Who was Aristophanes?

Aristophanes was the preeminent comic playwright of ancient Athens and the principal surviving representative of Old Comedy. Active during the late fifth and early fourth centuries BCE, he was celebrated for his savage political satire, elaborate theatrical fantasy, and mastery of comic verse. Ancient critics regarded him as the supreme master of Attic comedy, and Plato famously depicted him as a guest at the symposium in the dialogue bearing that name.

When and where did Aristophanes live?

Aristophanes was born around 446 BCE, almost certainly in Athens or its surrounding deme of Cydathenaeum, and died around 386 BCE. His entire productive career unfolded in Athens, spanning the catastrophic Peloponnesian War (431–404 BCE) and the turbulent years of Athenian recovery that followed. He competed at the two great dramatic festivals of Athens, the Lenaia and the City Dionysia, winning his first victory at the Lenaia around 425 BCE with the Acharnians.

What genre or literary tradition did Aristophanes work in?

Aristophanes worked in the genre of Old Comedy, the highly politicized and carnivalesque form of theatrical comedy performed at Athenian festivals in honor of Dionysus during the fifth century BCE. Old Comedy was characterized by a tripartite structure involving a fantastic premise, a choral parabasis in which the chorus addressed the audience directly on behalf of the poet, and broad farcical action incorporating obscenity, personal invective, and political commentary. His later plays, such as Wealth (388 BCE), show a transition toward the less personalized style that would develop into Middle Comedy.

What did Aristophanes write?

Aristophanes is credited in antiquity with composing approximately forty comedies, of which eleven survive intact—the only complete works of Old Comedy to have been preserved. The extant plays include the Acharnians (425 BCE), Knights (424 BCE), Clouds (423 BCE, revised ca. 418–416 BCE), Wasps (422 BCE), Peace (421 BCE), Birds (414 BCE), Lysistrata (411 BCE), Thesmophoriazusae (411 BCE), Frogs (405 BCE), Ecclesiazusae (ca. 391 BCE), and Wealth (388 BCE). His Frogs, which stages a contest between the tragedians Aeschylus and Euripides in the underworld, won first prize at the Lenaia in 405 BCE and was reportedly honored with the rare distinction of a second performance.

Who and what influenced Aristophanes?

Aristophanes inherited the traditions of early Attic comedy, likely drawing on the work of predecessors such as Magnes, Cratinus, and Crates, whom he mentions with respect in the Knights (424 BCE) and the Wasps (422 BCE). The tragedians Aeschylus and Euripides were constant reference points: he parodied Euripides extensively in plays including the Thesmophoriazusae and the Frogs, while championing the grander moral style of Aeschylus. The Socratic philosophical milieu, Athenian democratic politics, and the oratory of demagogues such as Cleon provided the immediate intellectual and political environment against which his comedy defined itself.

What shaped Aristophanes' life and career?

The Peloponnesian War (431–404 BCE), which devastated Attica and ultimately ended Athenian imperial power, was the single greatest shaping force on Aristophanes' career; his early masterworks—the Acharnians, Knights, Peace, and Lysistrata—are all direct responses to the war and the politics surrounding it. The Athenian demagogue Cleon pursued legal action against Aristophanes, apparently in response to the Babylonians (426 BCE), a now-lost play that satirized Athenian treatment of allied states, though Aristophanes continued his attacks on Cleon most viciously in the Knights of 424 BCE. The catastrophic defeat of Athens in 404 BCE and the brief oligarchic terror of the Thirty Tyrants fundamentally altered the political landscape in which his later, quieter comedies—the Ecclesiazusae and Wealth—were composed.

What is Aristophanes' legacy in Western literature?

Aristophanes stands as the founding father of literary political satire in the Western tradition, establishing the enduring convention that comedy may hold the powerful—politicians, intellectuals, and poets alike—to public ridicule. His works were carefully preserved and studied in the Hellenistic Alexandrian canon and exercised a direct influence on Roman comedy writers such as Plautus, as well as on later satirists from Ben Jonson to Molière. In the modern era his plays, particularly Lysistrata and the Birds, have been continuously revived and adapted as vehicles for antiwar protest and political commentary, confirming the vitality of his comic vision across more than two millennia.

What genre is Aristophanes' Wasps?

Aristophanes' Wasps is a work of Old Attic Comedy, the form of theatrical satire that flourished in Athens during the fifth century BCE. Old Comedy is characterized by its combination of political invective, fantastical plots, choral performance, and direct address to the audience, and Wasps exemplifies all of these conventions. The play belongs to the same tradition as Aristophanes' other surviving works, including Clouds, Peace, and Birds.

When was Aristophanes' Wasps written?

Aristophanes' Wasps was first performed at the Lenaia festival in Athens in 422 BCE, where it won second prize. It was produced during the period of the Peloponnesian War, shortly before the Peace of Nicias was concluded in 421 BCE. The play is therefore a product of the turbulent mid-war period when Athenian political life was dominated by demagogues such as Cleon.

What is Aristophanes' Wasps about?

Wasps centers on an elderly Athenian named Philocleon, whose name means 'lover of Cleon,' who is obsessed with serving on jury panels in the law courts. His son Bdelycleon, whose name means 'loather of Cleon,' attempts to cure his father of this addiction by confining him at home and staging a mock trial within the household. The comedy culminates in a farcical reversal in which Philocleon, freed from the courts, embraces a life of drunken revelry and social transgression.

What are the central themes of Aristophanes' Wasps?

The play's central themes include the demagogic manipulation of the Athenian jury system, the danger of uncritical civic obedience, and the tension between traditional values and rational reform. Aristophanes attacks the practice by which politicians like Cleon kept poor citizens loyal through the payment of jury fees introduced by Pericles, arguing that jurors were flattered into thinking they held power while actually being exploited. A secondary theme is the generational conflict between fathers and sons and the difficulties of reforming ingrained habit.

What is the structure and form of Aristophanes' Wasps?

Wasps follows the standard structural divisions of Old Comedy: a prologue, a parados in which the chorus enters, an agon or formal debate, a parabasis in which the chorus addresses the audience directly, and a series of comic episodes or episodeia leading to a festive exodos. The chorus is composed of elderly jurors costumed as wasps, complete with stingers, who represent the aggressive and litigious character of the Athenian demos. The play runs to 1537 lines in the standard Greek text.

What was the political and historical context of Aristophanes' Wasps?

Wasps was performed during the Peloponnesian War at a time when the demagogue Cleon, satirized directly in the play, was at the height of his influence following his military success at Pylos in 425 BCE. The Athenian jury system, paid at three obols per day since the reforms of Pericles, had become a major instrument of political patronage, and Aristophanes portrays it as a mechanism through which demagogues like Cleon bought popular loyalty. Cleon himself died at the Battle of Amphipolis in 422 BCE, the same year as the play's production.

What are the defining literary features and style of Aristophanes' Wasps?

The play is notable for its sustained allegorical characterization, particularly in the names Philocleon and Bdelycleon, which function as transparent political labels. Aristophanes employs his characteristic mixture of high literary parody, obscene humor, comic invective, and imaginative fantasy, including an elaborate trial scene in which a dog is prosecuted for stealing cheese. The parabasis of Wasps is unusually personal, with the chorus speaking on behalf of the poet to defend his courageous attacks on Cleon in his earlier comedies Knights and Babylonians.

What did Aristophanes' Wasps contribute to literary tradition?

Wasps provided one of antiquity's most penetrating comic critiques of jury culture and populist demagoguery, establishing a model for satirizing judicial corruption that influenced later comic writers. The play's mock trial scene, in which household dogs and utensils serve as litigants and evidence, is an early example of the comic inversion of legal procedure that recurs throughout Western satirical tradition. Aristotle cited Aristophanes' comedies, including the political plays of this period, as evidence for his discussion of comedy in the Poetics.

How has Aristophanes' Wasps influenced later literature and culture?

The characterization of Philocleon as an incorrigible jury addict influenced later comic portrayals of obsessive civic behavior and legal pedantry, traceable through Roman comedy and into Renaissance satirical writing. The play's theme of a son attempting to reform an unreasonable father resonates with the stock comic conflict later systematized by Menander and adapted by Plautus and Terence. In modern scholarship and performance, Wasps has been frequently revived as a pointed commentary on the manipulation of democratic institutions, with notable productions in the twentieth and twenty-first centuries highlighting its relevance to populist politics.

Who are the key figures in Aristophanes' Wasps?

The two principal characters are Philocleon, the jury-obsessed old man whose name satirizes devotion to the demagogue Cleon, and his son Bdelycleon, who represents rational reformist opposition to populist politics. Cleon himself, though he does not appear on stage, is the dominant political target of the play's satire and is named and attacked repeatedly throughout the text. The chorus of elderly wasp-costumed jurors functions as a collective character representing the manipulated Athenian demos, and two slaves, Sosias and Xanthias, appear in the prologue to frame the play's central situation.

0:00

Wasps

Aristophanes

Σωσίας

Οὗτος τί πάσχεις ὦ κακόδαιμον Ξανθία;

Ξανθίας

φυλακὴν καταλύειν νυκτερινὴν διδάσκομαι.

Σωσίας

κακὸν ἆρα ταῖς πλευραῖς τι προὐφείλεις μέγα.

ἆρʼ οἶσθά γʼ οἷον κνώδαλον φυλάττομεν;

Ξανθίας

οἶδʼ, ἀλλʼ ἐπιθυμῶ σμικρὸν ἀπομερμηρίσαι.

Σωσίας

σὺ δʼ οὖν παρακινδύνευʼ, ἐπεὶ καὐτοῦ γʼ ἐμοῦ

κατὰ τοῖν κόραιν ὕπνου τι καταχεῖται γλυκύ.

Ξανθίας

ἀλλʼ ἦ παραφρονεῖς ἐτεὸν ἢ κορυβαντιᾷς;

Σωσίας

οὔκ, ἀλλʼ ὕπνος μʼ ἔχει τις ἐκ Σαβαζίου.

Ξανθίας

τὸν αὐτὸν ἄρʼ ἐμοὶ βουκολεῖς Σαβάζιον.

κἀμοὶ γὰρ ἀρτίως ἐπεστρατεύσατο

Μῆδός τις ἐπὶ τὰ βλέφαρα νυστακτὴς ὕπνος·

καὶ δῆτʼ ὄναρ θαυμαστὸν εἶδον ἀρτίως.

Σωσίας

κἄγωγʼ ἀληθῶς οἷον οὐδεπώποτε.

ἀτὰρ σὺ λέξον πρότερος.

Ξανθίας

ἐδόκουν αἰετὸν

καταπτόμενον ἐς τὴν ἀγορὰν μέγαν πάνυ

ἀναρπάσαντα τοῖς ὄνυξιν ἀσπίδα

φέρειν ἐπίχαλκον ἀνεκὰς ἐς τὸν οὐρανόν,

κἄπειτα ταύτην ἀποβαλεῖν Κλεώνυμον.

Σωσίας

οὐδὲν ἄρα γρίφου διαφέρει Κλεώνυμος.

Ξανθίας

πῶς δή;

Σωσίας

προσερεῖ τις τοῖσι συμπόταις, λέγων

τί ταὐτὸν ἐν γῇ τʼ ἀπέβαλεν κἀν οὐρανῷ

κἀν τῇ θαλάττῃ θηρίον τὴν ἀσπίδα;

Ξανθίας

οἴμοι τί δῆτά μοι κακὸν γενήσεται

ἰδόντι τοιοῦτον ἐνύπνιον;

Σωσίας

μὴ φροντίσῃς.

οὐδὲν γὰρ ἔσται δεινὸν οὐ μὰ τοὺς θεούς.

Ξανθίας

δεινόν γέ ποὔστʼ ἄνθρωπος ἀποβαλὼν ὅπλα.

ἀτὰρ σὺ τὸ σὸν αὖ λέξον.

Σωσίας

ἀλλʼ ἐστὶν μέγα.

περὶ τῆς πόλεως γάρ ἐστι τοῦ σκάφους ὅλου.

Ξανθίας

λέγε νυν ἀνύσας τι τὴν τρόπιν τοῦ πράγματος.

Σωσίας

ἔδοξέ μοι περὶ πρῶτον ὕπνον ἐν τῇ πυκνὶ

ἐκκλησιάζειν πρόβατα συγκαθήμενα,

βακτηρίας ἔχοντα καὶ τριβώνια·

κἄπειτα τούτοις τοῖς προβάτοισι μοὐδόκει

δημηγορεῖν φάλαινα πανδοκεύτρια,

ἔχουσα φωνὴν ἐμπεπρησμένης ὑός.

Ξανθίας

αἰβοῖ.

Σωσίας

τί ἔστι;

Ξανθίας

παῦε παῦε, μὴ λέγε·

ὄζει κάκιστον τοὐνύπνιον βύρσης σαπρᾶς.

Σωσίας

εἶθʼ ἡ μιαρὰ φάλαινʼ ἔχουσα τρυτάνην

ἵστη βόειον δημόν.

Ξανθίας

οἴμοι δείλαιος·

τὸν δῆμον ἡμῶν βούλεται διιστάναι.

Σωσίας

ἐδόκει δέ μοι Θέωρος αὐτῆς πλησίον

χαμαὶ καθῆσθαι τὴν κεφαλὴν κόρακος ἔχων.

εἶτʼ Ἀλκιβιάδης εἶπε πρός με τραυλίσας,

ὁλᾷς; Θέωλος τὴν κεφαλὴν κόλακος ἔχει.

Ξανθίας

ὀρθῶς γε τοῦτʼ Ἀλκιβιάδης ἐτραύλισεν.

Σωσίας

οὔκουν ἐκεῖνʼ ἀλλόκοτον, ὁ Θέωρος κόραξ

γιγνόμενος;

Ξανθίας

ἥκιστʼ, ἀλλʼ ἄριστον.

Σωσίας

πῶς;

Ξανθίας

ὅπως;

ἄνθρωπος ὢν εἶτʼ ἐγένετʼ ἐξαίφνης κόραξ·

οὔκουν ἐναργὲς τοῦτο συμβαλεῖν, ὅτι

ἀρθεὶς ἀφʼ ἡμῶν ἐς κόρακας οἰχήσεται;

Σωσίας

εἶτʼ οὐκ ἐγὼ δοὺς δύʼ ὀβολὼ μισθώσομαι

οὕτως ὑποκρινόμενον σοφῶς ὀνείρατα;

Ξανθίας

φέρε νυν κατείπω τοῖς θεαταῖς τὸν λόγον,

ὀλίγʼ ἄτθʼ ὑπειπὼν πρῶτον αὐτοῖσιν ταδί,

μηδὲν παρʼ ἡμῶν προσδοκᾶν λίαν μέγα,

μηδʼ αὖ γέλωτα Μεγαρόθεν κεκλεμμένον.

ἡμῖν γὰρ οὐκ ἔστʼ οὔτε κάρυʼ ἐκ φορμίδος

δούλω διαρριπτοῦντε τοῖς θεωμένοις,

οὔθʼ Ἡρακλῆς τὸ δεῖπνον ἐξαπατώμενος,

οὐδʼ αὖθις ἀνασελγαινόμενος Εὐριπίδης·

οὐδʼ εἰ Κλέων γʼ ἔλαμψε τῆς τύχης χάριν,

αὖθις τὸν αὐτὸν ἄνδρα μυττωτεύσομεν.

ἀλλʼ ἔστιν ἡμῖν λογίδιον γνώμην ἔχον,

ὑμῶν μὲν αὐτῶν οὐχὶ δεξιώτερον,

κωμῳδίας δὲ φορτικῆς σοφώτερον.

ἔστιν γὰρ ἡμῖν δεσπότης ἐκεινοσὶ

ἅνω καθεύδων, ὁ μέγας, οὑπὶ τοῦ τέγους.

οὗτος φυλάττειν τὸν πατέρʼ ἐπέταξε νῷν,

ἔνδον καθείρξας, ἵνα θύραζε μὴ ʼξίῃ.

νόσον γὰρ ὁ πατὴρ ἀλλόκοτον αὐτοῦ νοσεῖ,

ἣν οὐδʼ ἂν εἷς γνοίη ποτʼ οὐδʼ ἂν ξυμβάλοι

εἰ μὴ πύθοιθʼ ἡμῶν· ἐπεὶ τοπάζετε.

Ἀμυνίας μὲν ὁ Προνάπους φήσʼ οὑτοσὶ

εἶναι φιλόκυβον αὐτόν· ἀλλʼ οὐδὲν λέγει.

Σωσίας

μὰ Δίʼ, ἀλλʼ ἀφʼ αὑτοῦ τὴν νόσον τεκμαίρεται.

Ξανθίας

οὔκ, ἀλλὰ φιλο μέν ἐστιν ἀρχὴ τοῦ κακοῦ.

ὁδὶ δέ φησι Σωσίας πρὸς Δερκύλον

εἶναι φιλοπότην αὐτόν.

Σωσίας

οὐδαμῶς γʼ, ἐπεὶ

αὕτη γε χρηστῶν ἐστιν ἀνδρῶν ἡ νόσος.

Ξανθίας

Νικόστρατος δʼ αὖ φησιν ὁ Σκαμβωνίδης

εἶναι φιλοθύτην αὐτὸν ἢ φιλόξενον.

Σωσίας

μὰ τὸν κύνʼ ὦ Νικόστρατʼ οὐ φιλόξενος,

ἐπεὶ καταπύγων ἐστὶν ὅ γε Φιλόξενος.

Ξανθίας

ἄλλως φλυαρεῖτʼ· οὐ γὰρ ἐξευρήσετε.

εἰ δὴ ʼπιθυμεῖτʼ εἰδέναι, σιγᾶτε νῦν.

φράσω γὰρ ἤδη τὴν νόσον τοῦ δεσπότου.

φιληλιαστής ἐστιν ὡς οὐδεὶς ἀνήρ,

ἐρᾷ τε τούτου, τοῦ δικάζειν, καὶ στένει

100

ἢν μὴ ʼπὶ τοῦ πρώτου καθίζηται ξύλου.

101

ὕπνου δʼ ὁρᾷ τῆς νυκτὸς οὐδὲ πασπάλην.

102

ἢν δʼ οὖν καταμύσῃ κἂν ἄχνην, ὅμως ἐκεῖ

103

ὁ νοῦς πέτεται τὴν νύκτα περὶ τὴν κλεψύδραν.

104

ὑπὸ τοῦ δὲ τὴν ψῆφόν γʼ ἔχειν εἰωθέναι

105

τοὺς τρεῖς ξυνέχων τῶν δακτύλων ἀνίσταται,

106

ὥσπερ λιβανωτὸν ἐπιτιθεὶς νουμηνίᾳ.

107

καὶ νὴ Δίʼ ἢν ἴδῃ γέ που γεγραμμένον

108

υἱὸν Πυριλάμπους ἐν θύρᾳ Δῆμον καλόν,

109

ἰὼν παρέγραψε πλησίον κημὸς καλός.

110

τὸν ἀλεκτρυόνα δʼ, ὃς ᾖδʼ ἀφʼ ἑσπέρας, ἔφη

111

ὄψʼ ἐξεγείρειν αὐτὸν ἀναπεπεισμένον,

112

παρὰ τῶν ὑπευθύνων ἔχοντα χρήματα.

113

εὐθὺς δʼ ἀπὸ δορπηστοῦ κέκραγεν ἐμβάδας,

114

κἄπειτʼ ἐκεῖσʼ ἐλθὼν προκαθεύδει πρῲ πάνυ,

115

ὥσπερ λεπὰς προσεχόμενος τῷ κίονι.

116

ὑπὸ δυσκολίας δʼ ἅπασι τιμῶν τὴν μακρὰν

117

ὥσπερ μέλιττʼ ἢ βομβυλιὸς εἰσέρχεται

118

ὑπὸ τοῖς ὄνυξι κηρὸν ἀναπεπλασμένος.

119

ψήφων δὲ δείσας μὴ δεηθείη ποτέ,

120

ἵνʼ ἔχοι δικάζειν, αἰγιαλὸν ἔνδον τρέφει.

121

τοιαῦτʼ ἀλύει· νουθετούμενος δʼ ἀεὶ

122

μᾶλλον δικάζει. τοῦτον οὖν φυλάττομεν

123

μοχλοῖσιν ἐνδήσαντες, ὡς ἂν μὴ ʼξίῃ.

124

ὁ γὰρ υἱὸς αὐτοῦ τὴν νόσον βαρέως φέρει.

125

καὶ πρῶτα μὲν λόγοισι παραμυθούμενος

126

ἀνέπειθεν αὐτὸν μὴ φορεῖν τριβώνιον

127

μηδʼ ἐξιέναι θύραζʼ, ὁ δʼ οὐκ ἐπείθετο.

128

εἶτʼ αὐτὸν ἀπέλου κἀκάθαιρʼ, ὁ δʼ οὐ μάλα.

129

μετὰ τοῦτʼ ἐκορυβάντιζʼ, ὁ δʼ αὐτῷ τυμπάνῳ

130

ᾄξας ἐδίκαζεν ἐς τὸ καινὸν ἐμπεσών.

131

ὅτε δῆτα ταύταις ταῖς τελεταῖς οὐκ ὠφέλει,

132

διέπλευσεν εἰς Αἴγιναν, εἶτα ξυλλαβὼν

133

νύκτωρ κατέκλινεν αὐτὸν εἰς Ἀσκληπιοῦ,

134

ὁ δʼ ἀνεφάνη κνεφαῖος ἐπὶ τῇ κιγκλίδι.

135

ἐντεῦθεν οὐκέτʼ αὐτὸν ἐξεφρίεμεν,

136

ὁ δʼ ἐξεδίδρασκε διά τε τῶν ὑδρορροῶν

137

καὶ τῶν ὀπῶν· ἡμεῖς δʼ ὅσʼ ἦν τετρημένα

138

ἐνεβύσαμεν ῥακίοισι κἀπακτώσαμεν,

139

ὁ δʼ ὡσπερεὶ κολοιὸς αὑτῷ παττάλους

140

ἐνέκρουεν ἐς τὸν τοῖχον, εἶτʼ ἐξήλλετο.

141

ἡμεῖς δὲ τὴν αὐλὴν ἅπασαν δικτύοις

142

καταπετάσαντες ἐν κύκλῳ φυλάττομεν.

143

ἔστιν δʼ ὄνομα τῷ μὲν γέροντι Φιλοκλέων

144

ναὶ μὰ Δία, τῷ δʼ υἱεῖ γε τῳδὶ Βδελυκλέων,

145

ἔχων τρόπους φρυαγμοσεμνάκους τίνας.

146

Βδελυκλέων

ὦ Ξανθία καὶ Σωσία, καθεύδετε;

147

Ξανθίας

οἴμοι.

148

Σωσίας

τί ἔστι;

149

Ξανθίας

Βδελυκλέων ἀνίσταται.

150

Βδελυκλέων

οὐ περιδραμεῖται σφῷν ταχέως δεῦρʼ ἅτερος;

151

ὁ γὰρ πατὴρ ἐς τὸν ἰπνὸν εἰσελήλυθε

152

καὶ μυσπολεῖ τι καταδεδυκώς. ἀλλʼ ἄθρει

153

κατὰ τῆς πυέλου τὸ τρῆμʼ ὅπως μὴ ʼκδύσεται·

154

σὺ δὲ τῇ θύρᾳ πρόσκεισο.

155

Σωσίας

ταῦτʼ ὦ δέσποτα.

156

Βδελυκλέων

ἄναξ Πόσειδον τί ποτʼ ἄρʼ ἡ κάπνη ψοφεῖ;

157

οὗτος τίς εἶ σύ;

158

Φιλοκλέων

καπνὸς ἔγωγʼ ἐξέρχομαι.

159

Βδελυκλέων

καπνός; φέρʼ ἴδω ξύλου τίνος σύ.

160

Φιλοκλέων

συκίνου.

161

Βδελυκλέων

νὴ τὸν Δίʼ ὅσπερ γʼ ἐστὶ δριμύτατος καπνῶν.

162

ἀτὰρ οὐκέτʼ ἐρρήσεις γε, ποῦ ʼσθʼ ἡ τηλία;

163

δύου πάλιν· φέρʼ ἐπαναθῶ σοι καὶ ξύλον.

164

ἐνταῦθά νυν ζήτει τινʼ ἀλλην μηχανήν.

165

ἀτὰρ ἄθλιός γʼ εἴιμʼ ὡς ἕτερός γʼ οὐδεὶς ἀνήρ,

166

ὅστις πατρὸς νυνὶ Καπνίου κεκλήσομαι.

167

Σωσίας

ὅδε τὴν θύραν ὠθεῖ·

168

Βδελυκλέων

πιέζέ νυν σφόδρα,

169

εὖ κἀνδρικῶς· κἀγὼ γὰρ ἐνταῦθʼ ἔρχομαι.

170

καὶ τῆς κατακλῇδος ἐπιμελοῦ, καὶ τοῦ μοχλοῦ

171

φύλατθʼ ὅπως μὴ τὴν βάλανον ἐκτρώξεται.

172

Φιλοκλέων

τί δράσετʼ; οὐκ ἐκφρήσετʼ ὦ μιαρώτατοι

173

δικάσοντά μʼ, ἀλλʼ ἐκφεύξεται Δρακοντίδης;

174

Βδελυκλέων

σὺ δὲ τοῦτο βαρέως ἂν φέροις;

175

Φιλοκλέων

ὁ γὰρ θεὸς

176

μαντευομένῳ μοὔχρησεν ἐν Δελφοῖς ποτέ,

177

ὅταν τις ἐκφύγῃ μʼ ἀποσκλῆναι τότε.

178

Βδελυκλέων

Ἄπολλον ἀποτρόπαιε τοῦ μαντεύματος.

179

Φιλοκλέων

ἴθʼ ἀντιβολῶ σʼ ἔκφρες με, μὴ διαρραγῶ.

180

Βδελυκλέων

μὰ τὸν Ποσειδῶ Φιλοκλέων οὐδέποτέ γε.

181

Φιλοκλέων

διατρώξομαι τοίνυν ὀδὰξ τὸ δίκτυον.

182

Βδελυκλέων

ἀλλʼ οὐκ ἔχεις ὀδόντας.

183

Φιλοκλέων

οἴμοι δείλαιος·

184

τῶς ἄν σʼ ἀποκτείναιμι; πῶς; δότε μοι ξίφος

185

ὅπως τάχιστʼ, ἢ πινάκιον τιμητικόν.

186

Βδελυκλέων

ἅνθρωπος οὗτος μέγα τι δρασείει κακόν.

187

Φιλοκλέων

μὰ τὸν Δίʼ οὐ δῆτʼ, ἀλλʼ ἀποδόσθαι βούλομαι

188

τὸν ὄνον ἄγων αὐτοῖσι τοῖς κανθηλίοις·

189

νουμηνία γάρ ἐστιν.

190

Βδελυκλέων

οὔκουν κἂν ἐγὼ

191

αὐτὸν ἀποδοίμην δῆτʼ ἄν;

192

Φιλοκλέων

οὐχ ὥσπερ γʼ ἐγώ.

193

Βδελυκλέων

μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἄμεινον.

194

Φιλοκλέων

ἀλλὰ τὸν ὄνον ἔξαγε.

195

Σωσίας

οἵαν πρόφασιν καθῆκεν, ὡς εἰρωνικῶς,

196

ἵνʼ αὐτὸν ἐκπέμψειας.

197

Βδελυκλέων

ἀλλʼ οὐκ ἔσπασεν

198

ταύτῃ γʼ· ἐγὼ γὰρ ᾐσθόμην τεχνωμένου.

199

ἀλλʼ εἰσιών μοι τὸν ὄνον ἐξάγειν δοκῶ

200

ὅπως ἂν ὁ γέρων μηδὲ παρακύψῃ πάλιν.

201

κάνθων τί κλάεις; ὅτι πεπράσει τήμερον;

202

βάδιζε θᾶττον. τί στένεις, εἰ μὴ φέρεις

203

Ὀδυσσέα τινʼ;

204

Σωσίας

ἀλλὰ ναὶ μὰ Δία φέρει

205

κάτω γε τουτονί τινʼ ὑποδεδυκότα.

206

Βδελυκλέων

ποῖον; φέρʼ ἴδωμαι τουτονί. τουτὶ τί ἦν;

207

τίς εἶ ποτʼ ὦνθρωπʼ ἐτεόν;

208

Φιλοκλέων

Οὖτις νὴ Δία.

209

Βδελυκλέων

Οὖτις σύ; ποδαπός;

210

Φιλοκλέων

Ἴθακος Ἀποδρασιππίδου.

211

Βδελυκλέων

Οὖτις μὰ τὸν Δίʼ οὔτι χαιρήσων γε σύ.

212

ὕφελκε θᾶττον αὐτόν. ὦ μιαρώτατος

213

ἵνʼ ὑποδέδυκεν· ὥστʼ ἔμοιγʼ ἰνδάλλεται

214

ὁμοιότατος κλητῆρος εἶναι πωλίῳ.

215

Φιλοκλέων

εἰ μή μʼ ἐάσεθʼ ἥσυχον, μαχούμεθα.

216

Βδελυκλέων

περὶ τοῦ μαχεῖ νῷν δῆτα;

217

Φιλοκλέων

περὶ ὄνου σκιᾶς.

218

Βδελυκλέων

πονηρὸς εἶ πόρρω τέχνης καὶ παράβολος.

219

Φιλοκλέων

ἐγὼ πονηρός; οὐ μὰ Δίʼ ἀλλʼ οὐκ οἶσθα σὺ

220

νῦν μʼ ὄντʼ ἄριστον· ἀλλʼ ἴσως, ὅταν φάγῃς

221

ὑπογάστριον γέροντος ἡλιαστικοῦ.

222

Βδελυκλέων

ὤθει τὸν ὄνον καὶ σαυτὸν ἐς τὴν οἰκίαν.

223

Φιλοκλέων

ὦ ξυνδικασταὶ καὶ Κλέων ἀμύνατε.

224

Βδελυκλέων

ἔνδον κέκραχθι τῆς θύρας κεκλῃμένης.

225

ὤθει σὺ πολλοὺς τῶν λίθων πρὸς τὴν θύραν,

226

καὶ τὴν βάλανον ἔμβαλλε πάλιν ἐς τὸν μοχλόν,

227

καὶ τῇ δοκῷ προσθεὶς τὸν ὅλμον τὸν μέγαν

228

ἀνύσας τι προσκύλισον.

229

Σωσίας

οἴμοι δείλαιος·

230

πόθεν ποτʼ ἐμπέπτωκέ μοι τὸ βωλίον;

231

Βδελυκλέων

ἴσως ἄνωθεν μῦς ἐνέβαλέ σοί ποθεν.

232

Σωσίας

μῦς; οὐ μὰ Δίʼ ἀλλʼ ὑποδυόμενός τις οὑτοσὶ

233

ὑπὸ τῶν κεραμίδων ἡλιαστὴς ὀροφίας.

234

Βδελυκλέων

οἴμοι κακοδαίμων, στροῦθος ἁνὴρ γίγνεται·

235

ἐκπτήσεται. ποῦ ποῦ ʼστί μοι τὸ δίκτυον;

236

σοῦ σοῦ, πάλιν σοῦ. νὴ Δίʼ ἦ μοι κρεῖττον ἦν

237

τηρεῖν Σκιώνην ἀντὶ τούτου τοῦ πατρός.

238

Σωσίας

ἄγε νυν, ἐπειδὴ τουτονὶ σεσοβήκαμεν,

239

κοὐκ ἔσθʼ ὅπως διαδὺς ἂν ἡμᾶς ἔτι λάθοι,

240

τί οὐκ ἀπεκοιμήθημεν ὅσον ὅσον στίλην;

241

Βδελυκλέων

ἀλλʼ ὦ πόνηρʼ ἥξουσιν ὀλίγον ὕστερον

242

οἱ ξυνδικασταὶ παρακαλοῦντες τουτονὶ

243

τὸν πατέρα.

244

Σωσίας

τίλέγεις; ἀλλὰ νῦν γʼ ὄρθρος βαθύς.

245

Βδελυκλέων

νὴ τὸν Δίʼ, ὀψὲ γοῦν ἀνεστήκασι νῦν.

246

ὡς ἀπὸ μέσων νυκτῶν γε παρακαλοῦσʼ ἀεί,

247

λύχνους ἔχοντες καὶ μινυρίζοντες μέλη

248

ἀρχαῖα μελισιδωνοφρυνιχήρατα,

249

οἷς ἐκκαλοῦνται τοῦτον.

250

Σωσίας

οὐκοῦν, ἢν δέῃ,

251

ἤδη ποτʼ αὐτοὺς τοῖς λίθοις βαλλήσομεν.

252

Βδελυκλέων

ἀλλʼ ὦ πόνηρε τὸ γένος ἤν τις ὀργίσῃ

253

τὸ τῶν γερόντων, ἔσθʼ ὅμοιον σφηκιᾷ.

254

ἔχουσι γὰρ καὶ κέντρον ἐκ τῆς ὀσφύος

255

ὀξύτατον, ᾧ κεντοῦσι, καὶ κεκραγότες

256

πηδῶσι καὶ βάλλουσιν ὥσπερ φέψαλοι.

257

Σωσίας

μὴ φροντίσῃς· ἐὰν ἐγὼ λίθους ἔχω,

258

πολλῶν δικαστῶν σφηκιὰν διασκεδῶ.

259

Χορός

χώρει πρόβαινʼ ἐρρωμένως. ὦ Κωμία βραδύνεις.

260

μὰ τὸν Δίʼ οὐ μέντοι πρὸ τοῦ γʼ, ἀλλʼ ἦσθʼ ἱμὰς κύνειος·

261

νυνὶ δὲ κρείττων ἐστί σου Χαρινάδης βαδίζειν.

262

ὦ Στρυμόδωρε Κονθυλεῦ, βέλτιστε συνδικαστῶν,

263

Εὐεργίδης ἆρʼ ἐστί που ʼνταῦθʼ ἢ Χάβης ὁ Φλυεύς;

264

πάρεσθʼ ὃ δὴ λοιπόν γʼ ἔτʼ ἐστίν, ἀππαπαῖ παπαιάξ,

265

ἥβης ἐκείνης ἡνίκʼ ἐν Βυζαντίῳ ξυνῆμεν

266

φρουροῦντʼ ἐγώ τε καὶ σύ· κᾆτα περιπατοῦντε νύκτωρ

267

τῆς ἀρτοπώλιδος λαθόντʼ ἐκλέψαμεν τὸν ὅλμον,

268

κᾆθʼ ἥψομεν τοῦ κορκόρου κατασχίσαντες αὐτόν.

269

ἀλλʼ ἐγκονῶμεν ὦνδρες, ὡς ἔσται Λάχητι νυνί·

270

σίμβλον δέ φασι χρημάτων ἔχειν ἅπαντες αὐτόν.

271

χθὲς οὖν Κλέων ὁ κηδεμὼν ἡμῖν ἐφεῖτʼ ἐν ὥρᾳ

272

ἥκειν ἔχοντας ἡμερῶν ὀργὴν τριῶν πονηρὰν

273

ἐπʼ αὐτόν, ὡς κολωμένους ὧν ἠδίκησεν. ἀλλὰ

274

σπεύδωμεν ὦνδρες ἥλικες πρὶν ἡμέραν γενέσθαι.

275

χωρῶμεν ἅμα τε τῷ λύχνῳ πάντῃ διασκοπῶμεν,

276

μή που λίθος τις ἐμποδὼν ἡμᾶς κακόν τι δράσῃ.

277

Παίς

τὸν πηλὸν ὦ πάτερ πάτερ τουτονὶ φύλαξαι.

278

Χορός

κάρφος χαμᾶθέν νυν λαβὼν τὸν λύχνον πρόμυξον.

279

Παίς

οὔκ, ἀλλὰ τῳδί μοι δοκῶ τὸν λύχνον προβύσειν.

280

Χορός

τί δὴ μαθὼν τῷ δακτύλῳ τὴν θρυαλλίδʼ ὠθεῖς,

281

καὶ ταῦτα τοὐλαίου σπανίζοντος ὦνόητε;

282

οὐ γὰρ δάκνει σʼ, ὅταν δέῃ τίμιον πρίασθαι.

283

Παίς

εἰ νὴ Δίʼ αὖθις κονδύλοις νουθετήσεθʼ ἡμᾶς,

284

ἀποσβέσαντες τοὺς λύχνους ἄπιμεν οἴκαδʼ αὐτοί·

285

κἄπειτʼ ἴσως ἐν τῷ σκότῳ τουτουὶ στερηθεὶς

286

τὸν πηλὸν ὥσπερ ἀτταγᾶς τυρβάσεις βαδίζων.

287

Χορός

ἦ μὴν ἐγὼ σοῦ χἀτέρους μείζονας κολάζω.

288

ἀλλʼ οὑτοσί μοι βόρβορος φαίνεται πατοῦντι·

289

κοὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐχ ἡμερῶν τεττάρων τὸ πλεῖστον

290

ὕδωρ ἀναγκαίως ἔχει τὸν θεὸν ποιῆσαι.

291

ἔπεισι γοῦν τοῖσιν λύχνοις οὑτοιὶ μύκητες·

292

φιλεῖ δʼ, ὅταν τοῦτʼ ᾖ, ποιεῖν ὑετὸν μάλιστα.

293

δεῖται δὲ καὶ τῶν καρπίμων ἅττα μή ʼστι πρῷα

294

ὕδωρ γενέσθαι κἀπιπνεῦσαι βόρειον αὐτοῖς.

295

τί χρῆμʼ ἄρʼ οὑκ τῆς οἰκίας τῆσδε συνδικαστὴς

296

πέπονθεν, ὡς οὐ φαίνεται δεῦρο πρὸς τὸ πλῆθος;

297

οὐ μὴν πρὸ τοῦ γʼ ἐφολκὸς ἦν, ἀλλὰ πρῶτος ἡμῶν

298

ἡγεῖτʼ ἂν ᾄδων Φρυνίχου· καὶ γάρ ἐστιν ἁνὴρ

299

φιλῳδός. ἀλλά μοι δοκεῖ στάντας ἐνθάδʼ ὦνδρες

300

ᾄδοντας αὐτὸν ἐκκαλεῖν, ἤν τί πως ἀκούσας

301

τοὐμοῦ μέλους ὑφʼ ἡδονῆς ἑρπύσῃ θύραζε.

302

τί ποτʼ οὐ πρὸ θυρῶν φαίνετʼ ἄρʼ ἡμῖν ὁ γέρων οὐδʼ ὑπακούει;

303

μῶν ἀπολώλεκε τὰς

304

ἐμβάδας, ἢ προσέκοψʼ ἐν

305

τῷ σκότῳ τὸν δάκτυλόν που,

306

εἶτʼ ἐφλέγμηνεν αὐτοῦ

307

τὸ σφυρὸν γέροντος ὄντος;

308

καὶ τάχʼ ἂν βουβωνιῴη.

309

ἦ μὴν πολὺ δριμύτατός γʼ ἦν τῶν παρʼ ἡμῖν,

310

καὶ μόνος οὐκ ἂν ἐπείθετʼ,

311

ἀλλʼ ὁπότʼ ἀντιβολοίη

312

τις, κάτω κύπτων ἂν οὕτω

313

λίθον ἕψεις, ἔλεγεν.

314

τάχα δʼ ἂν διὰ τὸν χθιζινὸν ἄνθρωπον, ὃς ἡμᾶς διεδύετʼ

315

ἐξαπατῶν καὶ λέγων

316

ὡς φιλαθήναιος ἦν καὶ

317

τἀν Σάμῳ πρῶτος κατείποι,

318

διὰ τοῦτʼ ὀδυνηθεὶς

319

εἶτʼ ἴσως κεῖται πυρέττων.

320

ἔστι γὰρ τοιοῦτος ἁνήρ.

321

ἀλλʼ ὦγάθʼ ἀνίστασο μηδʼ οὕτω σεαυτὸν

322

ἔσθιε μηδʼ ἀγανάκτει.

323

καὶ γὰρ ἀνὴρ παχὺς ἥκει

324

τῶν προδόντων τἀπὶ Θρᾴκης·

325

ὃν ὅπως ἐγχυτριεῖς.

326

ὕπαγʼ ὦ παῖ ὕπαγε.

327

Παίς

ἐθελήσεις τί μοι οὖν ὦ

328

πάτερ, ἤν σού τι δεηθῶ;

329

Χορός

πάνυ γʼ ὦ παιδίον. ἀλλʼ εἰπέ,

330

τί βούλει με πρίασθαι

331

καλόν; οἶμαι δέ σʼ ἐρεῖν ἀστραγάλους

332

δήπουθεν ὦ παῖ.

333

Παίς

μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἰσχάδας ὦ παππία·

334

ἥδιον γάρ.

335

Χορός

οὐκ ἂν

336

μὰ Δίʼ, εἰ κρέμαισθέ γʼ ὑμεῖς.

337

Παίς

μὰ Δίʼ οὔ τἄρα προπέμψω σε τὸ λοιπόν.

338

Χορός

ἀπὸ γὰρ τοῦδέ με τοῦ μισθαρίου

339

τρίτον αὐτὸν ἔχειν ἄλφιτα δεῖ καὶ ξύλα κὤψον·

340

ἒ ἔ. σὺ δὲ σῦκά μʼ αἰτεῖς.

341

Παίς

ἄγε νυν ὦ πάτερ ἢν μὴ

342

τὸ δικαστήριον ἅρχων

343

καθίσῃ νῦν, πόθεν ὠνησόμεθʼ

344

ἄριστον; ἔχεις ἐλπίδα

345

χρηστήν τινα νῷν ἢ

346

πόρον Ἕλλας ἱρὸν εὑρεῖν;

347

Χορός

ἀπαπαῖ φεῦ, ἀπαπαῖ φεῦ,

348

μὰ Δίʼ οὐκ ἔγωγε νῷν οἶδʼ

349

ὁπόθεν γε δεῖπνον ἔσται.

350

Παίς

τί με δῆτʼ ὦ μελέα μῆτερ ἔτικτες;

351

Χορός

ἵνʼ ἐμοὶ πράγματα βόσκειν παρέχῃς.

352

Παίς

ἀνόνητον ἄρʼ ὦ θυλάκιόν σʼ εἶχον ἄγαλμα.

353

ἒ ἔ. πάρα νῷν στενάζειν.

354

Φιλοκλέων

φίλοι, τήκομαι μὲν

355

πάλαι διὰ τῆς ὀπῆς

356

ὑμῶν ὑπακούων.

357

ἀλλὰ γὰρ οὐχ οἷός τʼ εἴμʼ

358

ᾄδειν. τί ποιήσω;

359

τηροῦμαι δʼ ὑπὸ τῶνδʼ, ἐπεὶ

360

βούλομαί γε πάλαι μεθʼ ὑμῶν

361

ἐλθὼν ἐπὶ τοὺς καδίσκους

362

κακόν τι ποιῆσαι.

363

ἀλλʼ ὦ Ζεῦ Ζεῦ μέγα βροντήσας

364

ἤ με ποίησον καπνὸν ἐξαίφνης

365

ἢ Προξενίδην ἢ τὸν Σέλλου

366

τοῦτον τὸν ψευδαμάμαξυν.

367

τόλμησον ἄναξ χαρίσασθαί μοι,

368

πάθος οἰκτίρας· ἤ με κεραυνῷ

369

διατινθαλέῳ σπόδισον ταχέως,

370

κἄπειτʼ ἀνελών μʼ ἀποφυσήσας

371

εἰς ὀξάλμην ἔμβαλε θερμήν·

372

ἢ δῆτα λίθον με ποίησον ἐφʼ οὗ

373

τὰς χοιρίνας ἀριθμοῦσι.

374

Χορός

τίς γάρ ἐσθʼ ὁ ταῦτά σʼ εἵργων

375

κἀποκλῄων τῇ θύρᾳ; λέξον·

376

πρὸς εὔνους γὰρ φράσεις.

377

Φιλοκλέων

οὑμὸς υἱός. ἀλλὰ μὴ βοᾶτε· καὶ γὰρ τυγχάνει

378

οὑτοσὶ πρόσθεν καθεύδων. ἀλλʼ ὕφεσθε τοῦ τόνου.

379

Χορός

τοῦ δʼ ἔφεξιν ὦ μάταιε ταῦτα δρᾶν σε βούλεται;

380

καὶ τίνα πρόφασιν ἔχων;

381

Φιλοκλέων

οὐκ ἐᾷ μʼ ὦνδρες δικάζειν οὐδὲ δρᾶν οὐδὲν κακόν,

382

ἀλλά μʼ εὐωχεῖν ἕτοιμός ἐστʼ· ἐγὼ δʼ οὐ βούλομαι.

383

Χορός

τοῦτʼ ἐτόλμησʼ ὁ μιαρὸς χανεῖν

384

ὁ Δημολογοκλέων ὅδʼ,

385

ὅτι λέγεις σύ τι περὶ τῶν νεῶν

386

ἀληθές. οὐ γὰρ ἄν ποθʼ

387

οὗτος ἁνὴρ τοῦτʼ ἐτόλμησεν

388

λέγειν, εἰ

389

μὴ ξυνωμότης τις ἦν.

390

ἀλλʼ ἐκ τούτων ὥρα τινά σοι ζητεῖν καινὴν ἐπίνοιαν,

391

ἥτις σε λάθρᾳ τἀνδρὸς τουδὶ καταβῆναι δεῦρο ποιήσει.

392

Φιλοκλέων

τίς ἂν οὖν εἴη; ζητεῖθʼ ὑμεῖς, ὡς πᾶν ἂν ἔγωγε ποιοίην·

393

οὕτω κιττῶ διὰ τῶν σανίδων μετὰ χοιρίνης περιελθεῖν.

394

Χορός

ἔστιν ὀπὴ δῆθʼ ἥντινʼ ἂν ἔνδοθεν οἷός τʼ εἴης διορύξαι,

395

εἶτʼ ἐκδῦναι ῥάκεσιν κρυφθεὶς ὥσπερ πολύμητις Ὀδυσσεύς;

396

Φιλοκλέων

πάντα πέφαρκται κοὐκ ἔστιν ὀπῆς οὐδʼ εἰ σέρφῳ διαδῦναι.

397

ἀλλʼ ἄλλο τι δεῖ ζητεῖν ὑμᾶς· ὀπίαν δʼ οὐκ ἔστι γενέσθαι.

398

Χορός

μέμνησαι δῆθʼ, ὅτʼ ἐπὶ στρατιᾶς κλέψας ποτὲ τοὺς ὀβελίσκους

399

ἵεις σαυτὸν κατὰ τοῦ τείχους ταχέως, ὅτε Νάξος ἑάλω.

400

Φιλοκλέων

οἶδʼ· ἀλλὰ τί τοῦτʼ; οὐδὲν γὰρ τοῦτʼ ἐστὶν ἐκείνῳ προσόμοιον.

401

ἥβων γὰρ κἀδυνάμην κλέπτειν, ἴσχυόν τʼ αὐτὸς ἐμαυτοῦ,

402

κοὐδείς μʼ ἐφύλαττʼ, ἀλλʼ ἐξῆν μοι

403

φεύγειν ἀδεῶς. νῦν δὲ ξὺν ὅπλοις

404

ἄνδρες ὁπλῖται διαταξάμενοι

405

κατὰ τὰς διόδους σκοπιωροῦνται,

406

τὼ δὲ δύʼ αὐτῶν ἐπὶ ταῖσι θύραις

407

ὥσπερ με γαλῆν κρέα κλέψασαν

408

τηροῦσιν ἔχοντʼ ὀβελίσκους.

409

Χορός

ἀλλὰ καὶ νῦν ἐκπόριζε

410

μηχανὴν ὅπως τάχισθʼ· ἕως

411

γάρ, ὦ μελίττιον.

412

Φιλοκλέων

διατραγεῖν τοίνυν κράτιστόν ἐστί μοι τὸ δίκτυον.

413

ἡ δέ μοι Δίκτυννα συγγνώμην ἔχοι τοῦ δικτύου.

414

Χορός

ταῦτα μὲν πρὸς ἀνδρός ἐστʼ ἄνοντος ἐς σωτηρίαν.

415

ἀλλʼ ἔπαγε τὴν γνάθον.

416

Φιλοκλέων

διατέτρωκται τοῦτό γʼ. ἀλλὰ μὴ βοᾶτε μηδαμῶς,

417

ἀλλὰ τηρώμεσθʼ ὅπως μὴ Βδελυκλέων αἰσθήσεται.

418

Χορός

μηδὲν ὦ τᾶν δέδιθι, μηδέν·

419

ὡς ἐγὼ τοῦτόν γʼ, ἐὰν γρύξῃ

420

τι, ποιήσω δακεῖν τὴν

421

καρδίαν καὶ τὸν περὶ ψυχῆς

422

δρόμον δραμεῖν, ἵνʼ εἰδῇ

423

μὴ πατεῖν τὰ

424

τοῖν θεοῖν ψηφίσματα.

425

ἀλλʼ ἐξάψας διὰ τῆς θυρίδος τὸ καλῴδιον εἶτα καθίμα

426

δήσας σαυτὸν καὶ τὴν ψυχὴν ἐμπλησάμενος Διοπείθους.

427

Φιλοκλέων

ἄγε νυν, ἢν αἰσθομένω τούτω ζητῆτόν μʼ ἐσκαλαμᾶσθαι

428

κἀνασπαστὸν ποιεῖν εἴσω, τί ποιήσετε; φράζετε νυνί.

429

Χορός

ἀμυνοῦμέν σοι τὸν πρινώδη θυμὸν ἅπαντες καλέσαντες

430

ὥστʼ οὐ δυνατόν σʼ εἵργειν ἔσται· τοιαῦτα ποιήσομεν ἡμεῖς.

431

Φιλοκλέων

δράσω τοίνυν ὑμῖν πίσυνος, καὶ — μανθάνετʼ; — ἤν τι πάθω ʼγώ,

432

ἀνελόντες καὶ κατακλαύσαντες θεῖναί μʼ ὑπὸ τοῖσι δρυφάκτοις.

433

Χορός

οὐδὲν πείσει· μηδὲν δείσῃς. ἀλλʼ ὦ βέλτιστε καθίει

434

σαυτὸν θαρρῶν κἀπευξάμενος τοῖσι πατρῴοισι θεοῖσιν.

435

Φιλοκλέων

ὦ Λύκε δέσποτα, γείτων ἥρως· σὺ γὰρ οἷσπερ ἐγὼ κεχάρησαι,

436

τοῖς δακρύοισιν τῶν φευγόντων ἀεὶ καὶ τοῖς ὀλοφυρμοῖς·

437

ᾤκησας γοῦν ἐπίτηδες ἰὼν ἐνταῦθʼ ἵνα ταῦτʼ ἀκροῷο,

438

κἀβουλήθης μόνος ἡρώων παρὰ τὸν κλάοντα καθῆσθαι.

439

ἐλέησον καὶ σῶσον νυνὶ τὸν σαυτοῦ πλησιόχωρον·

440

κοὐ μή ποτέ σου παρὰ τὰς κάννας οὐρήσω μηδʼ ἀποπάρδω.

441

Βδελυκλέων

οὗτος ἐγείρου.

442

Ξανθίας

τί τὸ πρᾶγμʼ;

443

Βδελυκλέων

ὥσπερ φωνή μέ τις ἐγκεκύκλωται.

444

Ξανθίας

μῶν ὁ γέρων πῃ διαδύεται αὖ;

445

Βδελυκλέων

μὰ Δίʼ οὐ δῆτʼ, ἀλλὰ καθιμᾷ

446

αὑτὸν δήσας.

447

Ξανθίας

ὦ μιαρώτατε τί ποιεῖς; οὐ μὴ καταβήσει;

448

Βδελυκλέων

ἀνάβαινʼ ἀνύσας κατὰ τὴν ἑτέραν καὶ ταῖσιν φυλλάσι παῖε,

449

ἤν πως πρύμνην ἀνακρούσηται πληγεὶς ταῖς εἰρεσιώναις.

450

Φιλοκλέων

οὐ ξυλλήψεσθʼ ὁπόσοισι δίκαι τῆτες μέλλουσιν ἔσεσθαι,

451

ὦ Σμικυθίων καὶ Τεισιάδη καὶ Χρήμων καὶ Φερέδειπνε;

452

πότε δʼ, εἰ μὴ νῦν, ἐπαρήξετέ μοι, πρίν μʼ εἴσω μᾶλλον ἄγεσθαι;

453

Χορός

εἰπέ μοι τί μέλλομεν κινεῖν ἐκείνην τὴν χολήν,

454

ἥνπερ, ἡνίκʼ ἄν τις ἡμῶν ὀργίσῃ τὴν σφηκιάν;

455

νῦν ἐκεῖνο νῦν ἐκεῖνο

456

τοὐξύθυμον, ᾧ κολαζόμεσθα,

457

κέντρον ἐντέτατʼ ὀξύ.

458

ἀλλὰ θαἰμάτια βαλόντες ὡς τάχιστα, παιδία,

459

θεῖτε καὶ βοᾶτε, καὶ Κλέωνι ταῦτʼ ἀγγέλλετε,

460

καὶ κελεύετʼ αὐτὸν ἥκειν

461

ὡς ἐπʼ ἄνδρα μισόπολιν

462

ὄντα κἀπολούμενον, ὅτι

463

τόνδε λόγον ἐσφέρει,

464

μὴ δικάζειν δίκας.

465

Βδελυκλέων

ὦγαθοὶ τὸ πρᾶγμʼ ἀκούσατʼ, ἀλλὰ μὴ κεκράγετε.

466

Χορός

νὴ Δίʼ ἐς τὸν οὐρανόν γʼ.

467

Βδελυκλέων

ὡς τοῦδʼ ἐγὼ οὐ μεθήσομαι.

468

Χορός

ταῦτα δῆτʼ οὐ δεινὰ καὶ τυραννίς ἐστιν ἐμφανής;

469

ὦ πόλις καὶ Θεώρου θεοισεχθρία,

470

κεἴ τις ἄλλος προέστηκεν ἡμῶν κόλαξ.

471

Ξανθίας

Ἡράκλεις καὶ κέντρʼ ἔχουσιν. οὐχ ὁρᾷς ὦ δέσποτα;

472

Βδελυκλέων

οἷς γʼ ἀπώλεσαν Φίλιππον ἐν δίκῃ τὸν Γοργίου.

473

Χορός

καὶ σέ γʼ αὐτοῖς ἐξολοῦμεν· ἀλλὰ πᾶς ἐπίστρεφε

474

δεῦρο κἀξείρας τὸ κέντρον εἶτʼ ἐπʼ αὐτὸν ἵεσο,

475

ξυσταλεὶς εὔτακτος ὀργῆς καὶ μένους ἐμπλήμενος,

476

ὡς ἂν εὖ εἰδῇ τὸ λοιπὸν σμῆνος οἷον ὤργισεν.

477

Ξανθίας

τοῦτο μέντοι δεινὸν ἤδη νὴ Δίʼ, εἰ μαχούμεθα·

478

ὡς ἔγωγʼ αὐτῶν ὁρῶν δέδοικα τὰς ἐγκεντρίδας.

479

Χορός

ἀλλʼ ἀφίει τὸν ἄνδρʼ· εἰ δὲ μή, φήμʼ ἐγὼ

480

τὰς χελώνας μακαριεῖν σε τοῦ δέρματος.

481

Φιλοκλέων

εἶά νυν ὦ ξυνδικασταὶ σφῆκες ὀξυκάρδιοι,

482

οἱ μὲν ἐς τὸν πρωκτὸν αὐτῶν ἐσπέτεσθʼ ὠργισμένοι,

483

οἱ δὲ τὠφθαλμὼ κύκλῳ κεντεῖτε καὶ τοὺς δακτύλους.

484

Βδελυκλέων

ὦ Μίδα καὶ Φρὺξ βοήθει δεῦρο καὶ Μασιντύα,

485

καὶ λάβεσθε τουτουὶ καὶ μὴ μεθῆσθε μηδενί·

486

εἰ δὲ μή, ʼν πέδαις παχείαις οὐδὲν ἀριστήσετε.

487

ὡς ἐγὼ πολλῶν ἀκούσας οἶδα θρίων τὸν ψόφον.

488

Χορός

εἰ δὲ μὴ τοῦτον μεθήσεις, ἔν τί σοι παγήσεται.

489

Φιλοκλέων

ὦ Κέκροψ ἥρως ἄναξ τὰ πρὸς ποδῶν Δρακοντίδη,

490

περιορᾷς οὕτω μʼ ὑπʼ ἀνδρῶν βαρβάρων χειρούμενον,

491

οὓς ἐγὼ ʼδίδαξα κλάειν τέτταρʼ ἐς τὴν χοίνικα;

492

Χορός

εἶτα δῆτʼ οὐ πόλλʼ ἔνεστι δεινὰ τῷ γήρᾳ κακά;

493

δηλαδή· καὶ νῦν γε τούτω τὸν παλαιὸν δεσπότην

494

πρὸς βίαν χειροῦσιν, οὐδὲν τῶν πάλαι μεμνημένοι

495

διφθερῶν κἀξωμίδων, ἃς οὗτος αὐτοῖς ἠμπόλα,

496

καὶ κυνᾶς· καὶ τοὺς πόδας χειμῶνος ὄντος ὠφέλει,

497

ὥστε μὴ ῥιγῶν ἑκάστοτʼ· ἀλλὰ τούτοις γʼ οὐκ ἔνι

498

οὐδʼ ἐν ὀφθαλμοῖσιν αἰδὼς τῶν παλαιῶν ἐμβάδων.

499

Φιλοκλέων

οὐκ ἀφήσεις οὐδὲ νυνί μʼ ὦ κάκιστον θηρίον,

500

οὐδʼ ἀναμνησθεὶς ὅθʼ εὑρὼν τοὺς βότρυς κλέπτοντά σε

501

προσαγαγὼν πρὸς τὴν ἐλάαν ἐξέδειρʼ εὖ κἀνδρικῶς,

502

ὥστε σε ζηλωτὸν εἶναι; σὺ δʼ ἀχάριστος ἦσθʼ ἄρα.

503

ἀλλʼ ἄνες με καὶ σὺ καὶ σύ, πρὶν τὸν υἱὸν ἐκδραμεῖν.

504

Χορός

ἀλλὰ τούτων μὲν τάχʼ ἡμῖν δώσετον καλὴν δίκην,

505

οὐκέτʼ ἐς μακρὰν ἵνʼ εἰδῆθʼ οἷός ἐστʼ ἀνδρῶν τρόπος

506

ὀξυθύμων καὶ δικαίων καὶ βλεπόντων κάρδαμα.

507

Βδελυκλέων

παῖε παἶ ὦ Ξανθία τοὺς σφῆκας ἀπὸ τῆς οἰκίας.

508

Ξανθίας

ἀλλὰ δρῶ τοῦτʼ· ἀλλὰ καὶ σὺ τῦφε πολλῷ τῷ καπνῷ.

509

Σωσίας

οὐχὶ σοῦσθʼ; οὐκ ἐς κόρακας; οὐκ ἄπιτε; παῖε τῷ ξύλῳ.

510

Ξανθίας

καὶ σὺ προσθεὶς Αἰσχίνην ἔντυφε τὸν Σελλαρτίου.

511

ἆρʼ ἐμέλλομέν ποθʼ ὑμᾶς ἀποσοβήσειν τῷ χρόνῳ.

512

Βδελυκλέων

ἀλλὰ μὰ Δίʼ οὐ ῥᾳδίως οὕτως ἂν αὐτοὺς διέφυγες,

513

εἴπερ ἔτυχον τῶν μελῶν τῶν Φιλοκλέους βεβρωκότες.

514

Χορός

ἆρα δῆτʼ οὐκ αὐτὰ δῆλα

515

τοῖς πένησιν, ἡ τυραννὶς

516

ὡς λάθρᾳ γʼ ἐλάνθανʼ ὑπιοῦσά με,

517

εἰ σύ γʼ ὦ πόνῳ πόνηρε καὶ κομηταμυνία

518

τῶν νόμων ἡμᾶς ἀπείργεις ὧν ἔθηκεν ἡ πόλις,

519

οὔτε τινʼ ἔχων πρόφασιν

520

οὔτε λόγον εὐτράπελον,

521

αὐτὸς ἄρχων μόνος;

522

Βδελυκλέων

ἔσθʼ ὅπως ἄνευ μάχης καὶ τῆς κατοξείας βοῆς

523

ἐς λόγους ἔλθοιμεν ἀλλήλοισι καὶ διαλλαγάς;

524

Χορός

σοὐς λόγους ὦ μισόδημε καὶ μοναρχίας ἐραστά,

525

καὶ ξυνὼν Βρασίδᾳ καὶ φορῶν κράσπεδα

526

στεμμάτων τήν θʼ ὑπήνην ἄκουρον τρέφων;

527

Βδελυκλέων

νὴ Δίʼ ἦ μοι κρεῖττον ἐκστῆναι τὸ παράπαν τοῦ πατρὸς

528

μᾶλλον ἢ κακοῖς τοσούτοις ναυμαχεῖν ὁσημέραι.

529

Χορός

οὐδὲ μὴν οὐδʼ ἐν σελίνῳ σοὐστὶν οὐδʼ ἐν πηγάνῳ·

530

τοῦτο γὰρ παρεμβαλοῦμεν τῶν τριχοινίκων ἐπῶν.

531

ἀλλὰ νῦν μὲν οὐδὲν ἀλγεῖς, ἀλλʼ ὅταν ξυνήγορος

532

ταὐτὰ ταῦτα σου καταντλῇ καὶ ξυνωμότας καλῇ.

533

Βδελυκλέων

ἆρʼ ἂν ὦ πρὸς τῶν θεῶν ὑμεῖς ἀπαλλαχθεῖτέ μου;

534

ἢ δέδοκταί μοι δέρεσθαι καὶ δέρειν διʼ ἡμέρας;

535

Χορός

οὐδέποτέ γʼ, οὐχ ἕως ἄν τί μου λοιπὸν ᾖ,

536

ὅστις ἡμῶν ἐπὶ τυραννίδʼ ὧδʼ ἐστάλης.

537

Βδελυκλέων

ὡς ἅπανθʼ ὑμῖν τυραννίς ἐστι καὶ ξυνωμόται,

538

ἤν τε μεῖζον ἤν τʼ ἔλαττον πρᾶγμά τις κατηγορῇ,

539

ἧς ἐγὼ οὐκ ἤκουσα τοὔνομʼ οὐδὲ πεντήκοντʼ ἐτῶν·

540

νῦν δὲ πολλῷ τοῦ ταρίχους ἐστὶν ἀξιωτέρα,

541

ὥστε καὶ δὴ τοὔνομʼ αὐτῆς ἐν ἀγορᾷ κυλίνδεται.

542

ἢν μὲν ὠνῆταί τις ὀρφὼς μεμβράδας δὲ μὴ ʼθέλῃ,

543

εὐθέως εἴρηχʼ ὁ πωλῶν πλησίον τὰς μεμβράδας·

544

ʼοʼὗτος ὀψωνεῖν ἔοιχʼ ἅνθρωπος ἐπὶ τυραννίδι. ʼ

545

ἢν δὲ γήτειον προσαιτῇ ταῖς ἀφύαις ἥδυσμά τι,

546

ἡ λαχανόπωλις παραβλέψασά φησι θατέρῳ·

547

εἰπέ μοι, γήτειον αἰτεῖς· πότερον ἐπὶ τυραννίδι,

548

ἢ νομίζεις τὰς Ἀθήνας σοὶ φέρειν ἡδύσματα;

549

Ξανθίας

κἀμέ γʼ ἡ πόρνη χθὲς εἰσελθόντα τῆς μεσημβρίας,

550

ὅτι κελητίσαι ʼκέλευον, ὀξυθυμηθεῖσά μοι

551

ἤρετʼ εἰ τὴν Ἱππίου καθίσταμαι τυραννίδα.

552

Βδελυκλέων

ταῦτα γὰρ τούτοις ἀκούειν ἡδἔ, εἰ καὶ νῦν ἐγὼ

553

τὸν πατέρʼ ὅτι βούλομαι τούτων ἀπαλλαχθέντα τῶν

554

ὀρθροφοιτοσυκοφαντοδικοταλαιπώρων τρόπων

555

ζῆν βίον γενναῖον ὥσπερ Μόρυχος, αἰτίαν ἔχω

556

ταῦτα δρᾶν ξυνωμότης ὢν καὶ φρονῶν τυραννικά.

557

Φιλοκλέων

νὴ Δίʼ ἐν δίκῃ γʼ· ἐγὼ γὰρ οὐδʼ ἂν ὀρνίθων γάλα

558

ἀντὶ τοῦ βίου λάβοιμʼ ἂν οὗ με νῦν ἀποστερεῖς·

559

οὐδὲ χαίρω βατίσιν οὐδʼ ἐγχέλεσιν, ἀλλʼ ἥδιον ἄν

560

δικίδιον σμικρὸν φάγοιμʼ ἂν ἐν λοπάδι πεπνιγμένον.

561

Βδελυκλέων

νὴ Δίʼ εἰθίσθης γὰρ ἥδεσθαι τοιούτοις πράγμασιν·

562

ἀλλʼ ἐὰν σιγῶν ἀνάσχῃ καὶ μάθῃς ἁγὼ λέγω,

563

ἀναδιδάξειν οἴομαί σʼ ὡς πάντα ταῦθʼ ἁμαρτάνεις.

564

Φιλοκλέων

ἐξαμαρτάνω δικάζων;

565

Βδελυκλέων

καταγελώμενος μὲν οὖν

566

οὐκ ἐπαϊεις ὑπʼ ἀνδρῶν, οὓς σὺ μόνον οὐ προσκυνεῖς.

567

ἀλλὰ δουλεύων λέληθας.

568

Φιλοκλέων

παῦε δουλείαν λέγων,

569

ὅστις ἄρχω τῶν ἁπάντων.

570

Βδελυκλέων

οὐ σύ γʼ, ἀλλʼ ὑπηρετεῖς

571

οἰόμενος ἄρχειν· ἐπεὶ δίδαξον ἡμᾶς ὦ πάτερ,

572

ἥτις ἡ τιμή ʼστί σοι καρπουμένῳ τὴν Ἑλλάδα.

573

Φιλοκλέων

πάνυ γε, καὶ τούτοισί γʼ ἐπιτρέψαι ʼθέλω.

574

Βδελυκλέων

καὶ μὴν ἐγώ.

575

ἄφετέ νυν ἅπαντες αὐτόν.

576

Φιλοκλέων

καὶ ξίφος γέ μοι δότε.

577

ἢν γὰρ ἡττηθῶ λέγων σου, περιπεσοῦμαι τῷ ξίφει.

578

Βδελυκλέων

εἰπέ μοι, τί δʼ ἤν, τὸ δεῖνα, τῇ διαίτῃ μὴ ʼμμένῃς;

579

Φιλοκλέων

μηδέποτε πίοιμʼ ἀκράτου μισθὸν ἀγαθοῦ δαίμονος.

580

Χορός

νῦν δὴ τὸν ἐκ θἠμετέρου

581

γυμνασίου δεῖ τι λέγειν

582

καινόν, ὅπως φανήσει —

583

Βδελυκλέων

ἐνεγκάτω μοι δεῦρο τὴν κίστην τις ὡς τάχιστα.

584

ἀτὰρ φανεῖ ποῖός τις ὤν, ἢν ταῦτα παρακελεύῃ;

585

Χορός

μὴ κατὰ τὸν νεανίαν

586

τονδὶ λέγων. ὁρᾷς γὰρ ὥς

587

σοι μέγας ἐστὶν ἁγὼν

588

καὶ περὶ τῶν ἁπάντων,

589

εἴπερ, ὃ μὴ γένοιθʼ, οὗτός

590

σʼ ἐθέλει κρατῆσαι.

591

Βδελυκλέων

καὶ μὴν ὅσʼ ἂν λέξῃ γʼ ἁπλῶς μνημόσυνα γράψομαι ʼγώ.

592

Φιλοκλέων

τί γὰρ φάθʼ ὑμεῖς, ἢν ὁδί με τῷ λόγῳ κρατήσῃ;

593

Χορός

οὐκέτι πρεσβυτῶν ὄχλος

594

χρήσιμος ἔστʼ οὐδʼ ἀκαρῆ·

595

σκωπτόμενοι δʼ ἐν ταῖς ὁδοῖς

596

θαλλοφόροι καλούμεθʼ, ἀντωμοσιῶν

597

κελύφη.

598

ἀλλʼ ὦ περὶ τῆς πάσης μέλλων βασιλείας ἀντιλογήσειν

599

τῆς ἡμετέρας, νυνὶ θαρρῶν πᾶσαν γλῶτταν βασάνιζε.

600

Φιλοκλέων

καὶ μὴν εὐθύς γʼ ἀπὸ βαλβίδων περὶ τῆς ἀρχῆς ἀποδείξω

601

τῆς ἡμετέρας ὡς οὐδεμιᾶς ἥττων ἐστὶν βασιλείας.

602

τί γὰρ εὔδαιμον καὶ μακαριστὸν μᾶλλον νῦν ἐστὶ δικαστοῦ,

603

ἢ τρυφερώτερον ἢ δεινότερον ζῷον, καὶ ταῦτα γέροντος;

604

ὃν πρῶτα μὲν ἕρποντʼ ἐξ εὐνῆς τηροῦσʼ ἐπὶ τοῖσι δρυφάκτοις

605

ἄνδρες μεγάλοι καὶ τετραπήχεις· κἄπειτʼ εὐθὺς προσιόντι

606

ἐμβάλλει μοι τὴν χεῖρʼ ἁπαλὴν τῶν δημοσίων κεκλοφυῖαν·

607

ἱκετεύουσίν θʼ ὑποκύπτοντες τὴν φωνὴν οἰκτροχοοῦντες·

608

ʼοʼἴκτιρόν μʼ ὦ πάτερ, αἰτοῦμαί σʼ, εἰ καὐτὸς πώποθʼ ὑφείλου

609

ἀρχὴν ἄρξας ἢ ʼπὶ στρατιᾶς τοῖς ξυσσίτοις ἀγοράζων· ʼ

610

ὃς ἔμʼ οὐδʼ ἂν ζῶντʼ ᾔδειν εἰ μὴ διὰ τὴν προτέραν ἀπόφυξιν.

611

Βδελυκλέων

τουτὶ περὶ τῶν ἀντιβολούντων ἔστω τὸ μνημόσυνόν μοι.

612

Φιλοκλέων

εἶτʼ εἰσελθὼν ἀντιβοληθεὶς καὶ τὴν ὀργὴν ἀπομορχθεὶς

613

ἔνδον τούτων ὧν ἂν φάσκω πάντων οὐδὲν πεποίηκα,

614

ἀλλʼ ἀκροῶμαι πάσας φωνὰς ἱέντων εἰς ἀπόφυξιν.

615

φέρʼ ἴδω, τί γὰρ οὐκ ἔστιν ἀκοῦσαι θώπευμʼ ἐνταῦθα δικαστῇ;

616

οἱ μέν γʼ ἀποκλάονται πενίαν αὑτῶν καὶ προστιθέασι

617

κακὰ πρὸς τοῖς οὖσιν, ἕως ἀνιῶν ἂν ἰσώσῃ τοῖσιν ἐμοῖσιν·

618

οἱ δὲ λέγουσιν μύθους ἡμῖν, οἱ δʼ Αἰσώπου τι γέλοιον·

619

οἱ δὲ σκώπτουσʼ, ἵνʼ ἐγὼ γελάσω καὶ τὸν θυμὸν καταθῶμαι.

620

κἂν μὴ τούτοις ἀναπειθώμεσθα, τὰ παιδάριʼ εὐθὺς ἀνέλκει

621

τὰς θηλείας καὶ τοὺς υἱεῖς τῆς χειρός, ἐγὼ δʼ ἀκροῶμαι·

622

τὰ δὲ συγκύψανθʼ ἅμα βληχᾶται· κἄπειθʼ ὁ πατὴρ ὑπὲρ αὐτῶν

623

ὥσπερ θεὸν ἀντιβολεῖ με τρέμων τῆς εὐθύνης ἀπολῦσαι·

624

εἰ μὲν χαίρεις ἀρνὸς φωνῇ, παιδὸς φωνὴν ἐλεήσαις·

625

εἰ δʼ αὖ τοῖς χοιριδίοις χαίρω, θυγατρὸς φωνῇ με πιθέσθαι.

626

χἠμεῖς αὐτῷ τότε τῆς ὀργῆς ὀλίγον τὸν κόλλοπʼ ἀνεῖμεν.

627

ἆρʼ οὐ μεγάλη τοῦτʼ ἔστʼ ἀρχὴ καὶ τοῦ πλούτου καταχήνη;

628

Βδελυκλέων

δεύτερον αὖ σου τουτὶ γράφομαι, τὴν τοῦ πλούτου καταχήνην·

629

καὶ τἀγαθά μοι μέμνησʼ ἅχεις φάσκων τῆς Ἑλλάδος ἄρχειν.

630

Φιλοκλέων

παίδων τοίνυν δοκιμαζομένων αἰδοῖα πάρεστι θεᾶσθαι.

631

κἂν Οἴαγρος εἰσέλθῃ φεύγων, οὐκ ἀποφεύγει πρὶν ἂν ἡμῖν

632

ἐκ τῆς Νιόβης εἴπῃ ῥῆσιν τὴν καλλίστην ἀπολέξας.

633

κἂν αὐλητής γε δίκην νικᾷ, ταύτης ἡμῖν ἐπίχειρα

634

ἐν φορβειᾷ τοῖσι δικασταῖς ἔξοδον ηὔλησʼ ἀπιοῦσι.

635

κἂν ἀποθνῄσκων ὁ πατήρ τῳ δῷ καταλείπων παῖδʼ ἐπίκληρον,

636

κλάειν ἡμεῖς μακρὰ τὴν κεφαλὴν εἰπόντες τῇ διαθήκῃ

637

καὶ τῇ κόγχῃ τῇ πάνυ σεμνῶς τοῖς σημείοισιν ἐπούσῃ,

638

ἔδομεν ταύτην ὅστις ἂν ἡμᾶς ἀντιβολήσας ἀναπείσῃ.

639

καὶ ταῦτʼ ἀνυπεύθυνοι δρῶμεν, τῶν δʼ ἄλλων οὐδεμἴ ἀρχή.

640

Βδελυκλέων

τουτὶ γάρ τοι σεμνόν, τούτων ὧν εἴρηκας μακαρίζω·

641

τῆς δʼ ἐπικλήρου τὴν διαθήκην ἀδικεῖς ἀνακογχυλιάζων.

642

Φιλοκλέων

ἔτι δʼ ἡ βουλὴ χὠ δῆμος ὅταν κρῖναι μέγα πρᾶγμʼ ἀπορήσῃ

643

ἐψήφισται τοὺς ἀδικοῦντας τοῖσι δικασταῖς παραδοῦναι·

644

εἶτʼ Εὔαθλος χὠ μέγας οὗτος Κολακώνυμος ἀσπιδαποβλὴς

645

οὐχὶ προδώσειν ἡμᾶς φασίν, περὶ τοῦ πλήθους δὲ μαχεῖσθαι.

646

κἀν τῷ δήμῳ γνώμην οὐδεὶς πώποτʼ ἐνίκησεν, ἐὰν μὴ

647

εἴπῃ τὰ δικαστήριʼ ἀφεῖναι πρώτιστα μίαν δικάσαντας·

648

αὐτὸς δὲ Κλέων ὁ κεκραξιδάμας μόνον ἡμᾶς οὐ περιτρώγει,

649

ἀλλὰ φυλάττει διὰ χειρὸς ἔχων καὶ τὰς μυίας ἀπαμύνει.

650

σὺ δὲ τὸν πατέρʼ οὐδʼ ὁτιοῦν τούτων τὸν σαυτοῦ πώποτʼ ἔδρασας.

651

ἀλλὰ Θέωρος, καίτοὐστὶν ἀνὴρ Εὐφημίου οὐδὲν ἐλάττων,

652

τὸν σφόγγον ἔχων ἐκ τῆς λεκάνης τἀμβάδιʼ ἡμῶν περικωνεῖ.

653

σκέψαι μʼ ἀπὸ τῶν ἀγαθῶν οἵων ἀποκλῄεις καὶ κατερύκεις,

654

ἣν δουλείαν οὖσαν ἔφασκες καὶ ὑπηρεσίαν ἀποδείξειν.

655

Βδελυκλέων

ἔμπλησο λέγων· πάντως γάρ τοι παύσει ποτὲ κἀναφανήσει

656

πρωκτὸς λουτροῦ περιγιγνόμενος τῆς ἀρχῆς τῆς περισέμνου.

657

Φιλοκλέων

ὃ δέ γʼ ἥδιστον τούτων ἐστὶν πάντων, οὗ ʼγὼ ʼπελελήσμην,

658

ὅταν οἴκαδʼ ἴω τὸν μισθὸν ἔχων, κἄπειθʼ ἥκονθʼ ἅμα πάντες

659

ἀσπάζωνται διὰ τἀργύριον, καὶ πρῶτα μὲν ἡ θυγάτηρ με

660

ἀπονίζῃ καὶ τὼ πόδʼ ἀλείφῃ καὶ προσκύψασα φιλήσῃ

661

καὶ παππίζουσʼ ἅμα τῇ γλώττῃ τὸ τριώβολον ἐκκαλαμᾶται.

662

καὶ τὸ γύναιόν μʼ ὑποθωπεῦσαν φυστὴν μᾶζαν προσενέγκῃ,

663

κἄπειτα καθεζομένη παρʼ ἐμοὶ προσαναγκάζῃ, ʼφάγε τουτί,

664

ἔντραγε τουτί· ʼ τούτοισιν ἐγὼ γάνυμαι, κοὐ μή με δεήσῃ

665

ἐς σὲ βλέψαι καὶ τὸν ταμίαν, ὁπότʼ ἄριστον παραθήσει

666

καταρασάμενος καὶ τονθορύσας. ἀλλʼ ἢν μή μοι ταχὺ μάξῃ,

667

τάδε κέκτημαι πρόβλημα κακῶν, σκευὴν βελέων ἀλεωρήν.

668

κἂν οἶνόν μοι μὴ ʼγχῇς σὺ πιεῖν, τὸν ὄνον τόνδʼ ἐσκεκόμισμαι

669

οἴνου μεστόν, κᾆτʼ ἐγχέομαι κλίνας· οὗτος δὲ κεχηνὼς

670

βρωμησάμενος τοῦ σοῦ δίνου μέγα καὶ στράτιον κατέπαρδεν.

671

ἆρʼ οὐ μεγάλην ἀρχὴν ἄρχω καὶ τοῦ Διὸς οὐδὲν ἐλάττω,

672

ὅστις ἀκούω ταὔθʼ ἅπερ ὁ Ζεύς;

673

ἢν γοῦν ἡμεῖς θορυβήσωμεν,

674

πᾶς τίς φησιν τῶν παριόντων,

675

οἷον βροντᾷ τὸ δικαστήριον,

676

ὦ Ζεῦ βασιλεῦ.

677

κἂν ἀστράψω, ποππύζουσιν

678

κἀγκεχόδασίν μʼ οἱ πλουτοῦντες

679

καὶ πάνυ σεμνοί.

680

καὶ σὺ δέδοικάς με μάλιστʼ αὐτός·

681

νὴ τὴν Δήμητρα δέδοικας, ἐγὼ δʼ

682

ἀπολοίμην εἴ σε δέδοικα.

683

Χορός

οὐπώποθʼ οὕτω καθαρῶς

684

οὐδενὸς ἠκούσαμεν οὐδὲ

685

ξυνετῶς λέγοντος.

686

Φιλοκλέων

οὔκ, ἀλλʼ ἐρήμας ᾤεθʼ οὕτω ῥᾳδίως τρυγήσειν.

687

καλῶς γὰρ ᾔδειν ὡς ἐγὼ ταύτῃ κράτιστός εἰμι.

688

Χορός

ὡς δʼ ἐπὶ πάντʼ ἐλήλυθεν

689

κοὐδὲν παρῆλθεν, ὥστʼ ἔγωγʼ

690

ηὐξανόμην ἀκούων,

691

κἀν μακάρων δικάζειν

692

αὐτὸς ἔδοξα νήσοις,

693

ἡδόμενος λέγοντι.

694

Φιλοκλέων

ὡς οὗτος ἤδη σκορδινᾶται κἄστιν οὐκ ἐν αὑτοῦ.

695

Βδελυκλέων

ἦ μὴν ἐγώ σε τήμερον σκύτη βλέπειν ποιήσω.

696

Χορός

δεῖ δέ σε παντοίας πλέκειν

697

εἰς ἀπόφυξιν παλάμας.

698

τὴν γὰρ ἐμὴν ὀργὴν πεπᾶναι

699

χαλεπὸν νεανίᾳ

700

μὴ πρὸς ἐμοῦ λέγοντι.

701

πρὸς ταῦτα μύλην ἀγαθὴν ὥρα ζητεῖν σοι καὶ νεόκοπτον,

702

ἢν μή τι λέγῃς, ἥτις δυνατὴ τὸν ἐμὸν θυμὸν κατερεῖξαι.

703

Βδελυκλέων

χαλεπὸν μὲν καὶ δεινῆς γνώμης καὶ μείζονος ἢ ʼπὶ τρυγῳδοῖς

704

ἰάσασθαι νόσον ἀρχαίαν ἐν τῇ πόλει ἐντετοκυῖαν.

705

ἀτὰρ ὦ πάτερ ἡμέτερε Κρονίδη —

706

Φιλοκλέων

παῦσαι καὶ μὴ πατέριζε.

707

εἰ μὴ γὰρ ὅπως δουλεύω ʼγώ, τουτὶ ταχέως με διδάξεις,

708

οὐκ ἔστιν ὅπως οὐχὶ τεθνήξεις, κἂν χρῇ σπλάγχνων μʼ ἀπέχεσθαι.

709

Βδελυκλέων

ἀκρόασαί νυν ὦ παππίδιον χαλάσας ὀλίγον τὸ μέτωπον·

710

καὶ πρῶτον μὲν λόγισαι φαύλως, μὴ ψήφοις ἀλλʼ ἀπὸ χειρός,

711

τὸν φόρον ἡμῖν ἀπὸ τῶν πόλεων συλλήβδην τὸν προσιόντα·

712

κἄξω τούτου τὰ τέλη χωρὶς καὶ τὰς πολλὰς ἑκατοστάς,

713

πρυτανεῖα μέταλλʼ ἀγορὰς λιμένας μεσθοὺς καὶ δημιόπρατα.

714

τούτων πλήρωμα τάλαντʼ ἐγγὺς δισχίλια γίγνεται ἡμῖν.

715

ἀπὸ τούτου νυν κατάθες μισθὸν τοῖσι δικασταῖς ἐνιαυτοῦ

716

ἓξ χιλιάσιν, κοὔπω πλείους ἐν τῇ χώρᾳ κατένασθεν,

717

γίγνεται ἡμῖν ἑκατὸν δήπου καὶ πεντήκοντα τάλαντα.

718

Φιλοκλέων

οὐδʼ ἡ δεκάτη τῶν προσιόντων ἡμῖν ἄρʼ ἐγίγνεθʼ ὁ μισθός.

719

Βδελυκλέων

μὰ Δίʼ οὐ μέντοι.

720

Φιλοκλέων

καὶ ποῖ τρέπεται δὴ ʼπειτα τὰ χρήματα τἄλλα;

721

Βδελυκλέων

ἐς τούτους τοὺς οὐχὶ προδώσω τὸν Ἀθηναίων κολοσυρτόν,

722

ἀλλὰ μαχοῦμαι περὶ τοῦ πλήθους ἀεί. σὺ γὰρ ὦ πάτερ αὐτοὺς

723

ἄρχειν αἱρεῖ σαυτοῦ τούτοις τοῖς ῥηματίοις περιπεφθείς.

724

κᾆθʼ οὗτοι μὲν δωροδοκοῦσιν κατὰ πεντήκοντα τάλαντα

725

ἀπὸ τῶν πόλεων ἐπαπειλοῦντες τοιαυτὶ κἀναφοβοῦντες,

726

δώσετε τὸν φόρον, ἢ βροντήσας τὴν πόλιν ὑμῶν ἀνατρέψω.

727

σὺ δὲ τῆς ἀρχῆς ἀγαπᾷς τῆς σῆς τοὺς ἀργελόφους περιτρώγων.

728

οἱ δὲ ξύμμαχοι ὡς ᾔσθηνται τὸν μὲν σύρφακα τὸν ἄλλον

729

ἐκ κηθαρίον λαγαριζόμενον καὶ τραγαλιζοντα τὸ μηδέν,

730

σὲ μὲν ἡγοῦνται Κόννου ψῆφον, τούτοισι δὲ δωροφοροῦσιν

731

ὕρχας οἶνον δάπιδας τυρὸν μέλι σήσαμα προσκεφάλαια

732

φιάλας χλανίδας στεφάνους ὅρμους ἐκπώματα πλουθυγιείαν·

733

σοὶ δʼ ὧν ἄρχεις, πολλὰ μὲν ἐν γῇ πολλὰ δʼ ἐφʼ ὑγρᾷ πιτυλεύσας,

734

οὐδεὶς οὐδὲ σκορόδου κεφαλὴν τοῖς ἑψητοῖσι δίδωσιν.

735

Φιλοκλέων

μὰ Δίʼ ἀλλὰ παρʼ Εὐχαρίδου καὐτὸς τρεῖς γʼ ἄγλιθας μετέπεμψα.

736

ἀλλʼ αὐτήν μοι τὴν δουλείαν οὐκ ἀποφαίνων ἀποκναίεις.

737

Βδελυκλέων

οὐ γὰρ μεγάλη δουλεία ʼστὶν τούτους μὲν ἅπαντας ἐν ἀρχαῖς

738

αὐτούς τʼ εἶναι καὶ τοὺς κόλακας τοὺς τούτων μισθοφοροῦντας;

739

σοὶ δʼ ἤν τις δῷ τοὺς τρεῖς ὀβολούς, ἀγαπᾷς· οὓς αὐτὸς ἐλαύνων

740

καὶ πεζομαχῶν καὶ πολιορκῶν ἐκτήσω πολλὰ πονήτας.

741

καὶ πρὸς τούτοις ἐπιταττόμενος φοιτᾷς, ὃ μάλιστά μʼ ἀπάγχει,

742

ὅταν εἰσελθὸν μειράκιόν σοι κατάπυγον, Χαιρέου υἱός,

743

ὡδὶ διαβὰς διακινηθεὶς τῷ σώματι καὶ τρυφερανθείς,

744

ἥκειν εἴπῃ πρῲ κἀν ὥρᾳ δικάσονθʼ, ὡς ὅστις ἂν ὑμῶν

745

ὕστερος ἔλθῃ τοῦ σημείου, τὸ τριώβολον οὐ κομιεῖται·

746

αὐτὸς δὲ φέρει τὸ συνηγορικὸν δραχμήν, κἂν ὕστερος ἔλθῃ·

747

καὶ κοινωνῶν τῶν ἀρχόντων ἑτέρῳ τινὶ τῶν μεθʼ ἑαυτοῦ,

748

ἤν τίς τι διδῷ τῶν φευγόντων, ξυνθέντε τὸ πρᾶγμα δύʼ ὄντε

749

ἐσπουδάκατον, κᾆθʼ ὡς πρίονθʼ ὁ μὲν ἕλκει ὁ δʼ ἀντενέδωκε·

750

σὺ δὲ χασκάζεις τὸν κωλακρέτην, τὸ δὲ πραττόμενόν σε λέληθεν.

751

Φιλοκλέων

ταυτί με ποιοῦσʼ; οἴμοι τί λέγεις; ὥς μου τὸν θῖνα ταράττεις,

752

καὶ τὸν νοῦν μου προσάγεις μᾶλλον, κοὐκ οἶδʼ ὅ τι χρῆμά με ποιεῖς.

753

Βδελυκλέων

σκέψαι τοίνυν ὡς ἐξόν σοι πλουτεῖν καὶ τοῖσιν ἅπασιν

754

ὑπὸ τῶν ἀεὶ δημιζόντων οὐκ οἶδʼ ὅπῃ ἐγκεκύκλησαι,

755

ὅστις πόλεων ἄρχων πλείστων ἀπὸ τοῦ Πόντου μέχρι Σαρδοῦς

756

οὐκ ἀπολαύεις πλὴν τοῦθʼ ὃ φέρεις ἀκαρῆ· καὶ τοῦτʼ ἐρίῳ σοι

757

ἐνστάζουσιν κατὰ μικρὸν ἀεὶ τοῦ ζῆν ἕνεχʼ ὥσπερ ἔλαιον.

758

βούλονται γάρ σε πένητʼ εἶναι· καὶ τοῦθʼ ὧν οὕνεκʼ ἐρῶ σοι,

759

ἵνα γιγνώσκῃς τὸν τιθασευτήν, κᾆθʼ ὅταν οὗτός γʼ ἐπισίξῃ

760

ἐπὶ τῶν ἐχθρῶν τινʼ ἐπιρρύξας, ἀγρίως αὐτοῖς ἐπιπηδᾷς.

761

εἰ γὰρ ἐβούλοντο βίον πορίσαι τῷ δήμῳ, ῥᾴδιον ἦν ἄν.

762

εἰσίν γε πόλεις χίλιαι αἳ νῦν τὸν φόρον ἡμῖν ἀπάγουσι·

763

τούτων εἴκοσιν ἄνδρας βόσκειν εἴ τις προσέταξεν ἑκάστῃ,

764

δύο μυριάδʼ ἂν τῶν δημοτικῶν ἔζων ἐν πᾶσι λαγῴοις

765

καὶ στεφάνοισιν παντοδαποῖσιν καὶ πυριάτῃ,

766

ἄξια τῆς γῆς ἀπολαύοντες καὶ τοῦ ʼν Μαραθῶνι τροπαίου.

767

νῦν δʼ ὥσπερ ἐλαολόγοι χωρεῖθʼ ἅμα τῷ τὸν μισθὸν ἔχοντι.

768

Φιλοκλέων

οἴμοι τί πέπονθʼ; ὡς νάρκη μου κατὰ τῆς χειρὸς καταχεῖται,

769

καὶ τὸ ξίφος οὐ δύναμαι κατέχειν, ἀλλʼ ἤδη μαλθακός εἰμι.

770

Βδελυκλέων

ἀλλʼ ὁπόταν μὲν δείσωσʼ αὐτοί, τὴν Εὔβοιαν διδόασιν

771

ὑμῖν καὶ σῖτον ὑφίστανται κατὰ πεντήκοντα μεδίμνους

772

ποριεῖν· ἔδοσαν δʼ οὐπώποτέ σοι πλὴν πρώην πέντε μεδίμνους,

773

καὶ ταῦτα μόλις ξενίας φεύγων ἔλαβες κατὰ χοίνικα κριθῶν.

774

ὧν οὕνεκʼ ἐγώ σʼ ἀπέκλῃον ἀεὶ

775

βόσκειν ἐθέλων καὶ μὴ τούτους

776

ἐγχάσκειν σοι στομφάζοντας.

777

καὶ νῦν ἀτεχνῶς ἐθέλω παρέχειν

778

ὅ τι βούλει σοι,

779

πλὴν κωλακρέτου γάλα πίνειν.

780

Χορός

ἦ που σοφὸς ἦν ὅστις ἔφασκεν, πρὶν ἂν ἀμφοῖν μῦθον ἀκούσῃς,

781

οὐκ ἂν δικάσαις. σὺ γὰρ οὖν νῦν μοι νικᾶν πολλῷ δεδόκησαι·

782

ὥστʼ ἤδη τὴν ὀργὴν χαλάσας τοὺς σκίπωνας καταβάλλω.

783

ἀλλʼ ὦ τῆς ἡλικίας ἡμῖν τῆς αὐτῆς συνθιασῶτα,

784

πιθοῦ πιθοῦ λόγοισι, μηδʼ ἄφρων γένῃ

785

μηδʼ ἀτενὴς ἄγαν ἀτεράμων τʼ ἀνήρ.

786

εἴθʼ ὤφελέν μοι κηδεμὼν ἢ ξυγγενὴς

787

εἶναί τις ὅστις τοιαῦτʼ ἐνουθέτει.

788

σοὶ δὲ νῦν τις θεῶν παρὼν ἐμφανὴς

789

ξυλλαμβάνει τοῦ πράγματος,

790

καὶ δῆλός ἐστιν εὖ ποιῶν·

791

σὺ δὲ παρὼν δέχου.

792

Βδελυκλέων

καὶ μὴν θρέψω γʼ αὐτὸν παρέχων

793

ὅσα πρεσβύτῃ ξύμφορα, χόνδρον

794

λείχειν, χλαῖναν μαλακήν, σισύραν,

795

πόρνην, ἥτις τὸ πέος τρίψει

796

καὶ τὴν ὀσφῦν.

797

ἀλλʼ ὅτι σιγᾷ κοὐδὲν γρύζει,

798

τοῦτʼ οὐ δύναταί με προσέσθαι.

799

Χορός

νενουθέτηκεν αὑτὸν ἐς τὰ πράγμαθʼ, οἶς

800

τότʼ ἐπεμαίνετʼ· ἔγνωκε γὰρ ἀρτίως,

801

λογίζεταί τʼ ἐκεῖνα πάνθʼ ἁμαρτίας

802

ἃ σοῦ κελεύοντος οὐκ ἐπείθετο.

803

νῦν δʼ ἴσως τοῖσι σοῖς λόγοις πείθεται

804

καὶ σωφρονεῖ μέντοι μεθιστὰς

805

ἐς τὸ λοιπὸν τὸν τρόπον

806

πιθόμενός τέ σοι.

807

Φιλοκλέων

ἰώ μοί μοι.

808

Βδελυκλέων

οὗτος τί βοᾷς;

809

Φιλοκλέων

μή μοι τούτων μηδὲν ὑπισχνοῦ.

810

κείνων ἔραμαι, κεῖθι γενοίμαν,

811

ἵνʼ ὁ κῆρύξ φησι, ʼτίς ἀψήφιστος; ἀνιστάσθω. ʼ

812

κἀπισταίην ἐπὶ τοῖς κημοῖς

813

ψηφιζομένων ὁ τελευταῖος.

814

σπεῦδʼ ὦ ψυχή. ποῦ μοι ψυχή;

815

πάρες ὦ σκιερά. μὰ τὸν Ἡρακλέα

816

μή νυν ἔτʼ ἐγὼ ʼν τοῖσι δικασταῖς

817

κλέπτοντα Κλέωνα λάβοιμι.

818

Βδελυκλέων

ἴθʼ ὦ πάτερ πρὸς τῶν θεῶν ἐμοὶ πιθοῦ.

819

Φιλοκλέων

τί σοι πίθωμαι; λέγʼ ὅ τι βούλει πλὴν ἑνός.

820

Βδελυκλέων

ποίου; φέρʼ ἴδω.

821

Φιλοκλέων

τοῦ μὴ δικάζειν. τοῦτο δὲ

822

Ἅιδης διακρινεῖ πρότερον ἢ ʼγὼ πείσομαι.

823

Βδελυκλέων

σὺ δʼ οὖν, ἐπειδὴ τοῦτο κεχάρηκας ποιῶν,

824

ἐκεῖσε μὲν μηκέτι βάδιζʼ, ἀλλʼ ἐνθάδε

825

αὐτοῦ μένων δίκαζε τοῖσιν οἰκέταις.

826

Φιλοκλέων

περὶ τοῦ; τί ληρεῖς;

827

Βδελυκλέων

ταὔθʼ ἅπερ ἐκεῖ πράττεται·

828

ὅτι τὴν θύραν ἀνέῳξεν ἡ σηκὶς λάθρᾳ,

829

ταύτης ἐπιβολὴν ψηφιεῖ μίαν μόνην.

830

πάντως δὲ κἀκεῖ ταῦτʼ ἔδρας ἑκάστοτε.

831

καὶ ταῦτα μέν νυν εὐλόγως, ἢν ἐξέχῃ

832

ἕλη κατʼ ὄρθρον, ἡλιάσει πρὸς ἥλιον·

833

ἐὰν δὲ νείφῃ, πρὸς τὸ πῦρ καθήμενος·

834

ὕοντος εἴσει· κἄν ἔγρῃ μεσημβρινός,

835

οὐδείς σʼ ἀποκλῄσει θεσμοθέτης τῇ κιγκλίδι.

836

Φιλοκλέων

τουτί μʼ ἀρέσκει.

837

Βδελυκλέων

πρὸς δὲ τούτοις γʼ, ἢν δίκην

838

λέγῃ μακράν τις, οὐχὶ πεινῶν ἀναμενεῖς

839

δάκνων σεαυτὸν καὶ τὸν ἀπολογούμενον.

840

Φιλοκλέων

πῶς οὖν διαγιγνώσκειν καλῶς δυνήσομαι

841

ὥσπερ πρότερον τὰ πράγματʼ ἔτι μασώμενος;

842

Βδελυκλέων

πολλῷ γʼ ἄμεινον· καὶ λέγεται γὰρ τουτογί,

843

ὡς οἱ δικασταὶ ψευδομένων τῶν μαρτύρων

844

μόλις τὸ πρᾶγμʼ ἔγνωσαν ἀναμασώμενοι.

845

Φιλοκλέων

ἀνά τό με πείθεις. ἀλλʼ ἐκεῖνʼ οὔπω λέγεις,

846

τὸν μισθὸν ὁπόθεν λήψομαι.

847

Βδελυκλέων

παρʼ ἐμοῦ.

848

Φιλοκλέων

καλῶς,

849

ὁτιὴ κατʼ ἐμαυτὸν κοὐ μεθʼ ἑτέρου λήψομαι.

850

αἴσχιστα γάρ τοί μʼ ἠργάσατο Λυσίστρατος

851

ὁ σκωπτόλης. δραχμὴν μετʼ ἐμοῦ πρώην λαβὼν

852

ἐλθὼν διεκερματίζετʼ ἐν τοῖς ἰχθύσιν,

853

κἄπειτʼ ἐνέθηκε τρεῖς λοπίδας μοι κεστρέων·

854

κἀγὼ ʼνέκαψʼ· ὀβολοὺς γὰρ ᾠόμην λαβεῖν·

855

κᾆτα βδελυχθεὶς ὀσφρόμενος ἐξέπτυσα·

856

κᾆθʼ εἷλκον αὐτόν.

857

Βδελυκλέων

ὁ δὲ τί πρὸς ταῦτʼ εἶφʼ;

858

Φιλοκλέων

ὅ τι;

859

ἀλεκτρυόνος μʼ ἔφασκε κοιλίαν ἔχειν·

860

ταχὺ γοῦν καθέψεις τἀργύριον, ἦ δʼ ὃς λέγων.

861

Βδελυκλέων

ὁρᾷς ὅσον καὶ τοῦτο δῆτα κερδανεῖς.

862

Φιλοκλέων

οὐ πάνυ τι μικρόν. ἀλλʼ ὅπερ μέλλεις ποίει.

863

Βδελυκλέων

ἀνάμενέ νυν· ἐγὼ δὲ ταῦθʼ ἥξω φέρων.

864

Φιλοκλέων

ὅρα τὸ χρῆμα, τὰ λόγιʼ ὡς περαίνεται.

865

ἠκηκόη γὰρ ὡς Ἀθηναῖοί ποτε

866

δικάσοιεν ἐπὶ ταῖς οἰκίαισι τὰς δίκας,

867

κἀν τοῖς προθύροις ἐνοικοδομήσοι πᾶς ἀνὴρ

868

αὑτῷ δικαστηρίδιον μικρὸν πάνυ,

869

ὥσπερ Ἑκάταιον, πανταχοῦ πρὸ τῶν θυρῶν.

870

Βδελυκλέων

ἰδού, τί ἔτʼ ἐρεῖς; ὡς ἅπαντʼ ἐγὼ φέρω

871

ὅσαπερ ἔφασκον, κἄτι πολλῷ πλείονα.

872

ἀμὶς μέν, ἢν οὐρητιάσῃς, αὑτηὶ

873

παρά σοι κρεμήσετʼ ἐγγὺς ἐπὶ τοῦ παττάλου.

874

Φιλοκλέων

σοφόν γε τουτὶ καὶ γέροντι πρόσφορον

875

ἐξηῦρες ἀτεχνῶς φάρμακον στραγγουρίας.

876

Βδελυκλέων

καὶ πῦρ γε τουτί· καὶ προσέστηκεν φακῆ

877

ῥοφεῖν, ἐὰν δέῃ τι.

878

Φιλοκλέων

τοῦτʼ αὖ δεξιόν·

879

κἂν γὰρ πυρέττω, τόν γε μισθὸν λήψομαι.

880

αὐτοῦ μένων γὰρ τὴν φακῆν ῥοφήσομαι.

881

ἀτὰρ τί τὸν ὄρνιν ὡς ἔμʼ ἐξηνέγκατε;

882

Βδελυκλέων

ἵνα γʼ, ἢν καθεύδῃς ἀπολογουμένου τινός,

883

ᾄδων ἄνωθεν ἐξεγείρῃ σʼ οὑτοσί.

884

Φιλοκλέων

ἓν ἔτι ποθῶ, τὰ δʼ ἄλλʼ ἀρέσκει μοι.

885

Βδελυκλέων

τὸ τί;

886

Φιλοκλέων

θἠρῷον εἴ πως ἐκκομίσαις τὸ τοῦ Λύκου.

887

Βδελυκλέων

πάρεστι τουτί, καὐτὸς ἅναξ οὑτοσί.

888

Φιλοκλέων

ὦ δέσποθʼ ἥρως ὡς χαλεπὸς ἄρʼ ἦσθʼ ἰδεῖν.

889

Βδελυκλέων

οἷόσπερ ἡμῖν φαίνεται Κλεώνυμος.

890

Φιλοκλέων

οὔκουν ἔχει γʼ οὐδʼ αὐτὸς ἥρως ὢν ὅπλα.

891

Βδελυκλέων

εἰ θᾶττον ἐκαθίζου σύ, θᾶττον ἂν δίκην

892

ἐκάλουν.

893

Φιλοκλέων

κάλει νυν, ὡς κάθημαι ʼγὼ πάλαι.

894

Βδελυκλέων

φέρε νυν τίνʼ αὐτῷ πρῶτον εἰσαγάγω δίκην;

895

τί τίς κακὸν δέδρακε τῶν ἐν τᾠκίᾳ;

896

ἡ Θρᾷττα προσκαύσασα πρώην τὴν χύτραν —

897

Φιλοκλέων

ἐπίσχες οὗτος· ὡς ὀλίγου μʼ ἀπώλεσας.

898

ἄνευ δρυφάκτου τὴν δίκην μέλλεις καλεῖν,

899

ὃ πρῶτον ἡμῖν τῶν ἱερῶν ἐφαίνετο;

900

Βδελυκλέων

μὰ τὸν Δίʼ οὐ πάρεστιν.

901

Φιλοκλέων

ἀλλʼ ἐγὼ δραμὼν

902

αὐτὸς κομιοῦμαι τό γε παραυτίκʼ ἔνδοθεν.

903

Βδελυκλέων

τί ποτε τὸ χρῆμʼ; ὡς δεινὸν ἡ φιλοχωρία.

904

Σωσίας

βάλλʼ ἐς κόρακας. τοιουτονὶ τρέφειν κύνα.

905

Βδελυκλέων

τί δʼ ἔστιν ἐτεόν;

906

Σωσίας

οὐ γὰρ ὁ Λάβης ἀρτίως

907

ὁ κύων παρᾴξας ἐς τὸν ἰπνὸν ὑφαρπάσας

908

τροφαλίδα τυροῦ Σικελικὴν κατεδήδοκεν;

909

Βδελυκλέων

τοῦτʼ ἆρα πρῶτον τἀδίκημα τῷ πατρὶ

910

εἰσακτέον μοι· σὺ δὲ κατηγόρει παρών.

911

Σωσίας

μὰ Δίʼ οὐκ ἔγωγʼ· ἀλλʼ ἅτερός φησιν κύων

912

κατηγορήσειν, ἤν τις εἰσάγῃ γραφήν.

913

Βδελυκλέων

ἴθι νυν ἄγʼ αὐτὼ δεῦρο.

914

Σωσίας

ταῦτα χρὴ ποιεῖν.

915

Βδελυκλέων

τουτὶ τί ἔστι;

916

Φιλοκλέων

χοιροκομεῖον Ἑστίας.

917

Βδελυκλέων

εἶθʼ ἱεροσυλήσας φέρεις;

918

Φιλοκλέων

οὔκ, ἀλλʼ ἵνα

919

ἀφʼ Ἑστίας ἀρχόμενος ἐπιτρίψω τινά.

920

ἀλλʼ εἴσαγʼ ἀνύσας· ὡς ἐγὼ τιμᾶν βλέπω.

921

Βδελυκλέων

φέρε νυν ἐνέγκω τὰς σανίδας καὶ τὰς γραφάς.

922

Φιλοκλέων

οἴμοι διατρίβεις κἀπολεῖς τριψημερῶν·

923

ἐγὼ δʼ ἀλοκίζειν ἐδεόμην τὸ χωρίον.

924

Βδελυκλέων

ἰδού.

925

Φιλοκλέων

κάλει νυν.

926

Βδελυκλέων

ταῦτα δή. τίς οὑτοσὶ

927

ὁ πρῶτός ἐστιν;

928

Φιλοκλέων

ἐς κόρακας, ὡς ἄχθομαι

929

ὁτιὴ ʼπελαθόμην τοὺς καδίσκους ἐκφέρειν.

930

Βδελυκλέων

οὗτος σὺ ποῖ θεῖς;

931

Φιλοκλέων

ἐπὶ καδίσκους.

932

Βδελυκλέων

μη δαμῶς.

933

ἐγὼ γὰρ εἶχον τούσδε τοὺς ἀρυστίχους.

934

Φιλοκλέων

κάλλιστα τοίνυν· πάντα γὰρ πάρεστι νῷν

935

ὅσων δεόμεθα, πλήν γε δὴ τῆς κλεψύδρας.

936

Βδελυκλέων

ἡδὶ δὲ δὴ τίς ἐστιν; οὐχὶ κλεψύδρα;

937

Φιλοκλέων

εὖ γʼ ἐκπορίζεις αὐτὰ κἀπιχωρίως.

938

Βδελυκλέων

ἀλλʼ ὡς τάχιστα πῦρ τις ἐξενεγκάτω

939

καὶ μυρρίνας καὶ τὸν λιβανωτὸν ἔνδοθεν,

940

ὅπως ἂν εὐξώμεσθα πρῶτα τοῖς θεοῖς.

941

Χορός

καὶ μὴν ἡμεῖς ἐπὶ ταῖς σπονδαῖς

942

καὶ ταῖς εὐχαῖς

943

φήμην ἀγαθὴν λέξομεν ὑμῖν,

944

ὅτι γενναίως ἐκ τοῦ πολέμου

945

καὶ τοῦ νείκους ξυνεβήτην.

946

Βδελυκλέων

εὐφημία μὲν πρῶτα νῦν ὑπαρχέτω.

947

Χορός

ὦ Φοῖβʼ Ἄπολλον Πύθιʼ ἐπʼ ἀγαθῇ τύχῃ

948

τὸ πρᾶγμʼ ὃ μηχανᾶται

949

ἔμπροσθεν οὗτος τῶν θυρῶν,

950

ἅπασιν ἡμῖν ἁρμόσαι

951

παυσαμένοις πλάνων.

952

ἰήιε Παιάν.

953

Βδελυκλέων

ὦ δέσποτʼ ἄναξ γεῖτον ἀγυιεῦ προθύρου προπύλαιε,

954

δέξαι τελετὴν καινὴν ὦναξ, ἣν τῷ πατρὶ καινοτομοῦμεν,

955

παῦσόν τʼ αὐτοῦ τοῦτο τὸ λίαν στρυφνὸν καὶ πρίνινον ἦθος,

956

ἀντὶ σιραίου μέλιτος μικρὸν τῷ θυμιδίῳ παραμείξας·

957

ἤδη δʼ εἶναι τοῖς ἀνθρώποις

958

ἤπιον αὐτόν,

959

τοὺς φεύγοντάς τʼ ἐλεεῖν μᾶλλον

960

τῶν γραψαμένων

961

κἀπιδακρύειν ἀντιβολούντων,

962

καὶ παυσάμενον τῆς δυσκολίας

963

ἀπὸ τῆς ὀργῆς

964

τὴν ἀκαλήφην ἀφελέσθαι.

965

Χορός

ξυνευχόμεσθα ταὐτά σοι κἀπᾴδομεν

966

νέαισιν ἀρχαῖς ἕνεκα τῶν προλελεγμένων.

967

εὖνοι γάρ ἐσμεν ἐξ οὗ

968

τὸν δῆμον ᾐσθόμεσθά σου

969

φιλοῦντος ὡς οὐδεὶς ἀνὴρ

970

τῶν γε νεωτέρων.

971

ἰήιε Παιάν.

972

Βδελυκλέων

εἴ τις θύρασιν ἡλιαστής, εἰσίτω·

973

ὡς ἡνίκʼ ἂν λέγωσιν οὐκ ἐσφρήσομεν.

974

Φιλοκλέων

τίς ἆρʼ ὁ φεύγων;

975

Βδελυκλέων

οὗτος.

976

Φιλοκλέων

ὅσον ἁλώσεται.

977

Βδελυκλέων

ἀκούετʼ ἤδη τῆς γραφῆς. ἐγράψατο

978

κύων Κυδαθηναιεὺς Λάβητʼ Αἰξωνέα

979

τὸν τυρὸν ἀδικεῖν ὅτι μόνος κατήσθιεν

980

τὸν Σικελικόν. τίμημα κλῳὸς σύκινος.

981

Φιλοκλέων

θάνατος μὲν οὖν κύνειος, ἢν ἅπαξ ἁλῷ.

982

Βδελυκλέων

καὶ μὴν ὁ φεύγων οὑτοσὶ Λάβης πάρα.

983

Φιλοκλέων

ὦ μιαρὸς οὗτος· ὡς δὲ καὶ κλέπτον βλέπει,

984

οἷον σεσηρὼς ἐξαπατήσειν μʼ οἴεται.

985

ποῦ δʼ ἔσθʼ ὁ διώκων, ὁ Κυδαθηναιεὺς κύων;

986

Κύων

αὗ αὗ.

987

Βδελυκλέων

πάρεστιν οὗτος.

988

Φιλοκλέων

ἕτερος οὗτος αὖ Λάβης.

989

Βδελυκλέων

ἀγαθός γʼ ὑλακτεῖν καὶ διαλείχειν τὰς χύτρας.

990

σίγα, κάθιζε· σὺ δʼ ἀναβὰς κατηγόρει.

991

Φιλοκλέων

φέρε νυν ἅμα τήνδʼ ἐγχεάμενος κἀγὼ ῥοφῶ.

992

Σωσίας

τῆς μὲν γραφῆς ἠκούσαθʼ ἣν ἐγραψάμην

993

ἄνδρες δικασταὶ τουτονί. δεινότατα γὰρ

994

ἔργων δέδρακε κἀμὲ καὶ τὸ ῥυππαπαῖ.

995

ἀποδρὰς γὰρ ἐς τὴν γωνίαν τυρὸν πολὺν

996

κατεσικέλιζε κἀνέπλητʼ ἐν τῷ σκότῳ —

997

Φιλοκλέων

νὴ τὸν Δίʼ ἀλλὰ δῆλός ἐστʼ· ἔμοιγέ τοι

998

τυροῦ κάκιστον ἀρτίως ἐνήρυγεν

999

ὁ βδελυρὸς οὗτος.

1000

Σωσίας

κοὐ μετέδωκʼ αἰτοῦντί μοι.

1001

καίτοι τίς ὑμᾶς εὖ ποιεῖν δυνήσεται,

1002

ἢν μή τι κἀμοί τις προβάλλῃ τῷ κυνί;

1003

Φιλοκλέων

οὐδὲν μετέδωκεν οὐδὲ τῷ κοινῷ γʼ ἐμοί.

1004

θερμὸς γὰρ ἁνὴρ οὐδὲν ἧττον τῆς φακῆς.

1005

Βδελυκλέων

πρὸς τῶν θεῶν μὴ προκαταγίγνωσκʼ ὦ πάτερ,

1006

πρὶν ἄν γʼ ἀκούσῃς ἀμφοτέρων.

1007

Φιλοκλέων

ἀλλʼ ὦγαθὲ

1008

τὸ πρᾶγμα φανερόν ἐστιν· αὐτὸ γὰρ βοᾷ.

1009

Σωσίας

μή νυν ἀφῆτέ γʼ αὐτόν, ὡς ὄντʼ αὖ πολὺ

1010

κυνῶν ἁπάντων ἄνδρα μονοφαγίστατον,

1011

ὅστις περιπλεύσας τὴν θυείαν ἐν κύκλῳ

1012

ἐκ τῶν πόλεων τὸ σκῖρον ἐξεδήδοκεν.

1013

Φιλοκλέων

ἐμοὶ δέ γʼ οὐκ ἔστʼ οὐδὲ τὴν ὑδρίαν πλάσαι.

1014

Σωσίας

πρὸς ταῦτα τοῦτον κολάσατʼ· οὐ γὰρ ἄν ποτε

1015

τρέφειν δύναιτʼ ἂν μία λόχμη κλέπτα δύο·

1016

ἵνα μὴ κεκλάγγω διὰ κενῆς ἄλλως ἐγώ·

1017

ἐὰν δὲ μή, τὸ λοιπὸν οὐ κεκλάγξομαι.

1018

Φιλοκλέων

ἰοὺ ἰού.

1019

ὅσας κατηγόρησε τὰς πανουργίας.

1020

κλέπτον τὸ χρῆμα τἀνδρός· οὐ καὶ σοὶ δοκεῖ

1021

ὦλεκτρυόν; νὴ τὸν Δίʼ ἐπιμύει γέ τοι.

1022

ὁ θεσμοθέτης· ποῦ ʼσθʼ οὗτος; ἀμίδα μοι δότω.

1023

Βδελυκλέων

αὐτὸς καθελοῦ· τοὺς μάρτυρας γὰρ ἐσκαλῶ.

1024

Λάβητι μάρτυρας παρεῖναι τρύβλιον

1025

δοίδυκα τυρόκνηστιν ἐσχάραν χύτραν,

1026

καὶ τἄλλα, τὰ σκεύη τὰ προσκεκαυμένα.

1027

ἀλλʼ ἔτι σύ γʼ οὐρεῖς καὶ καθίζεις οὐδέπω;

1028

Φιλοκλέων

τοῦτον δέ γʼ οἶμʼ ἐγὼ χεσεῖσθαι τήμερον.

1029

Βδελυκλέων

οὐκ αὖ σὺ παύσει χαλεπὸς ὢν καὶ δύσκολος,

1030

καὶ ταῦτα τοῖς φεύγουσιν, ἀλλʼ ὀδὰξ ἔχει;

1031

ἀνάβαινʼ, ἀπολογοῦ. τί σεσιώπηκας; λέγε.

1032

Φιλοκλέων

ἀλλʼ οὐκ ἔχειν οὗτός γʼ ἔοικεν ὅ τι λέγῃ.

1033

Βδελυκλέων

οὔκ, ἀλλʼ ἐκεῖνό μοι δοκεῖ πεπονθέναι,

1034

ὅπερ ποτὲ φεύγων ἔπαθε καὶ Θουκυδίδης·

1035

ἀπόπληκτος ἐξαίφνης ἐγένετο τὰς γνάθους.

1036

πάρεχʼ ἐκποδών. ἐγὼ γὰρ ἀπολογήσομαι.

1037

χαλεπὸν μὲν ὦνδρες ἐστὶ διαβεβλημένου

1038

ὑπεραποκρίνεσθαι κυνός, λέξω δʼ ὅμως.

1039

ἀγαθὸς γάρ ἐστι καὶ διώκει τοὺς λύκους.

1040

Φιλοκλέων

κλέπτης μὲν οὖν οὗτός γε καὶ ξυνωμότης.

1041

Βδελυκλέων

μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἄριστός ἐστι τῶν νυνὶ κυνῶν

1042

οἷός τε πολλοῖς προβατίοις ἐφεστάναι.

1043

Φιλοκλέων

τί οὖν ὄφελος, τὸν τυρὸν εἰ κατεσθίει;

1044

Βδελυκλέων

ὅ τι; σοῦ προμάχεται καὶ φυλάττει τὴν θύραν

1045

καὶ τἄλλʼ ἄριστός ἐστιν· εἰ δʼ ὑφείλετο,

1046

ξύγγνωθι. κιθαρίζειν γὰρ οὐκ ἐπίσταται.

1047

Φιλοκλέων

ἐγὼ δʼ ἐβουλόμην ἂν οὐδὲ γράμματα,

1048

ἵνα μὴ κακουργῶν ἐνέγραφʼ ἡμῖν τὸν λόγον.

1049

Βδελυκλέων

ἄκουσον ὦ δαιμόνιέ μου τῶν μαρτύρων.

1050

ἀνάβηθι τυρόκνηστι καὶ λέξον μέγα·

1051

σὺ γὰρ ταμιεύουσʼ ἔτυχες. ἀπόκριναι σαφῶς,

1052

εἰ μὴ κατέκνησας τοῖς στρατιώταις ἅλαβες.

1053

φησὶ κατακνῆσαι.

1054

Φιλοκλέων

νὴ Δίʼ ἀλλὰ ψεύδεται.

1055

Βδελυκλέων

ὦ δαιμόνιʼ ἐλέει ταλαιπωρουμένους.

1056

οὗτος γὰρ ὁ Λάβης καὶ τραχήλιʼ ἐσθίει

1057

καὶ τὰς ἀκάνθας, κοὐδέποτʼ ἐν ταὐτῷ μένει.

1058

ὁ δʼ ἕτερος οἷός ἐστιν οἰκουρὸς μόνον.

1059

αὐτοῦ μένων γὰρ ἅττʼ ἂν εἴσω τις φέρῃ

1060

τούτων μεταιτεῖ τὸ μέρος· εἰ δὲ μή, δάκνει.

1061

Φιλοκλέων

αἰβοῖ. τί κακόν ποτʼ ἔσθʼ ὅτῳ μαλάττομαι;

1062

κακόν τι περιβαίνει με κἀναπείθομαι.

1063

Βδελυκλέων

ἴθʼ ἀντιβολῶ σʼ· οἰκτίρατʼ αὐτὸν ὦ πάτερε,

1064

καὶ μὴ διαφθείρητε. ποῦ τὰ παιδία;

1065

ἀναβαίνετʼ ὦ πόνηρα καὶ κνυζούμενα

1066

αἰτεῖτε κἀντιβολεῖτε καὶ δακρύετε.

1067

Φιλοκλέων

κατάβα κατάβα κατάβα κατάβα.

1068

Βδελυκλέων

καταβήσομαι.

1069

καίτοι τὸ κατάβα τοῦτο πολλοὺς δὴ πάνυ

1070

ἐξηπάτηκεν. ἀτὰρ ὅμως καταβήσομαι.

1071

Φιλοκλέων

ἐς κόρακας. ὡς οὐκ ἀγαθόν ἐστι τὸ ῥοφεῖν.

1072

ἐγὼ γὰρ ἀπεδάκρυσα νῦν γνώμην ἐμὴν

1073

οὐδέν ποτʼ ἀλλʼ ἢ τῆς φακῆς ἐμπλήμενος.

1074

Βδελυκλέων

οὔκουν ἀποφεύγει δῆτα;

1075

Φιλοκλέων

χαλεπὸν εἰδέναι.

1076

Βδελυκλέων

ἴθʼ ὦ πατρίδιον ἐπὶ τὰ βελτίω τρέπου.

1077

τηνδὶ λαβὼν τὴν ψῆφον ἐπὶ τὸν ὕστερον

1078

μύσας παρᾷξον κἀπόλυσον ὦ πάτερ.

1079

Φιλοκλέων

οὐ δῆτα· κιθαρίζειν γὰρ οὐκ ἐπίσταμαι.

1080

Βδελυκλέων

φέρε νύν σε τῃδὶ τὴν ταχίστην περιάγω.

1081

Φιλοκλέων

ὅδʼ ἔσθʼ ὁ πρότερος;

1082

Βδελυκλέων

οὗτος·

1083

Φιλοκλέων

αὕτη ʼνταῦθʼ ἔνι.

1084

Βδελυκλέων

ἐξηπάτηται κἀπολέλυκεν οὐχ ἑκών.

1085

φέρʼ ἐξεράσω.

1086

Φιλοκλέων

πῶς ἄρʼ ἠγωνίσμεθα;

1087

Βδελυκλέων

δείξειν ἔοικεν. ἐκπέφευγας ὦ Λάβης.

1088

πάτερ πάτερ τί πέπονθας; οἴμοι· ποῦ ʼσθʼ ὕδωρ;

1089

ἔπαιρε σαυτόν.

1090

Φιλοκλέων

εἰπέ νυν ἐκεῖνό μοι,

1091

ὄντως ἀπέφυγε;

1092

Βδελυκλέων

νὴ Δίʼ·

1093

Φιλοκλέων

οὐδέν εἰμʼ ἄρα.

1094

Βδελυκλέων

μὴ φροντίσῃς ὦ δαιμόνιʼ· ἀλλʼ ἀνίστασο.

1095

Φιλοκλέων

πῶς οὖν ἐμαυτῷ τοῦτʼ ἐγὼ ξυνείσομαι,

1096

φεύγοντʼ ἀπολύσας ἄνδρα; τί ποτε πείσομαι;

1097

ἀλλʼ ὦ πολυτίμητοι θεοὶ ξύγγνωτέ μοι·

1098

ἄκων γὰρ αὔτʼ ἔδρασα κοὐ τοὐμοῦ τρόπου.

1099

Βδελυκλέων

καὶ μηδὲν ἀγανάκτει γʼ. ἐγὼ γάρ σʼ ὦ πάτερ

1100

θρέψω καλῶς, ἄγων μετʼ ἐμαυτοῦ πανταχοῖ,

1101

ἐπὶ δεῖπνον, ἐς ξυμπόσιον, ἐπὶ θεωρίαν,

1102

ὥσθʼ ἡδέως διάγειν σε τὸν λοιπὸν χρόνον·

1103

κοὐκ ἐγχανεῖταί σʼ ἐξαπατῶν Ὑπέρβολος.

1104

ἀλλʼ εἰσίωμεν.

1105

Φιλοκλέων

ταῦτά νυν, εἴπερ δοκεῖ.

1106

Χορός

ἀλλʼ ἴτε χαίροντες ὅποι βούλεσθʼ.

1107

ὑμεῖς δὲ τέως ὦ μυριάδες

1108

ἀναρίθμητοι,

1109

νῦν τὰ μέλλοντʼ εὖ λέγεσθαι

1110

μὴ πέσῃ φαύλως χαμᾶζʼ

1111

εὐλαβεῖσθε.

1112

τοῦτο γὰρ σκαιῶν θεατῶν

1113

ἐστὶ πάσχειν, κοὐ πρὸς ὑμῶν.

1114

νῦν αὖτε λεῲ προσέχετε τὸν νοῦν, εἴπερ καθαρόν τι φιλεῖτε.

1115

μέμψασθαι γὰρ τοῖσι θεαταῖς ὁ ποιητὴς νῦν ἐπιθυμεῖ.

1116

ἀδικεῖσθαι γάρ φησιν πρότερος πόλλʼ αὐτοὺς εὖ πεποιηκώς,

1117

τὰ μὲν οὐ φανερῶς ἀλλʼ ἐπικουρῶν κρύβδην ἑτέροισι ποιηταῖς,

1118

μιμησάμενος τὴν Εὐρυκλέους μαντείαν καὶ διάνοιαν,

1119

εἰς ἀλλοτρίας γαστέρας ἐνδὺς κωμῳδικὰ πολλὰ χέασθαι·

1120

μετὰ τοῦτο δὲ καὶ φανερῶς ἤδη κινδυνεύων καθʼ ἑαυτόν,

1121

οὐκ ἀλλοτρίων ἀλλʼ οἰκείων Μουσῶν στόμαθʼ ἡνιοχήσας.

1122

ἀρθεὶς δὲ μέγας καὶ τιμηθεὶς ὡς οὐδεὶς πώποτʼ ἐν ὑμῖν,

1123

οὐκ ἐκτελέσαι φησὶν ἐπαρθεὶς οὐδʼ ὀγκῶσαι τὸ φρόνημα,

1124

οὐδὲ παλαίστρας περικωμάζειν πειρῶν· οὐδʼ εἴ τις ἐραστὴς

1125

κωμῳδεῖσθαι παιδίχʼ ἑαυτοῦ μισῶν ἔσπευσε πρὸς αὐτόν,

1126

οὐδενὶ πώποτέ φησι πιθέσθαι, γνώμην τινʼ ἔχων ἐπιεικῆ,

1127

ἵνα τὰς Μούσας αἷσιν χρῆται μὴ προαγωγοὺς ἀποφήνῃ.

1128

οὐδʼ ὅτε πρῶτόν γʼ ἦρξε διδάσκειν, ἀνθρώποις φήσʼ ἐπιθέσθαι,

1129

ἀλλʼ Ἡρακλέους ὀργήν τινʼ ἔχων τοῖσι μεγίστοις ἐπιχειρεῖν,

1130

θρασέως ξυστὰς εὐθὺς ἀπʼ ἀρχῆς αὐτῷ τῷ καρχαρόδοντι.

1131

οὗ δεινόταται μὲν ἀπʼ ὀφθαλμῶν Κύννης ἀκτῖνες ἔλαμπον,

1132

ἑκατὸν δὲ κύκλῳ κεφαλαὶ κολάκων οἰμωξομένων ἐλιχμῶντο

1133

περὶ τὴν κεφαλήν, φωνὴν δʼ εἶχεν χαράδρας ὄλεθρον τετοκυίας,

1134

φώκης δʼ ὀσμήν, Λαμίας ὄρχεις ἀπλύτους, πρωκτὸν δὲ καμήλου.

1135

τοιοῦτον ἰδὼν τέρας οὔ φησιν δείσας καταδωροδοκῆσαι,

1136

ἀλλʼ ὑπὲρ ὑμῶν ἔτι καὶ νυνὶ πολεμεῖ· φησίν τε μετʼ αὐτὸν

1137

τοῖς ἠπιάλοις ἐπιχειρῆσαι πέρυσιν καὶ τοῖς πυρετοῖσιν,

1138

οἳ τοὺς πατέρας τʼ ἦγχον νύκτωρ καὶ τοὺς πάππους ἀπέπνιγον,

1139

κατακλινόμενοί τʼ ἐπὶ ταῖς κοίταις ἐπὶ τοῖσιν ἀπράγμοσιν ὑμῶν

1140

ἀντωμοσίας καὶ προσκλήσεις καὶ μαρτυρίας συνεκόλλων,

1141

ὥστʼ ἀναπηδᾶν δειμαίνοντας πολλοὺς ὡς τὸν πολέμαρχον.

1142

τοιόνδʼ εὑρόντες ἀλεξίκακον τῆς χώρας τῆσδε καθαρτήν,

1143

πέρυσιν καταπροὔδοτε καινοτάταις σπείραντʼ αὐτὸν διανοίαις,

1144

ἃς ὑπὸ τοῦ μὴ γνῶναι καθαρῶς ὑμεῖς ἐποιήσατʼ ἀναλδεῖς·

1145

καίτοι σπένδων πόλλʼ ἐπὶ πολλοῖς ὄμνυσιν τὸν Διόνυσον

1146

μὴ πώποτʼ ἀμείνονʼ ἔπη τούτων κωμῳδικὰ μηδένʼ ἀκοῦσαι.

1147

τοῦτο μὲν οὖν ἔσθʼ ὑμῖν αἰσχρὸν τοῖς μὴ γνοῦσιν παραχρῆμα,

1148

ὁ δὲ ποιητὴς οὐδὲν χείρων παρὰ τοῖσι σοφοῖς νενόμισται,

1149

εἰ παρελαύνων τοὺς ἀντιπάλους τὴν ἐπίνοιαν ξυνέτριψεν.

1150

ἀλλὰ τὸ λοιπὸν τῶν ποιητῶν

1151

ὦ δαιμόνιοι τοὺς ζητοῦντας

1152

καινόν τι λέγειν κἀξευρίσκειν

1153

στέργετε μᾶλλον καὶ θεραπεύετε,

1154

καὶ τὰ νοήματα σῴζεσθʼ αὐτῶν,

1155

ἐσβάλλετέ τʼ ἐς τὰς κιβωτοὺς

1156

μετὰ τῶν μήλων. κἂν ταῦτα ποιῆθʼ,

1157

ὑμῖν διʼ ἔτους τῶν ἱματίων

1158

ὀζήσει δεξιότητος.

1159

ὦ πάλαι ποτʼ ὄντες ἡμεῖς ἄλκιμοι μὲν ἐν χοροῖς,

1160

ἄλκιμοι δʼ ἐν μάχαις,

1161

καὶ κατʼ αὐτὸ δὴ τοῦτο μόνον ἄνδρες ἀλκιμώτατοι·

1162

πρίν ποτʼ ἦν πρὶν ταῦτα, νῦν δʼ

1163

οἴχεται, κύκνου τʼ ἔτι πολιώτεραι δὴ

1164

αἵδʼ ἐπανθοῦσιν τρίχες.

1165

ἀλλὰ κἀκ τῶν λειψάνων δεῖ

1166

τῶνδε ῥώμην νεανικὴν σχεῖν·

1167

ὡς ἐγὼ τοὐμὸν νομίζω

1168

γῆρας εἶναι κρεῖττον ἢ πολλῶν

1169

κικίννους νεανιῶν καὶ

1170

σχῆμα κεὐρυπρωκτίαν.

1171

εἴ τις ὑμῶν ὦ θεαταὶ τὴν ἐμὴν ἰδὼν φύσιν

1172

εἶτα θαυμάζει μʼ ὁρῶν μέσον διεσφηκωμένον,

1173

ἥτις ἡμῶν ἐστὶν ἡ ʼπίνοια τῆς ἐγκεντρίδος,

1174

ῥᾳδίως ἐγὼ διδάξω, κἂν ἄμουσος ᾖ τὸ πρίν.

1175

ἐσμὲν ἡμεῖς, οἷς πρόσεστι τοῦτο τοὐρροπύγιον,

1176

Ἀττικοὶ μόνοι δικαίως ἐγγενεῖς αὐτόχθονες,

1177

ἀνδρικώτατον γένος καὶ πλεῖστα τήνδε τὴν πόλιν

1178

ὠφελῆσαν ἐν μάχαισιν, ἡνίκʼ ἦλθʼ ὁ βάρβαρος,

1179

τῷ καπνῷ τύφων ἅπασαν τὴν πόλιν καὶ πυρπολῶν,

1180

ἐξελεῖν ἡμῶν μενοινῶν πρὸς βίαν τἀνθρήνια.

1181

εὐθέως γὰρ ἐκδραμόντες ξὺν δορὶ ξὺν ἀσπίδι

1182

ἐμαχόμεσθʼ αὐτοῖσι, θυμὸν ὀξίνην πεπωκότες,

1183

στὰς ἀνὴρ παρʼ ἄνδρʼ, ὑπʼ ὀργῆς τὴν χελύνην ἐσθίων·

1184

ὑπὸ δὲ τῶν τοξευμάτων οὐκ ἦν ἰδεῖν τὸν οὐρανόν.

1185

ἀλλʼ ὅμως ἐωσάμεσθα ξὺν θεοῖς πρὸς ἑσπέραν.

1186

γλαῦξ γὰρ ἡμῶν πρὶν μάχεσθαι τὸν στρατὸν διέπτετο·

1187

εἶτα δʼ εἱπόμεσθα θυννάζοντες ἐς τοὺς θυλάκους,

1188

οἱ δʼ ἔφευγον τὰς γνάθους καὶ τὰς ὀφρῦς κεντούμενοι·

1189

ὥστε παρὰ τοῖς βαρβάροισι πανταχοῦ καὶ νῦν ἔτι

1190

μηδὲν Ἀττικοῦ καλεῖσθαι σφηκὸς ἀνδρικώτερον.

1191

ἆρα δεινὸς ἦ τόθʼ ὥστε πάντα μὴ δεδοικέναι,

1192

καὶ κατεστρεψάμην

1193

τοὺς ἐναντίους, πλέων ἐκεῖσε ταῖς τριήρεσιν;

1194

οὐ γὰρ ἦν ἡμῖν ὅπως

1195

ῥῆσιν εὖ λέξειν ἐμέλλομεν τότʼ, οὐδὲ

1196

συκοφαντήσειν τινὰ

1197

φροντίς, ἀλλʼ ὅστις ἐρέτης ἔσοιτʼ

1198

ἄριστος. τοιγαροῦν πολλὰς

1199

πόλεις Μήδων ἑλόντες

1200

αἰτιώτατοι φέρεσθαι

1201

τὸν φόρον δεῦρʼ ἐσμέν, ὃν κλέπτουσιν

1202

οἱ νεώτεροι.

1203

πολλαχοῦ σκοποῦντες ἡμᾶς εἰς ἅπανθʼ εὑρήσετε

1204

τοὺς τρόπους καὶ τὴν δίαιταν σφηξὶν ἐμφερεστάτους.

1205

πρῶτα μὲν γὰρ οὐδὲν ἡμῶν ζῷον ἠρεθισμένον

1206

μᾶλλον ὀξύθυμόν ἐστιν οὐδὲ δυσκολώτερον·

1207

εἶτα τἄλλʼ ὅμοια πάντα σφηξὶ μηχανώμεθα.

1208

ξυλλεγέντες γὰρ καθʼ ἑσμούς, ὡσπερεὶ τἀνθρήνια,

1209

οἱ μὲν ἡμῶν οὗπερ ἅρχων, οἱ δὲ παρὰ τοὺς ἕνδεκα,

1210

οἱ δʼ ἐν ᾠδείῳ δικάζουσʼ, οἱ δὲ πρὸς τοῖς τειχίοις

1211

ξυμβεβυσμένοι πυκνόν, νεύοντες ἐς τὴν γῆν, μόλις

1212

ὥσπερ οἱ σκώληκες ἐν τοῖς κυττάροις κινούμενοι.

1213

ἔς τε τὴν ἄλλην δίαιτάν ἐσμεν εὐπορώτατοι.

1214

πάντα γὰρ κεντοῦμεν ἄνδρα κἀκπορίζομεν βίον.

1215

ἀλλὰ γὰρ κηφῆνες ἡμῖν εἰσιν ἐγκαθήμενοι

1216

οὐκ ἔχοντες κέντρον, οἳ μένοντες ἡμῶν τοῦ φόρου

1217

τὸν πόνον κατεσθίουσιν, οὐ ταλαιπωρούμενοι.

1218

τοῦτο δʼ ἔστʼ ἄλγιστον ἡμῖν, ἤν τις ἀστράτευτος ὢν

1219

ἐκροφῇ τὸν μισθὸν ἡμῶν, τῆσδε τῆς χώρας ὕπερ

1220

μήτε κώπην μήτε λόγχην μήτε φλύκταιναν λαβών.

1221

ἀλλʼ ἐμοὶ δοκεῖ τὸ λοιπὸν τῶν πολιτῶν ἔμβραχυ

1222

ὅστις ἂν μὴ ʼχῃ τὸ κέντρον, μὴ φέρειν τριώβολον.

1223

Φιλοκλέων

οὔτοι ποτὲ ζῶν τοῦτον ἀποδυθήσομαι,

1224

ἐπεὶ μόνος μʼ ἔσωσε παρατεταγμένον,

1225

ὅθʼ ὁ βορέας ὁ μέγας ἐπεστρατεύσατο.

1226

Βδελυκλέων

ἀγαθὸν ἔοικας οὐδὲν ἐπιθυμεῖν παθεῖν.

1227

Φιλοκλέων

μὰ τὸν Δίʼ οὐ γὰρ οὐδαμῶς μοι ξύμφορον.

1228

καὶ γὰρ πρότερον ἐπανθρακίδων ἐμπλήμενος

1229

ἀπέδωκʼ ὀφείλων τῷ κναφεῖ τριώβολον.

1230

Βδελυκλέων

ἀλλʼ οὖν πεπειράσθω γʼ, ἐπειδήπερ γʼ ἅπαξ

1231

ἐμοὶ σεαυτὸν παραδέδωκας εὖ ποιεῖν.

1232

Φιλοκλέων

τί οὖν κελεύεις δρᾶν με;

1233

Βδελυκλέων

τὸν τρίβωνʼ ἄφες,

1234

τηνδὶ δὲ χλαῖναν ἀναβαλοῦ τριβωνικῶς.

1235

Φιλοκλέων

ἔπειτα παῖδας χρὴ φυτεύειν καὶ τρέφειν,

1236

ὅθʼ οὑτοσί με νῦν ἀποπνῖξαι βούλεται;

1237

Βδελυκλέων

ἔχʼ ἀναβαλοῦ τηνδὶ λαβὼν καὶ μὴ λάλει.

1238

Φιλοκλέων

τουτὶ τὸ κακὸν τί ἐστι πρὸς πάντων θεῶν;

1239

Βδελυκλέων

οἱ μὲν καλοῦσι Περσίδʼ οἱ δὲ καυνάκην.

1240

Φιλοκλέων

ἐγὼ δὲ σισύραν ᾠόμην Θυμαιτίδα.

1241

Βδελυκλέων

κοὐ θαῦμά γʼ· ἐς Σάρδεις γὰρ οὐκ ἐλήλυθας.

1242

ἔγνως γὰρ ἄν· νῦν δʼ οὐχὶ γιγνώσκεις.

1243

Φιλοκλέων

ἐγώ;

1244

μὰ τὸν Δίʼ οὐ τοίνυν· ἀτὰρ δοκεῖ γέ μοι

1245

ἐοικέναι μάλιστα Μορύχου σάγματι.

1246

Βδελυκλέων

οὔκ, ἀλλʼ ἐν Ἐκβατάνοισι ταῦθʼ ὑφαίνεται.

1247

Φιλοκλέων

ἐν Ἐκβατάνοισι γίγνεται κρόκης χόλιξ;

1248

Βδελυκλέων

πόθεν ὦγάθʼ; ἀλλὰ τοῦτο τοῖσι βαρβάροις

1249

ὑφαίνεται πολλαῖς δαπάναις. αὕτη γέ τοι

1250

ἐρίων τάλαντον καταπέπωκε ῥᾳδίως.

1251

Φιλοκλέων

οὔκουν ἐριώλην δῆτʼ ἐχρῆν αὐτὴν καλεῖν

1252

δικαιότερον ἢ καυνάκην;

1253

Βδελυκλέων

ἔχʼ ὦγαθέ,

1254

καὶ στῆθʼ ἀναμπισχόμενος.

1255

Φιλοκλέων

οἴμοι δείλαιος·

1256

ὡς θερμὸν ἡ μιαρά τί μου κατήρυγεν.

1257

Βδελυκλέων

οὐκ ἀναβαλεῖ;

1258

Φιλοκλέων

μὰ Δίʼ οὐκ ἔγωγʼ. ἀλλʼ ὦγαθέ,

1259

εἴπερ γʼ ἀνάγκη, κρίβανόν μʼ ἀμπίσχετε.

1260

Βδελυκλέων

φέρʼ ἀλλʼ ἐγώ σε περιβαλῶ· σὺ δʼ οὖν ἴθι.

1261

Φιλοκλέων

παράθου γε μέντοι καὶ κρεάγραν.

1262

Βδελυκλέων

τιὴ τί δή;

1263

Φιλοκλέων

ἵνʼ ἐξέλῃς με πρὶν διερρυηκέναι.

1264

Βδελυκλέων

ἄγε νυν ὑπολύου τὰς καταράτους ἐμβάδας,

1265

τασδὶ δʼ ἀνύσας ὑπόδυθι τὰς Λακωνικάς.

1266

Φιλοκλέων

ἐγὼ γὰρ ἂν τλαίην ὑποδήσασθαί ποτε

1267

ἐχθρῶν παρʼ ἀνδρῶν δυσμενῆ καττύματα;

1268

Βδελυκλέων

ἔνθες ποτʼ ὦ τᾶν κἀπόβαινʼ ἐρρωμένως

1269

ἐς τὴν Λακωνικὴν ἀνύσας.

1270

Φιλοκλέων

ἀκικεῖς γέ με

1271

ἐς τὴν πολεμίαν ἀποβιβάζων τὸν πόδα.

1272

Βδελυκλέων

φέρε καὶ τὸν ἕτερον.

1273

Φιλοκλέων

μηδαμῶς τοῦτόν γʼ, ἐπεὶ

1274

πάνυ μισολάκων αὐτοῦ ʼστιν εἷς τῶν δακτύλων.

1275

Βδελυκλέων

οὐκ ἔστι παρὰ ταῦτʼ ἄλλα.

1276

Φιλοκλέων

κακοδαίμων ἐγώ,

1277

ὅστις ἐπὶ γήρως χίμετλον οὐδὲν λήψομαι.

1278

Βδελυκλέων

ἄνυσόν ποθʼ ὑποδησάμενος· εἶτα πλουσίως

1279

ὡδὶ προβὰς τρυφερόν τι διασαλακώνισον.

1280

Φιλοκλέων

ἰδού. θεῶ τὸ σχῆμα, καὶ σκέψαι μʼ ὅτῳ

1281

μάλιστʼ ἔοικα τὴν βάδισιν τῶν πλουσίων.

1282

Βδελυκλέων

ὅτῳ; Δοθιῆνι σκόροδον ἠμφιεσμένῳ.

1283

Φιλοκλέων

καὶ μὴν προθυμοῦμαί γε σαυλοπρωκτιᾶν.

1284

Βδελυκλέων

ἄγε νυν, ἐπιστήσει λόγους σεμνοὺς λέγειν

1285

ἀνδρῶν παρόντων πολυμαθῶν καὶ δεξιῶν;

1286

Φιλοκλέων

ἔγωγε.

1287

Βδελυκλέων

τίνα δῆτʼ ἂν λέγοις;

1288

Φιλοκλέων

πολλοὺς πάνυ.

1289

πρῶτον μὲν ὡς ἡ Λάμιʼ ἁλοῦσʼ ἐπέρδετο,

1290

ἔπειτα δʼ ὡς ὁ Καρδοπίων τὴν μητέρα.

1291

Βδελυκλέων

μή ʼμοί γε μύθους, ἀλλὰ τῶν ἀνθρωπίνων,

1292

οἵους λέγομεν μάλιστα τοὺς κατʼ οἰκίαν.

1293

Φιλοκλέων

ἐγᾦδα τοίνυν τῶν γε πάνυ κατʼ οἰκίαν

1294

ἐκεῖνον ὡς οὕτω ποτʼ ἦν μῦς καὶ γαλῆ.

1295

Βδελυκλέων

ὦ σκαιὲ κἀπαίδευτε, Θεογένης ἔφη

1296

τῷ κοπρολόγῳ καὶ ταῦτα λοιδορούμενος,

1297

μῦς καὶ γαλᾶς μέλλεις λέγειν ἐν ἀνδράσιν;

1298

Φιλοκλέων

ποίους τινὰς δὲ χρὴ λέγειν;

1299

Βδελυκλέων

μεγαλοπρεπεῖς,

1300

ὡς ξυνεθεώρεις Ἀνδροκλεῖ καὶ Κλεισθένει.

1301

Φιλοκλέων

ἐγὼ δὲ τεθεώρηκα ποώποτʼ οὐδαμοῖ

1302

πλὴν ἐς Πάρον, καὶ ταῦτα δὔ ὀβολὼ φέρων.

1303

Βδελυκλέων

ἀλλʼ οὖν λέγειν χρή σʼ ὡς ἐμάχετό γʼ αὐτίκα

1304

Ἐφουδίων παγκράτιον Ἀσκώνδᾳ καλῶς,

1305

ἤδη γέρων ὢν καὶ πολιός, ἔχων δέ τοι

1306

πλευρὰν βαθυτάτην καὶ χέρας καὶ λαγόνα καὶ

1307

θώρακʼ ἄριστον.

1308

Φιλοκλέων

παῦε παῦʼ, οὐδὲν λέγεις.

1309

πῶς ἂν μαχέσαιτο παγκράτιον θώρακʼ ἔχων;

1310

Βδελυκλέων

οὕτω διηγεῖσθαι νομίζουσʼ οἱ σοφοί.

1311

ἀλλʼ ἕτερον εἰπέ μοι· παρʼ ἀνδράσι ξένοις

1312

πίνων σεαυτοῦ ποῖον ἂν λέξαι δοκεῖς

1313

ἐπὶ νεότητος ἔργον ἀνδρικώτατον;

1314

Φιλοκλέων

ἐκεῖνʼ ἐκεῖνʼ ἀνδρειότατόν γε τῶν ἐμῶν,

1315

ὅτʼ Ἐργασίωνος τὰς χάρακας ὑφειλόμην.

1316

Βδελυκλέων

ἀπολεῖς με. ποίας χάρακας; ἀλλʼ ὡς ἢ κάπρον

1317

ἐδιώκαθές ποτʼ ἢ λαγών, ἢ λαμπάδα

1318

ἔδραμες, ἀνευρὼν ὅ τι νεανικώτατον.

1319

Φιλοκλέων

ἐγᾦδα τοίνυν τό γε νεανικώτατον·

1320

ὅτε τὸν δρομέα Φάυλλον ὢν βούπαις ἔτι

1321

εἶλον διώκων λοιδορίας ψήφοιν δυοῖν.

1322

Βδελυκλέων

παὖ· ἀλλὰ δευρὶ κατακλινεὶς προσμάνθανε

1323

ξυμποτικὸς εἶναι καὶ ξυνουσιαστικός.

1324

Φιλοκλέων

πῶς οὖν κατακλινῶ; φράζʼ ἀνύσας.

1325

Βδελυκλέων

εὐσχημόνως.

1326

Φιλοκλέων

ὡδὶ κελεύεις κατακλινῆναι;

1327

Βδελυκλέων

μηδαμῶς.

1328

Φιλοκλέων

πῶς δαί;

1329

Βδελυκλέων

τὰ γόνατʼ ἔκτεινε καὶ γυμναστικῶς

1330

ὑγρὸν χύτλασον σεαυτὸν ἐν τοῖς στρώμασιν.

1331

ἔπειτʼ ἐπαίνεσόν τι τῶν χαλκωμάτων,

1332

ὀροφὴν θέασαι, κρεκάδιʼ αὐλῆς θαύμασον·

1333

ὕδωρ κατὰ χειρός· τὰς τραπέζας ἐσφέρειν·

1334

δειπνοῦμεν· ἀπονενίμμεθʼ· ἤδη σπένδομεν.

1335

Φιλοκλέων

πρὸς τῶν θεῶν ἐνύπνιον ἑστιώμεθα;

1336

Βδελυκλέων

αὑλητρὶς ἐνεφύσησεν· οἱ δὲ συμπόται

1337

εἰσὶν Θέωρος Αἰσχίνης Φᾶνος Κλέων,

1338

ξένος τις ἕτερος πρὸς κεφαλῆς Ἀκέστορος.

1339

τούτοις ξυνὼν τὰ σκόλιʼ ὅπως δέξει καλῶς.

1340

Φιλοκλέων

ἄληθες; ὡς οὐδεὶς Διακρίων δέξεται.

1341

Βδελυκλέων

ἐγὼ εἴσομαι· καὶ δὴ γάρ εἰμʼ ἐγὼ Κλέων,

1342

ᾄδω δὲ πρῶτος Ἁρμοδίου· δέξαι δὲ σύ.

1343

οὐδεὶς πώποτʼ ἀνὴρ ἔγεντʼ Ἀθήναις —

1344

Φιλοκλέων

οὐχ οὕτω γε πανοῦργος οὐδὲ κλέπτης.

1345

Βδελυκλέων

τουτὶ σὺ δράσεις; παραπολεῖ βοώμενος·

1346

φήσει γὰρ ἐξολεῖν σε καὶ διαφθερεῖν

1347

καὶ τῆσδε τῆς γῆς ἐξελᾶν.

1348

Φιλοκλέων

ἐγὼ δέ γε,

1349

ἐὰν ἀπειλῇ, νὴ Δίʼ ἕτερʼ ἀντᾴσομαι·

1350

ὦνθρωφʼ, οὖτος ὁ μαιόμενος τὸ μέγα κράτος,

1351

ἀντρέψεις ἔτι τὰν πόλιν· ἁ δʼ ἔχεται ῥοπᾶς.

1352

Βδελυκλέων

τί δʼ ὅταν Θέωρος πρὸς ποδῶν κατακείμενος

1353

ᾄδῃ Κλέωνος λαβόμενος τῆς δεξιᾶς·

1354

Ἀδμήτου λόγον ὦταῖρε μαθὼν τοὺς ἀγαθοὺς φίλει.

1355

τούτῳ τί λέξεις σκόλιον;

1356

Φιλοκλέων

ᾠδικῶς ἐγώ.

1357

οὐκ ἔστιν ἀλωπεκίζειν,

1358

οὐδʼ ἀμφοτέροισι γίγνεσθαι φίλον.

1359

Βδελυκλέων

μετὰ τοῦτον Αἰσχίνης ὁ Σέλλου δέξεται,

1360

ἀυὴρ σοφὸς καὶ μουσικός, κᾆτʼ ᾄσεται·

1361

'χρήματα καὶ βίαν

1362

Κλειταγόρᾳ τε κἀμοὶ

1363

μετὰ Θετταλῶν' —

1364

Φιλοκλέων

πολλὰ δὴ διεκόμπασας σὺ κἀγώ.

1365

Βδελυκλέων

τουτὶ μὲν ἐπιεικῶς σύ γʼ ἐξεπίστασαι·

1366

ὅπως δʼ ἐπὶ δεῖπνον ἐς Φιλοκτήμονος ἴμεν.

1367

παῖ παῖ, τὸ δεῖπνον Χρυσὲ συσκεύαζε νῷν,

1368

ἵνα καὶ μεθυσθῶμεν διὰ χρόνου.

1369

Φιλοκλέων

μηδαμῶς.

1370

κακὸν τὸ πίνειν· ἀπὸ γὰρ οἴνου γίγνεται

1371

καὶ θυροκοπῆσαι καὶ πατάξαι καὶ βαλεῖν,

1372

κἄπειτʼ ἀποτίνειν ἀργύριον ἐκ κραιπάλης.

1373

Βδελυκλέων

οὔκ, ἢν ξυνῇς γʼ ἀνδράσι καλοῖς τε κἀγαθοῖς.

1374

ἢ γὰρ παρῃτήσαντο τὸν πεπονθότα,

1375

ἢ λόγον ἔλεξας αὐτὸς ἀστεῖόν τινα,

1376

Αἰσωπικὸν γέλοιον ἢ Συβαριτικόν,

1377

ὧν ἔμαθες ἐν τῷ συμποσίῳ· κᾆτʼ ἐς γέλων

1378

τὸ πρᾶγμʼ ἔτρεψας, ὥστʼ ἀφείς σʼ ἀποιχεται.

1379

Φιλοκλέων

μαθητέον τἄρʼ ἐστὶ πολλοὺς τῶν λόγων,

1380

εἴπερ ἀποτείσω μηδέν, ἤν τι δρῶ κακόν.

1381

Βδελυκλέων

ἄγε νυν ἴωμεν· μηδὲν ἡμᾶς ἰσχέτω.

1382

Χορός

πολλάκις δὴ ʼδοξʼ ἐμαυτῷ δεξειὸς πεφυκέναι

1383

καὶ σκαιὸς οὐδεπώποτε·

1384

ἀλλʼ Ἀμυνίας ὁ Σέλλου μᾶλλον οὑκ τῶν Κρωβύλων,

1385

οὗτος ὅν γʼ ἐγώ ποτʼ εἶδον ἀντὶ μήλου καὶ ῥοᾶς

1386

δειπνοῦντα μετὰ Λεωγόρου·

1387

πεινῇ γὰρ ᾗπερ Ἀντιφῶν·

1388

ἀλλὰ πρεσβεύων γὰρ ἐς Φάρσαλον ᾤχετʼ, εἶτʼ ἐκεῖ

1389

μόνος μόνοις

1390

τοῖς Πενέσταισι ξυνῆν τοῖς

1391

Θετταλῶν, αὐτὸς πενέστης ὢν ἔλαττων οὐδενός.

1392

ὦ μακάριʼ Αὐτόμενες ὥς σε μακαρίζομεν,

1393

παῖδας ἐφύτευσας ὅτι χειροτεχνικωτάτους·

1394

πρῶτα μὲν ἅπασι φίλον ἄνδρα τε σοφώτατον,

1395

τὸν κιφαραοιδότατον, ᾧ χάρις ἐφέσπετο·

1396

τὸν δʼ ὑποκριτὴν ἕτερον ἀργαλέον ὡς σοφόν·

1397

εἶτʼ Ἀριφράδην πολύ τι θυμοσοφικώτατον,

1398

ὅντινά ποτʼ ὤμοσε μαθόντα παρὰ μηδενός,

1399

ἀλλʼ ἀπὸ σοφῆς φύσεος αὐτόματον ἐκμαθεῖν

1400

γλωττοποιεῖν ἐς τὰ πορνεῖʼ εἰσιόνθʼ ἑκάστοτε.

1401

εἰσί τινες οἵ μʼ ἔλεγον ὡς καταδιηλλάγην,

1402

ἡνίκα Κλέων μʼ ὑπετάραττεν ἐπικείμενος

1403

καί με κακίσταις ἔκνισε· κᾆθʼ ὅτʼ ἀπεδειρόμην,

1404

οὑκτὸς ἐγέλων μέγα κεκραγότα θεώμενοι,

1405

οὐδὲν ἄρʼ ἐμοῦ μέλον, ὅσον δὲ μόνον εἰδέναι

1406

σκωμμάτιον εἴποτέ τι θλιβόμενος ἐκβαλῶ.

1407

ταῦτα κατιδὼν ὑπό τι μικρὸν ἐπιθήκισα·

1408

εἶτα νῦν ἐξηπάτησεν ἡ χάραξ τὴν ἄμπελον.

1409

Ξανθίας

ἰὼ χελῶναι μακάριαι τοῦ δέρματος,

1410

καὶ τρὶς μακάριαι τοῦ ʼπὶ ταῖς πλευραῖς τέγους.

1411

ὡς εὖ κατηρέψασθε καὶ νουβυστικῶς

1412

κεράμῳ τὸ νῶτον ὥστε τὰς πληγὰς στέγειν.

1413

ἐγὼ δʼ ἀπόλωλα στιζόμενος βακτηρίᾳ.

1414

Χορός

τί δʼ ἔστιν ὦ παῖ; παῖδα γάρ, κἂν ᾖ γέρων,

1415

καλεῖν δίκαιον ὅστις ἂν πληγὰς λάβῃ.

1416

Ξανθίας

οὐ γὰρ ὁ γέρων ἀτηρότατον ἄρʼ ἦν κακὸν

1417

καὶ τῶν ξυνόντων πολὺ παροινικώτατος;

1418

καίτοι παρῆν Ἵππυλλος Ἀντιφῶν Λύκων

1419

Λυσίστρατος Θούφραστος οἱ περὶ Φρύνιχον.

1420

τούτων ἁπάντων ἦν ὑβριστότατος μακρῷ.

1421

εὐθὺς γὰρ ὡς ἐνέπλητο πολλῶν κἀγαθῶν,

1422

ἐνήλατʼ ἐσκίρτα ʼπεπόρδει κατεγέλα

1423

ὥσπερ καχρύων ὀνίδιον εὐωχημένον

1424

κἄτυπτεν ἐμὲ νεανικῶς παῖ παῖ καλῶν.

1425

εἶτʼ αὐτὸν ὡς εἶδʼ ᾔκασεν Λυσίστρατος·

1426

'ἔοικας ὦ πρεσβῦτα νεοπλούτῳ τρυγὶ

1427

κλητῆρί τʼ εἰς ἀχυρμὸν ἀποδεδρακότι.

1428

ὁ δʼ ἀνακραγὼν ἀντῄκασʼ αὐτὸν πάρνοπι

1429

τὰ θρῖα τοῦ τρίβωνος ἀποβεβληκότι,

1430

Σθενέλῳ τε τὰ σκευάρια διακεκαρμένῳ.

1431

οἱ δʼ ἀνεκρότησαν, πλήν γε Θουφράστου μόνου·

1432

οὗτος δὲ διεμύλλαινεν ὡς δὴ δεξιός.

1433

ὁ γέρων δὲ τὸν Θούφραστον ἤρετʼ· ʼεἰπέ μοι,

1434

ἐπὶ τῷ κομᾷς καὶ κομψὸς εἶναι προσποιεῖ,

1435

κωμῳδολοιχῶν περὶ τὸν εὖ πράττοντʼ ἀεί; ʼ

1436

τοιαῦτα περιύβριζεν αὐτοὺς ἐν μέρει,

1437

σκώπτων ἀγροίκως καὶ προσέτι λόγους λέγων

1438

ἀμαθέστατʼ οὐδὲν εἰκότας τῷ πράγματι.

1439

ἔπειτʼ ἐπειδὴ ʼμέθυεν, οἴκαδʼ ἔρχεται

1440

τύπτων ἅπαντας, ἤν τις αὐτῷ ξυντύχῃ.

1441

ὁδὶ δὲ καὶ δὴ σφαλλόμενος προσέρχεται.

1442

ἀλλʼ ἐκποδὼν ἄπειμι πρὶν πληγὰς λαβεῖν.

1443

Φιλοκλέων

ἄνεχε πάρεχε·

1444

κλαύσεταί τις τῶν ὄπισθεν

1445

ἐπακολουθούντων ἐμοί·

1446

οἷον, εἰ μὴ ʼρρήσεθʼ, ὑμᾶς

1447

ὦ πόνηροι ταυτῃὶ τῇ

1448

δᾳδὶ φρυκτοὺς σκευάσω.

1449

Ξυμότης τις

ἦ μὴν σὺ δώσεις αὔριον τούτων δίκην

1450

ἡμῖν ἅπασι, κεἰ σφόδρʼ εἶ νεανίας.

1451

ἁθρόοι γὰρ ἥξομέν σε προσκαλούμενοι.

1452

Φιλοκλέων

ἰὴ ἰεῦ, καλούμενοι.

1453

ἀρχαῖά γʼ ὑμῶν· ἆρά γʼ ἴσθʼ

1454

ὡς οὐδʼ ἀκούων ἀνέχομαι

1455

δικῶν; ἰαιβοῖ, αἰβοῖ.

1456

τάδε μʼ ἀρέσκει· βάλλε κημούς.

1457

οὐκ ἄπεισι; ποῦ ʼστιν ἡμῖν

1458

ἡλιαστής; ἐκποδών.

1459

ἀνάβαινε δεῦρο χρυσομηλολόνθιον,

1460

τῇ χειρὶ τουδὶ λαβομένη τοῦ σχοινίου.

1461

ἔχου· φυλάττου δʼ, ὡς σαπρὸν τὸ σχοινίον·

1462

ὅμως γε μέντοι τριβόμενον οὐκ ἄχθεται.

1463

ὁρᾷς ἐγώ σʼ ὡς δεξιῶς ὑφειλόμην

1464

μέλλουσαν ἤδη λεσβιᾶν τοὺς ξυμπότας·

1465

ὧν οὕνεκʼ ἀπόδος τῷ πέει τῳδὶ χάριν.

1466

ἀλλʼ οὐκ ἀποδώσεις οὐδʼ ἐφιαλεῖς οἶδʼ ὅτι,

1467

ἀλλʼ ἐξαπατήσεις κἀγχανεῖ τούτῳ μέγα·

1468

πολλοῖς γὰρ ἤδη χἀτέροις αὔτʼ ἠργάσω.

1469

ἐὰν γένῃ δὲ μὴ κακὴ νυνὶ γυνή,

1470

ἐγώ σʼ ἐπειδὰν οὑμὸς υἱὸς ἀποθάνῃ,

1471

λυσάμενος ἕξω παλλακὴν ὦ χοιρίον.

1472

νῦν δʼ οὐ κρατῶ ʼγὼ τῶν ἐμαυτοῦ χρημάτων

1473

νέος γάρ εἰμι καὶ φυλάττομαι σφόδρα.

1474

τὸ γὰρ υἵδιον τηρεῖ με, κἄστι δύσκολον

1475

κἄλλως κυμινοπριστοκαρδαμογλύφον.

1476

ταῦτʼ οὖν περί μου δέδοικε μὴ διαφθαρῶ.

1477

πατὴρ γὰρ οὐδείς ἐστιν αὐτῷ πλὴν ἐμοῦ.

1478

ὁδὶ δὲ καὐτὸς ἐπὶ σὲ κἄμʼ ἔοικε θεῖν.

1479

ἀλλʼ ὡς τάχιστα στῆθι τάσδε τὰς δετὰς

1480

λαβοῦσʼ, ἵνʼ αὐτὸν τωθάσω νεανικῶς,

1481

οἵοις ποθʼ οὗτος ἐμὲ πρὸ τῶν μυστηρίων.

1482

Βδελυκλέων

ὦ οὗτος οὗτος τυφεδανὲ καὶ χοιρόθλιψ,

1483

ποθεῖν ἐρᾶν τʼ ἔοικας ὡραίας σοροῦ.

1484

οὔτοι καταπροίξει μὰ τὸν Ἀπόλλω τοῦτο δρῶν.

1485

Φιλοκλέων

ὡς ἡδέως φάγοις ἂν ἐξ ὄξους δίκην.

1486

Βδελυκλέων

οὐ δεινὰ τωθάζειν σε τὴν αὐλητρίδα

1487

τῶν ξυμποτῶν κλέψαντα;

1488

Φιλοκλέων

ποίαν αὐλητρίδα;

1489

τί ταῦτα ληρεῖς ὥσπερ ἀπὸ τύμβου πεσών;

1490

Βδελυκλέων

νὴ τὸν Δίʼ αὕτη πού ʼστί σοί γʼ ἡ Δαρδανίς.

1491

Φιλοκλέων

οὔκ, ἀλλʼ ἐν ἀγορᾷ τοῖς θεοῖς δᾲς κάεται.

1492

Βδελυκλέων

δᾲς ἥδε;

1493

Φιλοκλέων

δᾲς δῆτʼ. οὐχ ὁρᾷς ἐστιγμένην;

1494

Βδελυκλέων

τί δὲ τὸ μέλαν τοῦτʼ ἐστὶν αὐτῆς τοὐν μέσῳ;

1495

Φιλοκλέων

ἡ πίττα δήπου καομένης ἐξέρχεται.

1496

Βδελυκλέων

ὁ δʼ ὄπισθεν οὐχὶ πρωκτός ἐστιν οὑτοσί;

1497

Φιλοκλέων

ὄζος μὲν οὖν τῆς δᾳδὸς οὗτος ἐξέχει.

1498

Βδελυκλέων

τί λέγεις σύ; ποῖος ὄζος; οὐκ εἶ δεῦρο σύ;

1499

Φιλοκλέων

ἆ ἆ τί μέλλεις δρᾶν;

1500

Βδελυκλέων

ἄγειν ταύτην λαβὼν

1501

ἀφελόμενός σε καὶ νομίσας εἶναι σαπρὸν

1502

κοὐδὲν δύνασθαι δρᾶν.

1503

Φιλοκλέων

ἄκουσόν νυν ἐμοῦ.

1504

Ὀλυμπίασιν, ἡνίκʼ ἐθεώρουν ἐγώ,

1505

Ἐφουδίων ἐμαχέσατʼ Ἀσκώνδᾳ καλῶς

1506

ἤδη γέρων ὤν· εἶτα τῇ πυγμῇ θενὼν

1507

ὁ πρεσβύτερος κατέβαλε τὸν νεώτερον.

1508

πρὸς ταῦτα τηροῦ μὴ λάβῃς ὑπώπια.

1509

Βδελυκλέων

νὴ τὸν Δίʼ ἐξέμαθές γε τὴν Ὀλυμπίαν.

1510

Αρτόπωλις

ἴθι μοι παράστηθʼ, ἀντιβολῶ πρὸς τῶν θεῶν.

1511

ὁδὶ γὰρ ἁνήρ ἐστιν ὅς μʼ ἀπώλεσεν

1512

τῇ δᾳδὶ παίων, κἀξέβαλεν ἐντευθενὶ

1513

ἄρτους δέκʼ ὀβολῶν κἀπιθήκην τέτταρας.

1514

Βδελυκλέων

ὁρᾷς ἃ δέδρακας; πράγματʼ αὖ δεῖ καὶ δίκας

1515

ἔχειν διὰ τὸν σὸν οἶνον.

1516

Φιλοκλέων

οὐδαμῶς γʼ, ἐπεὶ

1517

λόγοι διαλλάξουσιν αὐτὰ δεξιοί·

1518

ὥστʼ οἶδʼ ὁτιὴ ταύτῃ διαλλαχθήσομαι.

1519

Αρτόπωλις

οὔτοι μὰ τὼ θεὼ καταπροίξει Μυρτίας

1520

τῆς Ἀγκυλίωνος θυγατέρος καὶ Σωστράτης,

1521

οὕτω διαφθείρας ἐμοῦ τὰ φορτία.

1522

Φιλοκλέων

ἄκουσον ὦ γύναι· λόγον σοι βούλομαι

1523

λέξαι χαρίεντα.

1524

Αρτόπωλις

μὰ Δία μὴ ʼμοί γʼ ὦ μέλε.

1525

Φιλοκλέων

Αἴσωπον ἀπὸ δείπνου βαδίζονθʼ ἑσπέρας

1526

θρασεῖα καὶ μεθύση τις ὑλάκτει κύων.

1527

κἄπειτʼ ἐκεῖνος εἶπεν, ὦ κύον κύον,

1528

εἰ νὴ Δίʼ ἀντὶ τῆς κακῆς γλώττης ποθὲν

1529

πυροὺς πρίαιο, σωφρονεῖν ἄν μοι δοκεῖς.

1530

Αρτόπωλις

καὶ καταγελᾷς μου; προσκαλοῦμαί σʼ ὅστις εἶ

1531

πρὸς τοὺς ἀγορανόμους βλάβης τῶν φορτίων,

1532

κλητῆρʼ ἔχουσα Χαιρεφῶντα τουτονί.

1533

Φιλοκλέων

μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἄκουσον, ἤν τί σοι δόξω λέγειν.

1534

Λᾶσός ποτʼ ἀντεδίδασκε καὶ Σιμωνίδης·

1535

ἔπειθʼ ὁ Λᾶσος εἶπεν, ὀλίγον μοι μέλει.

1536

Αρτόπωλις

ἄληθες οὗτος;

1537

Φιλοκλέων

καὶ σὺ δή μοι Χαιρεφῶν

1538

γυναικὶ κλητεύειν ἐοικὼς θαψίνῃ,

1539

Ἰνοῖ κρεμαμένῃ πρὸς ποδῶν Εὐριπίδου.

1540

Βδελυκλέων

ὁδί τις ἕτερος, ὡς ἔοικεν, ἔρχεται

1541

καλούμενός σε· τόν γέ τοι κλητῆρʼ ἔχει.

1542

Κατήγορος

οἴμοι κακοδαίμων. προσκαλοῦμαί σʼ ὦ γέρον

1543

ὕβρεως.

1544

Βδελυκλέων

ὕβρεως; μὴ μὴ καλέσῃ πρὸς τῶν θεῶν·

1545

ἐγὼ γὰρ ὑπὲρ αὐτοῦ δίκην δίδωμί σοι

1546

ἣν ἂν σὺ τάξῃς, καὶ χάριν προσείσομαι.

1547

Φιλοκλέων

ἐγὼ μὲν οὖν αὐτῷ διαλλαχθήσομαι

1548

ἑκών· ὁμολογῶ γὰρ πατάξαι καὶ βαλεῖν.

1549

ἀλλʼ ἐλθὲ δευρί· πότερον ἐπιτρέπεις ἐμοί,

1550

ὅ τι χρή μʼ ἀποτείσαντʼ ἀργύριον τοῦ πράγματος

1551

εἶναι φίλον τὸ λοιπόν, ἢ σύ μοι φράσεις;

1552

Κατήγορος

σὺ λέγε. δικῶν γὰρ οὐ δέομʼ οὐδὲ πραγμάτων.

1553

Φιλοκλέων

ἀνὴρ Συβαρίτης ἐξέπεσεν ἐξ ἅρματος,

1554

καί πως κατεάγη τῆς κεφαλῆς μέγα σφόδρα·

1555

ἐτύγχανεν γὰρ οὐ τρίβων ὢν ἱππικῆς.

1556

κἄπειτʼ ἐπιστὰς εἶπʼ ἀνὴρ αὐτῷ φίλος·

1557

ἔρδοι τις ἣν ἕκαστος εἰδείη τέχνην.

1558

οὕτω δὲ καὶ σὺ παράτρεχʼ ἐς τὰ Πιττάλου.

1559

Βδελυκλέων

οὕμοιά σου καὶ ταῦτα τοῖς ἄλλοις τρόποις.

1560

Κατήγορος

ἀλλʼ οὖν σὺ μέμνησʼ αὐτὸς ἁπεκρίνατο.

1561

Φιλοκλέων

ἄκουε, μὴ φεῦγʼ. ἐν Συβάρει γυνή ποτε

1562

κατέαξʼ ἐχῖνον.

1563

Κατήγορος

ταῦτʼ ἐγὼ μαρτύρομαι.

1564

Φιλοκλέων

οὑχῖνος οὖν ἔχων τινʼ ἐπεμαρτύρατο·

1565

εἶθʼ ἡ Συβαρῖτις εἶπεν, εἰ ναὶ τὰν κόραν

1566

τὴν μαρτυρίαν ταύτην ἐάσας ἐν τάχει

1567

ἐπίδεσμον ἐπρίω, νοῦν ἂν εἶχες πλείονα.

1568

Κατήγορος

ὕβριζʼ ἕως ἂν τὴν δίκην ἅρχων καλῇ.

1569

Βδελυκλέων

οὔτοι μὰ τὴν Δήμητρʼ ἔτʼ ἐνταυθοῖ μενεῖς,

1570

ἀλλʼ ἀράμενος οἴσω σε —

1571

Φιλοκλέων

τί ποιεῖς;

1572

Βδελυκλέων

ὅ τι ποιῶ;

1573

εἴσω φέρω σʼ ἐντεῦθεν· εἰ δὲ μή, τάχα

1574

κλητῆρες ἐπιλείψουσι τοὺς καλουμένους.

1575

Φιλοκλέων

Αἴσωπον οἱ Δελφοί ποτʼ —

1576

Βδελυκλέων

ὀλίγον μοι μέλει.

1577

Φιλοκλέων

φιάλην ἐπῃτιῶντο κλέψαι τοῦ θεοῦ·

1578

ὁ δʼ ἔλεξεν αὐτοῖς, ὡς ὁ κάνθαρός ποτε —

1579

Βδελυκλέων

οἴμʼ ὡς ἀπολῶ σʼ αὐτοῖσι τοῖσι κανθάροις.

1580

Χορός

ζηλῶ γε τῆς εὐτυχίας

1581

τὸν πρέσβυν οἷ μετέστη

1582

ξηρῶν τρόπων καὶ βιοτῆς·

1583

ἕτερα δὲ νῦν ἀντιμαθὼν

1584

ἦ μέγα τι μεταπεσεῖται

1585

ἐπὶ τὸ τρυφῶν καὶ μαλακόν.

1586

τάχα δʼ ἂν ἴσως οὐκ ἐθέλοι.

1587

τὸ γὰρ ἀποστῆναι χαλεπὸν

1588

φύσεος, ἣν ἔχοι τις ἀεί.

1589

καίτοι πολλοὶ ταῦτʼ ἔπαθον·

1590

ξυνόντες γνώμαις ἑτέρων

1591

μετεβάλοντο τοὺς τρόπους.

1592

πολλοῦ δʼ ἐπαίνου παρʼ ἐμοὶ

1593

καὶ τοῖσιν εὖ φρονοῦσιν

1594

τυχὼν ἄπεισιν διὰ τὴν

1595

φιλοπατρίαν καὶ σοφίαν

1596

ὁ παῖς ὁ Φιλοκλέωνος.

1597

οὐδενὶ γὰρ οὕτως ἀγανῷ

1598

ξυνεγενόμην, οὐδὲ τρόποις

1599

ἐπεμάνην οὐδʼ ἐξεχύθην.

1600

τί γὰρ ἐκεῖνος ἀντιλέγων

1601

οὐ κρείττων ἦν, βουλόμενος

1602

τὸν φύσαντα σεμνοτέροις

1603

κατακοσμῆσαι πράγμασιν;

1604

Ξανθίας

νὴ τὸν Διόνυσον ἄπορά γʼ ἡμῖν πράγματα

1605

δαίμων τις ἐσκεκύκληκεν ἐς τὴν οἰκίαν.

1606

ὁ γὰρ γέρων ὡς ἔπιε διὰ πολλοῦ χρόνου

1607

ἤκουσέ τʼ αὐλοῦ, περιχαρὴς τῷ πράγματι

1608

ὀρχούμενος τῆς νυκτὸς οὐδὲν παύεται

1609

τἀρχαἶ ἐκεῖνʼ οἷς Θέσπις ἠγωνίζετο·

1610

καὶ τοὺς τραγῳδούς φησιν ἀποδείξειν κρόνους

1611

τοὺς νῦν διορχησάμενος ὀλίγον ὕστερον.

1612

Φιλοκλέων

τίς ἐπʼ αὐλείοισι θύραις θάσσει;

1613

Ξανθίας

τουτὶ καὶ δὴ χωρεῖ τὸ κακόν.

1614

Φιλοκλέων

κλῇθρα χαλάσθω τάδε. καὶ δὴ γὰρ

1615

σχήματος ἀρχὴ —

1616

Ξανθίας

μᾶλλον δέ γʼ ἴσως μανίας ἀρχή.

1617

Φιλοκλέων

πλευρὰν λυγίσαντος ὑπὸ ῥώμης·

1618

οἶον μυκτὴρ μυκᾶται καὶ

1619

σφόνδυλος ἀχεῖ.

1620

Ξανθίας

πῖθʼ ἑλλέβορον.

1621

Φιλοκλέων

πτήσσει Φρύνιχος ὥς τις ἀλέκτωρ —

1622

Ξανθίας

τάχα βαλλήσεις.

1623

Φιλοκλέων

σκέλος οὐράνιόν γʼ ἐκλακτίζων.

1624

πρωκτὸς χάσκει.

1625

Ξανθίας

κατὰ σαυτὸν ὅρα.

1626

Φιλοκλέων

νῦν γὰρ ἐν ἄρθροις τοῖς ἡμετέροις

1627

στρέφεται χαλαρὰ κοτυληδών.

1628

οὐκ εὖ;

1629

Βδελυκλέων

μὰ Δίʼ οὐ δῆτʼ, ἀλλὰ μανικὰ πράγματα.

1630

Φιλοκλέων

θέρε νυν ἀνείπω κἀνταγωνιστὰς καλῶ.

1631

εἴ τις τραγῳδός φησιν ὀρχεῖσθαι καλῶς,

1632

ἐμοὶ διορχησόμενος ἐνθάδʼ εἰσίτω.

1633

φησίν τις ἢ οὐδείς;

1634

Ξανθίας

εἶς γʼ ἐκεινοσὶ μόνος.

1635

Φιλοκλέων

τίς ὁ κακοδαίμων ἐστίν;

1636

Ξανθίας

υἱὸς Καρκίνου

1637

ὁ μέσατος.

1638

Φιλοκλέων

ἀλλʼ οὗτός γε καταποθήσεται·

1639

ἀπολῶ γὰρ αὐτὸν ἐμμελείᾳ κονδύλου.

1640

ἐν τῷ ῥυθμῷ γὰρ οὐδέν ἐστʼ.

1641

Ξανθίας

ἀλλʼ ᾠζυρὲ

1642

ἕτερος τραγῳδὸς Καρκινίτης ἔρχεται,

1643

ἀδελφὸς αὐτοῦ.

1644

Φιλοκλέων

νὴ Δίʼ ὠψώνηκʼ ἄρα.

1645

Ξανθίας

μὰ τὸν Δίʼ οὐδέν γʼ ἄλλο πλήν γε καρκίνους·

1646

προσέρχεται γὰρ ἕτερος αὖ τῶν Καρκίνου.

1647

Φιλοκλέων

τουτὶ τί ἦν τὸ προσέρπον; ὀξὶς ἢ φάλαγξ;

1648

Ξανθίας

ὁ πινοτήρης οὗτός ἐστι τοῦ γένους,

1649

ὁ σμικρότατος, ὃς τὴν τραγῳδίαν ποιεῖ.

1650

Φιλοκλέων

ὦ Καρκίνʼ ὦ μακάριε τῆς εὐπαιδίας,

1651

ὅσον τὸ πλῆθος κατέπεσεν τῶν ὀρχίλων.

1652

ἀτὰρ καταβατέον γʼ ἐπʼ αὐτούς μʼ· ᾠζυρέ,

1653

ἅλμην κύκα τούτοισιν, ἢν ἐγὼ κρατῶ.

1654

Χορός

φέρε νυν ἡμεῖς αὐτοῖς ὀλίγον ξυγχωρήσωμεν ἅπαντες,

1655

ἵνʼ ἐφʼ ἡσυχίας ἡμῶν πρόσθεν βεμβικίζωσιν ἑαυτούς.

1656

ἄγʼ ὦ μεγαλώνυμα τέκνα

1657

τοῦ θαλασσίου θεοῦ,

1658

πηδᾶτε παρὰ ψάμαθον

1659

καὶ θῖνʼ ἁλὸς ἀτρυγέτου,

1660

καρίδων ἀδελφοί·

1661

ταχὺν πόδα κυκλοσοβεῖτε,

1662

καὶ τὸ Φρυνίχειον

1663

ἐκλακτισάτω τις, ὅπως

1664

ἰδόντες ἄνω σκέλος ὤζωσιν

1665

οἱ θεαταί.

1666

στρόβει, παράβαινε κύκλῳ καὶ γάστρισον σεαυτόν,

1667

ῥῖπτε σκέλος οὐράνιον· βέμβικες ἐγγενέσθων.

1668

καὐτὸς γὰρ ὁ ποντομέδων ἄναξ πατὴρ προσέρπει

1669

ἡσθεὶς ἐπὶ τοῖσιν ἑαυτοῦ παισὶ τοῖς τριόρχοις.

1670

ἀλλʼ ἐξάγετʼ, εἴ τι φιλεῖτʼ ὀρχούμενοι, θύραζε

1671

ἡμᾶς ταχύ· τοῦτο γὰρ οὐδείς πω πάρος δέδρακεν,

1672

ὀρχούμενον ὅστις ἀπήλλαξεν χορὸν τρυγῳδῶν.

1673