τί δὲ δεινὸν τοῦτο νομίζεις;

548

οὐ καὶ τἄνδον χρήματα πάντως ἡμεῖς ταμιεύομεν ὑμῖν;

549

Πρόβουλος

ἀλλʼ οὐ ταὐτόν.

550

Λυσιστράτη

πῶς οὐ ταὐτόν;

551

Πρόβουλος

πολεμητέον ἔστʼ ἀπὸ τούτου.

552

Λυσιστράτη

ἀλλʼ οὐδὲν δεῖ πρῶτον πολεμεῖν.

553

Πρόβουλος

πῶς γὰρ σωθησόμεθʼ ἄλλως;

554

Λυσιστράτη

ἡμεῖς ὑμᾶς σώσομεν.

555

Πρόβουλος

ὑμεῖς;

556

Λυσιστράτη

ἡμεῖς μέντοι.

557

Πρόβουλος

σχέτλιόν γε.

558

Λυσιστράτη

ὡς σωθήσει, κἂν μὴ βούλῃ.

559

Πρόβουλος

δεινόν γε λέγεις.

560

Λυσιστράτη

ἀγανακτεῖς.

561

ἀλλὰ ποιητέα ταῦτʼ ἐστὶν ὅμως.

562

Πρόβουλος

νὴ τὴν Δήμητρʼ ἄδικόν γε.

563

Λυσιστράτη

σωστέον ὦ τᾶν.

564

Πρόβουλος

κεἰ μὴ δέομαι;

565

Λυσιστράτη

τοῦδʼ οὕνεκα καὶ πολὺ μᾶλλον.

566

Πρόβουλος

ὑμῖν δὲ πόθεν περὶ τοῦ πολέμου τῆς τʼ εἰρήνης ἐμέλησεν;

567

Λυσιστράτη

ἡμεῖς φράσομεν.

568

Πρόβουλος

λέγε δὴ ταχέως, ἵνα μὴ κλάῃς,

569

Λυσιστράτη

ἀκροῶ δή,

570

καὶ τὰς χεῖρας πειρῶ κατέχειν.

571

Πρόβουλος

ἀλλʼ οὐ δύναμαι· χαλεπὸν γὰρ

572

ὑπὸ τῆς ὀργῆς αὐτὰς ἴσχειν.

573

Γυνὴ Α.

κλαύσει τοίνυν πολὺ μᾶλλον.

574

Πρόβουλος

τοῦτο μὲν ὦ γραῦ σαυτῇ κρώξαις· σὺ δέ μοι λέγε.

575

Λυσιστράτη

ταῦτα ποιήσω.

576

ἡμεῖς τὸν μὲν πρότερον πόλεμον καὶ τὸν χρόνον ἠνεσχόμεθα

577

ὑπὸ σωφροσύνης τῆς ἡμετέρας τῶν ἀνδρῶν ἅττʼ ἐποιεῖτε.

578

οὐ γὰρ γρύζειν εἰᾶθʼ ἡμᾶς. καίτοὐκ ἠρέσκετέ γʼ ἡμᾶς.

579

ἀλλʼ ᾐσθανόμεσθα καλῶς ὑμῶν, καὶ πολλάκις ἔνδον ἂν οὖσαι

580

ἠκούσαμεν ἄν τι κακῶς ὑμᾶς βουλευσαμένους μέγα πρᾶγμα·

581

εἶτʼ ἀλγοῦσαι τἄνδοθεν ὑμᾶς ἐπανηρόμεθʼ ἂν γελάσασαι,

582

‘τί βεβούλευται περὶ τῶν σπονδῶν ἐν τῇ στήλῃ παραγράψαι

583

ἐν τῷ δήμῳ τήμερονὑμῖν;’ τίδὲ σοὶ ταῦτʼ; ἦ δʼ

584

ὃς ἂν ἁνήρ.

585

οὐ σιγήσει; κἀγὼ ἐσίγων.

586

Γυνὴ Β.

ἀλλʼ οὐκ ἂν ἐγώ ποτʼ ἐσίγων.

587

Πρόβουλος

κἂν ᾤμωζές γʼ, εἰ μὴ ʼσίγας.

588

Λυσιστράτη

τοιγὰρ ἔγωγʼ ἔνδον ἐσίγων.

589

ἔτερόν τι πονηρότερον βούλευμʼ ἐπεπύσμεθʼ ἂν ὑμῶν·

590

εἶτʼ ἠρόμεθʼ ἄν· πῶς ταῦτʼ ὦνερ διαπράττεσθʼ ὧδʼ

591

ἀνοήτως;

592

ὁ δέ μʼ εὐθὺς ὑποβλέψας ἂν ἔφασκʼ, εἰ μὴ τὸν στήμονα νήσω,

593

ὀτοτύξεσθαι μακρὰ τὴν κεφαλήν· πόλεμος δʼ

594

ἄνδρεσσι μελήσει.

595

Πρόβουλος

ὀρθῶς γε λέγων νὴ Δίʼ ἐκεῖνος.

596

Λυσιστράτη

πῶς ὀρθῶς ὦ κακόδαιμον,

597

εἰ μηδὲ κακῶς βουλευομένοις ἐξῆν ὑμῖν ὑποθέσθαι;

598

ὅτε δὴ δʼ ὑμῶν ἐν ταῖσιν ὁδοῖς φανερῶς ἠκούομεν ἤδη,

599

οὐκ ἔστιν ἀνὴρ ἐν τῇ χώρᾳ;

600

μὰ Δίʼ οὐ δῆτʼ,

601

εἶφʼ ἕτερός τις·

602

μετὰ ταῦθʼ ἡμῖν εὐθὺς ἔδοξεν σῶσαι τὴν Ἑλλάδα κοινῇ

603

ταῖσι γυναιξὶν συλλεχθείσαις. ποῖ γὰρ καὶ χρῆν ἀναμεῖναι;

604

ἢν οὖν ἡμῶν χρηστὰ λεγουσῶν ἐθελήσητʼ ἀντακροᾶσθαι

605

κἀντισιωπᾶθʼ ὥσπερ χἠμεῖς, ἐπανορθώσαιμεν ἂν ὑμᾶς.

606

Πρόβουλος

ὑμεῖς ἡμᾶς; δεινόν γε λέγεις κοὐ τλητὸν ἔμοιγε.

607

Λυσιστράτη

σιώπα.

608

Πρόβουλος

σοί γʼ ὦ κατάρατε σιωπῶ ʼγώ, καὶ ταῦτα κάλυμμα φορούσῃ

609

περὶ τὴν κεφαλήν; μή νυν ζῴην.

610

Λυσιστράτη

ἀλλʼ εἰ τοῦτʼ ἐμπόδιόν σοι,

611

παρʼ ἐμοῦ τουτὶ τὸ κάλυμμα λαβὼν

612

ἔχε καὶ περίθου περὶ τὴν κεφαλήν,

613

κᾆτα σιώπα

614

Γυνὴ Γ.

καὶ τοῦτον τὸν καλαθίσκον.

615

Λυσιστράτη

κᾆτα ξαίνειν ξυζωσάμενος

616

κυάμους τρώγων·

617

πόλεμος δὲ γυναιξὶ μελήσει.

618

Χορὸς Γυναικῶν

αἰρώμεθʼ ὦ γυναῖκες ἀπὸ τῶν καλπίδων, ὅπως ἂν

619

ἐν τῷ μέρει χἠμεῖς τι ταῖς φίλαισι συλλάβωμεν.

620

ἔγωγε γὰρ ἂν οὔποτε κάμοιμʼ ἂν ὀρχουμένη,

621

οὐδὲ τὰ γόνατα κόπος ἕλοι μου καματηρόσ·

622

ἐθέλω δʼ ἐπὶ πᾶν ἰέναι

623

μετὰ τῶνδʼ ἀρετῆς ἕνεχʼ, αἷς

624

ἔνι φύσις, ἔνι χάρις, ἔνι θράσος,

625

ἔνι δὲ σοφόν, ἔνι δὲ φιλόπολις

626

ἀρετὴ φρόνιμος.

627

ἀλλʼ ὦ τηθῶν ἀνδρειοτάτων καὶ μητριδίων ἀκαληφῶν,

628

χωρεῖτʼ ὀργῇ καὶ μὴ τέγγεσθʼ· ἔτι γὰρ νῦν οὔρια θεῖτε.

629

Λυσιστράτη

ἀλλʼ ἤνπερ ὅ τε γλυκύθυμος Ἔρως χἠ Κυπρογένειʼ Ἀφροδίτη

630

ἵμερον ἡμῶν κατὰ τῶν κόλπων καὶ τῶν μηρῶν καταπνεύσῃ,

631

κᾆτʼ ἐντήξῃ τέτανον τερπνὸν τοῖς ἀνδράσι καὶ ῥοπαλισμούς,

632

οἶμαί ποτε Λυσιμάχας ἡμᾶς ἐν τοῖς Ἕλλησι καλεῖσθαι.

633

Πρόβουλος

τί ποιησάσας;

634

Λυσιστράτη

ἢν παύσωμεν πρώτιστον μὲν ξὺν ὅπλοισιν

635

ἀγοράζοντας καὶ μαινομένους.

636

Γυνὴ Α.

νὴ τὴν Παφίαν Ἀφροδίτην.

637

Λυσιστράτη

νῦν μὲν γὰρ δὴ κἀν ταῖσι χύτραις κἀν τοῖς λαχάνοισιν ὁμοίως

638

περιέρχονται κατὰ τὴν ἀγορὰν ξὺν ὅπλοις ὥσπερ Κορύβαντες.

639

Πρόβουλος

νὴ Δία· χρὴ γὰρ τοὺς ἀνδρείους.

640

Λυσιστράτη

καὶ μὴν τό γε πρᾶγμα γέλοιον,

641

ὅταν ἀσπίδʼ ἔχων καὶ Γοργόνα τις κᾆτʼ ὠνῆται κορακίνους.

642

Γυνὴ Β.

νὴ Δίʼ ἐγὼ γοῦν ἄνδρα κομήτην φυλαρχοῦντʼ εἶδον ἐφʼ ἵππου

643

ἐς τὸν χαλκοῦν ἐμβαλλόμενον πῖλον λέκιθον παρὰ γραός·

644

ἕτερος δʼ αὖ Θρᾷξ πέλτην σείων κἀκόντιον ὥσπερ ὁ Τηρεύς,

645

ἐδεδίσκετο τὴν ἰσχαδόπωλιν καὶ τὰς δρυπεπεῖς κατέπινεν.

646

Πρόβουλος

πῶς οὖν ὑμεῖς δυναταὶ παῦσαι τεταραγμένα πράγματα πολλὰ

647

ἐν ταῖς χώραις καὶ διαλῦσαι;

648

Λυσιστράτη

φαύλως πάνυ.

649

Πρόβουλος

πῶς; ἀπόδειξον.

650

Λυσιστράτη

ὥσπερ κλωστῆρʼ, ὅταν ἡμῖν ᾖ τεταραγμένος, ὧδε λαβοῦσαι,

651

ὑπενεγκοῦσαι τοῖσιν ἀτράκτοις τὸ μὲν ἐνταυθοῖ τὸ δʼ ἐκεῖσε,

652

οὕτως καὶ τὸν πόλεμον τοῦτον διαλύσομεν, ἤν τις ἐάσῃ,

653

διενεγκοῦσαι διὰ πρεσβειῶν τὸ μὲν ἐνταυθοῖ τὸ δʼ ἐκεῖσε.

654

Πρόβουλος

ἐξ ἐρίων δὴ καὶ κλωστήρων καὶ ἀτράκτων πράγματα δεινὰ

655

παύσειν οἴεσθʼ ὦ ἀνόητοι;

656

Λυσιστράτη

κἂν ὑμῖν γʼ εἴ τις ἐνῆν νοῦς,

657

ἐκ τῶν ἐρίων τῶν ἡμετέρων ἐπολιτεύεσθʼ ἂν ἅπαντα.

658

Πρόβουλος

πῶς δή; φέρʼ ἴδω.

659

Λυσιστράτη

πρῶτον μὲν ἐχρῆν, ὥσπερ πόκου ἐν βαλανείῳ

660

ἐκπλύναντας τὴν οἰσπώτην, ἐκ τῆς πόλεως ἐπὶ κλίνης

661

ἐκραβδίζειν τοὺς μοχθηροὺς καὶ τοὺς τριβόλους ἀπολέξαι,

662

καὶ τούς γε συνισταμένους τούτους καὶ τοὺς πιλοῦντας ἑαυτοὺς

663

ἐπὶ ταῖς ἀρχαῖσι διαξῆναι καὶ τὰς κεφαλὰς ἀποτῖλαι·

664

εἶτα ξαίνειν ἐς καλαθίσκον κοινὴν εὔνοιαν, ἅπαντας

665

καταμιγνύντας τούς τε μετοίκους κεἴ τις ξένος ἢ φίλος ὑμῖν,

666

κεἴ τις ὀφείλει τῷ δημοσίῳ, καὶ τούτους ἐγκαταμεῖξαι·

667

καὶ νὴ Δία τάς γε πόλεις, ὁπόσαι τῆς γῆς τῆσδʼ εἰσὶν ἄποικοι,

668

διαγιγνώσκειν ὅτι ταῦθʼ ἡμῖν ὥσπερ τὰ κατάγματα κεῖται

669

χωρὶς ἕκαστον· κᾆτʼ ἀπὸ τούτων πάντων τὸ κάταγμα λαβόντας

670

δεῦρο ξυνάγειν καὶ συναθροίξειν εἰς ἕν, κἄπειτα ποιῆσαι

671

τολύπην μεγάλην κᾆτʼ ἐκ ταύτης τῷ δήμῳ χλαῖναν ὑφῆναι.

672

Πρόβουλος

οὔκουν δεινὸν ταυτὶ ταύτας ῥαβδίξειν καὶ τολυπεύειν,

673

αἶς οὐδὲ μετῆν πάνυ τοῦ πολέμου;

674

Λυσιστράτη

καὶ μὴν ὦ παγκατάρατε

675

πλεῖν ἤ γε διπλοῦν αὐτὸν φέρομεν, πρώτιστον μέν γε τεκοῦσαι

676

κἀκπέμψασαι παῖδας ὁπλίτας.

677

Πρόβουλος

σίγα, μὴ μνησικακήσῃς.

678

Λυσιστράτη

εἶθʼ ἡνίκα χρῆν εὐφρανθῆναι καὶ τῆς ἥβης ἀπολαῦσαι,

679

μονοκοιτοῦμεν διὰ τὰς στρατιάς. καὶ θἠμέτερον μὲν ἐᾶτε,

680

περὶ τῶν δὲ κορῶν ἐν τοῖς θαλάμοις γηρασκουσῶν ἀνιῶμαι.

681

Πρόβουλος

οὔκουν χἄνδρες γηράσκουσιν;

682

Λυσιστράτη

μὰ Δίʼ ἀλλʼ οὐκ

683

εἶπας ὅμοιον.

684

ὁ μὲν ἥκων γάρ, κἂν ᾖ πολιός, ταχὺ παῖδα κόρην γεγάμηκεν·

685

τῆς δὲ γυναικὸς σμικρὸς ὁ καιρός, κἂν τούτου μὴ ʼπιλάβηται,

686

οὐδεὶς ἐθέλει γῆμαι ταύτην, ὀττευομένη δὲ κάθηται.

687

Πρόβουλος

ἀλλʼ ὅστις ἔτι στῦσαι δυνατὸς —

688

Λυσιστράτη

σὺ δὲ δὴ τί μαθὼν οὐκ ἀποθνῄσκεις;

689

χωρίον ἐστί· σορὸν ὠνήσει·

690

μελιτοῦτταν ἐγὼ καὶ δὴ μάξω.

691

λαβὲ ταυτὶ καὶ στεφάνωσαι.

692

Γυνὴ Ξ.

καὶ ταυτασὶ δέξαι παρʼ ἐμοῦ.

693

Γυνὴ Α.

καὶ τουτονγὶ λαβὲ τὸν στέφανον.

694

Λυσιστράτη

τοῦ δεῖ; τί ποθεῖς; χώρει ʼς τὴν ναῦν·

695

ὁ Χάρων σε καλεῖ,

696

σὺ δὲ κωλύεις ἀνάγεσθαι.

697

Πρόβουλος

εἶτʼ οὐχὶ ταῦτα δεινὰ πάσχειν ἔστʼ ἐμέ;

698

νὴ τὸν Δίʼ ἀλλὰ τοῖς προβούλοις ἄντικρυς

699

ἐμαυτὸν ἐπιδείξω βαδίζων ὡς ἔχω.

700

Λυσιστράτη

μῶν ἐγκαλεῖς ὅτι οὐχὶ προὐθέμεσθά σε;

701

ἀλλʼ ἐς τρίτην γοῦν ἡμέραν σοὶ πρῲ πάνυ

702

ἥξει παρʼ ἡμῶν τὰ τρίτʼ ἐπεσκευασμένα.

703

Χορὸς γερόντων

οὐκέτʼ ἔργον ἐγκαθεύδειν ὅστις ἔστʼ ἐλεύθερος,

704

ἀλλʼ ἐπαποδυώμεθʼ ἄνδρες τουτῳὶ τῷ πράγματι.

705

ἤδη γὰρ ὄζειν ταδὶ πλειόνων καὶ μειζόνων

706

πραγμάτων μοι δοκεῖ,

707

καὶ μάλιστʼ ὀσφραίνομαι τῆς Ἱππίου τυραννίδος·

708

καὶ πάνυ δέδοικα μὴ τῶν Λακώνων τινὲς

709

δεῦρο συνεληλυθότες ἄνδρες ἐς Κλεισθένους

710

τὰς θεοῖς ἐχθρὰς γυναῖκας ἐξεπαίρωσιν δόλῳ

711

καταλαβεῖν τὰ χρήμαθʼ ἡμῶν τόν τε μισθόν,

712

ἔνθεν ἔζων ἐγώ.

713

δεινὰ γάρ τοι τάσδε γʼ ἤδη τοὺς πολίτας νουθετεῖν,

714

καὶ λαλεῖν γυναῖκας οὔσας ἀσπίδος χαλκῆς πέρι,

715

καὶ διαλλάττειν πρὸς ἡμᾶς ἀνδράσιν Λακωνικοῖς,

716

οἷσι πιστὸν οὐδὲν εἰ μή περ λύκῳ κεχηνότι.

717

ἀλλὰ ταῦθʼ ὕφηναν ἡμῖν ἄνδρες ἐπὶ τυραννίδι.

718

ἀλλʼ ἐμοῦ μὲν οὐ τυραννεύσουσʼ, ἐπεὶ φυλάξομαι

719

καὶ φορήσω τὸ ξίφος τὸ λοιπὸν ἐν μύρτου κλαδί,

720

ἀγοράσω τʼ ἐν τοῖς ὅπλοις ἑξῆς Ἀριστογείτονι,

721

ὧδέ θʼ ἑστήξω παρʼ αὐτόν· αὐτὸσ γάρ μοι γίγνεται

722

τῆς θεοῖς ἐχθρᾶς πατάξαι τῆσδε γραὸς τὴν γνάθον.

723

Χορὸς Γυναικῶν

οὐκ ἄρʼ εἰσιόντα σʼ οἴκαδʼ ἡ τεκοῦσα γνώσεται.

724

ἀλλὰ θώμεσθʼ ὦ φίλαι γρᾶες ταδί πρῶτον χαμαί.

725

ἡμεῖς γὰρ ὦ πάντες ἀστοὶ λόγων κατάρχομεν

726

τῇ πόλει χρησίμων·

727

εἰκότως, ἐπεὶ χλιδῶσαν ἀγλαῶς ἔθρεψέ με.

728

ἑπτὰ μὲν ἔτη γεγῶσʼ εὐθὺς ἠρρηφόρουν·

729

εἶτʼ ἀλετρὶς ἦ δεκέτις οὖσα τἀρχηγέτι·

730

κᾆτʼ ἔχουσα τὸν κροκωτὸν ἄρκτος ἦ Βραυρωνίοις·

731

κἀκανηφόρουν ποτʼ οὖσα παῖς καλὴ ʼχουσʼ

732

ἰσχάδων ὁρμαθόν·

733

ἆρα προὐφείλω τι χρηστὸν τῇ πόλει παραινέσαι;

734

εἰ δʼ ἐγὼ γυνὴ πέφυκα, τοῦτο μὴ φθονεῖτέ μοι,

735

ἢν ἀμείνω γʼ εἰσενέγκω τῶν παρόντων πραγμάτων.

736

τοὐράνου γάρ μοι μέτεστι· καὶ γὰρ ἄνδρας ἐσφέρω,

737

τοῖς δὲ δυστήνοις γέρουσιν οὐ μέτεσθʼ ὑμῖν, ἐπεὶ

738

τὸν ἔρανον τὸν λεγόμενον παππῷον ἐκ τῶν Μηδικῶν

739

εἶτʼ ἀναλώσαντες οὐκ ἀντεσφέρετε τὰς ἐσφοράς,

740

ἀλλʼ ὑφʼ ὑμῶν διαλυθῆναι προσέτι κινδυνεύομεν.

741

ἆρα γρυκτόν ἐστιν ὑμῖν; εἰ δὲ λυπήσεις τί με,

742

τῷδέ γʼ ἀψήκτῳ πατάξω τῷ κοθόρνῳ τὴν γνάθον.

743

Χορὸς γερόντων

ταῦτʼ οὖν οὐχ ὕβρις τὰ πράγματʼ ἐστὶ

744

πολλή; κἀπιδώσειν μοι δοκεῖ τὸ χρῆμα μᾶλλον.

745

ἀλλʼ ἀμυντέον τὸ πρᾶγμʼ ὅστις γʼ ἐνόρχης ἔστʼ ἀνήρ.

746

ἀλλὰ τὴν ἐξωμίδʼ ἐκδυώμεθʼ, ὡς τὸν ἄνδρα δεῖ

747

ἀνδρὸς ὄζειν εὐθύς, ἀλλʼ οὐν ἐντεθριῶσθαι πρέπει.

748

ἀλλʼ ἄγετε λευκόποδες, οἵπερ επὶ Λείψύδριον ἤλθομεν ὅτʼ ἦμεν

749

ἔτι,

750

νῦν δεῖ νῦν ἀνηβῆσαι πάλιν κἀναπτερῶσαι

751

πᾶν τὸ σῶμα κἀποσείσασθαι τὸ γῆρας τόδε.

752

εἰ γὰρ ἐνδώσει τις ἡμῶν ταῖσδε κἂν σμικρὰν λαβήν,

753

οὐδὲν ἐλλείψουσιν αὗται λιπαροῦς χειρουργίας,

754

ἀλλὰ καὶ ναῦς τεκτανοῦνται, κἀπιχειρήσουσʼ ἔτι

755

ναυμαχεῖν καὶ πλεῖν ἐφʼ ἡμἁς ὥσπε, Ἀρτεμισία.

756

ἢν δʼ ἐφʼ ἱππικὴν τράπωνται, διαγράφω τοὺς ἱππέας.

757

ἱππικώτατον γάρ ἐστι χρῆμα κἄποχον γυνή,

758

κοὐκ ἂν ἀπολίσθοι τρέχοντος· τὰς δʼ Ἀμαζόνας σκόπει,

759

ἃς Μίκων ἔγραψʼ ἐφʼ ἵππων μαχομένας τοῖς ἀνδράσιν.

760

ἀλλὰ τούτων χρῆν ἁπασῶν ἐς τετρημένον ξύλον

761

ἐγκαθαρμόσαι λαβόντας τουτονὶ τὸν αὐχένα.

762

Χορὸς Γυναικῶν

εἰ νὴ τὼ θεώ με ζωπυρήσεις,

763

λύσω τὴν ἐμαυτῆς ὗν ἐγὼ δή, καὶ ποιήσω

764

τήμερον τοὺς δημότας βωστρεῖν σʼ ἐγὼ πεκτούμενον.

765

ἀλλὰ χἠμεῖς ὦ γυναῖκες θᾶττον ἐκδυώμεθα,

766

ὡς ἂν ὄζωμεν γυναικῶν αὐτοδὰξ ὠργισμένων.

767

νῦν πρὸς ἔμʼ ἴτω τις, ἵνα μή ποτε φάγῃ σκόροδα, μηδὲ

768

κυάμους μέλανας.

769

ὡς εἰ καὶ μόνον κακῶς ἐρεῖς, ὑπερχολῶ γάρ,

770

αἰετὸν τίκτοντα κάνθαρός σε μαιεύσομαι.

771

οὐ γὰρ ὑμῶν φροντίσαιμʼ ἄν, ἢν ἐμοὶ ζῇ Λαμπιτὼ

772

ἥ τε Θηβαία φίλη παῖς εὐγενὴς Ἰσμηνία.

773

οὐ γὰρ ἔσται δύναμις, οὐδʼ ἢν ἑπτάκις σὺ ψηφίσῃ,

774

ὅστις ὦ δύστηνʼ ἀπήχθου πᾶσι καὶ τοῖς γείτοσιν.

775

ὥστε κἀχθὲς θἠκάτῃ ποιοῦσα παιγνίαν ἐγὼ

776

τοῖσι παισὶ τὴν ἑταίραν ἐκάλεσʼ ἐκ τῶν γειτόνων,

777

παῖδα χρηστὴν κἀγαπητὴν ἐκ Βοιωτῶν ἔγχελυν·

778

οἱ δὲ πέμψειν οὐκ ἔφασκον διὰ τὰ σὰ ψηφίσματα.

779

κοὐχὶ μὴ παύσησθε τῶν ψηφισμάτων τούτων, πρὶν ἂν

780

τοῦ σκέλους ὑμᾶς λαβών τις ἐκτραχηλίσῃ φέρων.

781

ἄνασσα πράγους τοῦδε καὶ βουλεύματος,

782

τί μοι σκυθρωπὸς ἐξελήλυθας δόμων;

783

Λυσιστράτη

κακῶν γυναικῶν ἔργα καὶ θήλεια φρὴν

784

ποιεῖ μʼ ἄθυμον περιπατεῖν τʼ ἄνω κάτω.

785

Χορὸς Γυναικῶν

τί φῄς; τί φῄς;

786

Λυσιστράτη

ἀληθῆ, ἀληθῆ.

787

Χορὸς Γυναικῶν

τί δʼ ἐστὶ δεινόν; φράζε ταῖς σαυτῆς φίλαις.

788

Λυσιστράτη

ἀλλʼ αἰσχρὸν εἰπεῖν καὶ σιωπῆσαι βαρύ.

789

Χορὸς Γυναικῶν

μή νύν με κρύψῃς ὅ τι πεπόνθαμεν κακόν.

790

Λυσιστράτη

βινητιῶμεν, ᾗ βράχιστον τοῦ λόγου.

791

Χορὸς Γυναικῶν

ἰὼ Ζεῦ.

792

Λυσιστράτη

τί Ζῆνʼ ἀυτεῖς; ταῦτα δʼ οὖν οὕτως ἔχει.

793

ἐγὼ μὲν οὖν αὐτὰς ἀποσχεῖν οὐκέτι

794

οἵα τʼ ἀπὸ τῶν ἀνδρῶν· διαδιδράσκουσι γάρ.

795

τὴν μέν γε πρώτην διαλέγουσαν τὴν ὀπὴν

796

κατέλαβον ᾗ τοῦ Πανός ἐστι ταὐλίον,

797

τὴν δʼ ἐκ τροχιλείας αὖ κατειλυσπωμένην,

798

τὴν δʼ αὐτομολοῦσαν, τὴν δʼ ἐπὶ στρούθου μίαν

799

ἤδη πέτεσθαι διανοουμένην κάτω

800

ἐς Ὀρσιλόχου χθὲς τῶν τριχῶν κατέσπασα.

801

πάσας τε προφάσεις ὥστʼ ἀπελθεῖν οἴκαδε

802

ἕλκουσιν. ἤδη γοῦν τις αὐτῶν ἔρχεται.

803

αὕτη σὺ ποῖ θεῖς;

804

Γυνὴ Α.

οἴκαδʼ ἐλθεῖν βούλομαι.

805

οἴκοι γάρ ἐστιν ἔριά μοι Μιλήσια

806

ὑπὸ τῶν σέων κατακοπτόμενα.

807

Λυσιστράτη

ποίων σέων;

808

οὐκ εἶ πάλιν;

809

Γυνὴ Α.

ἀλλʼ ἥξω ταχέως νὴ τὼ θεὼ

810

ὅσον διαπετάσασʼ ἐπὶ τῆς κλίνης μόνον.

811

Λυσιστράτη

μὴ διαπετάννυ, μηδʼ ἀπέλθῃς μηδαμῇ.

812

Γυνὴ Α.

ἀλλʼ ἐῶ ʼπολέσθαι τἄριʼ;

813

Λυσιστράτη

ἢν τούτου δέῃ.

814

Γυνὴ Β.

τάλαινʼ ἐγώ, τάλαινα τῆς Ἀμοργίδος,

815

ἣν ἄλοπον οἴκοι καταλέλοιφʼ.

816

Λυσιστράτη

αὕθἠτέρα

817

ἐπὶ τὴν Ἄμοργιν τὴν ἄλοπον ἐξέρχεται.

818

χώρει πάλιν δεῦρʼ.

819

Γυνὴ Β.

ἀλλὰ νὴ τὴν Φωσφόρον

820

ἔγωγʼ ἀποδείρασʼ αὐτίκα μάλʼ ἀνέρχομαι.

821

Λυσιστράτη

μή μἀποδείρῃς. ἢν γὰρ ἄρξῃς τοῦτο σύ,

822

ἑτέρα γυνὴ ταὐτὸν ποιεῖν βουλήσεται.

823

Γυνὴ Γ

ὦ πότνιʼ Εἰλείθυιʼ ἐπίσχες τοῦ τόκου,

824

ἕως ἂν εἰς ὅσιον μόλω ʼγὼ χωρίον.

825

Λυσιστράτη

τί ταῦτα ληρεῖς;

826

Γυνὴ Γ

αὐτίκα μάλα τέξομαι.

827

Λυσιστράτη

ἀλλʼ οὐκ ἐκύεις σύ γʼ ἐχθές.

828

Γυνὴ Γ

ἀλλὰ τήμερον.

829

ἀλλʼ οἴκαδέ μʼ ὡς τὴν μαῖαν ὦ Λυσιστράτη

830

ἀπόπεμψον ὡς τάχιστα.

831

Λυσιστράτη

τίνα λόγον λέγεις;

832

τί τοῦτʼ ἔχεις τὸ σκληρόν;

833

Γυνὴ Γ

ἄρρεν παιδίον.

834

Λυσιστράτη

μὰ τὴν Ἀφροδίτην οὐ σύ γʼ, ἀλλʼ ἢ χαλκίον

835

ἔχειν τι φαίνει κοῖλον· εἴσομαι δʼ ἐγώ.

836

ὦ καταγέλαστʼ ἔχουσα τὴν ἱερὰν κυνῆν

837

κυεῖν ἔφασκες;

838

Γυνὴ Γ

καὶ κυῶ γε νὴ Δία.

839

Λυσιστράτη

τί δῆτα ταύτην εἶχες;

840

Γυνὴ Γ

ἵνα μʼ εἰ καταλάβοι

841

ὁ τόκος ἔτʼ ἐν πόλει, τέκοιμʼ ἐς τὴν κυνῆν

842

ἐσβᾶσα ταύτην, ὥσπερ αἱ περιστεραί.

843

Λυσιστράτη

τί λέγεις; προφασίζει· περιφανῆ τὰ πράγματα.

844

οὐ τἀμφιδρόμια τῆς κυνῆς αὐτοῦ μενεῖς;

845

Γυνὴ Γ

ἀλλʼ οὐ δύναμαι ʼγωγʼ οὐδὲ κοιμᾶσθʼ ἐν πόλει,

846

ἐξ οὗ τὸν ὄφιν εἶδον τὸν οἰκουρόν ποτε.

847

Γυνὴ Δ

ἐγὼ δʼ ὑπὸ τῶν γλαυκῶν γε τάλαινʼ ἀπόλλυμαι

848

ταῖς ἀγρυπνίαισι κακκαβαζουσῶν ἀεί.

849

Λυσιστράτη

ὦ δαιμόνιαι παύσασθε τῶν τερατευμάτων.

850

ποθεῖτʼ ἴσως τοὺς ἄνδρας· ἡμᾶς δʼ οὐκ οἴει

851

ποθεῖν ἐκείνους; ἀργαλέας γʼ εὖ οἶδʼ ὅτι

852

ἄγουσι νύκτας. ἀλλʼ ἀνάσχεσθʼ ὦγαθαί,

853

καὶ προσταλαιπωρήσατʼ ἔτʼ ὀλίγον χρόνον,

854

ὡς χρησμὸς ἡμῖν ἐστιν ἐπικρατεῖν, ἐὰν

855

μὴ στασιάσωμεν· ἔστι δʼ ὁ χρησμὸς οὑτοσί.

856

Γυνὴ Α

λέγʼ αὐτὸν ἡμῖν ὅ τι λέγει.

857

Λυσιστράτη

σιγᾶτε δή.

858

ἀλλʼ ὁπόταν πτήξωσι χελιδόνες εἰς ἕνα χῶρον,

859

τοὺς ἔποπας φεύγουσαι, ἀπόσχωνταί τε φαλήτων,

860

παῦλα κακῶν ἔσται, τὰ δʼ ὑπέρτερα νέρτερα θήσει

861

Ζεὺς ὑψιβρεμέτης —

862

Γυνὴ Β

ἐπάνω κατακεισόμεθʼ ἡμεῖς;

863

Λυσιστράτη

ἢν δὲ διαστῶσιν καὶ ἀναπτῶνται πτερύγεσσιν

864

ἐξ ἱεροῦ ναοῖο χελιδόνες, οὐκέτι δόξει

865

ὄρνεον οὐδʼ ὁτιοῦν καταπυγωνέστερον εἶναι.

866

Γυνὴ Α

σαφής γʼ ὁ χρησμὸς νὴ Δίʼ.

867

Λυσιστράτη

ὦ πάντες θεοί,

868

μή νυν ἀπείπωμεν ταλαιπωρούμεναι,

869

ἀλλʼ εἰσίωμεν. καὶ γὰρ αἰσχρὸν τουτογὶ

870

ὦ φίλταται, τὸν χρησμὸν εἰ προδώσομεν.

871

Χορὸς γερόντων

μῦθον βούλομαι λέξαι τινʼ ὑμῖν, ὅν ποτʼ ἤκουσʼ

872

αὐτὸς ἔτι παῖς ὤν.

873

οὕτως ἦν νεανίσκος Μελανίων τις,

874

ὃς φεύγων γάμον ἀφίκετʼ ἐς ἐρημίαν,

875

κἀν τοῖς ὄρεσιν ᾤκει·

876

κᾆτʼ ἐλαγοθήρει

877

πλεξάμενος ἄρκυς,

878

καὶ κύνα τινʼ εἶχεν,

879

κοὐκέτι κατῆλθε πάλιν οἴκαδʼ ὑπὸ μίσους.

880

οὕτω τὰς γυναῖκας ἐβδελύχθη

881

ʼκʼεῖνος, ἡμεῖς τʼ οὐδὲν ἧττον

882

τοῦ Μελανίωνος οἱ σώφρονες.

883

γέρων

βούλομαί σε γραῦ κύσαι —

884

Γυνή

κρόμμυόν τἄρʼ οὐκ ἔδει.

885

γέρων

κἀνατείνας λακτίσαι.

886

Γυνή

τὴν λόχμην πολλὴν φορεῖς.

887

Χορὸς γερόντων

καὶ Μυρωνίδης γὰρ ἦν

888

τραχὺς ἐντεῦθεν μελάμπυγός

889

τε τοῖς ἐχθροῖς ἅπασιν,

890

ὥς δὲ καὶ Φορμίων.

891

Χορὸς Γυναικῶν

κἀγὼ βούλομαι μῦθόν τινʼ ὑμῖν ἀντιλέξαι

892

τῷ Μελανίωνι.

893

Τίμων ἦν ἀίδρυτός τις ἀβάτοισιν

894

ἐν σκώλοισι τὸ πρόσωπον περιειργμένος,

895

Ἐρινύων ἀπορρώξ.

896

οὗτος οὖν ὁ Τίμων

897

ᾤχεθʼ ὑπὸ μίσους

898

πολλὰ καταρασάμενος ἀνδράσι πονηροῖς.

899

οὕτω ʼκεῖνος ὑμῶν ἀντεμίσει

900

τοὺς πονηροὺς ἄνδρας ἀεί,

901

ταῖσι δὲ γυναιξὶν ἦν φίλτατος.

902

Γυνή

τὴν γνάθον βούλει θένω;

903

γέρων

μηδαμῶς· ἔδεισά γε.

904

Γυνή

ἀλλὰ κρούσω τῷ σκέλει;

905

γέρων

τὸν σάκανδρον ἐκφανεῖς.

906

Χορὸς Γυναικῶν

ἀλλʼ ὅμως ἂν οὐκ ἴδοις

907

καίπερ οὔσης γραὸς ὄντʼ αὐτὸν

908

κομήτην, ἀλλʼ ἀπεψιλωμένον

909

τῷ λύχνῳ.

910

Λυσιστράτη

ἰοὺ ἰοὺ γυναῖκες ἴτε δεῦρʼ ὡς ἐμὲ

911

ταχέως.

912

Γυνή

τί δʼ ἔστιν; εἰπέ μοι τίς ἡ βοή;

913

Λυσιστράτη

ἄνδρʼ ἄνδρʼ ὁρῶ προσιόντα παραπεπληγμένον,

914

τοῖς τῆς Ἀφροδίτης ὀργίοις εἰλημμένον.

915

ὦ πότνια Κύπρου καὶ Κυθήρων καὶ Πάφου

916

μεδέουσʼ, ἴθʼ ὀρθὴν ἥνπερ ἔρχι τὴν ὁδόν.

917

Γυνή

ποῦ δʼ ἐστὶν ὅστις ἐστί;

918

Λυσιστράτη

παρὰ τὸ τῆς Χλόης.

919

Γυνὴ

ὢ νὴ Δίʼ ἔστι δῆτα. τίς κἀστίν ποτε;

920

Λυσιστράτη

ὁρᾶτε· γιγνώσκει τις ὑμῶν;

921

Μυρρίνη

νὴ Δία

922

ἔγωγε· κἀστὶν οὑμὸς ἀνὴρ Κινησίας.

923

Λυσιστράτη

σὸν ἔργον ἤδη τοῦτον ὀπτᾶν καὶ στρέφειν

924

κἀξηπεροπεύειν καὶ φιλεῖν καὶ μὴ φιλεῖν,

925

καὶ πάνθʼ ὑπέχειν πλὴν ὧν σύνοιδεν ἡ κύλιξ.

926

Μυρρίνη

ἀμέλει ποιήσω ταῦτʼ ἐγώ.

927

Λυσιστράτη

καὶ μὴν ἐγὼ

928

ξυνηπεροπεύσω σοι παραμένουσʼ ἐνθαδί,

929

καὶ ξυσταθεύσω τοῦτον. ἀλλʼ ἀπέλθετε.

930

Κινησίας

οἴμοι κακοδαίμων, οἷος ὁ σπασμός μʼ ἔχει

931

χὠ τέτανος ὥσπερ ἐπὶ τροχοῦ στρεβλούμενον.

932

Λυσιστράτη

τίς οὗτος οὑντὸς τῶν φυλάκων ἑστώς;

933

Κινησίας

ἐγώ.

934

Λυσιστράτη

ἀνήρ;

935

Κινησίας

ἀνὴρ δῆτʼ.

936

Λυσιστράτη

οὐκ ἄπει δῆτʼ ἐκποδών;

937

Κινησίας

σὺ δʼ εἶ τίς ἡκβάλλουσά μʼ;

938

Λυσιστράτη

ἡμεροσκόπος.

939

Κινησίας

πρὸς τῶν θεῶν νυν ἐκκάλεσόν μοι Μυρρίνην.

940

Λυσιστράτη

ἰδοὺ καλέσω ʼγὼ Μυρρίνην σοι; σὺ δὲ τίς εἶ;

941

Κινησίας

ἀνὴρ ἐκείνης, Παιονίδης Κινησίας.

942

Λυσιστράτη

ὦ χαῖρε φίλτατʼ· οὐ γὰρ ἀκλεὲς τοὔνομ

943

τὸ σὸν παρʼ ἡμῖν ἐστιν οὐδʼ ἀνώνυμον.

944

ἀεὶ γὰρ ἡ γυνή σʼ ἔχει διὰ στόμα.

945

κἂν ᾠὸν ἢ μῆλον λάβῃ, ‘Κινησίᾳ

946

τουτὶ γένοιτο,’ φησίν.

947

Κινησίας

ὢ πρὸς τῶν θεῶν.

948

Λυσιστράτη

νὴ τὴν Ἀφροδίτην· κἂν περὶ ἀνδρῶν γʼ ἐμπέσῃ

949

λόγος τις, εἴρηκʼ εὐθέως ἡ σὴ γυνὴ

950

ὅτι λῆρός ἐστι τἄλλα πρὸς Κινησίαν.

951

Κινησίας

ἴθι νυν κάλεσον αὐτήν.

952

Λυσιστράτη

τί οὖν; δώσεις τί μοι;

953

Κινησίας

ἔγωγέ σοι νὴ τὸν Δίʼ, ἢν βούλῃ γε σύ·

954

ἔχω δὲ τοῦθʼ· ὅπερ οὖν ἔχω, δίδωμί σοι.

955

Λυσιστράτη

φέρε νυν καλέσω καταβᾶσά σοι.

956

Κινησίας

ταχύ νυν πάνυ.

957

ὡς οὐδεμίαν ἔχω γε τῷ βίῳ χάριν,

958

ἐξ οὗπερ αὕτη ʼξῆλθεν ἐκ τῆς οἰκίας·

959

ἀλλʼ ἄχθομαι μὲν εἰσιών, ἔρημα δὲ

960

εἶναι δοκεῖ μοι πάντα, τοῖς δὲ σιτίοις

961

χάριν οὐδεμίαν οἶδʼ ἐσθίων· ἔστυκα γάρ.

962

Μυρρίνη

φιλῶ φιλῶ ʼγὼ τοῦτον· ἀλλʼ οὐ βούλεται

963

ὑπʼ ἐμοῦ φιλεῖσθαι. σὺ δʼ ἐμὲ τούτῳ μὴ κάλει.

964

Κινησίας

ὦ γλυκύτατον Μυρρινίδιον τί ταῦτα δρᾷς;

965

κατάβηθι δεῦρο.

966

Μυρρίνη

μὰ Δίʼ ἐγὼ μὲν αὐτόσʼ οὔ.

967

Κινησίας

ἐμοῦ καλοῦντος οὐ καταβήσει Μυρρίνη;

968

Μυρρίνη

οὐ γὰρ δεόμενος οὐδὲν ἐκκαλεῖς ἐμέ.

969

Κινησίας

ἐγὼ οὐ δεόμενος; ἐπιτετριμμένος μὲν οὖν.

970

Μυρρίνη

ἄπειμι.

971

Κινησίας

μὴ δῆτʼ, ἀλλὰ τῷ γοῦν παιδίῳ

972

ὑπάκουσον· οὗτος οὐ καλεῖς τὴν μαμμίαν;

973

Παῖς Κινησίου

μαμμία, μαμμία, μαμμία.

974

Κινησίας

αὕτη τί πάσχεις; οὐδʼ ἐλεεῖς τὸ παιδίον

975

ἄλουτον ὂν κἄθηλον ἕκτην ἡμέραν;

976

Μυρρίνη

ἔγωγʼ ἐλεῶ δῆτʼ· ἀλλʼ ἀμελὴς αὐτῷ πατὴρ

977

ἔστιν.

978

Κινησίας

κατάβηθʼ ὦ δαιμονία τῷ παιδίῳ.

979

Μυρρίνη

οἷον τὸ τεκεῖν· καταβατέον. τί γὰρ πάθω;

980

Κινησίας

ἐμοὶ γὰρ αὕτη καὶ νεωτέρα δοκεῖ

981

πολλῷ γεγενῆσθαι κἀγανώτερον βλέπειν·

982

χἂ δυσκολαίνει πρὸς ἐμὲ καὶ βρενθύεται,

983

ταῦτʼ αὐτὰ δή ʼσθʼ ἃ κἄμʼ ἐπιτρίβει τῷ πόθῳ.

984

Μυρρίνη

ὦ γλυκύτατον σὺ τεκνίδιον κακοῦ πατρός,

985

φέρε σε φιλήσω γλυκύτατον τῇ μαμμίᾳ.

986

Κινησίας

τί ὦ πονήρα ταῦτα ποιεῖς χἀτέραις

987

πείθει γυναιξί, κἀμέ τʼ ἄχθεσθαι ποιεῖς

988

αὐτή τε λυπεῖ;

989

Μυρρίνη

μὴ πρόσαγε τὴν χεῖρά μοι.

990

Κινησίας

τὰ δʼ ἔνδον ὄντα τἀμὰ καὶ σὰ χρήματα

991

χεῖρον διατίθης.

992

Μυρρίνη

ὀλίγον αὐτῶν μοι μέλει.

993

Κινησίας

ὀλίγον μέλει σοι τῆς κρόκης φορουμένης

994

ὑπὸ τῶν ἀλεκτρυόνων;

995

Μυρρίνη

ἔμοιγε νὴ Δία.

996

Κινησίας

τὰ δὲ τῆς Ἀφροδίτης ἱέρʼ ἀνοργίαστά σοι

997

χρόνον τοσοῦτόν ἐστιν. οὐ βαδιεῖ πάλιν;

998

Μυρρίνη

μὰ Δίʼ οὐκ ἔγωγʼ, ἢν μὴ διαλλαχθῆτέ γε

999

καὶ τοῦ πολέμου παύσησθε.

1000

Κινησίας

τοιγάρ, ἢν δοκῇ,

1001

ποιήσομεν καὶ ταῦτα.

1002

Μυρρίνη

τοιγάρ, ἢν δοκῇ,

1003

κἄγωγʼ ἄπειμʼ ἐκεῖσε· νῦν δʼ ἀπομώμοκα.

1004

Κινησίας

σὺ δʼ ἀλλὰ κατακλίνηθι μετʼ ἐμοῦ διὰ χρόνου.

1005

Μυρρίνη

οὐ δῆτα· καίτοι σʼ οὐκ ἐρῶ γʼ ὡς οὐ φιλῶ.

1006

Κινησίας

φιλεῖς; τί οὖν οὐ κατεκλίνης ὦ Μύρριον;

1007

Μυρρίνη

ὦ καταγέλαστʼ ἐναντίον τοῦ παιδίου;

1008

Κινησίας

μὰ Δίʼ ἀλλὰ τοῦτό γʼ οἴκαδʼ ὦ Μανῆ φέρε.

1009

ἰδοὺ τὸ μέν σοι παιδίον καὶ δὴ ʼκποδών,

1010

σὺ δʼ οὐ κατακλίνει.

1011

Μυρρίνη

ποῦ γὰρ ἄν τις καὶ τάλαν

1012

δράσειε τοῦθʼ;

1013

Κινησίας

ὅπου; τὸ τοῦ Πανὸς καλόν.

1014

Μυρρίνη

καὶ πῶς ἔθʼ ἁγνὴ δῆτʼ ἂν ἔλθοιμʼ ἐς πόλιν;

1015

Κινησίας

κάλλιστα δήπου λουσαμένη τῇ Κλεψύδρᾳ.

1016

Μυρρίνη

ἔπειτʼ ὀμόσασα δῆτʼ ἐπιορκήσω τάλαν;

1017

Κινησίας

εἰς ἐμὲ τράποιτο· μηδὲν ὅρκου φροντίσῃς.

1018

Μυρρίνη

φέρε νυν ἐνέγκω κλινίδιον νῷν.

1019

Κινησίας

μηδαμῶς.

1020

ἀρκεῖ χαμαὶ νῷν.

1021

Μυρρίνη

μὰ τὸν Ἀπόλλω μή σʼ ἐγὼ

1022

καίπερ τοιοῦτον ὄντα κατακλινῶ χαμαί.

1023

Κινησίας

ἥ τοι γυνὴ φιλεῖ με, δήλη ʼστὶν καλῶς.

1024

Μυρρίνη

ἰδοὺ κατάκεισʼ ἀνύσας τι, κἀγὼ ʼκδύομαι.

1025

καίτοι, τὸ δεῖνα, ψίαθός ἐστʼ ἐξοιστέα.

1026

Κινησίας

ποία ψίαθος; μὴ μοί γε.

1027

Μυρρίνη

νὴ τὴν Ἄρτεμιν,

1028

αἰσχρὸν γὰρ ἐπὶ τόνου γε.

1029

Κινησίας

δός μοί νυν κύσαι.

1030

Μυρρίνη

ἰδού.

1031

Κινησίας

παπαιάξ· ἧκέ νυν ταχέως πάνυ.

1032

Μυρρίνη

ἰδοὺ ψίαθος· κατάκεισο, καὶ δὴ ʼκδύομαι.

1033

καίτοι, τὸ δεῖνα, προσκεφάλαιον οὐκ ἔχεις.

1034

Κινησίας

ἀλλʼ οὐδὲ δέομʼ ἔγωγε.

1035

Μυρρίνη

νὴ Δίʼ ἀλλʼ ἐγώ.

1036

Κινησίας

ἀλλʼ ἢ τὸ πέος τόδʼ Ἡρακλῆς ξενίζεται.

1037

Μυρρίνη

ἀνίστασʼ, ἀναπήδησον. ἤδη πάντʼ ἔχω.

1038

Κινησίας

ἅπαντα δῆτα. δεῦρό νυν ὦ χρύσιον.

1039

Μυρρίνη

τὸ στρόφιον ἤδη λύομαι. μέμνησό νυν·

1040

μή μʼ ἐξαπατήσῃς τὰ περὶ τῶν διαλλαγῶν.

1041

Κινησίας

νὴ Δίʼ ἀπολοίμην ἆρα.

1042

Μυρρίνη

σισύραν οὐκ ἔχεις.

1043

Κινησίας

μὰ Δίʼ οὐδὲ δέομαί γʼ, ἀλλὰ βινεῖν βούλομαι.

1044

Μυρρίνη

ἀμέλει ποιήσεις τοῦτο· ταχὺ γὰρ ἔρχομαι.

1045

Κινησίας

ἅνθρωπος ἐπιτρίψει με διὰ τὰ στρώματα.

1046

Μυρρίνη

ἔπαιρε σαυτόν.

1047

Κινησίας

ἀλλʼ ἐπῆρται τοῦτό γε.

1048

Μυρρίνη

βούλει μυρίσω σε;

1049

Κινησίας

μὰ τὸν Ἀπόλλω μὴ μέ γε.

1050

Μυρρίνη

νὴ τὴν Ἀφροδίτην ἤν τε βούλῃ γʼ ἤν τε μή.

1051

Κινησίας

εἴθʼ ἐκχυθείη τὸ μύρον ὦ Ζεῦ δέσποτα.

1052

Μυρρίνη

πρότεινέ νυν τὴν χεῖρα κἀλείφου λαβών.

1053

Κινησίας

οὐχ ἡδὺ τὸ μύρον μὰ τὸν Ἀπόλλω τουτογί,

1054

εἰ μὴ διατριπτικόν γε κοὐκ ὄζον γάμων.

1055

Μυρρίνη

τάλαινʼ ἐγὼ τὸ Ῥόδιον ἤνεγκον μύρον.

1056

Κινησίας

ἀγαθόν· ἔα αὔτʼ ὦ δαιμονία.

1057

Μυρρίνη

ληρεῖς ἔχων.

1058

Κινησίας

κάκιστʼ ἀπόλοιθʼ ὁ πρῶτος ἑψήσας μύρον.

1059

Μυρρίνη

λαβὲ τόνδε τὸν ἀλάβαστον.

1060

Κινησίας

ἀλλʼ ἕτερον ἔχω.

1061

ἀλλʼ ᾠζυρὰ κατάκεισο καὶ μή μοι φέρε

1062

μηδέν.

1063

Μυρρίνη

ποιήσω ταῦτα νὴ τὴν Ἄρτεμιν.

1064

ὑπολύομαι γοῦν. ἀλλʼ ὅπως ὦ φίλτατε

1065

σπονδὰς ποιεῖσθαι ψηφιεῖ.

1066

Κινησίας

βουλεύσομαι.

1067

ἀπολώλεκέν με κἀπιτέτριφεν ἡ γυνὴ

1068

τά τʼ ἄλλα πάντα κἀποδείρασʼ οἴχεται.

1069

οἴμοι τί πάθω; τίνα βινήσω

1070

τῆς καλλίστης πασῶν ψευσθείς;

1071

πῶς ταυτηνὶ παιδοτροφήσω;

1072

ποῦ Κυναλώπηξ;

1073

μίσθωσόν μοι τὴν τίτθην.

1074

Χορὸς γερόντων

ἐν δεινῷ γʼ ὦ δύστηνε κακῷ

1075

τείρει ψυχὴν ἐξαπατηθείς.

1076

κἄγωγʼ οἰκτίρω σʼ αἰαῖ.

1077

ποῖος γὰρ ἂν ἢ νέφρος ἀντίσχοι,

1078

ποία ψυχή, ποῖοι δʼ ὄρχεις,

1079

ποία δʼ ὀσφῦς, ποῖος δʼ ὄρρος

1080

κατατεινόμενος

1081

καὶ μὴ βινῶν τοὺς ὄρθρους;

1082

Κινησίας

ὦ Ζεῦ δεινῶν ἀντισπασμῶν.

1083

Χορὸς γερόντων

ταυτὶ μέντοι νυνί σʼ ἐποίησʼ

1084

ἡ παμβδελυρὰ καὶ παμμυσαρά.

1085

Κινησίας

μὰ Δίʼ ἀλλὰ φίλη καὶ παγγλυκερά.

1086

Χορὸς γερόντων

ποία γλυκερά; μιαρὰ μιαρά.

1087

Κινησίας

μιαρὰ δῆτʼ ὦ Ζεῦ ὦ Ζεῦ·

1088

εἴθʼ αὐτὴν ὥσπερ τοὺς θωμοὺς

1089

μεγάλῳ τυφῷ καὶ πρηστῆρι

1090

ξυστρέψας καὶ ξυγγογγύλας

1091

οἴχοιο φέρων, εἶτα μεθείης,

1092

ἡ δὲ φέροιτʼ αὖ πάλιν ἐς τὴν γῆν,

1093

κᾆτʼ ἐξαίφνης

1094

περὶ τὴν ψωλὴν περιβαίη.

1095

Κῆρυξ Λακεδαιμονίων

πᾷ τᾶν Ἀσανᾶν ἐστιν ἁ γερωχία

1096

ἢ τοὶ πρυτάνιες; λῶ τι μυσίξαι νέον.

1097

Κινησίας

σὺ δʼ εἶ πότερον ἄνθρωπος ἢ κονίσαλος;

1098

Κῆρυξ Λακεδαιμονίων

κᾶρυξ ἐγὼν ὦ κυρσάνιε ναὶ τὼ σιὼ

1099

ἔμολον ἀπὸ Σπάρτας περὶ τᾶν διαλλαγᾶν.

1100

Κινησίας

κἄπειτα δόρυ δῆθʼ ὑπὸ μάλης ἥκεις ἔχων;

1101

Κῆρυξ Λακεδαιμονίων

οὐ τὸν Δίʼ οὐκ ἐγών γα.

1102

Κινησίας

ποῖ μεταστρέφει;

1103

τί δὴ προβάλλει τὴν χλαμύδʼ; ἢ βουβωνιᾷς

1104

ὑπὸ τῆς ὁδοῦ;

1105

Κῆρυξ Λακεδαιμονίων

παλαιόρ γα ναὶ τὸν Κάστορα

1106

ὥνθρωπος.

1107

Κινησίας

ἀλλʼ ἔστυκας ὦ μιαρώτατε.

1108

Κῆρυξ Λακεδαιμονίων

οὐ τὸν Δίʼ οὐκ ἐγών γα· μηδʼ αὖ πλαδδίη.

1109

Κινησίας

τί δʼ ἐστί σοι τοδί;

1110

Κῆρυξ Λακεδαιμονίων

σκυτάλα Λακωνικά.

1111

Κινησίας

εἴπερ γε χαὔτη ʼστὶ σκυτάλη Λακωνική.

1112

ἀλλʼ ὡς πρὸς εἰδότʼ ἐμὲ σὺ τἀληθῆ λέγε.

1113

τί τὰ πράγμαθʼ ὑμῖν ἐστι τἀν Λακεδαίμονι;

1114

Κῆρυξ Λακεδαιμονίων

ὀρσὰ Λακεδαίμων πᾶα καὶ τοὶ σύμμαχοι

1115

ἅπαντες ἐστύκαντι· Πελλάνας δὲ δεῖ.

1116

Κινησίας

ἀπὸ τοῦ δὲ τουτὶ τὸ κακὸν ὑμῖν ἐνέπεσεν;

1117

ἀπὸ Πανός;

1118

Κῆρυξ Λακεδαιμονίων

οὔκ, ἀλλʼ ἆρχεν οἰῶ Λαμπιτώ,

1119

ἔπειτα τἄλλαι ταὶ κατὰ Σπάρταν ἅμα

1120

γυναῖκες ᾇπερ ἀπὸ μιᾶς ὑσπλαγίδος

1121

ἀπήλααν τὼς ἄνδρας ἀπὸ τῶν ὑσσάκων.

1122

Κινησίας

πῶς οὖν ἔχετε;

1123

Κῆρυξ Λακεδαιμονίων

μογίομες. ἂν γὰρ τὰν πόλιν

1124

ᾇπερ λυχνοφορίοντες ἐπικεκύφαμες.

1125

ταὶ γὰρ γυναῖκες οὐδὲ τῶ μύρτω σιγεῖν

1126

ἐῶντι, πρίν γʼ ἅπαντες ἐξ ἑνὸς λόγω

1127

σπονδὰς ποιησώμεσθα ποττὰν Ἑλλάδα.

1128

Κινησίας

τουτὶ τὸ πρᾶγμα πανταχόθεν ξυνομώμοται

1129

ὑπὸ τῶν γυναικῶν· ἄρτι νυνὶ μανθάνω.

1130

ἀλλʼ ὡς τάχιστα φράζε περὶ διαλλαγῶν

1131

αὐτοκράτορας πρέσβεις ἀποπέμπειν ἐνθαδί.

1132

ἐγὼ δʼ ἑτέρους ἐνθένδε τῇ βουλῇ φράσω

1133

πρέσβεις ἑλέσθαι τὸ πέος ἐπιδείξας τοδί.

1134

Κῆρυξ Λακεδαιμονίων

ποτάομαι· κράτιστα γὰρ παντᾷ λέγεις.

1135

Χορὸς γερόντων

οὐδέν ἐστι θηρίον γυναικὸς ἀμαχώτερον,

1136

οὐδὲ πῦρ, οὐδʼ ὧδʼ ἀναιδὴς οὐδεμία πόρδαλις.

1137

Χορὸς Γυναικῶν

ταῦτα μέντοι σὺ ξυνιεὶς εἶτα πολεμεῖς ἐμοί,

1138

ἐξὸν ὦ πόνηρε σοὶ βέβαιον ἔμʼ ἔχειν φίλην;

1139

Χορὸς γερόντων

ὡς ἐγὼ μισῶν γυναῖκας οὐδέποτε παύσομαι.

1140

Χορὸς Γυναικῶν

ἀλλʼ ὅταν βούλῃ σύ· νῦν δʼ οὖν οὔ σε περιόψομαι

1141

γυμνὸν ὄνθʼ οὕτως. ὁρῶ γὰρ ὡς καταγέλαστος εἶ.

1142

ἀλλὰ τὴν ἐξωμίδʼ ἐνδύσω σε προσιοῦσʼ ἐγώ.

1143

Χορὸς γερόντων

τοῦτο μὲν μὰ τὸν Δίʼ οὐ πονηρὸν ἐποιήσατε·

1144

ἀλλʼ ὑπʼ ὀργῆς γὰρ πονηρᾶς καὶ τότʼ ἀπέδυν ἐγώ.

1145

Χορὸς Γυναικῶν

πρῶτα μὲν φαίνει γʼ ἀνήρ, εἶτʼ οὐ καταγέλαστος εἶ.

1146

κεἴ με μὴ ʼλύπεις, ἐγώ σου κἂν τόδε τὸ θηρίον

1147

τοὐπὶ τὠφθαλμῷ λαβοῦσʼ ἐξεῖλον ἂν ὃ νῦν ἔνι.

1148

Χορὸς γερόντων

τοῦτʼ ἄρʼ ἦν με τοὐπιτρῖβον, δακτύλιος οὑτοσί·

1149

ἐκσκάλευσον αὐτό, κᾆτα δεῖξον ἀφελοῦσά μοι·

1150

ὡς τὸν ὀφθαλμόν γέ μου νὴ τὸν Δία πάλαι δάκνει.

1151

Χορὸς Γυναικῶν

ἀλλὰ δράσω ταῦτα· καίτοι δύσκολος ἔφυς ἀνήρ.

1152

ἦ μέγʼ ὦ Ζεῦ χρῆμʼ ἰδεῖν τῆς ἐμπίδος ἔνεστί σοι.

1153

οὐχ ὁρᾷς; οὐκ ἐμπίς ἐστιν ἥδε Τρικορυσία;

1154

Χορὸς γερόντων

νὴ Δίʼ ὤνησάς γέ μʼ, ὡς πάλαι γέ μʼ ἐφρεωρύχει,

1155

ὥστʼ ἐπειδὴ ʼξῃρέθη, ῥεῖ μου τὸ δάκρυον πολύ.

1156

Χορὸς Γυναικῶν

ἀλλʼ ἀποψήσω σʼ ἐγώ, καίτοι πάνυ πονηρὸς εἶ,

1157

καὶ φιλήσω.

1158

Χορὸς γερόντων

μὴ φιλήσῃς.

1159

Χορὸς Γυναικῶν

ἤν τε

1160

βούλῃ γʼ ἤν τε μή.

1161

Χορὸς γερόντων

ἀλλὰ μὴ ὥρασʼ ἵκοισθʼ· ὡς ἐστὲ θωπικαὶ φύσει,

1162

κἄστʼ ἐκεῖνο τοὔπος ὀρθῶς κοὐ κακῶς εἰρημένον,

1163

οὔτε σὺν πανωλέθροισιν οὔτʼ ἄνευ πανωλέθρων.

1164

ἀλλὰ νυνὶ σπένδομαί σοι, καὶ τὸ λοιπὸν οὐκέτι

1165

οὔτε δράσω φλαῦρον οὐδὲν οὔθʼ ὑφʼ ὑμῶν πείσομαι.

1166

ἀλλὰ κοινῇ συσταλέντες τοῦ μέλους ἀρξώμεθα.

1167

Χορός

οὐ παρασκευαζόμεσθα

1168

τῶν πολιτῶν οὐδένʼ ὦνδρες

1169

φλαῦρον εἰπεῖν οὐδὲ ἕν.

1170

ἀλλὰ πολὺ τοὔμπαλιν πάντʼ ἀγαθὰ καὶ λέγειν

1171

καὶ δρᾶν· ἱκανὰ γὰρ τὰ κακὰ καὶ τὰ παρακείμενα.

1172

ἀλλʼ ἐπαγγελλέτω πᾶς ἀνὴρ καὶ γυνή,

1173

εἴ τις ἀργυρίδιον δεῖται

1174

λαβεῖν μνᾶς ἢ δύʼ ἢ τρεῖς,

1175

ὡς πόλλʼ ἔσω ʼστὶν

1176

κἄχομεν βαλλάντια.

1177

κἄν ποτʼ εἰρήνη φανῇ,

1178

ὅστις ἂν νυνὶ δανείσηται

1179

παρʼ ἡμῶν,

1180

ἃν λάβῃ μηκέτʼ ἀποδῷ.

1181

ἑστιᾶν δὲ μέλλομεν ξένους

1182

τινὰς Καρυστίους, ἄν —

1183

δρας καλούς τε κἀγαθούς.

1184

κἄστιν ἔτʼ ἔτνος τι· καὶ δελφάκιον ἦν τί μοι,

1185

καὶ τοῦτο τέθυχʼ, ὡς τὰ κρέʼ ἔδεσθʼ ἁπαλὰ καὶ καλά.

1186

ἥκετʼ οὖν εἰς ἐμοῦ τήμερον· πρῲ δὲ χρὴ

1187

τοῦτο δρᾶν λελουμένους αὔ —

1188

τούς τε καὶ τὰ παιδίʼ, εἶτʼ εἴσω βαδίζειν,

1189

μηδʼ ἐρέσθαι μηδένα,

1190

ἀλλὰ χωρεῖν ἄντικρυς

1191

ὥσπερ οἴκαδʼ εἰς ἑαυτῶν

1192

γεννικῶς, ὡς

1193

ἡ θύρα κεκλῄσεται.

1194

καὶ μὴν ἀπὸ τῆς Σπάρτης οἱδὶ πρέσβεις ἕλκοντες ὑπήνας

1195

χωροῦσʼ, ὥσπερ χοιροκομεῖον περὶ τοῖς μηροῖσιν ἔχοντες.

1196

ἄνδρες Λάκωνες πρῶτα μέν μοι χαίρετε,

1197

εἶτʼ εἴπαθʼ ἡμῖν πῶς ἔχοντες ἥκετε.

1198

Λάκων

τί δεῖ ποθʼ ὑμὲ πολλὰ μυσίδδειν ἔπη;

1199

ὁρῆν γὰρ ἔξεσθʼ ὡς ἔχοντες ἵκομες.

1200

Χορός

βαβαί· νενεύρωται μὲν ἥδε συμφορὰ

1201

δεινῶς, τεθερμῶσθαί γε χεῖρον φαίνεται.

1202

Λάκων

ἄφατα. τί κα λέγοι τις; ἀλλʼ ὅπᾳ σέλει

1203

παντᾷ τις ἐλσὼν ἁμὶν εἰράναν σέτω.

1204

Χορός

καὶ μὴν ὁρῶ καὶ τούσδε τοὺς αὐτόχθονας

1205

ὥσπερ παλαιστὰς ἄνδρας ἀπὸ τῶν γαστέρων

1206

θαἰμάτιʼ ἀποστέλλοντας· ὥστε φαίνεται

1207

ἀσκητικὸν τὸ χρῆμα τοῦ νοσήματος.

1208

Ἀθηναῖος

τίς ἂν φράσεις ποῦʼ στιν ἡ Λυσιστράτη;

1209

ὡς ἄνδρες ἡμεῖς οὑτοιὶ τοιουτοιί.

1210

Χορός

χαὔτη ξυνᾴδει χἠτέρα ταύτῃ νόσῳ.

1211

ἦ που πρὸς ὄρθρον σπασμὸς ὑμᾶς λαμβάνει;

1212

Ἀθηναῖος

μὰ Δίʼ ἀλλὰ ταυτὶ δρῶντες ἐπιτετρίμμεθα.

1213

ὥστʼ εἴ τις ἡμᾶς μὴ διαλλάξει ταχύ,

1214

οὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐ Κλεισθένη βινήσομεν.

1215

Χορός

εἰ σωφρονεῖτε, θαἰμάτια λήψεσθʼ, ὅπως

1216

τῶν Ἑρμοκοπιδῶν μή τις ὑμᾶς ὄψεται.

1217

Ἀθηναῖος

νὴ τὸν Δίʼ εὖ μέντοι λέγεις.

1218

Λάκων

ναὶ τὼ σιὼ

1219

παντᾷ γα. φέρε τὸ ἔσθος ἀμβαλώμεθα.

1220

Ἀθηναῖος

ὢ χαίρετʼ ὦ Λάκωνες· αἰσχρά γʼ ἐπάθομεν.

1221

Λάκων

ὦ Πολυχαρείδα δεινά κʼ αὖ ʼπεπόνθεμες,

1222

αἰ εἶδον ἁμὲ τὤνδρες ἀμπεφλασμένως.

1223

Ἀθηναῖος

ἄγε δὴ Λάκωνες αὔθʼ ἕκαστα χρὴ λέγειν.

1224

ἐπὶ τί πάρεστε δεῦρο;

1225

Λάκων

περὶ διαλλαγᾶν

1226

πρέσβεις.

1227

Ἀθηναῖος

καλῶς δὴ λέγετε· χἠμεῖς τουτογί.

1228

τί οὐ καλοῦμεν δῆτα τὴν Λυσιστράην,

1229

ἥπερ διαλλάξειεν ἡμᾶς ἂν μόνη;

1230

Λάκων

ναὶ τὼ σιὼ κἂν λῆτε τὸν Λυσίστρατον.

1231

Ἀθηναῖος

ἀλλʼ οὐδὲν ἡμᾶς, ὡς ἔοικε, δεῖ καλεῖν·

1232

αὐτὴ γάρ, ὡς ἤκουσεν, ἥδʼ ἐξέρχεται.

1233

Χορός

χαῖρʼ ὦ πασῶν ἀνδρειοτάτη· δεῖ δὴ νυνί σε γενέσθαι

1234

δεινὴν δειλὴν ἀγαθὴν φαύλην σεμνὴν ἀγανὴν πολύπειρον·

1235

ὡς οἱ πρῶτοι τῶν Ἑλλήνων τῇ σῇ ληφθέντες ἴυγγι

1236

συνεχώρησάν σοι καὶ κοινῇ τἀγκλήματα πάντʼ ἐπέτρεψαν.

1237

Λυσιστράτη

ἀλλʼ οὐχὶ χαλεπὸν τοὔργον, εἰ λάβοι γέ τις

1238

ὀργῶντας ἀλλήλων τε μὴ ʼκπειρωμένους.

1239

τάχα δʼ εἴσομαι ʼγώ. ποῦ ʼστιν ἡ Διαλλαγή;

1240

πρόσαγε λαβοῦσα πρῶτα τοὺς Λακωνικούς,

1241

καὶ μὴ χαλεπῇ τῇ χειρὶ μηδʼ αὐθαδικῇ,

1242

μηδʼ ὥσπερ ἡμῶν ἅνδρες ἀμαθῶς τοῦτʼ ἔδρων,

1243

ἀλλʼ ὡς γυναῖκας εἰκός, οἰκείως πάνυ,

1244

ἢν μὴ διδῷ τὴν χεῖρα, τῆς σάθης ἄγε.

1245

ἴθι καὶ σὺ τούτους τοὺς Ἀθηναίους ἄγε,

1246

οὗ δʼ ἂν διδῶσι πρόσαγε τούτους λαβομένη.

1247

ἄνδρες Λάκωνες στῆτε παρʼ ἐμὲ πλησίον,

1248

ἐνθένδε δʼ ὑμεῖς, καὶ λόγων ἀκούσατε.

1249

ἐγὼ γυνὴ μέν εἰμι, νοῦς δʼ ἔνεστί μοι,

1250

αὐτὴ δʼ ἐμαυτῆς οὐ κακῶς γνώμης ἔχω,

1251

τοὺς δʼ ἐκ πατρός τε καὶ γεραιτέρων λόγους

1252

πολλοὺς ἀκούσασʼ οὐ μεμούσωμαι κακῶς.

1253

λαβοῦσα δʼ ὑμᾶς λοιδορῆσαι βούλομαι

1254

κοινῇ δικαίως, οἳ μιᾶς ἐκ χέρνιβος

1255

βωμοὺς περιρραίνοντες ὥσπερ ξυγγενεῖς

1256

Ὀλυμπίασιν, ἐν Πύλαις, Πυθοῖ ʽπόσους

1257

εἴποιμʼ ἂν ἄλλους, εἴ με μηκύνειν δέοι; ʼ

1258

ἐχθρῶν παρόντων βαρβάρων στρατεύματι

1259

Ἕλληνας ἄνδρας καὶ πόλεις ἀπόλλυτε.

1260

εἷς μὲν λόγος μοι δεῦρʼ ἀεὶ περαίνεται.

1261

Ἀθηναῖος

ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαί γʼ ἀπεψωλημένος.

1262

Λυσιστράτη

εἶτʼ ὦ Λάκωνες, πρὸς γὰρ ὑμᾶς τρέψομαι,

1263

οὐκ ἴσθʼ ὅτʼ ἐλθὼν δεῦρο Περικλείδας ποτὲ

1264

ὁ Λάκων Ἀθηναίων ἱκέτης καθέζετο

1265

ἐπὶ τοῖσι βωμοῖς ὠχρὸς ἐν φοινικίδι

1266

στρατιὰν προσαιτῶν; ἡ δὲ Μεσσήνη τότε

1267

ὑμῖν ἐπέκειτο χὠ θεὸς σείων ἅμα.

1268

ἐλθὼν δὲ σὺν ὁπλίταισι τετρακισχιλίοις

1269

Κίμων ὅλην ἔσωσε τὴν Λακεδαίμονα.

1270

ταυτὶ παθόντες τῶν Ἀθηναίων ὕπο

1271

δῃοῦτε χώραν, ἧς ὑπʼ εὖ πεπόνθατε;

1272

Ἀθηναῖος

ἀδικοῦσιν οὗτοι νὴ Δίʼ ὦ Λυσιστράτη.

1273

Λάκων

ἀδικίομες· ἀλλʼ ὁ πρωκτὸς ἄφατον ὡς καλός.

1274

Λυσιστράτη

ὑμᾶς δʼ ἀφήσειν τοὺς Ἀθηναίους μʼ οἴει;

1275

οὐκ ἴσθʼ ὅθʼ ὑμᾶς οἱ Λάκωνες αὖθις αὖ

1276

κατωνάκας φοροῦντας ἐλθόντες δορὶ

1277

πολλοὺς μὲν ἄνδρας Θετταλῶν ἀπώλεσαν,

1278

πολλοὺς δʼ ἑταίρους Ἱππίου καὶ ξυμμάχους,

1279

ξυνεκμαχοῦντες τῇ τόθʼ ἡμέρᾳ μόνοι,

1280

κἠλευθέρωσαν κἀντὶ τῆς κατωνάκης

1281

τὸν δῆμον ὑμῶν χλαῖναν ἠμπέσχον πάλιν;

1282

Λάκων

οὔπα γυναῖκʼ ὄπωπα χαϊωτεραν.

1283

Ἀθηναῖος

ἐγὼ δὲ κύσθον γʼ οὐδέπω καλλίονα.

1284

Λυσιστράτη

τί δῆθʼ υπηργμένων γε πολλῶν κἀγαθῶν

1285

μάχεσθε κοὐ παύεσθε τῆς μοχθηρίας;

1286

τί δʼ οὐ διηλλάγητε; φέρε τί τοὐμποδών;

1287

Λάκων

ἁμές γε λῶμες, αἴ τις ἁμὶν τὤγκυκλον

1288

λῇ τοῦτʼ ἀποδόμεν.

1289

Λυσιστράτη

ποῖον ὦ τᾶν;

1290

Λάκων

τὰν Πύλον,

1291

ἇσπερ πάλαι δεόμεθα καὶ βλιμάττομες.

1292

Ἀθηναῖος

μὰ τὸν Ποσειδῶ τοῦτο μέν γʼ οὐ δράσετε.

1293

Λυσιστράτη

ἄφετʼ ὦγάθʼ αὐτοῖς.

1294

Ἀθηναῖος

κᾆτα τίνα κινήσομεν;

1295

Λυσιστράτη

ἕτερόν γʼ ἀπαιτεῖτʼ ἀντὶ τούτου χωρίον.

1296

Ἀθηναῖος

τὸ δεῖνα τοίνυν παράδοθʼ ἡμῖν τουτονὶ

1297

πρώτιστα τὸν Ἐχινοῦντα καὶ τὸν Μηλιᾶ

1298

κόλπον τὸν ὄπισθεν καὶ τὰ Μεγαρικὰ σκέλη.

1299

Λάκων

οὐ τὼ σιὼ οὐχὶ πάντα γʼ ὦ λισσάνιε.

1300

Λυσιστράτη

ἐᾶτε, μηδὲν διαφέρου περὶ σκελοῖν.

1301

Ἀθηναῖος

ἤδη γεωργεῖν γυμνὸς ἀποδὺς βούλομαι.

1302

Λάκων

ἐγὼ δὲ κοπραγωγεῖν γα πρῶτα ναὶ τὼ σιώ.

1303

Λυσιστράτη

ἐπὴν διαλλαγῆτε, ταῦτα δράσετε.

1304

ἀλλʼ εἰ δοκεῖ δρᾶν ταῦτα, βουλεύσασθε καὶ

1305

τοῖς ξυμμάχοις ἐλθόντες ἀνακοινώσατε.

1306

Ἀθηναῖος

ποίοισιν ὦ τᾶν ξυμμάχοις; ἐστύκαμεν.

1307

οὐ ταὐτὰ δόξει τοῖσι συμμάχοισι νῷν

1308

βινεῖν ἅπασιν;

1309

Λάκων

τοῖσι γῶν ναὶ τὼ σιὼ

1310

ἁμοῖσι.

1311

Ἀθηναῖος

καὶ γὰρ ναὶ μὰ Δία Καρυστίοις.

1312

Λυσιστράτη

καλῶς λέγετε. νῦν οὖν ὅπως ἁγνεύσετε,

1313

ὅπως ἂν αἱ γυναῖκες ὑμᾶς ἐν πόλει

1314

ξενίσωμεν ὧν ἐν ταῖσι κίσταις εἴχομεν.

1315

ὅρκους δʼ ἐκεῖ καὶ πίστιν ἀλλήλοις δότε.

1316

κἄπειτα τὴν αὑτοῦ γυναῖχʼ ὑμῶν λαβὼν

1317

ἄπεισʼ ἕκαστος.

1318

Ἀθηναῖος

ἀλλʼ ἴωμεν ὡς τάχος.

1319

Λάκων

ἄγʼ ὅπᾳ τυ λῇς.

1320

Ἀθηναῖος

νὴ τὸν Δίʼ ὡς τάχιστʼ ἄγε.

1321

Χορός

στρωμάτων δὲ ποικίλων καὶ

1322

χλανιδίων καὶ ξυστίδων καὶ

1323

χρυσίων, ὅσʼ ἐστί μοι,

1324

οὐ φθόνος ἔνεστί μοι πᾶσι παρέχειν φέρειν

1325

τοῖς παισίν, ὁπόταν τε θυγάτηρ τινὶ κανηφορῇ.

1326

πᾶσιν ὑμῖν λέγω λαμβάνειν τῶν ἐμῶν

1327

χρημάτων νῦν ἔνδοθεν, καὶ

1328

μηδὲν οὕτως εὖ σεσημάν —

1329

θαι τὸ μὴ οὐχὶ

1330

τοὺς ῥύπους ἀνασπάσαι,

1331

χἄττʼ ἂν ἔνδον ᾖ φορεῖν.

1332

ὄψεται δʼ οὐδὲν σκοπῶν, εἰ

1333

μή τις ὑμῶν

1334

ὀξύτερον ἐμοῦ βλέπει.

1335

εἰ δέ τῳ μὴ σῖτος ὑμῶν

1336

ἔστι, βόσκει δʼ οἰκέτας καὶ

1337

σμικρὰ πολλὰ παιδία,

1338

ἔστι παρʼ ἐμοῦ λαβεῖν πυρίδια λεπτὰ μέν,

1339

ὁ δʼ ἄρτος ἀπὸ χοίνικος ἰδεῖν μάλα νεανίας.

1340

ὅστις οὖν βούλεται τῶν πενήτων ἴτω

1341

εἰς ἐμοῦ σάκκους ἔχων καὶ

1342

κωρύκους, ὡς λήψεται πυ —

1343

ρούς· ὁ Μανῆς δʼ

1344

οὑμὸς αὐτοῖς ἐμβαλεῖ.

1345

πρός γε μέντοι τὴν θύραν

1346

προαγορεύω μὴ βαδίζειν

1347

τὴν ἐμήν, ἀλλʼ

1348

εὐλαβεῖσθαι τὴν κύνα.

1349

Ἀθηναῖος Α.

ἄνοιγε τὴν θύραν· παραχωρεῖν οὐ θέλεις;

1350

ὑμεῖς τί κάθησθε; μῶν ἐγὼ τῇ λαμπάδι

1351

ὑμᾶς κατακαύσω; φορτικὸν τὸ χωρίον.

1352

οὐκ ἂν ποιήσαιμʼ. εἰ δὲ πάνυ δεῖ τοῦτο δρᾶν,

1353

ὑμῖν χαρίσασθαι, προσταλαιπωρήσομεν.

1354

Ἀθηναῖος Β

χἠμεῖς γε μετὰ σοῦ ξυνταλαιπωρήσομεν.

1355

Ἀθηναῖος Α.

οὐκ ἄπιτε; κωκύσεσθε τὰς τρίχας μακρά.

1356

οὐκ ἄπιθʼ, ὅπως ἂν οἱ Λάκωνες ἔνδοθεν

1357

καθʼ ἡσυχίαν ἀπίωσιν εὐωχημένοι;

1358

Ἀθηναῖος Β.

οὔπω τοιοῦτον συμπόσιον ὄπωπʼ ἐγώ.

1359

ἦ καὶ χαρίεντες ἦσαν οἱ Λακωνικοί·

1360

ἡμεῖς δʼ ἐν οἴνῳ συμπόται σοφώτατοι.

1361

Ἀθηναῖος Α.

ὀρθῶς γʼ, ὁτιὴ νήφοντες οὐχ ὑγιαίνομεν·

1362

ἢν τοὺς Ἀθηναίους ἐγὼ πείσω λέγων,

1363

μεθύοντες ἀεὶ πανταχοῖ πρεσβεύσομεν.

1364

νῦν μὲν γὰρ ὅταν ἔλθωμεν ἐς Λακεδαίμονα

1365

νήφοντες, εὐθὺς βλέπομεν ὅ τι ταράξομεν·

1366

ὥσθʼ ὅ τι μὲν ἂν λέγωσιν οὐκ ἀκούομεν,

1367

ἃ δʼ οὐ λέγουσι, ταῦθʼ ὑπονενοήκαμεν,

1368

ἀγγέλλομεν δʼ οὐ ταὐτὰ τῶν αὐτῶν πέρι.

1369

νυνὶ δʼ ἅπαντʼ ἤρεσκεν· ὥστʼ εἰ μέν γέ τις

1370

ᾄδοι Τελαμῶνος, Κλειταγόρας ᾄδειν δέον,

1371

ἐπῃνέσαμεν ἂν καὶ προσεπιωρκήσαμεν.

1372

ἀλλʼ οὑτοιὶ γὰρ αὖθις ἔρχονται πάλιν

1373

ἐς ταὐτόν. οὐκ ἐρρήσετʼ ὦ μαστιγίαι;

1374

Ἀθηναῖος Β.

νὴ τὸν Δίʼ ὡς ἤδη γε χωροῦσʼ ἔνδοθεν.

1375

Λάκων

ὦ Πολυχαρείδα λαβὲ τὰ φυσατήρια,

1376

ἵνʼ ἐγὼ διποδιάξω τε κἀείσω καλὸν

1377

ἐς τὼς Ἀσαναίως τε καὶ ἐς ἡμᾶς ἅμα.

1378

Ἀθηναῖος

λαβὲ δῆτα τὰς φυσαλλίδας πρὸς τῶν θεῶν,

1379

ὡς ἥδομαί γʼ ὑμᾶς ὁρῶν ὀρχουμένους.

1380

Χορὸς Λακεδαιμονίων

ὅρμαον

1381

τὼς κυρσανίως ὦ Μναμοΰνα

1382

τάν τʼ ἐμὰν Μῶαν, ἅτις

1383

οἶδεν ἁμὲ τώς τʼ Ἀσαναίως,

1384

ὅκα τοὶ μὲν ἐπʼ Ἀρταμιτίῳ

1385

πρὤκροον σιοείκελοι

1386

ποττὰ κᾶλα τὼς Μήδως τʼ ἐνίκων,

1387

ἁμὲ δʼ αὖ Λεωνίδας

1388

ἆγεν ᾇπερ τὼς κάπρως

1389

θάγοντας οἰῶ τὸν ὀδόντα·

1390

πολὺς δʼ ἀμφὶ τὰς γένυας ἀφρὸς ἤνσει,

1391

πολὺς δʼ ἁμᾷ καττῶν σκελῶν ἀφρὸς ἵετο.

1392

ἦν γὰρ τὤνδρες οὐκ ἐλάσσως

1393

τᾶς ψάμμας τοὶ Πέρσαι.

1394

ἀγροτέρα σηροκτόνε

1395

μόλε δεῦρο παρσένε σιὰ

1396

ποττὰς σπονδάς,

1397

ὡς συνέχῃς πολὺν ἁμὲ χρόνον.

1398

νῦν δʼ αὖ φιλία τʼ αἰὲς εὔπορος εἴη

1399

ταῖς συνθήκαις,

1400

καὶ τᾶν αἱμυλᾶν ἀλωπέκων παυσαίμεθα.

1401

ὢ δεῦρʼ ἴθι δεῦρʼ ὦ

1402

κυναγὲ παρσένε.

1403

Ἀθηναῖος

ἄγε νυν ἐπειδὴ τἄλλα πεποίηται καλῶς,

1404

ἀπάγεσθε ταύτας ὦ Λάκωνες, τάσδε τε

1405

ὑμεῖς· ἀνὴρ δὲ παρὰ γυναῖκα καὶ γυνὴ

1406

στήτω παρʼ ἄνδρα, κᾆτʼ ἐπʼ ἀγαθαῖς συμφοραῖς

1407

ὀρχησάμενοι θεοῖσιν εὐλαβώμεθα

1408

τὸ λοιπὸν αὖθις μὴ ʼξαμαρτάνειν ἔτι.

1409

Χορὸς Ἀθηναίων

πρόσαγε χορόν, ἔπαγε δὲ Χάριτας,

1410

ἐπὶ δὲ κάλεσον Ἄρτεμιν,

1411

ἐπὶ δὲ δίδυμον ἀγέχορον

1412

Ἰήιον

1413

εὔφρονʼ, ἐπὶ δὲ Νύσιον,

1414

ὃς μετὰ μαινάσι Βάκχιος ὄμμασι δαίεται,

1415

Δία τε πυρὶ φλεγόμενον, ἐπί τε

1416

πότνιαν ἄλοχον ὀλβίαν·

1417

εἶτα δὲ δαίμονας, οἷς ἐπιμάρτυσι

1418

χρησόμεθʼ οὐκ ἐπιλήσμοσιν

1419

Ἡσυχίας πέρι τῆς ἀγανόφρονος,

1420

ἣν ἐποίησε θεὰ Κύπρις.

1421

ἀλαλαὶ ἰὴ παιήων·

1422

αἴρεσθʼ ἄνω ἰαί,

1423

ὡς ἐπὶ νίκῃ ἰαί.

1424

εὐοῖ εὐοῖ, εὐαί εὐαί.

1425

Ἀθηναῖος

πρόφαινε δὴ σὺ Μοῦσαν ἐπὶ νέᾳ νέαν.

1426

Χορὸς Λακεδαιμονίων

Ταΰγετον αὖτʼ ἐραννὸν ἐκλιπῶα

1427

Μῶα μόλε Λάκαινα πρεπτὸν ἁμὶν

1428

κλέωα τὸν Ἀμύκλαις σιὸν

1429

καὶ χαλκίοικον Ἀσάναν,

1430

Τυνδαρίδας τʼ ἀγασώς,

1431

τοὶ δὴ πὰρ Εὐρώταν ψιάδδοντι.

1432

εἶα μάλʼ ἔμβη

1433

ὢ εἶα κοῦφα πάλλων,

1434

ὡς Σπάρταν ὑμνίωμες,

1435

τᾷ σιῶν χοροὶ μέλοντι

1436

καὶ ποδῶν κτύπος,

1437

ᾇ τε πῶλοι ταὶ κόραι

1438

πὰρ τὸν Εὐρωταν

1439

ἀμπάλλοντι πυκνὰ ποδοῖν

1440

ἀγκονίωαι,

1441

ταὶ δὲ κόμαι σείονθʼ ᾇπερ Βακχᾶν

1442

θυρσαδδωᾶν καὶ παιδδωᾶν.

1443

ἁγεῖται δʼ ἁ Λήδας παῖς

1444

ἁγνὰ χοραγὸς εὐπρεπής.

1445

ἀλλʼ ἄγε κόμαν παραμπύκιδδε χερί, ποδοῖν τε πάδη

1446

ᾇ τις ἔλαφος· κρότον δʼ ἁμᾷ ποίει χορωφελήταν.

1447

καὶ τὰν σιὰν δʼ αὖ τὰν κρατίσταν Χαλκίοικον ὕμνει τὰν

1448

πάμμαχον.

1449