Who was Aristophanes?

Aristophanes was the preeminent comic playwright of ancient Athens and the principal surviving representative of Old Comedy. Active during the late fifth and early fourth centuries BCE, he was celebrated for his savage political satire, elaborate theatrical fantasy, and mastery of comic verse. Ancient critics regarded him as the supreme master of Attic comedy, and Plato famously depicted him as a guest at the symposium in the dialogue bearing that name.

When and where did Aristophanes live?

Aristophanes was born around 446 BCE, almost certainly in Athens or its surrounding deme of Cydathenaeum, and died around 386 BCE. His entire productive career unfolded in Athens, spanning the catastrophic Peloponnesian War (431–404 BCE) and the turbulent years of Athenian recovery that followed. He competed at the two great dramatic festivals of Athens, the Lenaia and the City Dionysia, winning his first victory at the Lenaia around 425 BCE with the Acharnians.

What genre or literary tradition did Aristophanes work in?

Aristophanes worked in the genre of Old Comedy, the highly politicized and carnivalesque form of theatrical comedy performed at Athenian festivals in honor of Dionysus during the fifth century BCE. Old Comedy was characterized by a tripartite structure involving a fantastic premise, a choral parabasis in which the chorus addressed the audience directly on behalf of the poet, and broad farcical action incorporating obscenity, personal invective, and political commentary. His later plays, such as Wealth (388 BCE), show a transition toward the less personalized style that would develop into Middle Comedy.

What did Aristophanes write?

Aristophanes is credited in antiquity with composing approximately forty comedies, of which eleven survive intact—the only complete works of Old Comedy to have been preserved. The extant plays include the Acharnians (425 BCE), Knights (424 BCE), Clouds (423 BCE, revised ca. 418–416 BCE), Wasps (422 BCE), Peace (421 BCE), Birds (414 BCE), Lysistrata (411 BCE), Thesmophoriazusae (411 BCE), Frogs (405 BCE), Ecclesiazusae (ca. 391 BCE), and Wealth (388 BCE). His Frogs, which stages a contest between the tragedians Aeschylus and Euripides in the underworld, won first prize at the Lenaia in 405 BCE and was reportedly honored with the rare distinction of a second performance.

Who and what influenced Aristophanes?

Aristophanes inherited the traditions of early Attic comedy, likely drawing on the work of predecessors such as Magnes, Cratinus, and Crates, whom he mentions with respect in the Knights (424 BCE) and the Wasps (422 BCE). The tragedians Aeschylus and Euripides were constant reference points: he parodied Euripides extensively in plays including the Thesmophoriazusae and the Frogs, while championing the grander moral style of Aeschylus. The Socratic philosophical milieu, Athenian democratic politics, and the oratory of demagogues such as Cleon provided the immediate intellectual and political environment against which his comedy defined itself.

What shaped Aristophanes' life and career?

The Peloponnesian War (431–404 BCE), which devastated Attica and ultimately ended Athenian imperial power, was the single greatest shaping force on Aristophanes' career; his early masterworks—the Acharnians, Knights, Peace, and Lysistrata—are all direct responses to the war and the politics surrounding it. The Athenian demagogue Cleon pursued legal action against Aristophanes, apparently in response to the Babylonians (426 BCE), a now-lost play that satirized Athenian treatment of allied states, though Aristophanes continued his attacks on Cleon most viciously in the Knights of 424 BCE. The catastrophic defeat of Athens in 404 BCE and the brief oligarchic terror of the Thirty Tyrants fundamentally altered the political landscape in which his later, quieter comedies—the Ecclesiazusae and Wealth—were composed.

What is Aristophanes' legacy in Western literature?

Aristophanes stands as the founding father of literary political satire in the Western tradition, establishing the enduring convention that comedy may hold the powerful—politicians, intellectuals, and poets alike—to public ridicule. His works were carefully preserved and studied in the Hellenistic Alexandrian canon and exercised a direct influence on Roman comedy writers such as Plautus, as well as on later satirists from Ben Jonson to Molière. In the modern era his plays, particularly Lysistrata and the Birds, have been continuously revived and adapted as vehicles for antiwar protest and political commentary, confirming the vitality of his comic vision across more than two millennia.

What genre is Aristophanes' Knights?

Aristophanes' Knights is a work of Old Attic Comedy, the earliest and most politically aggressive form of ancient Greek comic drama. Old Comedy is characterized by its direct personal satire, fantastical plots, robust obscenity, and the formal structural division between actors and chorus, distinguishing it sharply from the later Middle and New Comedy traditions.

When was Aristophanes' Knights written?

Knights was written and performed in 424 BCE at the Lenaia festival in Athens, where it won first prize. It is the fourth surviving play of Aristophanes and one of his earliest extant works, composed during the turbulent years of the Peloponnesian War between Athens and Sparta.

What is Aristophanes' Knights about?

Knights depicts the household of an elderly, gullible master named Demos, who represents the Athenian people, being dominated by a villainous slave called the Paphlagonian, a thinly veiled caricature of the powerful demagogue Cleon. Two mistreated slaves, representing the generals Demosthenes and Nicias, discover a prophecy that only a lowborn Sausage-Seller named Agoracritus can out-demagogue and ultimately replace the Paphlagonian, which he does, restoring Demos to a nobler, wiser state.

What are the central themes of Aristophanes' Knights?

The play's dominant themes are the corruption of Athenian democracy by unscrupulous demagogues and the dangerous credulity of the demos, or common people, who are easily manipulated by flattery and empty promises. Aristophanes also explores the paradox that defeating demagoguery may require an even more shameless demagogue, raising troubling questions about whether genuine political reform is possible within a populist system. Nostalgia for a more virtuous and disciplined pre-war Athens runs throughout the play as a counter-ideal.

What is the structure and form of Aristophanes' Knights?

Knights follows the conventional five-part structure of Old Comedy: prologue, parados (choral entry), a series of agonistic scenes and episodes, the parabasis (a direct address to the audience by the chorus), and an exodos (closing scene). The chorus consists of twenty-four knights, members of the wealthy Athenian cavalry class, who lend the play its title and function as partisan supporters of the Sausage-Seller against the Paphlagonian. The play is notable for featuring an unusually extended and combative agon in which the Sausage-Seller and the Paphlagonian exchange escalating boasts and accusations before Demos.

What was the political and historical context of Aristophanes' Knights?

Knights was performed in 424 BCE, a year after the Athenian general Cleon had won a significant victory at Pylos and Sphacteria, capturing Spartan hoplites and reaching the height of his popular influence. Aristophanes had already attacked Cleon in his earlier play Babylonians (426 BCE), provoking the demagogue to threaten legal action against him. The Lenaia festival, at which Knights was staged, was attended largely by Athenian citizens rather than foreign guests, making it a suitable venue for this intensely domestic political satire.

What are the defining literary features and style of Aristophanes' Knights?

Knights is written in a variety of metres suited to different dramatic registers, including iambic trimeters for dialogue and anapestic and lyric metres for choral passages. The play's style is marked by relentless invective, scatological and sexual humour, parody of oracles and political rhetoric, and puns on Cleon's name and profession as a tanner. Aristophanes famously noted in the parabasis that no mask-maker was willing to make a likeness of Cleon, forcing the actor playing the Paphlagonian to perform without a proper mask, a detail that underscores the play's audacious personal aggression.

What did Aristophanes' Knights contribute to literary tradition?

Knights established one of the most enduring templates in Western satire: the use of comic drama as a vehicle for direct, named political attack on living public figures. It also provided an early and influential formulation of the concept of the demagogue as a distinct and dangerous political type, a characterisation that would inform later political theory, including Plato's Republic. The play's device of personifying the citizen body as a single befuddled householder manipulated by scheming servants became a model for later allegorical political comedy.

How has Aristophanes' Knights influenced later literature and culture?

The satirical tradition of exposing political manipulation through comic inversion, as practised in Knights, can be traced through Roman satirists such as Juvenal, through Renaissance political satire, and into modern forms such as political cartoons and satirical television. The character of the Sausage-Seller who defeats a corrupt insider by out-performing him at his own low tactics has been repeatedly adapted, most explicitly in political allegories where an outsider populist triumphs through superior vulgarity. Scholars of democratic theory, including those working in the wake of Tocqueville, have frequently cited Knights when analysing the structural vulnerabilities of popular government to flattery and demagoguery.

Who are the key figures in Aristophanes' Knights?

The principal characters are Demos, the allegorical old master representing the Athenian people; the Paphlagonian, a slave directly modelled on the demagogue Cleon; and the Sausage-Seller Agoracritus, the unlikely hero who defeats the Paphlagonian and ultimately rejuvenates Demos. Two other slaves, identified in ancient tradition with the generals Demosthenes and Nicias, serve as the play's expository figures who set the plot in motion. The chorus of Athenian knights, representing the conservative cavalry class hostile to Cleon, functions as a collective character actively aligned against the Paphlagonian throughout the drama.

0:00

Knights

Aristophanes

Δημοσθένης

ἰατταταιὰξ τῶν κακῶν, ἰατταταῖ.

κακῶς Παφλαγόνα τὸν νεώνητον κακὸν

αὐταῖσι βουλαῖς ἀπολέσειαν οἱ θεοί.

ἐξ οὗ γὰρ εἰσήρρησεν ἐς τὴν οἰκίαν

πληγὰς ἀεὶ προστρίβεται τοῖς οἰκέταις.

Νικίας

κάκιστα δῆθʼ οὗτός γε πρῶτος Παφλαγόνων

αὐταῖς διαβολαῖς.

Δημοσθένης

ὦ κακόδαιμον πῶς ἔχεις;

Νικίας

κακῶς καθάπερ σύ.

Δημοσθένης

δεῦρο δὴ πρόσελθʼ, ἵνα

ξυναυλίαν κλαύσωμεν Οὐλύμπου νόμον.

Δημοσθένης καὶ Νικίας

μυμῦ μυμῦ μυμῦ μυμῦ μυμῦ μυμῦ.

Δημοσθένης

τί κινυρόμεθʼ ἄλλως; οὐκ ἐχρῆν ζητεῖν τινα

σωτηρίαν νῷν, ἀλλὰ μὴ κλάειν ἔτι;

Νικίας

τίς οὖν γένοιτʼ ἄν;

Δημοσθένης

λέγε σύ.

Νικίας

σὺ μὲν οὖν μοι λέγε,

ἵνα μὴ μάχωμαι.

Δημοσθένης

μὰ τὸν Ἀπόλλω ʼγὼ μὲν οὔ.

Νικίας

πῶς ἂν σύ μοι λέξειας ἁμὲ χρὴ λέγειν;

Δημοσθένης

ἀλλʼ εἰπὲ θαρρῶν, εἶτα κἀγὼ σοὶ φράσω.

Νικίας

ἀλλʼ οὐκ ἔνι μοι τὸ θρέττε. πῶς ἂν οὖν ποτε

εἴποιμʼ ἂν αὐτὸ δῆτα κομψευριπικῶς;

Δημοσθένης

μὴ ʼμοί γε, μὴ ʼμοί, μὴ διασκανδικίσῃς·

ἀλλʼ εὑρέ τινʼ ἀπόκινον ἀπὸ τοῦ δεσπότου.

Νικίας

λέγε δὴ μόλωμεν ξυνεχὲς ὡδὶ ξυλλαβών.

Δημοσθένης

καὶ δὴ λέγω μόλωμεν.

Νικίας

ἐξόπισθε νῦν

αὐτὸ φάθι τοῦ μόλωμεν.

Δημοσθένης

αὐτό.

Νικίας

πάνυ καλῶς.

ὥσπερ δεφόμενος νῦν ἀτρέμα πρῶτον λέγε

τὸ μόλωμεν, εἶτα δʼ αὐτό, κᾆτʼ ἐπάγων πυκνόν.

Δημοσθένης

μόλωμεν αὐτὸ μόλωμεν αὐτομολῶμεν.

Νικίας

ἢν

οὐχ ἡδύ;

Δημοσθένης

νὴ Δία· πλήν γε περὶ τῷ δέρματι

δέδοικα τουτονὶ τὸν οἰωνόν.

Νικίας

τί δαί;

Δημοσθένης

ὁτιὴ τὸ δέρμα δεφομένων ἀπέρχεται.

Νικίας

κράτιστα τοίνυν τῶν παρόντων ἐστὶ νῷν,

θεῶν ἰόντε προσπεσεῖν του πρὸς βρέτας.

Δημοσθένης

ποῖον βρέτας; ἐτεὸν ἡγεῖ γὰρ θεούς;

Νικίας

ἔγωγε.

Δημοσθένης

ποίῳ χρώμενος τεκμηρίῳ;

Νικίας

ὁτιὴ θεοῖσιν ἐχθρός εἰμʼ. οὐκ εἰκότως;

Δημοσθένης

εὖ προσβιβάζεις μʼ. ἀλλʼ ἑτέρᾳ πῃ σκεπτέον.

βούλει τὸ πρᾶγμα τοῖς θεαταῖσιν φράσω;

Νικίας

οὐ χεῖρον· ἓν δʼ αὐτοὺς παραιτησώμεθα,

ἐπίδηλον ἡμῖν τοῖς προσώποισιν ποιεῖν,

ἢν τοῖς ἔπεσι χαίρωσι καὶ τοῖς πράγμασιν.

Δημοσθένης

λέγοιμʼ ἂν ἤδη. νῷν γάρ ἐστι δεσπότης

ἄγροικος ὀργὴν κυαμοτρὼξ ἀκράχολος,

Δῆμος πυκνίτης, δύσκολον γερόντιον

ὑπόκωφον. οὗτος τῇ προτέρᾳ νουμηνίᾳ

ἐπρίατο δοῦλον, βυρσοδέψην Παφλαγόνα,

πανουργότατον καὶ διαβολώτατόν τινα.

οὗτος καταγνοὺς τοῦ γέροντος τοὺς τρόπους,

ὁ βυρσοπαφλαγών, ὑποπεσὼν τὸν δεσπότην

ᾔκαλλʼ ἐθώπευʼ ἐκολάκευʼ ἐξηπάτα

κοσκυλματίοις ἄκροισι τοιαυτὶ λέγων·

ὦ Δῆμε λοῦσαι πρῶτον ἐκδικάσας μίαν,

ἐνθοῦ ῥόφησον ἔντραγʼ ἔχε τριώβολον.

βούλει παραθῶ σοι δόρπον; εἶτʼ ἀναρπάσας

ὅ τι ἄν τις ἡμῶν σκευάσῃ, τῷ δεσπότῃ

Παφλαγὼν κεχάρισται τοῦτο. καὶ πρώην γʼ ἐμοῦ

μᾶζαν μεμαχότος ἐν Πύλῳ Λακωνικήν,

πανουργότατά πως περιδραμὼν ὑφαρπάσας

αὐτὸς παρέθηκε τὴν ὑπʼ ἐμοῦ μεμαγμένην,

ἡμᾶς δʼ ἀπελαύνει κοὐκ ἐᾷ τὸν δεσπότην

ἄλλον θεραπεύειν, ἀλλὰ βυρσίνην ἔχων

δειπνοῦντος ἑστὼς ἀποσοβεῖ τοὺς ῥήτορας.

ᾄδει δὲ χρησμούς· ὁ δὲ γέρων σιβυλλιᾷ.

ὁ δʼ αὐτὸν ὡς ὁρᾷ μεμακκοακότα,

τέχνην πεποίηται. τοὺς γὰρ ἔνδον ἄντικρυς

ψευδῆ διαβάλλει· κᾆτα μαστιγούμεθα

ἡμεῖς· Παφλαγὼν δὲ περιθέων τοὺς οἰκέτας

αἰτεῖ ταράττει δωροδοκεῖ λέγων τάδε·

‘ὁρᾶτε τὸν Ὕλαν διʼ ἐμὲ μαστιγούμενον;

εἰ μή μʼ ἀναπείσετʼ, ἀποθανεῖσθε τήμερον.’

ἡμεῖς δὲ δίδομεν· εἰ δὲ μή, πατούμενοι

ὑπὸ τοῦ γέροντος ὀκταπλάσιον χέζομεν.

νῦν οὖν ἀνύσαντε φροντίσωμεν ὦγαθέ,

ποίαν ὁδὸν νὼ τρεπτέον καὶ πρὸς τίνα.

Νικίας

κράτιστʼ ἐκείνην τὴν μόλωμεν ὦγαθέ.

Δημοσθένης

ἀλλʼ οὐχ οἷόν τε τὸν Παφλαγόνʼ οὐδὲν λαθεῖν·

ἐφορᾷ γὰρ οὗτος πάντʼ. ἔχει γὰρ τὸ σκέλος

τὸ μὲν ἐν Πύλῳ, τὸ δʼ ἓτερον ἐν τἠκκλησίᾳ.

τοσόνδε δʼ αὐτοῦ βῆμα διαβεβηκότος

ὁ πρωκτός ἐστιν αὐτόχρημʼ ἐν Χάοσιν,

τὼ χεῖρʼ ἐν Αἰτωλοῖς, ὁ νοῦς δʼ ἐν Κλωπιδῶν.

Νικίας

κράτιστον οὖν νῷν ἀποθανεῖν.

Δημοσθένης

ἀλλὰ σκόπει,

ὅπως ἂν ἀποθάνοιμεν ἀνδρικώτατα.

Νικίας

πῶς δῆτα πῶς γένοιτʼ ἂν ἀνδρικώτατα;

βέλτιστον ἡμῖν αἷμα ταύρειον πιεῖν.

ὁ Θεμιστοκλέους γὰρ θάνατος αἱρετώτερος.

Δημοσθένης

μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἄκρατον οἶνον ἀγαθοῦ δαίμονος.

ἴσως γὰρ ἂν χρηστόν τι βουλευσαίμεθα.

Νικίας

ἰδού γʼ ἄκρατον. περὶ πότου γοῦν ἐστί σοι;

100

πῶς δʼ ἂν μεθύων χρηστόν τι βουλεύσαιτʼ ἀνήρ;

101

Δημοσθένης

ἄληθες οὗτος; κρουνοχυτρολήραιον εἶ.

102

οἶνον σὺ τολμᾷς εἰς ἐπίνοιαν λοιδορεῖν;

103

οἴνου γὰρ εὕροις ἄν τι πρακτικώτερον;

104

ὁρᾷς, ὅταν πίνωσιν ἄνθρωποι τότε

105

πλουτοῦσι διαπράττουσι νικῶσιν δίκας

106

εὐδαιμονοῦσιν ὠφελοῦσι τοὺς φίλους.

107

ἀλλʼ ἐξένεγκέ μοι ταχέως οἴνου χοᾶ,

108

τὸν νοῦν ἵνʼ ἄρδω καὶ λέγω τι δεξιόν.

109

Νικίας

οἴμοι τί ποθʼ ἡμᾶς ἐργάσει τῷ σῷ πότῳ;

110

Δημοσθένης

ἀγάθʼ· ἀλλʼ ἔνεγκʼ· ἐγὼ δὲ κατακλινήσομαι.

111

ἢν γὰρ μεθυσθῶ, πάντα ταυτὶ καταπάσω

112

βουλευματίων καὶ γνωμιδίων καὶ νοιδίων.

113

Νικίας

ὡς εὐτυχῶς ὅτι οὐκ ἐλήφθην ἔνδοθεν

114

κλέπτων τὸν οἶνον.

115

Δημοσθένης

εἰπέ μοι Παφλαγὼν τί δρᾷ;

116

Νικίας

ἐπίπαστα λείξας δημιόπραθʼ ὁ βάσκανος

117

ῥέγκει μεθύων ἐν ταῖσι βύρσαις ὕπτιος.

118

Δημοσθένης

ἴθι νυν ἄκρατον ἐγκάναξόν μοι πολὺν

119

σπονδήν.

120

Νικίας

λαβὲ δὴ καὶ σπεῖσον ἀγαθοῦ δαίμονος.

121

Δημοσθένης

ἕλχʼ ἕλκε τὴν τοῦ δαίμονος τοῦ Πραμνίου.

122

ὦ δαῖμον ἀγαθὲ σὸν τὸ βούλευμʼ, οὐκ ἐμόν.

123

Νικίας

εἴπʼ, ἀντιβολῶ, τί ἔστι;

124

Δημοσθένης

τοὺς χρησμοὺς ταχὺ

125

κλέψας ἔνεγκε τοῦ Παφλαγόνος ἔνδοθεν,

126

ἕως καθεύδει.

127

Νικίας

ταῦτʼ. ἀτὰρ τοῦ δαίμονος

128

δέδοιχʼ ὅπως μὴ τεύξομαι κακοδαίμονος.

129

Δημοσθένης

φέρε νυν ἐγὼ μʼ αὐτῷ προσαγάγω τὸν χοᾶ.

130

τὸν νοῦν ἵνʼ ἄρδω καὶ λέγω τι δεξιόν.

131

Νικίας

ὡς μεγάλʼ ὁ Παφλαγὼν πέρδεται καὶ ῥέγκεται,

132

ὥστʼ ἔλαθον αὐτὸν τὸν ἱερὸν χρησμὸν λαβών,

133

ὅνπερ μάλιστʼ ἐφύλαττεν.

134

Δημοσθένης

ὦ σοφώτατε.

135

φέρʼ αὐτὸν ἵνʼ ἀναγνῶ· σὺ δʼ ἔγχεον πιεῖν

136

ἀνύσας τι. φέρʼ ἴδω τί ἄρʼ ἔνεστιν αὐτόθι.

137

ὦ λόγια. δός μοι δὸς τὸ ποτήριον ταχύ.

138

Νικίας

ἰδού. τί φησʼ ὁ χρησμός;

139

Δημοσθένης

ἑτέραν ἔγχεον.

140

Νικίας

ἐν τοῖς λογίοις ἔνεστιν ἑτέραν ἔγχεον;

141

Δημοσθένης

ὦ Βάκι.

142

Νικίας

τί ἔστι;

143

Δημοσθένης

δὸς τὸ ποτήριον ταχύ.

144

Νικίας

πολλῷ γʼ ὁ Βάκις ἐχρῆτο τῷ ποτηρίῳ.

145

Δημοσθένης

ὦ μιαρὲ Παφλαγὼν ταῦτʼ ἄρʼ ἐφυλάττου πάλαι,

146

τὸν περὶ σεαυτοῦ χρησμὸν ὀρρωδῶν;

147

Νικίας

τιή;

148

Δημοσθένης

ἐνταῦθʼ ἔνεστιν, αὐτὸς ὡς ἀπόλλυται.

149

Νικίας

καὶ πῶς;

150

Δημοσθένης

ὅπως; ὁ χρησμὸς ἄντικρυς λέγει

151

ὡς πρῶτα μὲν στυππειοπώλης γίγνεται,

152

ὃς πρῶτος ἕξει τῆς πόλεως τὰ πράγματα.

153

Νικίας

εἷς οὑτοσὶ πώλης. τί τοὐντεῦθεν; λέγε.

154

Δημοσθένης

μετὰ τοῦτον αὖθις προβατοπώλης δεύτερος.

155

Νικίας

δύο τώδε πώλα. καὶ τί τόνδε χρὴ παθεῖν;

156

Δημοσθένης

κρατεῖν, ἕως ἕτερος ἀνὴρ βδελυρώτερος

157

αὐτοῦ γένοιτο· μετὰ δὲ ταῦτʼ ἀπόλλυται.

158

ἐπιγίγνεται γὰρ βυρσοπώλης ὁ Παφλαγών,

159

ἅρπαξ κεκράκτης Κυκλοβόρου φωνὴν ἔχων.

160

Νικίας

τὸν προβατοπώλην ἦν ἄρʼ ἀπολέσθαι χρεὼν

161

ὑπὸ βυρσοπώλου;

162

Δημοσθένης

νὴ Δίʼ.

163

Νικίας

οἴμοι δείλαιος.

164

πόθεν οὖν ἂν ἔτι γένοιτο πώλης εἶς μόνος;

165

Δημοσθένης

ἔτʼ ἐστὶν εἷς ὑπερφυᾶ τέχνην ἔχων.

166

Νικίας

εἴπʼ, ἀντιβολῶ, τίς ἐστιν;

167

Δημοσθένης

εἴπω;

168

Νικίας

νὴ Δία.

169

Δημοσθένης

ἀλλαντοπώλης ἔσθʼ ὁ τοῦτον ἐξολῶν.

170

Νικίας

ἀλλαντοπώλης; ὦ Πόσειδον τῆς τέχνης.

171

φέρε ποῦ τὸν ἄνδρα τοῦτον ἐξευρήσομεν;

172

Δημοσθένης

ζητῶμεν αὐτόν.

173

Νικίας

ἀλλʼ ὁδὶ προσέρχεται

174

ὥσπερ κατὰ θεὸν εἰς ἀγοράν.

175

Δημοσθένης

ὦ μακάριε

176

ἀλλαντοπῶλα, δεῦρο δεῦρʼ ὦ φίλτατε

177

ἀνάβαινε σωτὴρ τῇ πόλει καὶ νῷν φανείς.

178

Ἀλλαντοπώλης

τί ἔστι; τί με καλεῖτε;

179

Δημοσθένης

δεῦρʼ ἔλθʼ, ἵνα πύθῃ

180

ὡς εὐτυχὴς εἶ καὶ μεγάλως εὐδαιμονεῖς.

181

Νικίας

ἴθι δὴ κάθελʼ αὐτοῦ τοὐλεὸν καὶ τοῦ θεοῦ

182

τὸν χρησμὸν ἀναδίδαξον αὐτὸν ὡς ἔχει·

183

ἐγὼ δʼ ἰὼν προσκέψομαι τὸν Παφλαγόνα.

184

Δημοσθένης

ἄγε δὴ σὺ κατάθου πρῶτα τὰ σκεύη χαμαί·

185

ἔπειτα τὴν γῆν πρόσκυσον καὶ τοὺς θεούς.

186

Ἀλλαντοπώλης

ἰδού· τί ἔστιν;

187

Δημοσθένης

ὦ μακάριʼ ὦ πλούσιε,

188

ὦ νῦν μὲν οὐδεὶς αὔριον δʼ ὑπέρμεγας,

189

ὦ τῶν Ἀθηνῶν ταγὲ τῶν εὐδαιμόνων.

190

Ἀλλαντοπώλης

τί μʼ ὦγάθʼ οὐ πλύνειν ἐᾷς τὰς κοιλίας

191

πωλεῖν τε τοὺς ἀλλᾶντας, ἀλλὰ καταγελᾷς;

192

Δημοσθένης

ὦ μῶρε ποίας κοιλίας; δευρὶ βλέπε.

193

τὰς στίχας ὁρᾷς τὰς τῶνδε τῶν λαῶν;

194

Ἀλλαντοπώλης

ὁρῶ.

195

Δημοσθένης

τούτων ἁπάντων αὐτὸς ἀρχέλας ἔσει,

196

καὶ τῆς ἀγορᾶς καὶ τῶν λιμένων καὶ τῆς πυκνός·

197

βουλὴν πατήσεις καὶ στρατηγοὺς κλαστάσεις,

198

δήσεις φυλάξεις, ἐν πρυτανείῳ λαικάσει.

199

Ἀλλαντοπώλης

ἐγώ;

200

Δημοσθένης

σὺ μέντοι· κοὐδέπω γε πάνθʼ ὁρᾷς.

201

ἀλλʼ ἐπανάβηθι κἀπὶ τοὐλεὸν τοδὶ

202

καὶ κάτιδε τὰς νήσους ἁπάσας ἐν κύκλῳ.

203

Ἀλλαντοπώλης

καθορῶ.

204

Δημοσθένης

τί δαί; τἀμπόρια καὶ τὰς ὁλκάδας;

205

Ἀλλαντοπώλης

ἔγωγε.

206

Δημοσθένης

πῶς οὖν οὐ μεγάλως εὐδαιμονεῖς;

207

ἔτι νῦν τὸν ὀφθαλμὸν παράβαλλʼ ἐς Καρίαν

208

τὸν δεξιόν, τὸν δʼ ἕτερον ἐς Καρχηδόνα.

209

Ἀλλαντοπώλης

εὐδαιμονήσω δʼ εἰ διαστραφήσομαι;

210

Δημοσθένης

οὐκ ἀλλὰ διὰ σοῦ ταῦτα πάντα πέρναται.

211

γίγνει γάρ, ὡς ὁ χρησμὸς οὑτοσὶ λέγει,

212

ἀνὴρ μέγιστος.

213

Ἀλλαντοπώλης

εἰπέ μοι καὶ πῶς ἐγὼ

214

ἀλλαντοπώλης ὢν ἀνὴρ γενήσομαι;

215

Δημοσθένης

διʼ αὐτὸ γάρ τοι τοῦτο καὶ γίγνει μέγας,

216

ὁτιὴ πονηρὸς κἀξ ἀγορᾶς εἶ καὶ θρασύς.

217

Ἀλλαντοπώλης

οὐκ ἀξιῶ ʼγὼ ʼμαυτὸν ἰσχύειν μέγα.

218

Δημοσθένης

οἴμοι τί ποτʼ ἔσθʼ ὅτι σαυτὸν οὐ φῂς ἄξιον;

219

ξυνειδέναι τί μοι δοκεῖς σαυτῷ καλόν.

220

μῶν ἐκ καλῶν εἶ κἀγαθῶν;

221

Ἀλλαντοπώλης

μὰ τοὺς θεοὺς

222

εἰ μὴ ʼκ πονηρῶν γʼ.

223

Δημοσθένης

ὦ μακάριε τῆς τύχης

224

ὅσον πέπονθας ἀγαθὸν ἐς τὰ πράγματα.

225

Ἀλλαντοπώλης

ἀλλʼ ὦγάθʼ οὐδὲ μουσικὴν ἐπίσταμαι

226

πλὴν γραμμάτων, καὶ ταῦτα μέντοι κακὰ κακῶς.

227

Δημοσθένης

τουτὶ μόνον σʼ ἔβλαψεν, ὅτι καὶ κακὰ κακῶς.

228

ἡ δημαγωγία γὰρ οὐ πρὸς μουσικοῦ

229

ἔτʼ ἐστὶν ἀνδρὸς οὐδὲ χρηστοῦ τοὺς τρόπους,

230

ἀλλʼ εἰς ἀμαθῆ καὶ βδελυρόν. ἀλλὰ μὴ παρῇς

231

ἅ σοι διδόασʼ ἐν τοῖς λογίοισιν οἱ θεοί.

232

Ἀλλαντοπώλης

πῶς δῆτά φησʼ ὁ χρησμός;

233

Δημοσθένης

εὖ νὴ τοὺς θεοὺς

234

καὶ ποικίλως πως καὶ σοφῶς ᾐνιγμένος·

235

ἀλλʼ ὁπόταν μάρψῃ βυρσαίετος ἀγκυλοχήλης

236

γαμφηλῇσι δράκοντα κοάλεμον αἱματοπώτην,

237

δὴ τότε Παφλαγόνων μὲν ἀπόλλυται ἡ σκοροδάλμη,

238

κοιλιοπώλῃσιν δὲ θεὸς μέγα κῦδος ὀπάζει,

239

αἴ κεν μὴ πωλεῖν ἀλλᾶντας μᾶλλον ἕλωνται.

240

Ἀλλαντοπώλης

πῶς οὖν πρὸς ἐμὲ ταῦτʼ ἐστίν; ἀναδίδασκέ με.

241

Δημοσθένης

βυρσαίετος μὲν ὁ Παφλαγών ἐσθʼ οὑτοσί.

242

Ἀλλαντοπώλης

τί δʼ ἀγκυλοχήλης ἐστίν;

243

Δημοσθένης

αὐτό που λέγει,

244

ὅτι ἀγκύλαις ταῖς χερσὶν ἁρπάζων φέρει.

245

Ἀλλαντοπώλης

ὁ δράκων δὲ πρὸς τί;

246

Δημοσθένης

τοῦτο περιφανέστατον.

247

ὁ δράκων γάρ ἐστι μακρὸν ὅ τʼ ἀλλᾶς αὖ μακρόν.

248

εἶθʼ αἱματοπώτης ἔσθʼ ὅ τʼ ἀλλᾶς χὠ δράκων·

249

τὸν οὖν δράκοντά φησι τὸν βυρσαίετον

250

ἤδη κρατήσειν, αἴ κε μὴ θαλφθῇ λόγοις.

251

Ἀλλαντοπώλης

τὰ μὲν λόγιʼ αἰκάλλει με· θαυμάζω δʼ ὅπως

252

τὸν δῆμον οἷός τʼ ἐπιτροπεύειν εἴμʼ ἐγώ.

253

Δημοσθένης

φαυλότατον ἔργον· ταῦθʼ ἅπερ ποιεῖς ποίει·

254

τάραττε καὶ χόρδευʼ ὁμοῦ τὰ πράγματα

255

ἅπαντα, καὶ τὸν δῆμον ἀεὶ προσποιοῦ

256

ὑπογλυκαίνων ῥηματίοις μαγειρικοῖς.

257

τὰ δʼ ἄλλα σοι πρόσεστι δημαγωγικά,

258

φωνὴ μιαρά, γέγονας κακῶς, ἀγοραῖος εἶ·

259

ἔχεις ἅπαντα πρὸς πολιτείαν ἃ δεῖ·

260

χρησμοί τε συμβαίνουσι καὶ τὸ Πυθικόν.

261

ἀλλὰ στεφανοῦ καὶ σπένδε τῷ Κοαλέμῳ·

262

χὤπως ἀμυνεῖ τὸν ἄνδρα.

263

Ἀλλαντοπώλης

καὶ τίς ξύμμαχος

264

γενήσεταί μοι; καὶ γὰρ οἵ τε πλούσιοι

265

δεδίασιν αὐτὸν ὅ τε πένης βδύλλει λεώς.

266

Δημοσθένης

ἀλλʼ εἰσὶν ἱππῆς ἄνδρες ἀγαθοὶ χίλιοι

267

μισοῦντες αὐτόν, οἳ βοηθήσουσί σοι,

268

καὶ τῶν πολιτῶν οἱ καλοί τε κἀγαθοί,

269

καὶ τῶν θεατῶν ὅστις ἐστὶ δεξιός,

270

κἀγὼ μετʼ αὐτῶν χὠ θεὸς ξυλλήψεται.

271

καὶ μὴ δέδιθʼ· οὐ γάρ ἐστιν ἐξῃκασμένος,

272

ὑπὸ τοῦ δέους γὰρ αὐτὸν οὐδεὶς ἤθελεν

273

τῶν σκευοποιῶν εἰκάσαι. πάντως γε μὴν

274

γνωσθήσεται· τὸ γὰρ θέατρον δεξιόν.

275

Ἀλλαντοπώλης

οἴμοι κακοδαίμων ὁ Παφλαγὼν ἐξέρχεται.

276

Κλέων

οὔτοι μὰ τοὺς δώδεκα θεοὺς χαιρήσετον,

277

ὁτιὴ ʼπὶ τῷ δήμῳ ξυνόμνυτον πάλαι.

278

τουτὶ τί δρᾷ τὸ Χαλκιδικὸν ποτήριον;

279

οὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐ Χαλκιδέας ἀφίστατον.

280

ἀπολεῖσθον ἀποθανεῖσθον ὦ μιαρωτάτω.

281

Δημοσθένης

οὗτος τί φεύγεις; οὐ μενεῖς; ὦ γεννάδα

282

ἀλλαντοπῶλα μὴ προδῷς τὰ πράγματα.

283

ἄνδρες ἱππῆς παραγένεσθε· νῦν ὁ καιρός. ὦ Σίμων,

284

ὦ Παναίτιʼ οὐκ ἐλᾶτε πρὸς τὸ δεξιὸν κέρας;

285

ἅνδρες ἐγγύς. ἀλλʼ ἀμύνου κἀπαναστρέφου πάλιν.

286

ὁ κονιορτὸς δῆλος αὐτῶν ὡς ὁμοῦ προσκειμένων.

287

ἀλλʼ ἀμύνου καὶ δίωκε καὶ τροπὴν αὐτοῦ ποιοῦ.

288

Χορός Ἱππεῶν

παῖε παῖε τὸν πανοῦργον καὶ ταραξιππόστρατον

289

καὶ τελώνην καὶ φάραγγα καὶ Χάρυβδιν ἁρπαγῆς,

290

καὶ πανοῦργον καὶ πανοῦργον· πολλάκις γὰρ αὔτʼ ἐρῶ.

291

καὶ γὰρ οὗτος ἦν πανοῦργος πολλάκις τῆς ἡμέρας.

292

ἀλλὰ παῖε καὶ δίωκε καὶ τάραττε καὶ κύκα

293

καὶ βδελύττου, καὶ γὰρ ἡμεῖς, κἀπικείμενος βόα·

294

εὐλαβοῦ δὲ μὴ ʼκφύγῃ σε· καὶ γὰρ οἶδε τὰς ὁδούς,

295

ἅσπερ Εὐκράτης ἔφευγεν εὐθὺ τῶν κυρηβίων.

296

Κλέων

ὦ γέροντες ἡλιασταί, φράτερες τριωβόλου,

297

οὓς ἐγὼ βόσκω κεκραγὼς καὶ δίκαια κἄδικα,

298

παραβοηθεῖθʼ, ὡς ὑπʼ ἀνδρῶν τύπτομαι ξυνωμοτῶν.

299

Χορός

ἐν δίκῃ γʼ, ἐπεὶ τὰ κοινὰ πρὶν λαχεῖν κατεσθίεις,

300

κἀποσυκάζεις πιέζων τοὺς ὑπευθύνους σκοπῶν,

301

ὅστις αὐτῶν ὠμός ἐστιν ἢ πέπων ἢ μὴ πέπων,

302

κἄν τινʼ αὐτῶν γνῷς ἀπράγμονʼ ὄντα καὶ κεχηνότα,

303

καταγαγὼν ἐκ Χερρονήσου διαβαλὼν ἀγκυρίσας

304

εἶτʼ ἀποστρέψας τὸν ὦμον αὐτὸν ἐνεκολήβασας·

305

καὶ σκοπεῖς γε τῶν πολιτῶν ὅστις ἐστὶν ἀμνοκῶν,

306

πλούσιος καὶ μὴ πονηρὸς καὶ τρέμων τὰ πράγματα.

307

Κλέων

ξυνεπίκεισθʼ ὑμεῖς; ἐγὼ δʼ ἄνδρες διʼ ὑμᾶς τύπτομαι,

308

ὅτι λέγειν γνώμην ἔμελλον ὡς δίκαιον ἐν πόλει

309

ἑστάναι μνημεῖον ὑμῶν ἐστιν ἀνδρείας χάριν.

310

Χορός

ὡς δʼ ἀλαζών, ὡς δὲ μάσθλης· εἶδες οἷʼ ὑπέρχεται

311

ὡσπερεὶ γέροντας ἡμᾶς καὶ κοβαλικεύεται;

312

ἀλλʼ ἐὰν ταύτῃ γε νικᾷ, ταυτῃὶ πεπλήξεται·

313

ἢν δʼ ὑπεκκλίνῃ γε δευρί, τὸ σκέλος κυρηβάσει.

314

Κλέων

ὦ πόλις καὶ δῆμʼ ὑφʼ οἵων θηρίων γαστρίζομαι.

315

Χορός

καὶ κέκραγας, ὥσπερ ἀεὶ τὴν πόλιν καταστρέφει;

316

Κλέων

ἀλλʼ ἐγώ σε τῇ βοῇ ταύτῃ γε πρῶτα τρέψομαι.

317

Χορός

ἀλλʼ ἐὰν μέντοι γε νικᾷς τῇ βοῇ, τήνελλος εἶ·

318

ἢν δʼ ἀναιδείᾳ παρέλθῃ σʼ, ἡμέτερος ὁ πυραμοῦς.

319

Κλέων

τουτονὶ τὸν ἄνδρʼ ἐγὼ ʼνδείκνυμι, καὶ φήμʼ ἐξάγειν

320

ταῖσι Πελοποννησίων τριήρεσι ζωμεύματα.

321

Ἀλλαντοπώλης

ναὶ μὰ Δία κἄγωγε τοῦτον, ὅτι κενῇ τῇ κοιλίᾳ

322

ἐσδραμὼν ἐς τὸ πρυτανεῖον, εἶτα πάλιν ἐκθεῖ πλέᾳ.

323

Δημοσθένης

νὴ Δίʼ ἐξάγων γε τἀπόρρηθʼ, ἅμʼ ἄρτον καὶ κρέας

324

καὶ τέμαχος, οὗ Περικλέης οὐκ ἠξιώθη πώποτε.

325

Κλέων

ἀποθανεῖσθον αὐτίκα μάλα.

326

Ἀλλαντοπώλης

τριπλάσιον κεκράξομαί σου.

327

Κλέων

καταβοήσομαι βοῶν σε.

328

Ἀλλαντοπώλης

κατακεκράξομαί σε κράζων.

329

Κλέων

διαβαλῶ σʼ ἐὰν στρατηγῇς.

330

Ἀλλαντοπώλης

κυνοκοπήσω σου τὸ νῶτον.

331

Κλέων

περιελῶ σʼ ἀλαζονείαις.

332

Ἀλλαντοπώλης

ὑποτεμοῦμαι τὰς ὁδούς σου.

333

Κλέων

βλέψον ἔς μʼ ἀσκαρδάμυκτος.

334

Ἀλλαντοπώλης

ἐν ἀγορᾷ κἀγὼ τέθραμμαι.

335

Κλέων

διαφορήσω σʼ εἴ τι γρύξει.

336

Ἀλλαντοπώλης

κοπροφορήσω σʼ εἰ λαλήσεις.

337

Κλέων

ὁμολογῶ κλέπτειν· σὺ δʼ οὐχί.

338

Ἀλλαντοπώλης

νὴ τὸν Ἑρμῆν τὸν ἀγοραῖον,

339

κἀπιορκῶ γε βλεπόντων.

340

Κλέων

ἀλλότρια τοίνυν σοφίζει,

341

καὶ φανῶ σε τοῖς πρυτάνεσιν

342

ἀδεκατεύτους τῶν θεῶν ἱερὰς

343

ἔχοντα κοιλίας.

344

Χορός

ὦ μιαρὲ καὶ βδελυρὲ καὶ κεκράκτα, τοῦ σοῦ θράσους

345

πᾶσα μὲν γῆ πλέα, πᾶσα δʼ ἐκκλησία, καὶ τέλη

346

καὶ γραφαὶ καὶ δικαστήριʼ, ὦ βορβοροτάραξι καὶ

347

τὴν πόλιν ἅπασαν ἡμῶν ἀνατετυρβακώς,

348

ὅστις ἡμῶν τὰς Ἀθήνας ἐκκεκώφωκας βοῶν,

349

κἀπὸ τῶν πετρῶν ἄνωθεν τοὺς φόρους θυννοσκοπῶν.

350

Κλέων

οἶδʼ ἐγὼ τὸ πρᾶγμα τοῦθʼ ὅθεν πάλαι καττύεται.

351

Ἀλλαντοπώλης

εἰ δὲ μὴ σύ γʼ οἶσθα κάττυμʼ, οὐδʼ ἐγὼ χορδεύματα,

352

ὅστις ὑποτέμνων ἐπώλεις δέρμα μοχθηροῦ βοὸς

353

τοῖς ἀγροίκοισιν πανούργως, ὥστε φαίνεσθαι παχύ,

354

καὶ πρὶν ἡμέραν φορῆσαι μεῖζον ἦν δυοῖν δοχμαῖν.

355

Δημοσθένης

νὴ Δία κἀμὲ τοῦτʼ ἔδρασε ταὐτόν, ὥστε κατάγελων

356

πάμπολυν τοῖς δημόταισι καὶ φίλοις παρασχεθεῖν·

357

πρὶν γὰρ εἶναι Περγασῆσιν ἔνεον ἐν ταῖς ἐμβάσιν.

358

Χορός

ἆρα δῆτʼ οὐκ ἀπʼ ἀρχῆς ἐδήλους ἀναίδειαν,

359

ἥπερ μόνη προστατεῖ ῥητόρων;

360

ᾗ σὺ πιστεύων ἀμέλγεις τῶν ξένων τοὺς καρπίμους,

361

πρῶτος ὤν· ὁ δʼ Ἱπποδάμου λείβεται θεώμενος.

362

ἀλλʼ ἐφάνη γὰρ ἀνὴρ ἕτερος πολὺ

363

σοῦ μιαρώτερος, ὥστε με χαίρειν,

364

ὅς σε παύσει καὶ πάρεισι, δῆλός ἐστιν αὐτόθεν,

365

πανουργίᾳ τε καὶ θράσει

366

καὶ κοβαλικεύμασιν.

367

ἀλλʼ ὦ τραφεὶς ὅθενπέρ εἰσιν ἄνδρες οἵπερ εἰσίν,

368

νῦν δεῖξον ὡς οὐδὲν λέγει τὸ σωφρόνως τραφῆναι.

369

Ἀλλαντοπώλης

καὶ μὴν ἀκούσαθʼ οἷός ἐστιν οὑτοσὶ πολίτης.

370

Κλέων

οὐκ αὖ μʼ ἐάσεις;

371

Ἀλλαντοπώλης

μὰ Δίʼ ἐπεὶ κἀγὼ πονηρός εἰμι.

372

Χορός

ἐὰν δὲ μὴ ταύτῃ γʼ ὑπείκῃ, λέγʼ ὅτι κἀκ πονηρῶν.

373

Κλέων

οὐκ αὖ μʼ ἐάσεις;

374

Ἀλλαντοπώλης

μὰ Δία.

375

Κλέων

ναὶ μὰ Δία.

376

Ἀλλαντοπώλης

μὰ τὸν Ποσειδῶ.

377

ἀλλʼ αὐτὸ περὶ τοῦ πρότερος εἰπεῖν πρῶτα διαμαχοῦμαι.

378

Κλέων

οἴμοι διαρραγήσομαι.

379

Ἀλλαντοπώλης

καὶ μὴν ἐγὼ οὐ παρήσω.

380

Χορός

πάρες πάρες πρὸς τῶν θεῶν αὐτῷ διαρραγῆναι.

381

Κλέων

τῷ καὶ πεποιθὼς ἀξιοῖς ἐμοῦ λέγειν ἔναντα;

382

Ἀλλαντοπώλης

ὁτιὴ λέγειν οἷός τε κἀγὼ καὶ καρυκοποιεῖν.

383

Κλέων

ἰδοὺ λέγειν. καλῶς γʼ ἂν οὖν σὺ πρᾶγμα προσπεσόν σοι

384

ὠμοσπάρακτον παραλαβὼν μεταχειρίσαιο χρηστῶς.

385

ἀλλʼ οἶσθʼ ὅπερ πεπονθέναι δοκεῖς; ὅπερ τὸ πλῆθος.

386

εἴ που δικίδιον εἶπας εὖ κατὰ ξένου μετοίκου,

387

τὴν νύκτα θρυλῶν καὶ λαλῶν ἐν ταῖς ὁδοῖς σεαυτῷ,

388

ὕδωρ τε πίνων κἀπιδεικνὺς τοὺς φίλους τʼ ἀνιῶν,

389

ᾤου δυνατὸς εἶναι λέγειν. ὦ μῶρε τῆς ἀνοίας.

390

Ἀλλαντοπώλης

τί δαὶ σὺ πίνων τὴν πόλιν πεποίηκας, ὥστε νυνὶ

391

ὑπὸ σοῦ μονωτάτου κατεγλωττισμένην σιωπᾶν;

392

Κλέων

ἐμοὶ γὰρ ἀντέθηκας ἀνθρώπων τίνʼ; ὅστις εὐθὺς

393

θύννεια θερμὰ καταφαγών, κᾆτʼ ἐπιπιὼν ἀκράτου

394

οἴνου χοᾶ κασαλβάσω τοὺς ἐν Πύλῳ στρατηγούς.

395

Ἀλλαντοπώλης

ἐγὼ δέ γʼ ἤνυστρον βοὸς καὶ κοιλίαν ὑείαν

396

καταβροχθίσας κᾆτʼ ἐπιπιὼν τὸν ζωμὸν ἀναπόνιπτος

397

λαρυγγιῶ τοὺς ῥήτορας καὶ Νικίαν ταράξω.

398

Χορός

τὰ μὲν ἄλλα μʼ ἤρεσας λέγων· ἓν δʼ οὐ προσίεταί με,

399

τῶν πραγμάτων ὁτιὴ μόνος τὸν ζωμὸν ἐκροφήσει.

400

Κλέων

ἀλλʼ οὐ λάβρακας καταφαγὼν Μιλησίους κλονήσεις.

401

Ἀλλαντοπώλης

ἀλλὰ σχελίδας ἐδηδοκὼς ὠνήσομαι μέταλλα.

402

Κλέων

ἐγὼ δʼ ἐπεσπηδῶν γε τὴν βουλὴν βίᾳ κυκήσω.

403

Ἀλλαντοπώλης

ἐγὼ δὲ κινήσω γέ σου τὸν πρωκτὸν ἀντὶ φύσκης.

404

Κλέων

ἐγὼ δέ γʼ ἐξέλξω σε τῆς πυγῆς θύραζε κύβδα.

405

Χορός

νὴ τὸν Ποσειδῶ κἀμέ τἄρʼ, ἤνπερ γε τοῦτον ἕλκῃς.

406

Κλέων

οἷόν σε δήσω ʼνʼ τῷ ξύλῳ.

407

Ἀλλαντοπώλης

διώξομαί σε δειλίας.

408

Κλέων

ἡ βύρσα σου θρανεύσεται.

409

Ἀλλαντοπώλης

δερῶ σε θύλακον κλοπῆς.

410

Κλέων

διαπατταλευθήσει χαμαί.

411

Ἀλλαντοπώλης

περικόμματʼ ἔκ σου σκευάσω.

412

Κλέων

τὰς βλεφαρίδας σου παρατιλῶ.

413

Ἀλλαντοπώλης

τὸν πρηγορεῶνά σοὐκτεμῶ.

414

Δημοσθένης

καὶ νὴ Δίʼ ἐμβαλόντες αὐτῷ

415

πάτταλον μαγειρικῶς

416

ἐς τὸ στόμʼ, εἶτα δʼ ἔνδοθεν

417

τὴν γλῶτταν ἐξείραντες αὐτοῦ

418

σκεψόμεσθʼ εὖ κἀνδρικῶς

419

κεχηνότος

420

τὸν πρωκτὸν εἰ χαλαζᾷ.

421

Χορός

ἦν ἄρα πυρός γʼ ἕτερα θερμότερα καὶ λόγων

422

ἐν πόλει τῶν ἀναιδῶν ἀναιδέστεροι· καὶ τὸ πρᾶγμʼ

423

ἦν ἄρʼ οὐ φαῦλον ὧδʼ ἀλλʼ ἔπιθι καὶ στρόβει,

424

μηδὲν ὀλίγον ποίει. νῦν γὰρ ἔχεται μέσος·

425

ὡς ἐὰν νυνὶ μαλάξῃς αὐτὸν ἐν τῇ προσβολῇ,

426

δειλὸν εὑρήσεις· ἐγὼ γὰρ τοὺς τρόπους ἐπίσταμαι.

427

Ἀλλαντοπώλης

ἀλλʼ ὅμως οὗτος τοιοῦτος ὢν ἅπαντα τὸν βίον,

428

κᾆτʼ ἀνὴρ ἔδοξεν εἶναι, τἀλλότριον ἀμῶν θέρος.

429

νῦν δὲ τοὺς στάχυς ἐκείνους, οὓς ἐκεῖθεν ἤγαγεν,

430

ἐν ξύλῳ δήσας ἀφαύει κἀποδόσθαι βούλεται.

431

Κλέων

οὐ δέδοιχʼ ὑμᾶς, ἕως ἂν ζῇ τὸ βουλευτήριον

432

καὶ τὸ τοῦ δήμου πρόσωπον μακκοᾷ καθήμενον.

433

Χορός

ὡς δὲ πρὸς πᾶν ἀναιδεύεται κοὐ μεθίστησι

434

τοῦ χρώματος τοῦ παρεστηκότος.

435

εἴ σε μὴ μισῶ, γενοίμην ἐν Κρατίνου κῴδιον,

436

καὶ διδασκοίμην προσᾴδειν Μορσίμου τραγῳδίᾳ.

437

ὦ περὶ πάντʼ ἐπὶ πᾶσί τε πράγμασι

438

δωροδόκοισιν ἐπʼ ἄνθεσιν ἵζων,

439

εἴθε φαύλως ὥσπερ ηὗρες ἐκβάλοις τὴν ἔνθεσιν.

440

ᾄσαιμι γὰρ τότʼ ἂν μόνον,

441

πῖνε πῖνʼ ἐπὶ συμφοραῖς.

442

τὸν Ἰουλίου τʼ ἂν οἴομαι γέροντα πυροπίπην

443

ἡσθέντʼ ἰηπαιωνίσαι καὶ βακχέβακχον ᾆσαι.

444

Κλέων

οὔτοί μʼ ὑπερβαλεῖσθʼ ἀναιδείᾳ μὰ τὸν Ποσειδῶ,

445

ἢ μή ποτʼ ἀγοραίου Διὸς σπλάλχνοισι παραγενοίμην.

446

Ἀλλαντοπώλης

ἔγωγε νὴ τοὺς κονδύλους οὓς πολλὰ δὴ ʼπὶ πολλοῖς

447

ἠνεσχόμην ἐκ παιδίων, μαχαιρίδων τε πληγάς,

448

ὑπερβαλεῖσθαί σʼ οἴομαι τούτοισιν, ἢ μάτην γʼ ἂν

449

ἀπομαγδαλιὰς σιτούμενος τοσοῦτος ἐκτραφείην.

450

Κλέων

ἀπομαγδαλιὰς ὥσπερ κύων; ὦ παμπόνηρε πῶς οὖν

451

κυνὸς βορὰν σιτούμενος μαχεῖ σὺ κυνοκεφάλλῳ;

452

Ἀλλαντοπώλης

καὶ νὴ Δίʼ ἄλλα γʼ ἐστί μου κόβαλα παιδὸς ὄντος.

453

ἐξηπάτων γὰρ τοὺς μαγείρους ἐπιλέγων τοιαυτί·

454

σκέψασθε παῖδες· οὐχ ὁρᾶθʼ; ὥρα νέα, χελιδών.

455

οἱ δʼ ἔβλεπον, κἀγὼ ʼν τοσούτῳ τῶν κρεῶν ἔκλεπτον.

456

Χορός

ὦ δεξιώτατον κρέας σοφῶς γε προὐνοήσω·

457

ὥσπερ ἀκαλήφας ἐσθίων πρὸ χελιδόνων ἔκλεπτες.

458

Ἀλλαντοπώλης

καὶ ταῦτα δρῶν ἐλάνθανόν γʼ· εἰ δʼ οὖν ἴδοι τις αὐτῶν,

459

ἀποκρυπτόμενος ἐς τὼ κοχώνα τοὺς θεοὺς ἀπώμνυν·

460

ὥστʼ εἶπʼ ἀνὴρ τῶν ῥητόρων ἰδών με τοῦτο δρῶντα·

461

οὐκ ἔσθʼ ὅπως ὁ παῖς ὅδʼ οὐ τὸν δῆμον ἐπιτροπεύσει.

462

Χορός

εὖ γε ξυνέβαλεν αὔτʼ· ἀτὰρ δῆλόν γʼ ἀφʼ οὗ ξυνέγνω·

463

ὁτιὴ ʼπιώρκεις θʼ ἡρπακὼς καὶ κρέας ὁ πρωκτὸς εἶχεν.

464

Κλέων

ἐγώ σε παύσω τοῦ θράσους, οἶμαι δὲ μᾶλλον ἄμφω.

465

ἔξειμι γάρ σοι λαμπρὸς ἤδη καὶ μέγας καθιείς,

466

ὁμοῦ ταράττων τήν τε γῆν καὶ τὴν θάλατταν εἰκῇ.

467

Ἀλλαντοπώλης

ἐγὼ δὲ συστείλας γε τοὺς ἀλλᾶντας εἶτʼ ἀφήσω

468

κατὰ κῦμʼ ἐμαυτὸν οὔριον, κλάειν σε μακρὰ κελεύσας.

469

Δημοσθένης

κἄγωγʼ, ἐάν τι παραχαλᾷ, τὴν ἀντλίαν φυλάξω.

470

Κλέων

οὔτοι μὰ τὴν Δήμητρα καταπροίξει τάλαντα πολλὰ

471

κλέψας Ἀθηναίων.

472

Δημοσθένης

ἄθρει καὶ τοῦ ποδὸς παρίει·

473

ὡς οὗτος ἤδη καικίας καὶ συκοφαντίας πνεῖ.

474

Ἀλλαντοπώλης

σὲ δʼ ἐκ Ποτειδαίας ἔχοντʼ εὖ οἶδα δέκα τάλαντα.

475

Κλέων

τί δῆτα; βούλει τῶν ταλάντων ἓν λαβὼν σιωπᾶν;

476

Χορός

ἁνὴρ ἂν ἡδέως λάβοι. τοὺς τερθρίους παρίει·

477

τὸ πνεῦμʼ ἔλαττον γίγνεται.

478

Κλέων

φεύξει γραφὰς

479

ἑκατονταλάντους τέτταρας.

480

Ἀλλαντοπώλης

σὺ δʼ ἀστρατείας γʼ εἴκοσιν,

481

κλοπῆς δὲ πλεῖν ἢ χιλίας.

482

Κλέων

ἐκ τῶν ἀλιτηρίων σέ φημι

483

γεγονέναι τῶν τῆς θεοῦ.

484

Ἀλλαντοπώλης

τὸν πάππον εἶναί φημί σου

485

τῶν δορυφόρων —

486

Κλέων

ποίων; φράσον.

487

Ἀλλαντοπώλης

τῶν Βυρσίνης τῆς Ἱππίου.

488

Κλέων

κόβαλος εἶ.

489

Ἀλλαντοπώλης

πανοῦργος εἶ.

490

Χορός

παῖʼ ἀνδρικῶς.

491

Κλέων

ἰοὺ ἰού,

492

τύπτουσί μʼ οἱ ξυνωμόται.

493

Χορός

παῖʼ αὐτὸν ἀνδρειότατα, καὶ

494

γάστριζε καὶ τοῖς ἐντέροις

495

καὶ τοῖς κόλοις,

496

χὤπως κολᾷ τὸν ἄνδρα.

497

ὦ γεννικώτατον κρέας ψυχήν τʼ ἄριστε πάντων,

498

καὶ τῇ πόλει σωτὴρ φανεὶς ἡμῖν τε τοῖς πολίταις,

499

ὡς εὖ τὸν ἄνδρα ποικίλως θʼ ὑπῆλθες ἐν λόγοισιν.

500

πῶς ἄν σʼ ἐπαινέσαιμεν οὕτως ὥσπερ ἡδόμεσθα;

501

Κλέων

ταυτὶ μὰ τὴν Δήμητρά μʼ οὐκ ἐλάνθανεν

502

τεκταινόμενα τὰ πράγματʼ, ἀλλʼ ἠπιστάμην

503

γομφούμενʼ αὐτὰ πάντα καὶ κολλώμενα.

504

Χορός

οἴμοι σὺ δʼ οὐδὲν ἐξ ἁμαξουργοῦ λέγεις;

505

Ἀλλαντοπώλης

οὔκουν μʼ ἐν Ἄργει γʼ οἷα πράττεις λανθάνει.

506

πρόφασιν μὲν Ἀργείους φίλους ἡμῖν ποιεῖ,

507

ἰδίᾳ δʼ ἐκεῖ Λακεδαιμονίοις ξυγγίγνεται.

508

καὶ ταῦτʼ ἐφʼ οἷσίν ἐστι συμφυσώμενα

509

ἐγᾦδʼ· ἐπὶ γὰρ τοῖς δεδεμένοις χαλκεύεται.

510

Χορός

εὖ γʼ εὖ γε, χάλκεὐ ἀντὶ τῶν κολλωμένων.

511

Ἀλλαντοπώλης

καὶ ξυγκροτοῦσιν ἄνδρες αὔτʼ ἐκεῖθεν αὖ,

512

καὶ ταῦτά μʼ οὔτʼ ἀργύριον οὔτε χρυσίον

513

διδοὺς ἀναπείσεις οὔτε προσπέμπων φίλους,

514

ὅπως ἐγὼ ταῦτʼ οὐκ Ἀθηναίοις φράσω.

515

Κλέων

ἐγὼ μὲν οὖν αὐτίκα μάλʼ ἐς βουλὴν ἰὼν

516

ὑμῶν ἁπάντων τὰς ξυνωμοσίας ἐρῶ,

517

καὶ τὰς ξυνόδους τὰς νυκτερινὰς τὰς ἐν πόλει,

518

καὶ πάνθʼ ἃ Μήδοις καὶ βασιλεῖ ξυνόμνυτε,

519

καὶ τἀκ Βοιωτῶν ταῦτα συντυρούμενα.

520

Ἀλλαντοπώλης

πῶς οὖν ὁ τυρὸς ἐν Βοιωτοῖς ὤνιος;

521

Κλέων

ἐγώ σε νὴ τὸν Ἡρακλέα παραστορῶ.

522

Χορός

ἄγε δὴ σὺ τίνα νοῦν ἢ τίνα ψυχὴν ἔχεις;

523

νυνί γε δείξεις, εἴπερ ἀπεκρύψω τότε

524

ἐς τὼ κοχώνα τὸ κρέας, ὡς αὐτὸς λέγεις·

525

θεύσει γὰρ ᾄξας ἐς τὸ βουλευτήριον,

526

ὡς οὗτος ἐσπεσὼν ἐκεῖσε διαβαλεῖ

527

ἡμᾶς ἅπαντας καὶ κράγον κεκράξεται.

528

Ἀλλαντοπώλης

ἀλλʼ εἶμι· πρῶτον δʼ ὡς ἔχω τὰς κοιλίας

529

καὶ τὰς μαχαίρας ἐνθαδὶ καταθήσομαι.

530

Δημοσθένης

ἔχε νυν, ἄλειψον τὸν τράχηλον τουτῳί,

531

ἵνʼ ἐξολισθάνειν δύνῃ τὰς διαβολάς.

532

Ἀλλαντοπώλης

ἀλλʼ εὖ λέγεις καὶ παιδοτριβικῶς ταυταγί.

533

Δημοσθένης

ἔχε νυν, ἐπέγκαψον λαβὼν ταδί.

534

Ἀλλαντοπώλης

τί δαί;

535

Δημοσθένης

ἵνʼ ἄμεινον ὦ τᾶν ἐσκοροδισμένος μάχῃ.

536

καὶ σπεῦδε ταχέως.

537

Ἀλλαντοπώλης

ταῦτα δρῶ.

538

Δημοσθένης

μέμνησό νυν

539

δάκνειν διαβάλλειν, τοὺς λόφους κατεσθίειν,

540

χὤπως τὰ κάλλαἰ ἀποφαγὼν ἥξεις πάλιν.

541

Χορός

ἄλλʼ ἴθι χαίρων, καὶ πράξειας

542

κατὰ νοῦν τὸν ἐμόν, καί σε φυλάττοι

543

Ζεὺς ἀγοραῖος· καὶ νικήσας

544

αὖθις ἐκεῖθεν πάλιν ὡς ἡμᾶς

545

ἔλθοις στεφάνοις κατάπαστος.

546

ὑμεῖς δʼ ἡμῖν προσέχετε τὸν νοῦν

547

τοῖς ἀναπαίστοις,

548

ὦ παντοίας ἤδη Μούσης

549

πειραθέντες καθʼ ἑαυτούς.

550

εἰ μέν τις ἀνὴρ τῶν ἀρχαίων κωμῳδοδιδάσκαλος ἡμᾶς

551

ἠνάγκαζεν λέξοντας ἔπη πρὸς τὸ θέατρον παραβῆναι,

552

οὐκ ἂν φαύλως ἔτυχεν τούτου· νῦν δʼ ἄξιός ἐσθʼ ὁ ποιητής,

553

ὅτι τοὺς αὐτοὺς ἡμῖν μισεῖ τολμᾷ τε λέγειν τὰ δίκαια,

554

καὶ γενναίως πρὸς τὸν τυφῶ χωρεῖ καὶ τὴν ἐριώλην.

555

ἃ δὲ θαυμάζειν ὑμῶν φησιν πολλοὺς αὐτῷ προσιόντας

556

καὶ βασανίζειν ὡς οὐχὶ πάλαι χορὸν αἰτοίη καθʼ ἑαυτόν,

557

ἡμᾶς ὑμῖν ἐκέλευε φράσαι περὶ τούτου. φησὶ γὰρ ἁνὴρ

558

οὐχ ὑπʼ ἀνοίας τοῦτο πεπονθὼς διατρίβειν, ἀλλὰ νομίζων

559

κωμῳδοδιδασκαλίαν εἶναι χαλεπώτατον ἔργον ἁπάντων·

560

πολλῶν γὰρ δὴ πειρασάντων αὐτὴν ὀλίγοις χαρίσασθαι·

561

ὑμᾶς τε πάλαι διαγιγνώσκων ἐπετείους τὴν φύσιν ὄντας

562

καὶ τοὺς προτέρους τῶν ποιητῶν ἅμα τῷ γήρᾳ προδιδόντας·

563

τοῦτο μὲν εἰδὼς ἅπαθε Μάγνης ἅμα ταῖς πολιαῖς κατιούσαις,

564

ὃς πλεῖστα χορῶν τῶν ἀντιπάλων νίκης ἔστησε τροπαῖα·

565

πάσας δʼ ὑμῖν φωνὰς ἱεὶς καὶ ψάλλων καὶ πτερυγίζων

566

καὶ λυδίζων καὶ ψηνίζων καὶ βαπτόμενος βατραχείοις

567

οὐκ ἐξήρκεσεν, ἀλλὰ τελευτῶν ἐπὶ γήρως, οὐ γὰρ ἐφʼ ἥβης,

568

ἐξεβλήθη πρεσβύτης ὤν, ὅτι τοῦ σκώπτειν ἀπελείφθη·

569

εἶτα Κρατίνου μεμνημένος, ὃς πολλῷ ῥεύσας ποτʼ ἐπαίνῳ

570

διὰ τῶν ἀφελῶν πεδίων ἔρρει, καὶ τῆς στάσεως παρασύρων

571

ἐφόρει τὰς δρῦς καὶ τὰς πλατάνους καὶ τοὺς ἐχθροὺς προθελύμνους·

572

ᾆσαι δʼ οὐκ ἦν ἐν ξυμποσίῳ πλὴν Δωροῖ συκοπέδιλε,

573

καὶ τέκτονες εὐπαλάμων ὕμνων· οὕτως ἤνθησεν ἐκεῖνος.

574

νυνὶ δʼ ὑμεῖς αὐτὸν ὁρῶντες παραληροῦντʼ οὐκ ἐλεεῖτε,

575

ἐκπιπτουσῶν τῶν ἠλέκτρων καὶ τοῦ τόνου οὐκέτʼ ἐνόντος

576

τῶν θʼ ἁρμονιῶν διαχασκουσῶν· ἀλλὰ γέρων ὢν περιέρρει,

577

ὥσπερ Κοννᾶς, στέφανον μὲν ἔχων αὖον δίψῃ δʼ ἀπολωλώς,

578

ὃν χρῆν διὰ τὰς προτέρας νίκας πίνειν ἐν τῷ πρυτανείῳ,

579

καὶ μὴ ληρεῖν ἀλλὰ θεᾶσθαι λιπαρὸν παρὰ τῷ Διονύσῳ.

580

οἵας δὲ Κράτης ὀργὰς ὑμῶν ἠνέσχετο καὶ στυφελιγμούς,

581

ὃς ἀπὸ σμικρᾶς δαπάνης ὑμᾶς ἀριστίζων ἀπέπεμπεν,

582

ἀπὸ κραμβοτάτου στόματος μάττων ἀστειοτάτας ἐπινοίας·

583

χοὖτος μέντοι μόνος ἀντήρκει, τοτὲ μὲν πίπτων τοτὲ δʼ οὐχί.

584

ταῦτʼ ὀρρωδῶν διέτριβεν ἀεί, καὶ πρὸς τούτοισιν ἔφασκεν

585

ἐρέτην χρῆναι πρῶτα γενέσθαι πρὶν πηδαλίοις ἐπιχειρεῖν,

586

κᾆτʼ ἐντεῦθεν πρῳρατεῦσαι καὶ τοὺς ἀνέμους διαθρῆσαι,

587

κᾆτα κυβερνᾶν αὐτὸν ἑαυτῷ. τούτων οὖν οὕνεκα πάντων,

588

ὅτι σωφρονικῶς κοὐκ ἀνοήτως ἐσπηδήσας ἐφλυάρει,

589

αἴρεσθʼ αὐτῷ πολὺ τὸ ῥόθιον, παραπέμψατʼ ἐφʼ ἕνδεκα κώπαις

590

θόρυβον χρηστὸν ληναΐτην,

591

ἵνʼ ὁ ποιητὴς ἀπίῃ χαίρων

592

κατὰ νοῦν πράξας,

593

φαιδρὸς λάμποντι μετώπῳ.

594

ἵππιʼ ἄναξ Πόσειδον, ᾧ

595

χαλκοκρότων ἵππων κτύπος

596

καὶ χρεμετισμὸς ἁνδάνει

597

καὶ κυανέμβολοι θοαὶ

598

μισθοφόροι τριήρεις,

599

μειρακίων θʼ ἅμιλλα λαμπρυνομένων ἐν ἅρμασιν

600

καὶ βαρυδαιμονούντων,

601

δεῦρʼ ἔλθʼ ἐς χορὸν ὦ χρυσοτρίαινʼ ὦ

602

δελφίνων μεδέων Σουνιάρατε,

603

ὦ Γεραίστιε παῖ Κρόνου,

604

Φαρμίωνί τε φίλτατʼ ἐκ

605

τῶν ἄλλων τε θεῶν Ἀθηναίοις

606

πρὸς τὸ παρεστός.

607

εὐλογῆσαι βουλόμεσθα τοὺς πατέρας ἡμῶν, ὅτι

608

ἄνδρες ἦσαν τῆσδε τῆς γῆς ἄξιοι καὶ τοῦ πέπλου,

609

οἵτινες πεζαῖς μάχαισιν ἔν τε ναυφάρκτῳ στρατῷ

610

πανταχοῦ νικῶντες ἀεὶ τήνδʼ ἐκόσμησαν πόλιν·

611

οὐ γὰρ οὐδεὶς πώποτʼ αὐτῶν τοῦς ἐναντίους ἰδὼν

612

ἠρίθμησεν, ἀλλʼ ὁ θυμὸς εὐθὺς ἦν Ἀμυνίας·

613

εἰ δέ που πέσοιεν ἐς τὸν ὦμον ἐν μάχῃ τινί,

614

τοῦτʼ ἀπεψήσαντʼ ἄν, εἶτʼ ἠρνοῦντο μὴ πεπτωκέναι,

615

ἀλλὰ διεπάλαιον αὖθις. καὶ στρατηγὸς οὐδʼ ἂν εἷς

616

τῶν πρὸ τοῦ σίτησιν ᾔτησʼ ἐρόμενος Κλεαίνετον·

617

νῦν δʼ ἐὰν μὴ προεδρίαν φέρωσι καὶ τὰ σιτία,

618

οὐ μαχεῖσθαί φασιν. ἡμεῖς δʼ ἀξιοῦμεν τῇ πόλει

619

προῖκα γενναίως ἀμύνειν καὶ θεοῖς ἐγχωρίοις.

620

καὶ πρὸς οὐκ αἰτοῦμεν οὐδὲν πλὴν τοσουτονὶ μόνον·

621

ἤν ποτʼ εἰρήνη γένηται καὶ πόνων παυσώμεθα,

622

μὴ φθονεῖθʼ ἡμῖν κομῶσι μηδʼ ἀπεστλεγγισμένοις.

623

Ὦ πολιοῦχε Παλλάς, ὦ

624

τῆς ἱερωτάτης ἁπασῶν

625

πολέμῳ τε καὶ ποιηταῖς

626

δυνάμει θʼ ὑπερφερούσης

627

μεδέουσα χώρας,

628

δεῦρʼ ἀφικοῦ λαβοῦσα τὴν

629

ἐν στρατιαῖς τε καὶ μάχαις

630

ἡμετέραν ξυνεργὸν

631

Νίκην, ἣ χορικῶν ἐστιν ἑταίρα

632

τοῖς τʼ ἐχθροῖσι μεθʼ ἡμῶν στασιάζει.

633

νῦν οὖν δεῦρο φάνηθι· δεῖ

634

γὰρ τοῖς ἀνδράσι τοῖσδε πάσῃ

635

τέχνῃ πορίσαι σε νίκην

636

εἴπερ ποτὲ καὶ νῦν.

637

ἃ ξύνισμεν τοῖσιν ἵπποις, βουλόμεσθʼ ἐπαινέσαι.

638

ἄξιοι δʼ εἴσʼ εὐλογεῖσθαι· πολλὰ γὰρ δὴ πράγματα

639

ξυνδιήνεγκαν μεθʼ ἡμῶν, ἐσβολάς τε καὶ μάχας.

640

ἀλλὰ τἀν τῇ μὲν αὐτῶν οὐκ ἄγαν θαυμάζομεν,

641

ὡς ὅτʼ ἐς τὰς ἱππαγωγοὺς εἰσεπήδων ἀνδρικῶς,

642

πριάμενοι κώθωνας, οἱ δὲ καὶ σκόροδα καὶ κρόμμυα·

643

εἶτα τὰς κώπας λαβόντες ὥσπερ ἡμεῖς οἱ βροτοὶ

644

ἐμβαλόντες ἀνεβρύαξαν, ‘ἱππαπαῖ, τίς ἐμβαλεῖ;

645

ληπτέον μᾶλλον. τί δρῶμεν; οὐκ ἐλᾷς ὦ σαμφόρα;’

646

ἐξεπήδων τʼ ἐς Κόρινθον· εἶτα δʼ οἱ νεώτεροι

647

ταῖς ὁπλαῖς ὤρυττον εὐνὰς καὶ μετῇσαν στρώματα·

648

ἤσθιον δὲ τοὺς παγούρους ἀντὶ ποίας Μηδικῆς,

649

εἴ τις ἐξέρποι θύραζε κἀκ βυθοῦ θηρώμενοι·

650

ὥστʼ ἔφη Θέωρος εἰπεῖν καρκίνον Κορίνθιον,

651

‘δεινά γʼ ὦ Πόσειδον εἰ μήτʼ ἐν βυθῷ δυνήσομαι

652

μήτε γῇ μήτʼ ἐν θαλάττῃ διαφυγεῖν τοὺς ἱππέας.’

653

ὦ φίλτατʼ ἀνδρῶν καὶ νεανικώτατε.

654

ὅσην ἀπὼν παρέσχες ἡμῖν φροντίδα·

655

καὶ νῦν ἐπειδὴ σῶς ἐλήλυθας πάλιν,

656

ἄγγειλον ἡμῖν πῶς τὸ πρᾶγμʼ ἠγωνίσω.

657

Ἀλλαντοπώλης

τί δʼ ἄλλο γʼ εἰ μὴ Νικόβουλος ἐγενόμην;

658

Χορός

νῦν ἄρʼ ἄξιόν γε πᾶσίν ἐστιν ἐπολολύξαι.

659

ὦ καλὰ λέγων πολὺ δʼ ἀμείνονʼ ἔτι τῶν λόγων

660

ἐργασάμενʼ, εἴθʼ ἐπέλθοις

661

ἅπαντά μοι σαφῶς·

662

ὡς ἐγώ μοι δοκῶ

663

κἂν μακρὰν ὁδὸν διελθεῖν

664

ὥστʼ ἀκοῦσαι. πρὸς τάδʼ ὦ βέλτιστε

665

θαρρήσας λέγʼ, ὡς, ἅπαντες

666

ἡδόμεσθά σοι.

667

Ἀλλαντοπώλης

καὶ μὴν ἀκοῦσαί γʼ ἄξιον τῶν πραγμάτων.

668

εὐθὺς γὰρ αὐτοῦ κατόπιν ἐνθένδʼ ἱέμην·

669

ὁ δʼ ἄρʼ ἔνδον ἐλασίβροντʼ ἀναρρηγνὺς ἔπη

670

τερατευόμενος ἤρειδε κατὰ τῶν ἱππέων,

671

κρημνοὺς ἐρείδων καὶ ξυνωμότας λέγων

672

πιθανώταθʼ· ἡ βουλὴ δʼ ἅπασʼ ἀκροωμένη

673

ἐγένεθʼ ὑπʼ αὐτοῦ ψευδατραφάξυος πλέα,

674

κἄβλεψε νᾶπυ καὶ τὰ μέτωπʼ ἀνέσπασεν.

675

κἄγωγʼ ὅτε δὴ ʼγνων ἐνδεχομένην τοὺς λόγους

676

καὶ τοῖς φενακισμοῖσιν ἐξαπατωμένην,

677

ἄγε δὴ Σκίταλοι καὶ Φένακες, ἦν δʼ ἐγώ,

678

‘Βερέσχεθοί τε καὶ Κόβαλοι καὶ Μόθων,

679

ἀγορά τʼ ἐν ᾗ παῖς ὢν ἐπαιδεύθην ἐγώ,

680

νῦν μοι θράσος καὶ γλῶτταν εὔπορον δότε

681

φωνήν τʼ ἀναιδῆ.’ ταῦτα φροντίζοντί μοι

682

ἐκ δεξιᾶς ἀπέπαρδε καταπύγων ἀνήρ.

683

κἀγὼ προσέκυσα· κᾆτα τῷ πρωκτῷ θενὼν

684

τὴν κιγκλίδʼ ἐξήραξα κἀναχανὼν μέγα

685

ἀνέκραγον· ‘ὦ βουλὴ λόγους ἀγαθοὺς φέρων

686

εὐαγγελίσασθαι πρῶτον ὑμῖν βούλομαι·

687

ἐξ οὗ γὰρ ἡμῖν ὁ πόλεμος κατερράγη,

688

οὐπώποτʼ ἀφύας εἶδον ἀξιωτέρας.’

689

τῶν δʼ εὐθέως τὰ πρόσωπα διεγαλήνισεν·

690

εἶτʼ ἐστεφάνουν μʼ εὐαγγέλια· κἀγὼ φρασα

691

αὐτοῖς ἀπόρρητον ποιησάμενος ταχύ,

692

ἵνα τὰς ἀφύας ὠνοῖντο πολλὰς τοὐβολοῦ,

693

τῶν δημιουργῶν ξυλλαβεῖν τὰ τρύβλια.

694

οἱ δʼ ἀνεκρότησαν καὶ πρὸς ἔμʼ ἐκεχήνεσαν.

695

ὁ δʼ ὑπονοήσας ὁ Παφλαγών, εἰδὼς ἄρα

696

οἶς ἥδεθʼ ἡ βουλὴ μάλιστα ῥήμασιν,

697

γνώμην ἔλεξεν· ‘ἄνδρες, ἤδη μοι δοκεῖ

698

ἐπὶ συμφοραῖς ἀγαθαῖσιν εἰσηγγελμέναις

699

εὐαγγέλια θύειν ἑκατὸν βοῦς τῇ θεῷ.’

700

ἐπένευσεν εἰς ἐκεῖνον ἡ βουλὴ πάλιν.

701

κἄγωγʼ ὅτε δὴ ʼγνων τοῖς βολίτοις ἡττημένος,

702

διακοσίαισι βουσὶν ὑπερηκόντισα,

703

τῇ δʼ Ἀγροτέρᾳ κατὰ χιλιῶν παρῄνεσα

704

εὐχὴν ποιήσασθαι χιμάρων εἰς αὔριον,

705

αἱ τριχίδες εἰ γενοίαθʼ ἑκατὸν τοὐβολοῦ.

706

ἐκαραδόκησεν εἰς ἔμʼ ἡ βουλὴ πάλιν.

707

ὁ δὲ ταῦτʼ ἀκούσας ἐκπλαγεὶς ἐφληνάφα.

708

κᾆθʼ εἷλκον αὐτὸν οἱ πρυτάνεις χοἰ τοξόται.

709

οἱ δʼ ἐθορύβουν περὶ τῶν ἀφύων ἑστηκότες·

710

ὁ δʼ ἠντεβόλει γʼ αὐτοὺς ὀλίγον μεῖναι χρόνον,

711

‘ἵνʼ ἅτθʼ ὁ κῆρυξ οὑκ Λακεδαίμονος λέγει

712

πύθησθʼ, ἀφῖκται γὰρ περὶ σπονδῶν,’ λέγων.

713

οἱ δʼ ἐξ ἑνὸς στόματος ἅπαντες ἀνέκραγον·

714

‘νυνὶ περὶ σπονδῶν; ἐπειδή γʼ ὦ μέλε

715

ᾔσθοντο τὰς ἀφύας παρʼ ἡμῖν ἀξίας.

716

οὐ δεόμεθα σπονδῶν· ὁ πόλεμος ἑρπέτω.’

717

ἐκεκράγεσάν τε τοὺς πρυτάνεις ἀφιέναι·

718

εἶθʼ ὑπερεπήδων τοὺς δρυφάκτους πανταχῇ.

719

ἐγὼ δὲ τὰ κορίαννʼ ἐπριάμην ὑποδραμὼν

720

ἅπαντα τά τε γήτειʼ ὅσʼ ἦν ἐν τἀγορᾷ·

721

ἔπειτα ταῖς ἀφύαις ἐδίδουν ἡδύσματα

722

ἀποροῦσιν αὐτοῖς προῖκα κἀχαριζόμην.

723

οἱ δʼ ὑπερεπῄνουν ὑπερεπύππαζόν τέ με

724

ἅπαντες οὕτως ὥστε τὴν βουλὴν ὅλην

725

ὀβολοῦ κοριάννοις ἀναλαβὼν ἐλήλυθα.

726

Χορός

πάντα τοι πέπραγας οἷα χρὴ τὸν εὐτυχοῦντα·

727

ηὗρε δʼ ὁ πανοῦργος ἕτερον πολὺ πανουργίαις

728

μείζοσι κεκασμένον

729

καὶ δόλοισι ποικίλοις

730

ῥήμασίν θʼ αἱμύλοις.

731

ἀλλʼ ὅπως ἀγωνιεῖ φρόντιζε

732

τἀπίλοιπʼ ἄριστα·

733

συμμάχους δʼ ἡμᾶς ἔχων εὔνους

734

ἐπίστασαι πάλαι.

735

Ἀλλαντοπώλης

καὶ μὴν ὁ Παφλαγὼν οὑτοσὶ προσέρχεται,

736

ὠθῶν κολόκυμα καὶ ταράττων καὶ κυκῶν,

737

ὡς δὴ καταπιόμενός με. μορμὼ τοῦ θράσους.

738

Κλέων

εἰ μή σʼ ἀπολέσαιμʼ, εἴ τι τῶν αὐτῶν ἐμοὶ

739

ψευδῶν ἐνείη, διαπέσοιμι πανταχῇ.

740

Ἀλλαντοπώλης

ἥσθην ἀπειλαῖς, ἐγέλασα ψολοκομπίαις,

741

ἀπεπυδάρισα μόθωνα, περιεκόκκασα.

742

Κλέων

οὔτοι μὰ τὴν Δήμητρʼ, ἐὰν μή σʼ ἐκφάγω

743

ἐκ τῆσδε τῆς γῆς, οὐδέποτε βιώσομαι.

744

Ἀλλαντοπώλης

ἣν μὴ κʼφάγῃς; ἐγὼ δέ γʼ, ἢν μή σʼ ἐκπίω

745

κἀπεκροφήσας αὐτὸς ἐπιδιαρραγῶ.

746

Κλέων

ἀπολῶ σε νὴ τὴν προεδρίαν τὴν ἐκ Πύλου.

747

Ἀλλαντοπώλης

ἰδοὺ προεδρίαν· οἷον ὅψομαί σʼ ἐγὼ

748

ἐκ τῆς προεδρίας ἔσχατον θεώμενον.

749

Κλέων

ἐν τῷ ξύλῳ δήσω σε νὴ τὸν οὐρανόν.

750

Ἀλλαντοπώλης

ὡς ὀξύθυμος. φέρε τί σοι δῶ καταφαγεῖν;

751

ἐπὶ τῷ φάγοις ἥδιστʼ ἄν; ἐπὶ βαλλαντίῳ;

752

Κλέων

ἐξαρπάσομαί σου τοῖς ὄνυξι τἄντερα.

753

Ἀλλαντοπώλης

ἀπονυχιῶ σου τἀν πρυτανείῳ σιτία.

754

Κλέων

ἕλξω σε πρὸς τὸν δῆμον, ἵνα δῷς μοι δίκην.

755

Ἀλλαντοπώλης

κἀγὼ δέ σʼ ἕλξω καὶ διαβαλῶ πλείονα.

756

Κλέων

ἀλλʼ ὦ πόνηρε σοὶ μὲν οὐδὲν πείθεται·

757

ἐγὼ δʼ ἐκείνου καταγελῶ γʼ ὅσον θέλω.

758

Ἀλλαντοπώλης

ὡς σφόδρα σὺ τὸν δῆμον σεαυτοῦ νενόμικας.

759

Κλέων

ἐπίσταμαι γὰρ αὐτὸν οἷς ψωμίζεται.

760

Ἀλλαντοπώλης

κᾆθʼ ὥσπερ αἱ τίτθαι γε σιτίζεις κακῶς.

761

μασώμενος γὰρ τῷ μὲν ὀλίγον ἐντίθης,

762

αὐτὸς δʼ ἐκείνου τριπλάσιον κατέσπακας.

763

Κλέων

καὶ νὴ Δίʼ ὑπό γε δεξιότητος τῆς ἐμῆς

764

δύναμαι ποιεῖν τὸν δῆμον εὐρὺν καὶ στενόν.

765

Ἀλλαντοπώλης

χὠ πρωκτὸς οὑμὸς τουτογὶ σοφίζεται.

766

Κλέων

οὐκ ὦγάθʼ ἐν βουλῇ με δόξεις καθυβρίσαι.

767

ἴωμεν ἐς τὸν δῆμον.

768

Ἀλλαντοπώλης

οὐδὲν κωλύει·

769

ἰδοὺ βάδιζε, μηδὲν ἡμᾶς ἰσχέτω.

770

Κλέων

ὦ Δῆμε δεῦρʼ ἔξελθε.

771

Ἀλλαντοπώλης

νὴ Δίʼ ὦ πάτερ

772

ἔξελθε δῆτʼ.

773

Κλέων

ὦ Δημίδιον ὦ φίλτατον

774

ἔξελθʼ, ἵνʼ εἰδῇς οἷα περιυβρίζομαι.

775

Δῆμος

τίνες οἱ βοῶντες; οὐκ ἄπιτʼ ἀπὸ τῆς θύρας;

776

τὴν εἰρεσιώνην μου κατεσπαράξατε.

777

τίς ὦ Παφλαγὼν ἀδικεῖ σε;

778

Κλέων

διὰ σὲ τύπτομαι

779

ὑπὸ τουτουὶ καὶ τῶν νεανίσκων.

780

Δῆμος

τιή;

781

Κλέων

ὁτιὴ φιλῶ σʼ ὦ Δῆμʼ ἐραστής τʼ εἰμὶ σός.

782

Δῆμος

σὺ δʼ εἶ τίς ἐτεόν;

783

Ἀλλαντοπώλης

ἀντεραστὴς τουτουί,

784

ἐρῶν πάλαι σου βουλόμενός τέ σʼ εὖ ποιεῖν,

785

ἄλλοι τε πολλοὶ καὶ καλοί τε κἀγαθοί.

786

ἀλλʼ οὐχ οἷοί τʼ ἐσμὲν διὰ τουτονί. σὺ γὰρ

787

ὅμοιος εἶ τοῖς παισὶ τοῖς ἐρωμένοις·

788

τοὺς μὲν καλούς τε κἀγαθοὺς οὐ προσδέχει,

789

σαυτὸν δὲ λυχνοπώλαισι καὶ νευρορράφοις

790

καὶ σκυτοτόμοις καὶ βυρσοπώλαισιν δίδως·

791

Κλέων

εὖ γὰρ ποιῶ τὸν δῆμον.

792

Ἀλλαντοπώλης

εἰπέ νυν τί δρῶν;

793

Κλέων

ὅ τι; τῶν στρατηγῶν ὑποδραμὼν τῶν ἐκ Πύλου,

794

πλεύσας ἐκεῖσε, τοὺς Λάκωνας ἤγαγον.

795

Ἀλλαντοπώλης

ἐγὼ δὲ περιπατῶν γʼ ἀπʼ ἐργαστηρίου

796

ἕψοντος ἑτερου τὴν χύτραν ὑφειλόμην.

797

Κλέων

καὶ μὴν ποιήσας αὐτίκα μάλʼ ἐκκλησίαν

798

ὦ Δῆμʼ ἵνʼ εἰδῇς ὁπότερος νῷν ἐστί σοι

799

εὐνούστερος, διάκρινον, ἵνα τοῦτον φιλῇς.

800

Ἀλλαντοπώλης

ναὶ ναὶ διάκρινον δῆτα, πλὴν μὴ ʼν τῇ πυκνί.

801

Δῆμος

οὐκ ἂν καθιζοίμην ἐν ἄλλῳ χωρίῳ.

802

ἀλλʼ ἐς τὸ πρόσθε. χρὴ παρεῖνʼ ἐς τὴν πύκνα.

803

Ἀλλαντοπώλης

οἴμοι κακοδαίμων ὡς ἀπόλωλʼ. ὁ γὰρ γέρων

804

οἴκοι μὲν ἀνδρῶν ἐστι δεξιώτατος,

805

ὅταν δʼ ἐπὶ ταυτησὶ καθῆται τῆς πέτρας,

806

κέχηνεν ὥσπερ ἐμποδίζων ἰσχάδας.

807

Χορός

νῦν δή σε πάντα δεῖ κάλων ἐξιέναι σεαυτοῦ,

808

καὶ λῆμα θούριον φορεῖν καὶ λόγους ἀφύκτους

809

ὅτοισι τόνδʼ ὑπερβαλεῖ. ποικίλος γὰρ ἁνὴρ

810

κἀκ τῶν ἀμηχάνων πόρους εὐμήχανος πορίζειν.

811

πρὸς ταῦθʼ ὅπως ἔξει πολὺς καὶ λαμπρὸς ἐς τὸν ἄνδρα.

812

ἀλλὰ φυλάττου καὶ πρὶν ἐκεῖνον προσκεῖσθαί σοι πρότερος σὺ

813

τοὺς δελφῖνας μετεωρίζου καὶ τὴν ἄκατον παραβάλλου.

814

Κλέων

τῇ μὲν δεσποίνῃ Ἀθηναίᾳ τῇ τῆς πόλεως μεδεούσῃ

815

εὔχομαι, εἰ μὲν περὶ τὸν δῆμον τὸν Ἀθηναίων γεγένημαι

816

βέλτιστος ἀνὴρ μετὰ Λυσικλέα καὶ Κύνναν καὶ Σαλαβακχώ,

817

ὥσπερ νυνὶ μηδὲν δράσας δειπνεῖν ἐν πρυτανείῳ·

818

εἰ δέ σε μισῶ καὶ μὴ περὶ σοῦ μάχομαι μόνος ἀντιβεβηκώς,

819

ἀπολοίμην καὶ διαπρισθείην κατατμηθείην τε λέπαδνα.

820

Ἀλλαντοπώλης

κἄγωγʼ ὦ Δῆμʼ, εἰ μή σε φιλῶ καὶ μὴ στέργω, κατατμηθεὶς

821

ἑψοίμην ἐν περικομματίοις· κεἰ μὴ τούτοισι πέποιθας,

822

ἐπὶ ταυτησὶ κατακνησθείην ἐν μυττωτῷ μετὰ τυροῦ,

823

καὶ τῇ κρεάγρᾳ τῶν ὀρχιπέδων ἑλκοίμην ἐς Κεραμεικόν.

824

Κλέων

καὶ πῶς ἂν ἐμοῦ μᾶλλόν σε φιλῶν ὦ Δῆμε γένοιτο πολίτης;

825

ὃς πρῶτα μὲν ἡνίκʼ ἐβούλευον σοὶ χρήματα πλεῖστʼ ἀπέδειξα

826

ἐν τῷ κοινῷ, τοὺς μὲν στρεβλῶν τοὺς δʼ ἄγχων τοὺς δὲ μεταιτῶν,

827

οὐ φροντίζων τῶν ἰδιωτῶν οὐδενός, εἰ σοὶ χαριοίμην.

828

Ἀλλαντοπώλης

τοῦτο μὲν ὦ Δῆμʼ οὐδὲν σεμνόν· κἀγὼ γὰρ τοῦτό σε δράσω.

829

ἁρπάζων γὰρ τοὺς ἄρτους σοι τοὺς ἀλλοτρίους παραθήσω.

830

ὡς δʼ οὐχὶ φιλεῖ σʼ οὐδʼ ἔστʼ εὔνους, τοῦτʼ αὐτό σε πρῶτα διδάξω,

831

ἀλλʼ ἢ διὰ τοῦτʼ αὔθʼ ὁτιή σου τῆς ἀνθρακιᾶς ἀπολαύει.

832

σὲ γάρ, ὃς Μήδοισι διεξιφίσω περὶ τῆς χώρας Μαραθῶνι,

833

καὶ νικήσας ἡμῖν μεγάλως ἐγγλωττοτυπεῖν παρέδωκας,

834

ἐπὶ ταῖσι πέτραις οὐ φροντίζει σκληρῶς σε καθήμενον οὕτως,

835

οὐχ ὥσπερ ἐγὼ ῥαψάμενός σοι τουτὶ φέρω. ἀλλʼ ἐπαναίρου,

836

κᾆτα καθίζου μαλακῶς, ἵνα μὴ τρίβῃς τὴν ἐν Σαλαμῖνι.

837

Δῆμος

ἄνθρωπε τίς εἶ; μῶν ἔκγονος εἶ τῶν Ἁρμοδίου τις ἐκείνων;

838

τοῦτό γέ τοί σου τοὔργον ἀληθῶς γενναῖον καὶ φιλόδημον.

839

Κλέων

ὡς ἀπὸ μικρῶν εὔνους αὐτῷ θωπευματίων γεγένησαι.

840

Ἀλλαντοπώλης

καὶ σὺ γὰρ αὐτὸν πολὺ μικροτέροις τούτων δελεάσμασιν εἷλες.

841

Κλέων

καὶ μὴν εἴ πού τις ἀνὴρ ἐφάνη τῷ δήμῳ μᾶλλον ἀμύνων

842

ἢ μᾶλλον ἐμοῦ σε φιλῶν, ἐθέλω περὶ τῆς κεφαλῆς περιδόσθαι.

843

Ἀλλαντοπώλης

καὶ πῶς σὺ φιλεῖς, ὃς τοῦτον ὁρῶν οἰκοῦντʼ ἐν ταῖς φιδάκναισι

844

καὶ γυπαρίοις καὶ πυργιδίοις ἔτος ὄγδοον οὐκ ἐλεαίρεις,

845

ἀλλὰ καθείρξας αὐτὸν βλίττεις; Ἀρχεπτολέμου δὲ φέροντος

846

τὴν εἰρήνην ἐξεσκέδασας, τὰς πρεσβείας τʼ ἀπελαύνεις

847

ἐκ τῆς πόλεως ῥαθαπυγίζων, αἳ τὰς σπονδὰς προκαλοῦνται.

848

Κλέων

ἵνα γʼ Ἑλλήνων ἄρξῃ πάντων. ἔστι γὰρ ἐν τοῖς λογίοισιν

849

ὡς τοῦτον δεῖ ποτʼ ἐν Ἀρκαδίᾳ πεντώβολον ἡλιάσασθαι,

850

ἢν ἀναμείνῃ· πάντως δʼ αὐτὸν θρέψω γʼὼ καὶ θεραπεύσω,

851

ἐξευρίσκων εὖ καὶ μιαρῶς ὁπόθεν τὸ τριώβολον ἕξει.

852

Ἀλλαντοπώλης

οὐχ ἵνα γʼ ἄρξῃ μὰ Δίʼ Ἀρκαδίας προνοούμενος, ἀλλʼ ἵνα μᾶλλον

853

σὺ μὲν ἁρπάζῃς καὶ δωροδοκῇς παρὰ τῶν πόλεων, ὁ δὲ δῆμος

854

ὑπὸ τοῦ πολέμου καὶ τῆς ὁμίχλης ἃ πανουργεῖς μὴ καθορᾷ σου,

855

ἀλλʼ ὑπʼ ἀνάγκης ἅμα καὶ χρείας καὶ μισθοῦ πρός σε κεχήνῃ.

856

ἢν δέ ποτʼ εἰς ἀγρὸν οὗτος ἀπελθὼν εἰρηναῖος διατρίψῃ,

857

καὶ χῖδρα φαγὼν ἀναθαρρήσῃ καὶ στεμφύλῳ ἐς λόγον ἔλθῃ,

858

γνώσεται οἵων ἀγαθῶν αὐτὸν τῇ μισθοφορᾷ παρεκόπτου·

859

εἶθʼ ἥξει σοι δριμὺς ἄγροικος κατὰ σοῦ τὴν ψῆφον ἰχνεύων.

860

ἃ σὺ γιγνώσκων τόνδʼ ἐξαπατᾷς καὶ ὀνειροπολεῖς περὶ σαυτοῦ.

861

Κλέων

οὔκουν δεινὸν ταυτί σε λέγειν δῆτʼ ἔστʼ ἐμὲ καὶ διαβάλλειν

862

πρὸς Ἀθηναίους καὶ τὸν δῆμον, πεποιηκότα πλείονα χρηστὰ

863

νὴ τὴν Δήμητρα Θεμιστοκλέους πολλῷ περὶ τὴν πόλιν ἤδη;

864

Ἀλλαντοπώλης

ὦ πόλις Ἄργους κλύεθʼ οἷα λέγει. σὺ Θεμιστοκλεῖ ἀντιφερίζεις;

865

ὃς ἐποίησεν τὴν πόλιν ἡμῶν μεστὴν εὑρὼν ἐπιχειλῆ,

866

καὶ πρὸς τούτοις ἀριστώσῃ τὸν Πειραιᾶ προσέμαξεν,

867

ἀφελών τʼ οὐδὲν τῶν ἀρχαίων ἰχθῦς καινοὺς παρέθηκεν·

868

σὺ δʼ Ἀθηναίους ἐζήτησας μικροπολίτας ἀποφῆναι

869

διατειχίζων καὶ χρησμῳδῶν, ὁ Θεμιστοκλεῖ ἀντιφερίζων.

870

κἀκεῖνος μὲν φεύγει τὴν γῆν σὺ δʼ Ἀχιλλείων ἀπομάττει.

871

Κλέων

οὔκουν ταυτὶ δεινὸν ἀκούειν ὦ Δῆμʼ ἐστίν μʼ ὑπὸ τούτου,

872

ὁτιή σε φιλῶ;

873

Δῆμος

παὖ ὦ οὗτος, καὶ μὴ σκέρβολλε πονηρά.

874

πολλοῦ δὲ πολύν με χρόνον καὶ νῦν ἐλελήθης ἐγκρυφιάζων.

875

Ἀλλαντοπώλης

μιαρώτατος, ὦ Δημακίδιον, καὶ πλεῖστα πανοῦργα δεδρακώς,

876

ὁπόταν χασμᾷ, καὶ τοὺς καυλοὺς

877

τῶν εὐθυνῶν ἐκκαυλίζων

878

καταβροχθίζει, κἀμφοῖν χειροῖν

879

μυστιλᾶται τῶν δημοσίων.

880

Κλέων

οὐ χαιρήσεις, ἀλλά σε κλέπτονθʼ

881

αἱρήσω γʼὼ τρεῖς μυριάδας.

882

Ἀλλαντοπώλης

τί θαλαττοκοπεῖς καὶ πλατυγίζεις,

883

μιαρώτατος ὢν περὶ τὸν δῆμον

884

τὸν Ἀθηναίων; καί σʼ ἐπιδείξω

885

νὴ τὴν Δήμητρʼ, ἢ μὴ ζῴην,

886

δωροδοκήσαντʼ ἐκ Μυτιλήνης

887

πλεῖν ἢ μνᾶς τετταράκοντα.

888

Χορός

ὦ πᾶσιν ἀνθρώποις φανεὶς μέγιστον ὠφέλημα,

889

ζηλῶ σε τῆς εὐγλωττίας. εἰ γὰρ ὧδʼ ἐποίσεις,

890

μέγιστος Ἑλλήνων ἔσει, καὶ μόνος καθέξεις

891

τἀν τῇ πόλει τῶν ξυμμάχων τʼ ἄρξεις ἔχων τρίαιναν,

892

ᾗ πολλὰ χρήματʼ ἐργάσει σείων τε καὶ ταράττων.

893

καὶ μὴ μεθῇς τὸν ἄνδρʼ, ἐπειδή σοι λαβὴν δέδωκεν·

894

κατεργάσει γὰρ ῥᾳδίως πλευρὰς ἔχων τοιαύτας.

895

Κλέων

οὐκ ὦγαθοὶ ταῦτʼ ἐστί πω ταύτῃ μὰ τὸν Ποσειδῶ.

896

ἐμοὶ γάρ ἐστʼ εἰργασμένον τοιοῦτον ἔργον ὥστε

897

ἁπαξάπαντας τοὺς ἐμοὺς ἐχθροὺς ἐπιστομίζειν,

898

ἕως ἂν ᾖ τῶν ἀσπίδων τῶν ἐκ Πύλου τι λοιπόν.

899

Ἀλλαντοπώλης

ἐπίσχες ἐν ταῖς ἀσπίσιν· λαβὴν γὰρ ἐνδέδωκας.

900

οὐ γάρ σʼ ἐχρῆν, εἴπερ φιλεῖς τὸν δῆμον, ἐκ προνοίας

901

ταύτας ἐᾶν αὐτοῖσι τοῖς πόρπαξιν ἀνατεθῆναι.

902

ἀλλʼ ἐστὶ τοῦτʼ ὦ Δῆμε μηχάνημʼ, ἵνʼ ἢν σὺ βούλῃ

903

τὸν ἄνδρα κολάσαι τουτονί, σοὶ τοῦτο μὴ κʼγένηται.

904

ὁρᾷς γὰρ αὐτῷ στῖφος οἷόν ἐστι βυρσοπωλῶν

905

νεανιῶν· τούτους δὲ περιοικοῦσι μελιτοπῶλαι

906

καὶ τυροπῶλαι· τοῦτο δʼ εἰς ἕν ἐστι συγκεκυφός,

907

ὥστʼ εἰ σὺ βριμήσαιο καὶ βλέψειας ὀστρακίνδα,

908

νύκτωρ καθαρπάσαντες ἂν τὰς ἀσπίδας θέοντες

909

τὰς ἐσβολὰς τῶν ἀλφίτων ἂν καταλάβοιεν ἡμῶν.

910

Δῆμος

οἴμοι τάλας· ἔχουσι γὰρ πόρπακας; ὦ πόνηρε

911

ὅσον με παρεκόπτου χρόνον τοιαῦτα κρουσιδημῶν.

912

Κλέων

ὦ δαιμόνιε μὴ τοῦ λέγοντος ἴσθι, μηδʼ οἰηθῇς

913

ἐμοῦ ποθʼ εὑρήσειν φίλον βελτίονʼ· ὅστις εἷς ὢν

914

ἔπαυσα τοὺς ξυνωμότας, καί μʼ οὐ λέληθεν οὐδὲν

915

ἐν τῇ πόλει ξυνιστάμενον, ἀλλʼ εὐθέως κέκραγα.

916

Ἀλλαντοπώλης

ὅπερ γὰρ οἱ τὰς ἐγχέλεις θηρώμενοι πέπονθας.

917

ὅταν μὲν ἡ λίμνη καταστῇ, λαμβάνουσιν οὐδέν·

918

ἐὰν δʼ ἄνω τε καὶ κάτω τὸν βόρβορον κυκῶσιν,

919

αἱροῦσι· καὶ σὺ λαμβάνεις, ἢν τὴν πόλιν ταράττῃς.

920

ἓν δʼ εἰπέ μοι τοσουτονί· σκύτη τοσαῦτα πωλῶν

921

ἔδωκας ἤδη τουτῳὶ κάττυμα παρὰ σεαυτοῦ

922

ταῖς ἐμβάσιν φάσκων φιλεῖν;

923

Δῆμος

οὐ δῆτα μὰ τὸν Ἀπόλλω.

924

Ἀλλαντοπώλης

ἔγνωκας οὖν δῆτʼ αὐτὸν οἷός ἐστιν; ἀλλʼ ἐγώ σοι

925

ζεῦγος πριάμενος ἐμβάδων τουτὶ φορεῖν δίδωμι.

926

Δῆμος

κρίνω σʼ ὅσων ἐγᾦδα περὶ τὸν δῆμον ἄνδρʼ ἄριστον

927

εὐνούστατόν τε τῇ πόλει καὶ τοῖσι δακτύλοισιν.

928

Κλέων

οὐ δεινὸν οὖν δῆτʼ ἐμβάδας τοσουτονὶ δύνασθαι,

929

ἐμοῦ δὲ μὴ μνείαν ἔχειν ὅσων πέπονθας; ὅστις

930

ἔπαυσα τοὺς βινουμένους, τὸν Γρύττον ἐξαλείψας.

931

Ἀλλαντοπώλης

οὔκουν σε δῆτα ταῦτα δεινόν ἐστι πρωκτοτηρεῖν

932

παῦσαί τε τοὺς βινουμένους; κοὐκ ἔσθʼ ὅπως ἐκείνους

933

οὐχὶ φθονῶν ἔπαυσας, ἵνα μὴ ῥήτορες γένωνται.

934

τονδὶ δʼ ὁρῶν ἄνευ χιτῶνος ὄντα τηλικοῦτον

935

οὐπώποτʼ ἀμφιμασχάλου τὸν Δῆμον ἠξίωσας

936

χειμῶνος ὄντος· ἀλλʼ ἐγώ σοι τουτονὶ δίδωμι.

937

Δῆμος

τοιουτονὶ Θεμιστοκλῆς οὐπώποτʼ ἐπενόησεν.

938

καίτοι σοφὸν κἀκεῖνʼ ὁ Πειραιεύς· ἔμοιγε μέντοι

939

οὐ μεῖζον εἶναι φαίνετʼ ἐξεύρημα τοῦ χιτῶνος.

940

Κλέων

οἴμοι τάλας οἵοις πιθηκισμοῖς με περιελαύνεις.

941

Ἀλλαντοπώλης

οὔκ, ἀλλʼ ὅπερ πίνων ἀνὴρ πέπονθʼ ὅταν χεσείῃ,

942

τοῖσιν τρόποις τοῖς σοῖσιν ὥσπερ βλαυτίοισι χρῶμαι.

943

Κλέων

ἀλλʼ οὐχ ὑπερβαλεῖ με θωπείαις· ἐγὼ γὰρ αὐτὸν

944

προσαμφιῶ τοδί· σὺ δʼ οἴμωζʼ ὦ πόνηρʼ.

945

Δῆμος

ἰαιβοῖ.

946

οὐκ ἐς κόρακας ἀποφθερεῖ βύρσης κάκιστον ὄζων;

947

Ἀλλαντοπώλης

καὶ τοῦτό γʼ ἐπίτηδές σε περιήμπεσχʼ, ἵνα σʼ ἀποπνίξῃ·

948

καὶ πρότερον ἐπεβούλευσέ σοι. τὸν καυλὸν οἶσθʼ ἐκεῖνον

949

τοῦ σιλφίου τὸν ἄξιον γενόμενον;

950

Δῆμος

οἶδα μέντοι.

951

Ἀλλαντοπώλης

ἐπίτηδες οὗτος αὐτὸν ἔσπευδʼ ἄξιον γενέσθαι,

952

ἵνʼ ἐσθίοιτʼ ὠνούμενοι, κἄπειτʼ ἐν ἡλιαίᾳ

953

βδέοντες ἀλλήλους ἀποκτείνειαν οἱ δικασταί.

954

Δῆμος

νὴ τὸν Ποσειδῶ καὶ πρὸς ἐμὲ τοῦτʼ εἶπʼ ἀνὴρ Κόπρειος.

955

Ἀλλαντοπώλης

οὐ γὰρ τόθʼ ὑμεῖς βδεόμενοι δήπου ʼγένεσθε πυρροί;

956

Δῆμος

καὶ νὴ Δίʼ ἦν γε τοῦτο Πυρράνδρου τὸ μηχάνημα.

957

Κλέων

οἵοισί μʼ ὦ πανοῦργε βωμολοχεύμασιν ταράττεις.

958

Ἀλλαντοπώλης

ἡ γὰρ θεός μʼ ἐκέλευσε νικῆσαί σʼ ἀλαζονείαις.

959

Κλέων

ἀλλʼ οὐχὶ νικήσεις. ἐγὼ γάρ φημί σοι παρέξειν

960

ὦ Δῆμε μηδὲν δρῶντι μισθοῦ τρύβλιον ῥοφῆσαι.

961

Ἀλλαντοπώλης

ἐγὼ δὲ κυλίχνιόν γέ σοι καὶ φάρμακον δίδωμι

962

τἀν τοῖσιν ἀντικνημίοις ἑλκύδρια περιαλείφειν.

963

Κλέων

ἐγὼ δὲ τὰς πολιάς γέ σοὐκλέγων νέον ποιήσω.

964

Ἀλλαντοπώλης

ἰδοὺ δέχου κέρκον λαγῶ τὠφθαλμιδίω περιψῆν.

965

Κλέων

ἀπομυξάμενος ὦ Δῆμέ μου πρὸς τὴν κεφαλὴν ἀποψῶ.

966

Ἀλλαντοπώλης

ἐμοῦ μὲν οὖν.

967

Κλέων

ἐμοῦ μὲν οὖν.

968

ἐγώ σε ποιήσω τριηραρχεῖν

969

ἀναλίσκοντα τῶν

970

σαυτοῦ, παλαιὰν ναῦν ἔχοντʼ,

971

εἰς ἣν ἀναλῶν οὐκ ἐφέξεις

972

οὐδὲ ναυπηγούμενος·

973

διαμηχανήσομαί θʼ ὅπως

974

ἂν ἱστίον σαπρὸν λάβῃς.

975

Χορός

ἁνὴρ παφλάζει, παῦε παῦʼ,

976

ὑπερζέων· ὑφελκτέον

977

τῶν δᾳδίων ἀπαρυστέον

978

τε τῶν ἀπειλῶν ταυτῃί.

979

Κλέων

δώσεις ἐμοὶ καλὴν δίκην

980

ἰπούμενος ταῖς ἐσφοραῖς.

981

ἐγὼ γὰρ ἐς τοὺς πλουσίους

982

σπεύσω σʼ ὅπως ἂν ἐγγραφῇς.

983

Ἀλλαντοπώλης

ἐγὼ δʼ ἀπειλήσω μὲν οὐδέν,

984

εὔχομαι δέ σοι ταδί·

985

τὸ μὲν τάγηνον τευθίδων

986

ἐφεστάναι σίζον· σὲ δὲ

987

γνώμην ἐρεῖν μέλλοντα περὶ

988

Μιλησίων καὶ κερδανεῖν

989

τάλαντον, ἢν κατεργάσῃ,

990

σπεύδειν ὅπως τῶν τευθίδων

991

ἐμπλήμενος φθαίης ἔτʼ εἰς

992

ἐκκλησίαν ἐλθών· ἔπειτα

993

πρὶν φαγεῖν ἀνὴρ μεθήκοι,

994

καὶ σὺ τὸ τάλαντον λαβεῖν

995

βουλόμενος ἐσθίων

996

ἐναποπνιγείης.

997

Χορός

εὖ γε νὴ τὸν Δία καὶ τὸν Ἀπόλλω καὶ τὴν Δήμητρα.

998

Δῆμος

κἀμοὶ δοκεῖ· καὶ τἄλλα γʼ εἶναι καταφανῶς

999

ἀγαθὸς πολίτης, οἶος οὐδείς πω χρόνου

1000

ἀνὴρ γεγένηται τοῖσι πολλοῖς τοὐβολοῦ.

1001

σὺ δʼ ὦ Παφλαγὼν φάσκων φιλεῖν μʼ ἐσκορόδισας.

1002

καὶ νῦν ἀπόδος τὸν δακτύλιον, ὡς οὐκέτι

1003

ἐμοὶ ταμιεύσεις.

1004

Κλέων

ἔχε· τοσοῦτον δʼ ἴσθʼ ὅτι,

1005

εἰ μή μʼ ἐάσεις ἐπιτροπεύειν, ἕτερος αὖ

1006

ἐμοῦ πανουργότερός τις ἀναφανήσεται.

1007

Δῆμος

οὐκ ἔσθʼ ὅπως ὁ δακτύλιός ἐσθʼ οὑτοσὶ

1008

οὑμός· τὸ γοῦν σημεῖον ἕτερον φαίνεται,

1009

ἀλλʼ ἢ οὐ καθορῶ.

1010

Ἀλλαντοπώλης

φέρʼ ἴδω τί σοι σημεῖον ἦν;

1011

Δῆμος

δημοῦ βοείου θρῖον ἐξωπτημένον.

1012

Ἀλλαντοπώλης

οὐ τοῦτʼ ἔνεστιν.

1013

Δῆμος

οὐ τὸ θρῖον; ἀλλὰ τί;

1014

Ἀλλαντοπώλης

λάρος κεχηνὼς ἐπὶ πέτρας δημηγορῶν.

1015

Δῆμος

αἰβοῖ τάλας.

1016

Ἀλλαντοπώλης

τί ἔστιν;

1017

Δῆμος

ἀπόφερʼ ἐκποδών.

1018

οὐ τὸν ἐμὸν εἶχεν ἀλλὰ τὸν Κλεωνύμου.

1019

παρʼ ἐμοῦ δὲ τουτονὶ λαβὼν ταμίευέ μοι.

1020

Κλέων

μὴ δῆτά πώ γʼ ὦ δέσποτʼ, ἀντιβολῶ σʼ ἐγώ,

1021

πρὶν ἄν γε τῶν χρησμῶν ἀκούσῃς τῶν ἐμῶν.

1022

Ἀλλαντοπώλης

καὶ τῶν ἐμῶν νυν.

1023

Κλέων

ἀλλʼ ἐὰν τούτῳ πίθῃ,

1024

μολγὸν γενέσθαι δεῖ σε.

1025

Ἀλλαντοπώλης

κἄν γε τουτῳί,

1026

ψωλὸν γενέσθαι δεῖ σε μέχρι τοῦ μυρρίνου.

1027

Κλέων

ἀλλʼ οἵ γʼ ἐμοὶ λέγουσιν ὡς ἄρξαι σε δεῖ

1028

χώρας ἁπάσης ἐστεφανωμένον ῥόδοις.

1029

Ἀλλαντοπώλης

οὑμοὶ δέ γʼ αὖ λέγουσιν ὡς ἁλουργίδα

1030

ἔχων κατάπαστον καὶ στεφάνην ἐφʼ ἅρματος

1031

χρυσοῦ διώξει Σμικύθην καὶ κύριον.

1032

Χορός

καὶ μὴν ἔνεγκʼ αὐτοὺς ἰών, ἵνʼ οὑτοσὶ

1033

αὐτῶν ἀκούσῃ.

1034

Δῆμος

πάνυ γε. καὶ σύ νυν φέρε.

1035

Κλέων

ἰδού.

1036

Ἀλλαντοπώλης

ἰδοὺ νὴ τὸν Δίʼ· οὐδὲν κωλύει.

1037

Χορός

ἥδιστον φάος ἡμέρας

1038

ἔσται τοῖσι παροῦσι καὶ

1039

τοῖσι δεῦρʼ ἀφικνουμένοις,

1040

ἢν Κλέων ἀπόληται.

1041

καίτοι πρεσβυτέρων τινῶν

1042

οἵων ἀργαλεωτάτων

1043

ἐν τῷ δείγματι τῶν δικῶν

1044

ἤκουσʼ ἀντιλεγόντων,

1045

ὡς εἰ μὴ ʼγένεθʼ οὗτος ἐν

1046

τῇ πόλει μέγας, οὐκ ἂν ἤστην

1047

σκεύη δύο χρησίμω,

1048

δοῖδυξ οὐδὲ τορύνη.

1049

ἀλλὰ καὶ τόδʼ ἔγωγε θαυμάζω

1050

τῆς ὑομουσίας

1051

αὐτοῦ· φασὶ γὰρ αὐτὸν οἱ

1052

παῖδες οἳ ξυνεφοίτων,

1053

τὴν Δωριστὶ μόνην ἂν ἁρμόττεσθαι

1054

θαμὰ τὴν λύραν,

1055

ἄλλην δʼ οὐκ ἐθέλειν μαθεῖν·

1056

κᾆτα τὸν κιθαριστὴν

1057

ὀργισθέντʼ ἀπάγειν κελεύειν,

1058

ὡς ἁρμονίαν ὁ παῖς

1059

οὗτος οὐ δύναται μαθεῖν

1060

ἢν μὴ Δωροδοκιστί.

1061

Κλέων

ἰδοὺ θέασαι, κοὐχ ἅπαντας ἐκφέρω.

1062

Ἀλλαντοπώλης

οἴμʼ ὡς χεσείω, κοὐχ ἅπαντας ἐκφέρω.

1063

Δῆμος

ταυτὶ τί ἔστι;

1064

Κλέων

λόγια.

1065

Δῆμος

πάντʼ;

1066

Κλέων

ἐθαύμασας;

1067

καὶ νὴ Δίʼ ἔτι γέ μοὔστι κιβωτὸς πλέα.

1068

Ἀλλαντοπώλης

ἐμοὶ δʼ ὑπερῷον καὶ ξυνοικία δύο.

1069

Δῆμος

φέρʼ ἴδω, τίνος γάρ εἰσιν οἱ χρησμοί ποτε;

1070

Κλέων

οὑμοὶ μέν εἰσι Βάκιδος.

1071

Δῆμος

οἱ δὲ σοὶ τίνος;

1072

Ἀλλαντοπώλης

Γλάνιδος, ἀδελφοῦ τοῦ Βάκιδος γεραιτέρου.

1073

Δῆμος

εἰσὶν δὲ περὶ τοῦ;

1074

Κλέων

περὶ Ἀθηνῶν, περὶ Πύλου,

1075

περὶ σοῦ, περὶ ἐμοῦ, περὶ ἁπάντων πραγμάτων.

1076

Δῆμος

οἱ σοὶ δὲ περὶ τοῦ;

1077

Ἀλλαντοπώλης

περὶ Ἀθηνῶν, περὶ φακῆς,

1078

περὶ Λακεδαιμονίων, περὶ σκόμβρων νέων,

1079

περὶ τῶν μετρούντων τἄλφιτʼ ἐν ἀγορᾷ κακῶς,

1080

περὶ σοῦ, περὶ ἐμοῦ, περὶ ἁπάντων πραγμάτων.

1081

Δῆμος

ἄγε νυν ὅπως αὐτοὺς ἀναγνώσεσθέ μοι,

1082

καὶ τὸν περὶ ἐμοῦ ʼκεῖνον ᾧπερ ἥδομαι,

1083

ὡς ἐν νεφέλαισιν αἰετὸς γενήσομαι.

1084

Κλέων

ἄκουε δή νυν καὶ πρόσεχε τὸν νοῦν ἐμοί.

1085

φράζευ Ἐρεχθεΐδη λογίων ὁδόν, ἥν σοι Ἀπόλλων

1086

ἴαχεν ἐξ ἀδύτοιο διὰ τριπόδων ἐριτίμων.

1087

σῴζεσθαί σʼ ἐκέλευσʼ ἱερὸν κύνα καρχαρόδοντα,

1088

ὃς πρὸ σέθεν λάσκων καὶ ὑπὲρ σοῦ δεινὰ κεκραγὼς

1089

σοὶ μισθὸν ποριεῖ, κἂν μὴ δρᾷ ταῦτʼ ἀπολεῖται.

1090

πολλοὶ γὰρ μίσει σφε κατακρώζουσι κολοιοί.

1091

Δῆμος

ταυτὶ μὰ τὴν Δήμητρʼ ἐγὼ οὐκ οἶδʼ ὅ τι λέγει.

1092

τί γάρ ἐστʼ Ἐρεχθεῖ καὶ κολοιοῖς καὶ κυνί;

1093

Κλέων

ἐγὼ μέν εἰμʼ ὁ κύων· πρὸ σοῦ γὰρ ἀπύω·

1094

σοὶ δʼ εἶπε σῴζεσθαί μʼ ὁ Φοῖβος τὸν κύνα.

1095

Ἀλλαντοπώλης

οὐ τοῦτό φησʼ ὁ χρησμός, ἀλλʼ ὁ κύων ὁδὶ

1096

ὥσπερ θύρας σοῦ τῶν λογίων παρεσθίει.

1097

ἐμοὶ γάρ ἐστʼ ὀρθῶς περὶ τούτου τοῦ κυνός.

1098

Δῆμος

λέγε νυν· ἐγὼ δὲ πρῶτα λήψομαι λίθον,

1099

ἵνα μή μʼ ὁ χρησμὸς τὸ πέος οὑτοσὶ δάκῃ.

1100

Ἀλλαντοπώλης

φράζευ Ἐρεχθεΐδη κύνα Κέρβερον ἀνδραποδιστήν,

1101

ὃς κέρκῴ σαίνων σʼ ὁπόταν δειπνῇς ἐπιτηρῶν

1102

ἐξέδεταί σου τοὔψον, ὅταν σύ ποι ἄλλοσε χάσκῃς·

1103

ἐσφοιτῶν τʼ ἐς τοὐπτάνιον λήσει σε κυνηδὸν

1104

νύκτωρ τὰς λοπάδας καὶ τὰς νήσους διαλείχων.

1105

Δῆμος

νὴ τὸν Ποσειδῶ πολύ γʼ ἄμεινον ὦ Γλάνι.

1106

Κλέων

ὦ τᾶν ἄκουσον, εἶτα διάκρινον τόδε.

1107

ἔστι γυνή, τέξει δὲ λέονθʼ ἱεραῖς ἐν Ἀθήναις,

1108

ὃς περὶ τοῦ δήμου πολλοῖς κώνωψι μαχεῖται

1109

ὥστε περὶ σκύμνοισι βεβηκώς· τὸν σὺ φυλάξαι,

1110

τεῖχος ποιήσας ξύλινον πύργους τε σιδηροῦς.

1111

ταῦτʼ οἶσθʼ ὅ τι λέγει;

1112

Δῆμος

μὰ τὸν Ἀπόλλω ʼγὼ μὲν οὔ.

1113

Κλέων

ἔφραζεν ὁ θεός σοι σαφῶς σῴζειν ἐμέ·

1114

ἐγὼ γὰρ ἀντὶ τοῦ λέοντός εἰμί σοι.

1115

Δῆμος

καὶ πῶς μʼ ἐλελήθης Ἀντιλέων γεγενημένος;

1116

Ἀλλαντοπώλης

ἓν οὐκ ἀναδιδάσκει σε τῶν λογίων ἑκών,

1117

ὃ μόνον σιδηροῦν ἐστι τεῖχος καὶ ξύλον,

1118

ἐν ᾧ σε σῴζειν τόνδʼ ἐκέλευσʼ ὁ Λοξίας.

1119

Δῆμος

πῶς δῆτα τοῦτʼ ἔφραζεν ὁ θεός;

1120

Ἀλλαντοπώλης

τουτονὶ

1121

δῆσαί σʼ ἐκέλευʼ ἐν πεντεσυρίγγῳ ξύλῳ.

1122

Δῆμος

ταυτὶ τελεῖσθαι τὰ λόγιʼ ἤδη μοι δοκεῖ.

1123

Κλέων

μὴ πείθου· φθονεραὶ γὰρ ἐπικρώζουσι κορῶναι.

1124

ἀλλʼ ἱέρακα φίλει μεμνημένος ἐν φρεσὶν ὅς σοι

1125

ἤγαγε συνδήσας Λακεδαιμονίων κορακίνους.

1126

Ἀλλαντοπώλης

τοῦτό γέ τοι Παφλαγὼν παρεκινδύνευσε μεθυσθείς.

1127

Κεκροπίδη κακόβουλε τί τοῦθʼ ἡγεῖ μέγα τοὔργον;

1128

καί κε γυνὴ φέροι ἄχθος, ἐπεί κεν ἀνὴρ ἀναθείη·

1129

ἀλλʼ οὐκ ἂν μαχέσαιτο· χέσαιτο γάρ, εἰ μαχέσαιτο.

1130

Κλέων

ἀλλὰ τόδε φράσσαι, πρὸ Πύλου Πύλον ἥν σοι ἔφραζεν.

1131

ἔστι Πύλος πρὸ Πύλοιο —

1132

Δῆμος

τί τοῦτο λέγει, πρὸ Πύλοιο;

1133

Ἀλλαντοπώλης

τὰς πυέλους φησὶν καταλήψεσθʼ ἐν βαλανείῳ.

1134

Δῆμος

ἐγὼ δʼ ἄλουτος τήμερον γενήσομαι;

1135

Ἀλλαντοπώλης

οὗτος γὰρ ἡμῶν τὰς πυέλους ἀφήρπασεν.

1136

ἀλλʼ οὑτοσὶ γάρ ἐστι περὶ τοῦ ναυτικοῦ

1137

ὁ χρησμός, ᾧ σε δεῖ προσέχειν τὸν νοῦν πάνυ.

1138

Δῆμος

προσέχω· σὺ δʼ ἀναγίγνωσκε, τοῖς ναύταισί μου

1139

ὅπως ὁ μισθὸς πρῶτον ἀποδοθήσεται.

1140

Ἀλλαντοπώλης

Αἰγεΐδη φράσσαι κυναλώπεκα, μή σε δολώσῃ,

1141

λαίθαργον ταχύπουν, δολίαν κερδὼ πολύιδριν.

1142

οἶσθʼ ὅ τι ἐστὶν τοῦτο;

1143

Δῆμος

Φιλόστρατος ἡ κυναλώπηξ.

1144

Ἀλλαντοπώλης

οὐ τοῦτό φησιν, ἀλλὰ ναῦς ἑκάστοτε

1145

αἰτεῖ ταχείας ἀργυρολόγους οὑτοσί·

1146

ταύτας ἀπαυδᾷ μὴ διδόναι σʼ ὁ Λοξίας.

1147

Δῆμος

πῶς δὴ τριήρης ἐστὶ κυναλώπηξ;

1148

Ἀλλαντοπώλης

ὅπως;

1149

ὅτι ἡ τριήρης ἐστὶ χὠ κύων ταχύ.

1150

Δῆμος

πῶς οὖν ἀλώπηξ προσετέθη πρὸς τῷ κυνί;

1151

Ἀλλαντοπώλης

ἀλωπεκίοισι τοὺς στρατιώτας ᾔκασεν,

1152

ὁτιὴ βότρυς τρώγουσιν ἐν τοῖς χωρίοις.

1153

Δῆμος

εἶεν·

1154

τούτοις ὁ μισθὸς τοῖς ἀλωπεκίοισι ποῦ;

1155

Ἀλλαντοπώλης

ἐγὼ ποριῶ, καὶ τοῦτον ἡμερῶν τριῶν.

1156

ἀλλʼ ἔτι τόνδʼ ἐπάκουσον, ὃν εἶπέ σοι ἐξαλέασθαι

1157

χρησμὸν Λητοΐδης, Κυλλήνην, μή σε δολώσῃ.

1158

Δῆμος

ποίαν Κυλλήνην;

1159

Ἀλλαντοπώλης

τὴν τούτου χεῖρʼ ἐποίησεν

1160

Κυλλήνην ὀρθῶς, ὁτιή φησʼ, ἔμβαλε κυλλῇ.

1161

Κλέων

οὐκ ὀρθῶς φράζει· τὴν Κυλλήνην γὰρ ὁ Φοῖβος

1162

ἐς τὴν χεῖρʼ ὀρθῶς ᾐνίξατο τὴν Διοπείθους.

1163

ἀλλὰ γάρ ἐστιν ἐμοὶ χρησμὸς περὶ σοῦ πτερυγωτός,

1164

αἰετὸς ὡς γίγνει καὶ πάσης γῆς βασιλεύεις.

1165

Ἀλλαντοπώλης

καὶ γὰρ ἐμοί· καὶ γῆς καὶ τῆς ἐρυθρᾶς γε θαλάσσης,

1166

χὤτι γʼ ἐν Ἐκβατάνοις δικάσεις, λείχων ἐπίπαστα.

1167

Κλέων

ἀλλʼ ἐγὼ εἶδον ὄναρ, καί μοὐδόκει ἡ θεὸς αὐτὴ

1168

τοῦ δήμου καταχεῖν ἀρυταίνῃ πλουθυγίειαν.

1169

Ἀλλαντοπώλης

νὴ Δία καὶ γὰρ ἐγώ· καί μοὐδόκει ἡ θεὸς αὐτὴ

1170

ἐκ πόλεως ἐλθεῖν καὶ γλαῦξ αὐτῇ ʼπικαθῆσθαι·

1171

εἶτα κατασπένδειν κατὰ τῆς κεφαλῆς ἀρυβάλλῳ

1172

ἀμβροσίαν κατὰ σοῦ, κατὰ τούτου δὲ σκοροδάλμην.

1173

Δῆμος

ἰοὺ ἰού.

1174

οὐκ ἦν ἄρʼ οὐδεὶς τοῦ Γλάνιδος σοφώτερος.

1175

καὶ νῦν ἐμαυτὸν ἐπιτρέπω σοι τουτονὶ

1176

γερονταγωγεῖν κἀναπαιδεύειν πάλιν.

1177

Κλέων

μήπω γʼ, ἱκετεύω σʼ, ἀλλʼ ἀνάμεινον, ὡς ἐγὼ

1178

κριθὰς ποριῶ σοι καὶ βίον καθʼ ἡμέραν.

1179

Δῆμος

οὐκ ἀνέχομαι κριθῶν ἀκούων· πολλάκις

1180

ἐξηπατήθην ὑπό τε σοῦ καὶ Θουφάνους.

1181

Κλέων

ἀλλʼ ἄλφιτʼ ἤδη σοι ποριῶ ʼσκευασμένα.

1182

Ἀλλαντοπώλης

ἐγὼ δὲ μαζίσκας γε διαμεμαγμένας

1183

καὶ τοὔψον ὀπτόν· μηδὲν ἄλλʼ εἰ μὴ ʼσθιε.

1184

Δῆμος

ἀνύσατέ νυν ὅ τι περ ποιήσεθʼ· ὡς ἐγώ,

1185

ὁπότερος ἂν σφῷν νῦν με μᾶλλον εὖ ποιῇ,

1186

τούτῳ παραδώσω τῆς πυκνὸς τὰς ἡνίας.

1187

Κλέων

τρέχοιμʼ ἂν εἴσω πρότερος.

1188

Ἀλλαντοπώλης

οὐ δῆτʼ ἀλλʼ ἐγώ.

1189

Χορός

ὦ Δῆμε καλήν γʼ ἔχεις

1190

ἀρχήν, ὅτε πάντες ἄνθρωποι

1191

δεδίασί σʼ ὥσπερ

1192

ἄνδρα τύραννον.

1193

ἀλλʼ εὐπαράγωγος εἶ,

1194

θωπευόμενός τε χαίρεις

1195

κἀξαπατώμενος,

1196

πρὸς τόν τε λέγοντʼ ἀεὶ

1197

κέχηνας· ὁ νοῦς δέ σου

1198

παρὼν ἀποδημεῖ.

1199

Δῆμος

νοῦς οὐκ ἔνι ταῖς κόμαις

1200

ὑμῶν, ὅτε μʼ οὐ φρονεῖν

1201

νομίζετʼ· ἐγὼ δʼ ἑκὼν

1202

ταῦτʼ ἠλιθιάζω.

1203

αὐτός τε γὰρ ἥδομαι

1204

βρύλλων τὸ καθʼ ἡμέραν,

1205

κλέπτοντά τε βούλομαι

1206

τρέφειν ἕνα προστάτην·

1207

τοῦτον δʼ, ὅταν ᾖ πλέως,

1208

ἄρας ἐπάταξα.

1209

Χορός

χοὔτω μὲν ἂν εὖ ποιοῖς,

1210

εἴ σοι πυκνότης ἔνεστʼ

1211

ἐν τῷ τρόπῳ, ὡς λέγεις,

1212

τούτῳ πάνυ πολλή,

1213

εἰ τούσδʼ ἐπίτηδες ὥσπερ

1214

δημοσίους τρέφεις

1215

ἐν τῇ πυκνί, κᾆθʼ ὅταν

1216

μή σοι τύχῃ ὄψον ὄν,

1217

τούτων ὃς ἂν ᾖ παχύς,

1218

θύσας ἐπιδειπνεῖς.

1219

Δῆμος

σκέψασθε δέ μʼ, εἰ σοφῶς

1220

αὐτοὺς περιέρχομαι

1221

τοὺς οἰομένους φρονεῖν

1222

κἄμʼ ἐξαπατύλλειν.

1223

τηρῶ γὰρ ἑκάστοτʼ αὐτοὺς

1224

οὐδὲ δοκῶν ὁρᾶν

1225

κλέπτοντας· ἔπειτʼ ἀναγκάζω

1226

πάλιν ἐξεμεῖν

1227

ἅττʼ ἂν κεκλόφωσί μου,

1228

κημὸν καταμηλῶν.

1229

Κλέων

ἄπαγʼ ἐς μακαρίαν ἐκποδών.

1230

Ἀλλαντοπώλης

σύ γʼ ὦ φθόρε.

1231

Κλέων

ὦ Δῆμʼ ἐγὼ μέντοι παρεσκευασμένος

1232

τρίπαλαι κάθημαι βουλόμενός σʼ εὐεργετεῖν.

1233

Ἀλλαντοπώλης

ἐγὼ δὲ δεκάπαλαί γε καὶ δωδεκάπαλαι

1234

καὶ χιλιόπαλαι καὶ προπαλαιπαλαίπαλαι.

1235

Δῆμος

ἐγὼ δὲ προσδοκῶν γε τρισμυριόπαλαι

1236

βδελύττομαί σφω καὶ προπαλαιπαλαίπαλαι.

1237

Ἀλλαντοπώλης

οἶσθʼ οὖν ὃ δρᾶσον;

1238

Δῆμος

εἰ δὲ μή, φράσεις γε σύ.

1239

Ἀλλαντοπώλης

ἄφες ἀπὸ βαλβίδων ἐμέ τε καὶ τουτονί,

1240

ἵνα σʼ εὖ ποιῶμεν ἐξ ἴσου.

1241

Δῆμος

δρᾶν ταῦτα χρή.

1242

ἄπιτον.

1243

Κλέων καὶ Ἀλλαντοπώλης

ἰδού.

1244

Δῆμος

θέοιτʼ ἄν.

1245

Ἀλλαντοπώλης

ὑποθεῖν οὐκ ἐῶ.

1246

Δῆμος

ἀλλʼ ἢ μεγάλως εὐδαιμονήσω τήμερον

1247

ὑπὸ τῶν ἐραστῶν νὴ Δίʼ ἢ ʼγὼ θρύψομαι.

1248

Κλέων

ὁρᾷς; ἐγώ σοι πρότερος ἐκφέρω δίφρον.

1249

Ἀλλαντοπώλης

ἀλλʼ οὐ τράπεζαν, ἀλλʼ ἐγὼ προτεραίτερος.

1250

Κλέων

ἰδοὺ φέρω σοι τήνδε μαζίσκην ἐγὼ

1251

ἐκ τῶν ὀλῶν τῶν ἐκ Πύλου μεμαγμένην.

1252

Ἀλλαντοπώλης

ἐγὼ δὲ μυστίλας μεμυστιλημένας

1253

ὑπὸ τῆς θεοῦ τῇ χειρὶ τἠλεφαντίνῃ.

1254

Δῆμος

ὡς μέγαν ἄρʼ εἶχες ὦ πότνια τὸν δάκτυλον.

1255

Κλέων

ἐγὼ δʼ ἔτνος γε πίσινον εὔχρων καὶ καλόν·

1256

ἐτόρυνε δʼ αὔθʼ ἡ Παλλὰς ἡ Πυλαιμάχος.

1257

Ἀλλαντοπώλης

ὦ Δῆμʼ ἐναργῶς ἡ θεός σʼ ἐπισκοπεῖ,

1258

καὶ νῦν ὑπερέχει σου χύτραν ζωμοῦ πλέαν.

1259

Δῆμος

οἴει γὰρ οἰκεῖσθʼ ἂν ἔτι τήνδε τὴν πόλιν,

1260

εἰ μὴ φανερῶς ἡμῶν ὑπερεῖχε τὴν χύτραν;

1261

Κλέων

τουτὶ τέμαχός σοὔδωκεν ἡ Φοβεσιστράτη.

1262

Ἀλλαντοπώλης

ἡ δʼ Ὀβριμοπάτρα γʼ ἑφθὸν ἐκ ζωμοῦ κρέας

1263

καὶ χόλικος ἠνύστρου τε καὶ γαστρὸς τόμον.

1264

Δῆμος

καλῶς γʼ ἐποίησε τοῦ πέπλου μεμνημένη.

1265

Κλέων

ἡ Γοργολόφα σʼ ἐκέλευε τουτουὶ φαγεῖν

1266

ἐλατῆρος, ἵνα τὰς ναῦς ἐλαύνωμεν καλῶς.

1267

Ἀλλαντοπώλης

λαβὲ καὶ ταδί νυν.

1268

Δῆμος

καὶ τί τούτοις χρήσομαι

1269

τοῖς ἐντέροις;

1270

Ἀλλαντοπώλης

ἐπίτηδες αὔτʼ ἔπεμψέ σοι

1271

ἐς τὰς τριήρεις ἐντερόνειαν ἡ θεός·

1272

ἐπισκοπεῖ γὰρ περιφανῶς τὸ ναυτικόν.

1273

ἔχε καὶ πιεῖν κεκραμένον τρία καὶ δύο.

1274

Δῆμος

ὡς ἡδὺς ὦ Ζεῦ καὶ τὰ τρία φέρων καλῶς.

1275

Ἀλλαντοπώλης

ἡ Τριτογενὴς γὰρ αὐτὸν ἐνετριτώνισεν.

1276

Κλέων

λαβέ νυν πλακοῦντος πίονος παρʼ ἐμοῦ τόμον.

1277

Ἀλλαντοπώλης

παρʼ ἐμοῦ δʼ ὅλον γε τὸν πλακοῦντα τουτονί.

1278

Κλέων

ἀλλʼ οὐ λαγῷʼ ἕξεις ὁπόθεν δῷς, ἀλλʼ ἐγώ.

1279

Ἀλλαντοπώλης

οἴμοι, πόθεν λαγῷά μοι γενήσεται;

1280

ὦ θυμὲ νυνὶ βωμολόχον ἔξευρέ τι.

1281

Κλέων

ὁρᾷς τάδʼ ὦ κακόδαιμον;

1282

Ἀλλαντοπώλης

ὀλίγον μοι μέλει·

1283

ἐκεινοιὶ γὰρ ὡς ἔμʼ ἔρχονταί τινες

1284

πρέσβεις ἔχοντες ἀργυρίου βαλλάντια.

1285

Κλέων

ποῦ ποῦ;

1286

Ἀλλαντοπώλης

τί δέ σοι τοῦτʼ; οὐκ ἐάσεις τοὺς ξένους;

1287

ὦ Δημίδιον ὁρᾷς τὰ λαγῷʼ ἅ σοι φέρω;

1288

Κλέων

οἴμοι τάλας ἀδίκως γε τἄμʼ ὑφήρπασας.

1289

Ἀλλαντοπώλης

νὴ τὸν Ποσειδῶ καὶ σὺ γὰρ τοὺς ἐκ Πύλου.

1290

Δῆμος

εἴπʼ, ἀντιβολῶ, πῶς ἐπενόησας ἁρπάσαι;

1291

Ἀλλαντοπώλης

τὸ μὲν νόημα τῆς θεοῦ, τὸ δὲ κλέμμʼ ἐμόν.

1292

Κλέων

ἐγὼ δʼ ἐκινδύνευσʼ, ἐγὼ δʼ ὤπτησά γε.

1293

Δῆμος

ἄπιθʼ· οὐ γὰρ ἀλλὰ τοῦ παραθέντος ἡ χάρις.

1294

Κλέων

οἴμοι κακοδαίμων, ὑπεραναιδευθήσομαι.

1295

Ἀλλαντοπώλης

τί οὐ διακρίνεις Δῆμʼ ὁπότερός ἐστι νῷν

1296

ἀνὴρ ἀμείνων περὶ σὲ καὶ τὴν γαστέρα;

1297

Δῆμος

τῷ δῆτʼ ἂν ὑμᾶς χρησάμενος τεκμηρίῳ

1298

δόξαιμι κρίνειν τοῖς θεαταῖσιν σοφῶς;

1299

Ἀλλαντοπώλης

ἐγὼ φράσω σοι. τὴν ἐμὴν κίστην ἰὼν

1300

ξύλλαβε σιωπῇ καὶ βασάνισον ἅττʼ ἔνι,

1301

καὶ τὴν Παφλαγόνος· κἀμέλει κρινεῖς καλῶς.

1302

Δῆμος

φέρʼ ἴδω τί οὖν ἔνεστιν;

1303

Ἀλλαντοπώλης

οὐχ ὁρᾷς κενὴν

1304

ὦ παππίδιον; ἅπαντα γάρ σοι παρεφόρουν.

1305

Δῆμος

αὕτη μὲν ἡ κίστη τὰ τοῦ Δήμου φρονεῖ.

1306

Ἀλλαντοπώλης

βάδιζέ νυν καὶ δεῦρο πρὸς τὴν Παφλαγόνος.

1307

ὁρᾷς τάδʼ;

1308

Δῆμος

οἴμοι τῶν ἀγαθῶν ὅσων πλέα.

1309

ὅσον τὸ χρῆμα τοῦ πλακοῦντος ἀπέθετο·

1310

ἐμοὶ δʼ ἔδωκεν ἀποτεμὼν τυννουτονί.

1311

Ἀλλαντοπώλης

τοιαῦτα μέντοι καὶ πρότερόν σʼ ἠργάζετο·

1312

σοὶ μὲν προσεδίδου μικρὸν ὧν ἐλάμβανεν,

1313

αὐτὸς δʼ ἑαυτῷ παρετίθει τὰ μείζονα.

1314

Δῆμος

ὦ μιαρὲ κλέπτων δή με ταῦτʼ ἐξηπάτας;

1315

ἐγὼ δέ τυ ἐστεφάνιξα κἀδωρησάμαν.

1316

Κλέων

ἐγὼ δʼ ἔκλεπτον ἐπʼ ἀγαθῷ γε τῇ πόλει.

1317

Δῆμος

κατάθου ταχέως τὸν στέφανον, ἵνʼ ἐγὼ τουτῳὶ

1318

αὐτὸν περιθῶ.

1319

Ἀλλαντοπώλης

κατάθου ταχέως μαστιγία.

1320

Κλέων

οὐ δῆτʼ, ἐπεί μοι χρησμός ἐστι Πυθικὸς

1321

φράζων ὑφʼ οὗ δεήσει μʼ ἡττᾶσθαι μόνου.

1322

Ἀλλαντοπώλης

τοὐμόν γε φράζων ὄνομα καὶ λίαν σαφῶς.

1323

Κλέων

καὶ μήν σʼ ἐλέγξαι βούλομαι τεκμηρίῳ,

1324

εἴ τι ξυνοίσεις τοῦ θεοῦ τοῖς θεσφάτοις.

1325

καί σου τοσοῦτον πρῶτον ἐκπειράσομαι·

1326

παῖς ὢν ἐφοίτας ἐς τίνος διδασκάλου;

1327

Ἀλλαντοπώλης

ἐν ταῖσιν εὕστραις κονδύλοις ἡρμοττόμην.

1328

Κλέων

πῶς εἶπας; ὥς μου χρησμὸς ἅπτεται φρενῶν.

1329

εἶεν.

1330

ἐν παιδοτρίβου δὲ τίνα πάλην ἐμάνθανες;

1331

Ἀλλαντοπώλης

κλέπτων ἐπιορκεῖν καὶ βλέπειν ἐναντίον·

1332

Κλέων

ὦ Φοῖβʼ Ἄπολλον Λύκιε τί ποτέ μʼ ἐργάσει;

1333

τέχνην δὲ τίνα ποτʼ εἶχες ἐξανδρούμενος;

1334

Ἀλλαντοπώλης

ἠλλαντοπώλουν καί τι καὶ βινεσκόμην.

1335

Κλέων

οἴμοι κακοδαίμων· οὐκέτʼ οὐδέν εἰμʼ ἐγώ.

1336

λεπτή τις ἐλπίς ἐστʼ ἐφʼ ἧς ὀχούμεθα.

1337

καί μοι τοσοῦτον εἰπέ· πότερον ἐν ἀγορᾷ

1338

ἠλλαντοπώλεις ἐτεὸν ἢ ʼπὶ ταῖς πύλαις;

1339

Ἀλλαντοπώλης

ἐπὶ ταῖς πύλαισιν, οὗ τὸ τάριχος ὤνιον.

1340

Κλέων

οἴμοι πέπρακται τοῦ θεοῦ τὸ θέσφατον.

1341

κυλίνδετʼ εἴσω τόνδε τὸν δυσδαίμονα.

1342

ὦ στέφανε χαίρων ἄπιθι, κεἴ σʼ ἄκων ἐγὼ

1343

λείπω· σὲ δʼ ἄλλος τις λαβὼν κεκτήσεται,

1344

κλέπτης μὲν οὐκ ἂν μᾶλλον, εὐτυχὴς δʼ ἴσως.

1345

Ἀλλαντοπώλης

Ἑλλάνιε Ζεῦ σὸν τὸ νικητήριον.

1346

Χορός

ὦ χαῖρε καλλίνικε καὶ μέμνησʼ ὅτι

1347

ἀνὴρ γεγένησαι διʼ ἐμέ· καί σʼ αἰτῶ βραχύ,

1348

ὅπως ἔσομαί σοι Φανὸς ὑπογραφεὺς δικῶν.

1349

Δῆμος

ἐμοὶ δέ γʼ ὅ τι σοι τοὔνομʼ εἴπʼ.

1350

Ἀλλαντοπώλης

Ἀγοράκριτος·

1351

ἐν τἀγορᾷ γὰρ κρινόμενος ἐβοσκόμην.

1352

Δῆμος

Ἀγορακρίτῳ τοίνυν ἐμαυτὸν ἐπιτρέπω,

1353

καὶ τὸν Παφλαγόνα παραδίδωμι τουτονί.

1354

Ἀλλαντοπώλης

καὶ μὴν ἐγώ σʼ ὦ Δῆμε θεραπεύσω καλῶς,

1355

ὥσθʼ ὁμολογεῖν σε μηδένʼ ἀνθρώπων ἐμοῦ

1356

ἰδεῖν ἀμείνω τῇ Κεχηναίων πόλει.

1357

Χορός

τί κάλλιον ἀρχομένοισιν

1358

ἢ καταπαυομένοισιν

1359

ἢ θοᾶν ἵππων ἐλατῆρας ἀείδειν, μηδὲν ἐσ Λυσίστρατον,

1360

μηδὲ Θούμαντιν τὸν ἀνέστιον αὖ λυπεῖν ἑκούσῃ καρδίᾳ;

1361

καὶ γὰρ οὗτος ὦ φίλʼ Ἄπολλον ἀεὶ πεινῇ, θαλεροῖς δακρύοις

1362

σᾶς ἁπτόμενος φαρέτρας Πυθῶνι δίᾳ μὴ κακῶς πένεσθαι.

1363

λοιδορῆσαι τοὺς πονηροὺς οὐδέν ἐστʼ ἐπίφθονον,

1364

ἀλλὰ τιμὴ τοῖσι χρηστοῖς, ὅστις εὖ λογίζεται.

1365

εἰ μὲν οὖν ἄνθρωπος, ὃν δεῖ πόλλʼ ἀκοῦσαι καὶ κακά,

1366

αὐτὸς ἦν ἔνδηλος, οὐκ ἂν ἀνδρὸς ἐμνήσθην φίλου.

1367

νῦν δʼ Ἀρίγνωτον γὰρ οὐδεὶς ὅστις οὐκ ἐπίσταται,

1368

ὅστις ἢ τὸ λευκὸν οἶδεν ἢ τὸν ὄρθιον νόμον.

1369

ἔστιν οὖν ἀδελφὸς αὐτῷ τοὺς τρόπους οὐ συγγενής,

1370

Ἀριφράδης πονηρός. ἀλλὰ τοῦτο μὲν καὶ βούλεται·

1371

ἔστι δʼ οὐ μόνον πονηρός, οὐ γὰρ οὐδʼ ἂν ᾐσθόμην,

1372

οὐδὲ παμπόνηρος, ἀλλὰ καὶ προσεξηύρηκέ τι.

1373

τὴν γὰρ αὑτοῦ γλῶτταν αἰσχραῖς ἡδοναῖς λυμαίνεται,

1374

ἐν κασωρείοισι λείχων τὴν ἀπόπτυστον δρόσον,

1375

καὶ μολύνων τὴν ὑπήνην καὶ κυκῶν τὰς ἐσχάρας,

1376

καὶ Πολυμνήστεια ποιῶν καὶ ξυνὼν Οἰωνίχῳ.

1377

ὅστις οὖν τοιοῦτον ἄνδρα μὴ σφόδρα βδελύττεται,

1378

οὔ ποτʼ ἐκ ταὐτοῦ μεθʼ ἡμῶν πίεται ποτηρίου.

1379

ἦ πολλάκις ἐννυχίαισι

1380

φροντίσι συγγεγένημαι,

1381

καὶ διεζήτηχʼ ὁπόθεν ποτὲ φαύλως ἐσθίει Κλεώνυμος.

1382

φασὶ μὲν γὰρ αὐτὸν ἐρεπτόμενον τὰ τῶν ἐχόντων ἀνέρων

1383

οὐκ ἂν ἐξελθεῖν ἀπὸ τῆς σιπύης· τοὺς δʼ ἀντιβολεῖν ἂν ὅμως·

1384

ἴθʼ ὦ ἄνα πρὸς γονάτων, ἔξελθε καὶ σύγγνωθι τῇ τραπέζῃ.

1385

φασὶν ἀλλήλαις ξυνελθεῖν τὰς τριήρεις ἐς λόγον,

1386

καὶ μίαν λέξαι τινʼ αὐτῶν ἥτις ἦν γεραιτέρα·

1387

‘οὐδὲ πυνθάνεσθε ταῦτʼ ὦ παρθένοι τἀν τῇ πόλει;

1388

φασὶν αἰτεῖσθαί τινʼ ἡμῶν ἑκατὸν ἐς Καρχηδόνα

1389

ἄνδρα μοχθηρὸν πολίτην ὀξίνην Ὑπέρβολον·’

1390

ταῖς δὲ δόξαι δεινὸν εἶναι τοῦτο κοὐκ ἀνασχετόν,

1391

καί τινʼ εἰπεῖν ἥτις ἀνδρῶν ἆσσον οὐκ ἐληλύθει·

1392

‘ἀποτρόπαἰ οὐ δῆτʼ ἐμοῦ γʼ ἄρξει ποτʼ, ἀλλʼ ἐάν με χρῇ,

1393

ὑπὸ τερηδόνων σαπεῖσʼ ἐνταῦθα καταγηράσομαι·’

1394

‘οὐδὲ Ναυφάντης γε τῆς Ναύσωνος, οὐ δῆτʼ ὦ θεοί,

1395

εἴπερ ἐκ πεύκης γε κἀγὼ καὶ ξύλων ἐπηγνύμην.

1396

ἢν δʼ ἀρέσκῃ ταῦτʼ Ἀθηναίοις, καθῆσθαί μοι δοκεῖ

1397

ἐς τὸ Θησεῖον πλεούσαις ἢ ʼπὶ τῶν σεμνῶν θεῶν.

1398

οὐ γὰρ ἡμῶν γε στρατηγῶν ἐγχανεῖται τῇ πόλει·

1399

ἀλλὰ πλείτω χωρὶς αὐτὸς ἐς κόρακας, εἰ βούλεται,

1400

τὰς σκάφας, ἐν αἷς ἐπώλει τοὺς λύχνους, καθελκύσας.’

1401

Ἀλλαντοπώλης

εὐφημεῖν χρὴ καὶ στόμα κλῄειν καὶ μαρτυριῶν ἀπέχεσθαι,

1402

καὶ τὰ δικαστήρια συγκλῄειν οἷς ἡ πόλις ἥδε γέγηθεν,

1403

ἐπὶ καιναῖσιν δʼ εὐτυχίαισιν παιωνίζειν τὸ θέατρον.

1404

Χορός

ὦ ταῖς ἱεραῖς φέγγος Ἀθήναις καὶ ταῖς νήσοις ἐπίκουρε,

1405

τίνʼ ἔχων φήμην ἀγαθὴν ἥκεις, ἐφʼ ὅτῳ κνισῶμεν ἀγυιάς;

1406

Ἀλλαντοπώλης

τὸν Δῆμον ἀφεψήσας ὑμῖν καλὸν ἐξ αἰσχροῦ πεποίηκα.

1407

Χορός

καὶ ποῦ ʼστιν νῦν ὦ θαυμαστὰς ἐξευρίσκων ἐπινοίας;

1408

Ἀλλαντοπώλης

ἐν ταῖσιν ἰοστεφάνοις οἰκεῖ ταῖς ἀρχαίαισιν Ἀθήναις.

1409

Χορός

πῶς ἂν ἴδοιμεν; ποίαν τινʼ ἔχει σκευήν; ποῖος γεγένηται;

1410

Ἀλλαντοπώλης

οἷός περ Ἀριστείδῃ πρότερον καὶ Μιλτιάδῃ ξυνεσίτει.

1411

ὄψεσθε δέ· καὶ γὰρ ἀνοιγνυμένων ψόφος ἤδη τῶν προπυλαίων.

1412

ἀλλʼ ὀλολύξατε φαινομέναισιν ταῖς ἀρχαίαισιν Ἀθήναις

1413

καὶ θαυμασταῖς καὶ πολυύμνοις, ἵνʼ ὁ κλεινὸς Δῆμος ἐνοικεῖ.

1414

Χορός

ὦ ταὶ λιπαραὶ καὶ ἰοστέφανοι καὶ ἀριζήλωτοι Ἀθῆναι,

1415

δείξατε τὸν τῆς Ἑλλάδος ὑμῖν καὶ τῆς γῆς τῆσδε μόναρχον.

1416

Ἀλλαντοπώλης

ὅδʼ ἐκεῖνος ὁρᾶν τεττιγοφόρας, ἀρχαίῳ σχήματι λαμπρός,

1417

οὐ χοιρινῶν ὄζων ἀλλὰ σπονδῶν, σμύρνῃ κατάλειπτος.

1418

Χορός

χαῖρʼ ὦ βασιλεῦ τῶν Ἑλλήνων· καί σοι ξυγχαίρομεν ἡμεῖς.

1419

τῆς γὰρ πόλεως ἄξια πράττεις καὶ τοῦ ʼν Μαραθῶνι τροπαίου.

1420

Δῆμος

ὦ φίλτατʼ ἀνδρῶν ἐλθὲ δεῦρʼ Ἀγοράκριτε.

1421

ὅσα με δέδρακας ἀγάθʼ ἀφεψήσας.

1422

Ἀλλαντοπώλης

ἐγώ;

1423

ἀλλʼ ὦ μέλʼ οὐκ οἶσθʼ οἷος ἦσθʼ αὐτὸς πάρος,

1424

οὐδʼ οἷʼ ἔδρας· ἐμὲ γὰρ νομίζοις ἂν θεόν.

1425

Δῆμος

τί δʼ ἔδρων, κάτειπέ μοι, πρὸ τοῦ; ποῖός τις ἦ;

1426

Ἀλλαντοπώλης

πρῶτον μέν, ὁπότʼ εἴποι τις ἐν τἠκκλησίᾳ,

1427

‘ὦ Δῆμʼ ἐραστής εἰμι σὸς φιλῶ τέ σε

1428

καὶ κήδομαί σου καὶ προβουλεύω μόνος,’

1429

τούτοις ὁπότε χρήσαιτό τις προοιμίοις,

1430

ἀνωρτάλιζες κἀκερουτίας.

1431

Δῆμος

ἐγώ;

1432

Ἀλλαντοπώλης

εἶτʼ ἐξαπατήσας σʼ ἀντὶ τούτων ᾤχετο.

1433

Δῆμος

τί φῄς;

1434

ταυτί μʼ ἔδρων, ἐγὼ δὲ τοῦτʼ οὐκ ᾐσθόμην;

1435

Ἀλλαντοπώλης

τὰ δʼ ὦτά γʼ ἄν σου νὴ Δίʼ ἐξεπετάννυτο

1436

ὥσπερ σκιάδειον καὶ πάλιν ξυνήγετο.

1437

Δῆμος

οὕτως ἀνόητος ἐγεγενήμην καὶ γέρων;

1438

Ἀλλαντοπώλης

καὶ νὴ Δίʼ εἴ γε δύο λεγοίτην ῥήτορε,

1439

ὁ μὲν ποιεῖσθαι ναῦς μακρὰς ὁ δʼ ἕτερος αὖ

1440

καταμισθοφορῆσαι τοῦθʼ, ὁ τὸν μισθὸν λέγων

1441

τὸν τὰς τριήρεις παραδραμὼν ἂν ᾤχετο.

1442

οὗτος τί κύπτεις; οὐχὶ κατὰ χώραν μενεῖς;

1443

Δῆμος

αἰσχύνομαί τοι ταῖς πρότερον ἁμαρτίαις.

1444

Ἀλλαντοπώλης

ἀλλʼ οὐ σὺ τούτων αἴτιος, μὴ φροντίσῃς,

1445

ἀλλʼ οἵ σε ταῦτʼ ἐξηπάτων. νυνδὶ φράσον·

1446

ἐάν τις εἴπῃ βωμολόχος ξυνήγορος·

1447

‘οὐκ ἔστιν ὑμῖν τοῖς δικασταῖς ἄλφιτα,

1448

εἰ μὴ καταγνώσεσθε ταύτην τὴν δίκην·’

1449

τοῦτον τί δράσεις, εἰπέ, τὸν ξυνήγορον;

1450

Δῆμος

ἄρας μετέωρον ἐς τὸ βάραθρον ἐμβαλῶ,

1451

ἐκ τοῦ λάρυγγος ἐκκρεμάσας Ὑπέρβολον.

1452

Ἀλλαντοπώλης

τουτὶ μὲν ὀρθῶς καὶ φρονίμως ἤδη λέγεις·

1453

τὰ δʼ ἄλλα, φέρʼ ἴδω, πῶς πολιτεύσει φράσον.

1454

Δῆμος

πρῶτον μὲν ὁπόσοι ναῦς ἐλαύνουσιν μακράς,

1455

καταγομένοις τὸν μισθὸν ἀποδώσω ʼντελῆ.

1456

Ἀλλαντοπώλης

πολλοῖς γʼ ὑπολίσφοις πυγιδίοισιν ἐχαρίσω.

1457

Δῆμος

ἔπειθʼ ὁπλίτης ἐντεθεὶς ἐν καταλόγῳ

1458

οὐδεὶς κατὰ σπουδὰς μετεγγραφήσεται,

1459

ἀλλʼ ὥσπερ ἦν τὸ πρῶτον ἐγγεγράψεται.

1460

Ἀλλαντοπώλης

τοῦτʼ ἔδακε τὸν πόρπακα τὸν Κλεωνύμου.

1461

Δῆμος

οὐδʼ ἀγοράσει γʼ ἀγένειος οὐδεὶς ἐν ἀγορᾷ.

1462

Ἀλλαντοπώλης

ποῦ δῆτα Κλεισθένης ἀγοράσει καὶ Στράτων;

1463

Δῆμος

τὰ μειράκια ταυτὶ λέγω τἀν τῷ μύρῳ,

1464

ἃ στωμυλεῖται τοιαδὶ καθήμενα·

1465

‘σοφός γʼ ὁ Φαίαξ δεξιῶς τʼ οὐκ ἀπέθανεν.

1466

συνερτικὸς γάρ ἐστι καὶ περαντικός,

1467

καὶ γνωμοτυπικὸς καὶ σαφὴς καὶ κρουστικός,

1468

καταληπτικός τʼ ἄριστα τοῦ θορυβητικοῦ.’

1469

Ἀλλαντοπώλης

οὔκουν καταδακτυλικὸς σὺ τοῦ λαλητικοῦ;

1470

Δῆμος

μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἀναγκάσω κυνηγετεῖν ἐγὼ

1471

τούτους ἅπαντας, παυσαμένους ψηφισμάτων.

1472

Ἀλλαντοπώλης

ἔχε νυν ἐπὶ τούτοις τουτονὶ τὸν ὀκλαδίαν,

1473

καὶ παῖδʼ ἐνόρχην, ὅσπερ οἴσει τόνδε σοι·

1474

κἄν που δοκῇ σοι, τοῦτον ὀκλαδίαν ποίει.

1475

Δῆμος

μακάριος ἐς τἀρχαῖα δὴ καθίσταμαι.

1476

Ἀλλαντοπώλης

φήσεις γʼ, ἐπειδὰν τὰς τριακοντούτιδας

1477

σπονδὰς παραδῶ σοι. δεῦρʼ ἴθʼ αἱ Σπονδαὶ ταχύ.

1478

Δῆμος

ὦ Ζεῦ πολυτίμηθʼ ὡς καλαί· πρὸς τῶν θεῶν,

1479

ἔξεστιν αὐτῶν κατατριακοντουτίσαι;

1480

πῶς ἔλαβες αὐτὰς ἐτέον;

1481

Ἀλλαντοπώλης

οὐ γὰρ ὁ Παφλαγὼν

1482

ἀπέκρυπτε ταύτας ἔνδον, ἵνα σὺ μὴ λάβῃς;

1483

νῦν οὖν ἐγώ σοι παραδίδωμʼ ἐς τοὺς ἀγροὺς

1484

αὐτὰς ἰέναι λαβόντα.

1485

Δῆμος

τὸν δὲ Παφλαγόνα,

1486

ὃς ταῦτʼ ἔδρασεν, εἴφʼ ὅ τι ποιήσεις κακόν.

1487

Ἀλλαντοπώλης

οὐδὲν μέγʼ ἀλλʼ ἢ τὴν ἐμὴν ἕξει τέχνην·

1488

ἐπὶ ταῖς πύλαις ἀλλαντοπωλήσει μόνος,

1489

τὰ κύνεια μιγνὺς τοῖς ὀνείοις πράγμασιν,

1490

μεθύων τε ταῖς πόρναισι λοιδορήσεται,

1491

κἀκ τῶν βαλανείων πίεται τὸ λούτριον.

1492

Δῆμος

εὖ γʼ ἐπενόησας οὗπέρ ἐστιν ἄξιος,

1493

πόρναισι καὶ βαλανεῦσι διακεκραγέναι,

1494

καί σʼ ἀντὶ τούτων ἐς τὸ πρυτανεῖον καλῶ

1495

ἐς τὴν ἕδραν θʼ, ἵνʼ ἐκεῖνος ἦν ὁ φαρμακός.

1496

ἕπου δὲ ταυτηνὶ λαβὼν τὴν βατραχίδα·

1497

κἀκεῖνον ἐκφερέτω τις ὡς ἐπὶ τὴν τέχνην,

1498

ἵνʼ ἴδωσιν αὐτὸν οἷς ἐλωβᾶθʼ οἱ ξένοι.

1499