Who was Aristophanes?

Aristophanes was the preeminent comic playwright of ancient Athens and the principal surviving representative of Old Comedy. Active during the late fifth and early fourth centuries BCE, he was celebrated for his savage political satire, elaborate theatrical fantasy, and mastery of comic verse. Ancient critics regarded him as the supreme master of Attic comedy, and Plato famously depicted him as a guest at the symposium in the dialogue bearing that name.

When and where did Aristophanes live?

Aristophanes was born around 446 BCE, almost certainly in Athens or its surrounding deme of Cydathenaeum, and died around 386 BCE. His entire productive career unfolded in Athens, spanning the catastrophic Peloponnesian War (431–404 BCE) and the turbulent years of Athenian recovery that followed. He competed at the two great dramatic festivals of Athens, the Lenaia and the City Dionysia, winning his first victory at the Lenaia around 425 BCE with the Acharnians.

What genre or literary tradition did Aristophanes work in?

Aristophanes worked in the genre of Old Comedy, the highly politicized and carnivalesque form of theatrical comedy performed at Athenian festivals in honor of Dionysus during the fifth century BCE. Old Comedy was characterized by a tripartite structure involving a fantastic premise, a choral parabasis in which the chorus addressed the audience directly on behalf of the poet, and broad farcical action incorporating obscenity, personal invective, and political commentary. His later plays, such as Wealth (388 BCE), show a transition toward the less personalized style that would develop into Middle Comedy.

What did Aristophanes write?

Aristophanes is credited in antiquity with composing approximately forty comedies, of which eleven survive intact—the only complete works of Old Comedy to have been preserved. The extant plays include the Acharnians (425 BCE), Knights (424 BCE), Clouds (423 BCE, revised ca. 418–416 BCE), Wasps (422 BCE), Peace (421 BCE), Birds (414 BCE), Lysistrata (411 BCE), Thesmophoriazusae (411 BCE), Frogs (405 BCE), Ecclesiazusae (ca. 391 BCE), and Wealth (388 BCE). His Frogs, which stages a contest between the tragedians Aeschylus and Euripides in the underworld, won first prize at the Lenaia in 405 BCE and was reportedly honored with the rare distinction of a second performance.

Who and what influenced Aristophanes?

Aristophanes inherited the traditions of early Attic comedy, likely drawing on the work of predecessors such as Magnes, Cratinus, and Crates, whom he mentions with respect in the Knights (424 BCE) and the Wasps (422 BCE). The tragedians Aeschylus and Euripides were constant reference points: he parodied Euripides extensively in plays including the Thesmophoriazusae and the Frogs, while championing the grander moral style of Aeschylus. The Socratic philosophical milieu, Athenian democratic politics, and the oratory of demagogues such as Cleon provided the immediate intellectual and political environment against which his comedy defined itself.

What shaped Aristophanes' life and career?

The Peloponnesian War (431–404 BCE), which devastated Attica and ultimately ended Athenian imperial power, was the single greatest shaping force on Aristophanes' career; his early masterworks—the Acharnians, Knights, Peace, and Lysistrata—are all direct responses to the war and the politics surrounding it. The Athenian demagogue Cleon pursued legal action against Aristophanes, apparently in response to the Babylonians (426 BCE), a now-lost play that satirized Athenian treatment of allied states, though Aristophanes continued his attacks on Cleon most viciously in the Knights of 424 BCE. The catastrophic defeat of Athens in 404 BCE and the brief oligarchic terror of the Thirty Tyrants fundamentally altered the political landscape in which his later, quieter comedies—the Ecclesiazusae and Wealth—were composed.

What is Aristophanes' legacy in Western literature?

Aristophanes stands as the founding father of literary political satire in the Western tradition, establishing the enduring convention that comedy may hold the powerful—politicians, intellectuals, and poets alike—to public ridicule. His works were carefully preserved and studied in the Hellenistic Alexandrian canon and exercised a direct influence on Roman comedy writers such as Plautus, as well as on later satirists from Ben Jonson to Molière. In the modern era his plays, particularly Lysistrata and the Birds, have been continuously revived and adapted as vehicles for antiwar protest and political commentary, confirming the vitality of his comic vision across more than two millennia.

What genre is Aristophanes' Frogs?

Aristophanes' Frogs is an Old Attic Comedy, the genre of comic drama performed at Athenian religious festivals in the fifth century BCE. It was written for the Lenaia festival, one of the two principal dramatic competitions in Athens, alongside the City Dionysia. Old Comedy is characterized by its blend of political satire, literary parody, fantastical plots, and direct audience address through the parabasis.

When was Aristophanes' Frogs written?

Frogs was first performed in January 405 BCE at the Lenaia festival in Athens. It won first prize at that competition, a rare distinction that was reinforced by a second performance—an honor granted by the Athenian assembly, reflecting the play's exceptional reception. The play was composed in the final years of the Peloponnesian War, shortly before Athens' defeat by Sparta in 404 BCE.

What is Aristophanes' Frogs about?

Frogs follows the god Dionysus, patron of theatre, who travels to the Underworld disguised as Heracles in order to bring back the recently deceased tragedian Euripides and restore greatness to Athenian drama. Once in Hades, Dionysus discovers a dispute between Euripides and Aeschylus over the seat of honor as supreme poet of the dead. The play culminates in a literary contest—a formal agon—in which the two tragedians are weighed against each other, and Dionysus ultimately chooses to return with Aeschylus rather than Euripides.

What are the central themes of Aristophanes' Frogs?

The central themes of Frogs include the nature and moral purpose of poetry, the responsibility of the artist to the city, and the decline of Athenian civic life. Aristophanes poses the question of what makes a poet truly valuable—whether technical innovation, as Euripides represents, or moral elevation and grandeur, as embodied by Aeschylus. Political salvation is also a key theme: the final choice of Aeschylus over Euripides carries an implicit argument that Athens needs the sterner, more patriotic values of an earlier age to survive its crisis.

What is the structure and form of Aristophanes' Frogs?

Frogs follows the conventional structure of Old Comedy, comprising a prologue, parodos (entrance of the chorus), episodes, parabasis (direct address to the audience by the chorus), and an exodos. The play's chorus consists of initiates of the Eleusinian Mysteries in the first half and frogs in the celebrated prologue scene on the river Styx. The play is notable for its bipartite structure: the first half is a farcical journey to the Underworld, while the second half is a sustained literary agon between Aeschylus and Euripides, unprecedented in its depth of dramatic criticism.

What was the political and historical context of Aristophanes' Frogs?

Frogs was performed in 405 BCE, when Athens was exhausted by nearly three decades of the Peloponnesian War (431–404 BCE) and facing imminent defeat by Sparta. The city had recently suffered the catastrophic losses of the Sicilian Expedition (415–413 BCE) and was in the grip of political upheaval, including the oligarchic coups of 411 BCE. The deaths of the great tragedians Sophocles and Euripides in 406 BCE gave the play an immediate cultural urgency, and its parabasis directly advises the Athenian assembly on the restoration of political exiles, including those disenfranchised after the oligarchic revolution.

What are the defining literary features and style of Aristophanes' Frogs?

Frogs is distinguished by its sophisticated literary parody and sustained engagement with tragic style, including the direct quotation and mockery of lines from Aeschylus and Euripides. Aristophanes employs a wide tonal range, moving from slapstick comedy—such as Dionysus's cowardly behavior with his slave Xanthias—to serious metapoetic criticism in the agon. The play also features memorable set pieces, including the chorus of frogs' onomatopoeic refrain 'Brekekekex koax koax,' and the parabasis, which functions as a grave political address to the Athenian citizens.

What did Aristophanes' Frogs contribute to literary tradition?

Frogs is the earliest surviving work of sustained literary criticism in Western literature, setting out explicit criteria for evaluating poetic excellence, including moral instruction, technical craft, and civic usefulness. Its formal agon between Aeschylus and Euripides established the model of the comparative literary contest that would recur throughout European intellectual tradition. The play also preserves significant fragments of Aeschylean and Euripidean dramatic style through parody, making it an invaluable secondary source for classical scholars studying fifth-century tragedy.

How has Aristophanes' Frogs influenced later literature and culture?

Frogs has exerted a lasting influence on Western drama, criticism, and satire, inspiring works ranging from Lucian's dialogues of the dead in the second century CE to Ben Jonson's literary satires of the early seventeenth century. The premise of a journey to the Underworld to retrieve a great poet was directly echoed in Dante's use of Virgil as a guide in the Inferno (c. 1308–1320). In the twentieth century, the play was adapted by Stephen Sondheim and Burt Shevelove as Frogs (1974, revised 2004), transposing the contest to Shakespeare versus George Bernard Shaw, demonstrating its continuing cultural resonance.

Who are the key figures in Aristophanes' Frogs?

The principal characters are Dionysus, the god of theatre, who serves as the comic protagonist and whose journey drives the plot; his slave Xanthias, a resourceful and often wiser foil to his master; and the two great tragedians Aeschylus (c. 525–456 BCE) and Euripides (c. 480–406 BCE), who compete in the underworld agon. Supporting figures include Heracles, whose persona Dionysus borrows for the journey; Charon, the ferryman of the dead; and Pluto (Hades), who presides over the final judgment. The chorus of Eleusinian initiates plays a significant moral and political role, particularly in the parabasis.

0:00

Frogs

Aristophanes

Ξανθίας

Εἴπω τι τῶν εἰωθότων ὦ δέσποτα,

ἐφʼ οἷς ἀεὶ γελῶσιν οἱ θεώμενοι;

Διόνυσος

νὴ τὸν Δίʼ ὅ τι Βούλει γε, πλὴν πιέζομαι,

τοῦτο δὲ φύλαξαι· πάνυ γάρ ἐστʼ ἤδη χολή.

Ξανθίας

μηδʼ ἕτερον ἀστεῖόν τι;

Διόνυσος

πλήν γʼ ὡς θλίβομαι.

Ξανθίας

τί δαί; τὸ πάνυ γέλοιον εἴπω;

Διόνυσος

νὴ Δία

θαρρῶν γε· μόνον ἐκεῖνʼ ὅπως μὴ ʼρεῖς,

Ξανθίας

τὸ τί;

Διόνυσος

μεταβαλλόμενος τἀνάφορον ὅτι χεζητιᾷς.

Ξανθίας

μηδʼ ὅτι τοσοῦτον ἄχθος ἐπʼ ἐμαυτῷ φέρων,

εἰ μὴ καθαιρήσει τις, ἀποπαρδήσομαι;

Διόνυσος

μὴ δῆθʼ, ἱκετεύω, πλήν γʼ ὅταν μέλλω ʼξεμεῖν.

Ξανθίας

τί δῆτʼ ἔδει με ταῦτα τὰ σκεύη φέρειν,

εἴπερ ποιήσω μηδὲν ὧνπερ Φρύνιχος

εἴωθε ποιεῖν καὶ Λύκις κἀμειψίας;

Διόνυσος

μή νυν ποιήσῃς· ὡς ἐγὼ θεώμενος,

ὅταν τι τούτων τῶν σοφισμάτων ἴδω,

πλεῖν ἢ ʼνιαυτῷ πρεσβύτερος ἀπέρχομαι.

Ξανθίας

ὢ τρισκακοδαίμων ἄρʼ ὁ τράχηλος οὑτοσί,

ὅτι θλίβεται μέν, τὸ δὲ γέλοιον οὐκ ἐρεῖ.

Διόνυσος

εἶτʼ οὐχ ὕβρις ταῦτʼ ἐστὶ καὶ πολλὴ τρυφή,

ὅτʼ ἐγὼ μὲν ὢν Διόνυσος υἱὸς Σταμνίου

αὐτὸς βαδίζω καὶ πονῶ, τοῦτον δʼ ὀχῶ,

ἵνα μὴ ταλαιπωροῖτο μηδʼ ἄχθος φέροι;

Ξανθίας

οὐ γὰρ φέρω ʼγώ;

Διόνυσος

πῶς φέρεις γὰρ ὅς γʼ ὀχεῖ;

Ξανθίας

φέρων γε ταυτί.

Διόνυσος

τίνα τρόπον;

Ξανθίας

Βαρέως πάνυ.

Διόνυσος

οὔκουν τὸ Βάρος τοῦθʼ ὃ σὺ φέρεις ὄνος φέρει;

Ξανθίας

οὐ δῆθʼ ὅ γʼ ἔχω ʼγὼ καὶ φέρω μὰ τὸν Δίʼ οὔ.

Διόνυσος

πῶς γὰρ φέρεις, ὅς γʼ αὐτὸς ὑφʼ ἑτέρου φέρει;

Ξανθίας

οὐκ οἶδʼ· ὁ δʼ ὦμος οὑτοσὶ πιέζεται.

Διόνυσος

σὺ δʼ οὖν ἐπειδὴ τὸν ὄνον οὐ φῄς σʼ ὠφελεῖν,

ἐν τῷ μέρει σὺ τὸν ὄνον ἀράμενος φέρε.

Ξανθίας

οἴμοι κακοδαίμων· τί γὰρ ἐγὼ οὐκ ἐναυμάχουν;

ἦ τἄν σε κωκύειν ἂν ἐκέλευον μακρά.

Διόνυσος

κατάβα πανοῦργε. καὶ γὰρ ἐγγὺς τῆς θύρας

ἤδη βαδίζων εἰμὶ τῆσδʼ, οἷ πρῶτά με

ἔδει τραπέσθαι. παιδίον, παῖ, ἠμί, παῖ.

Ἡρακλῆς

τίς τὴν θύραν ἐπάταξεν; ὡς κενταυρικῶς

ἐνήλαθʼ ὅστις· εἰπέ μοι τουτὶ τί ἦν;

Διόνυσος

ὁ παῖς.

Ξανθίας

τί ἔστιν;

Διόνυσος

οὐκ ἐνεθυμήθης;

Ξανθίας

τὸ τί;

Διόνυσος

ὡς σφόδρα μʼ ἔδεισε.

Ξανθίας

νὴ Δία μὴ μαίνοιό γε.

Ἡρακλῆς

οὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρα δύναμαι μὴ γελᾶν·

καίτοι δάκνω γʼ ἐμαυτόν· ἀλλʼ ὅμως γελῶ.

Διόνυσος

ὦ δαιμόνιε πρόσελθε· δέομαι γάρ τί σου.

Ἡρακλῆς

ἀλλʼ οὐχ οἷός τʼ εἴμʼ ἀποσοβῆσαι τὸν γέλων

ὁρῶν λεοντῆν ἐπὶ κροκωτῷ κειμένην.

τίς ὁ νοῦς; τί κόθορνος καὶ ῥόπαλον ξυνηλθέτην;

ποῖ γῆς ἀπεδήμεις;

Διόνυσος

ἐπεβάτευον Κλεισθένει —

Ἡρακλῆς

κἀναυμάχησας;

Διόνυσος

καὶ κατεδύσαμέν γε ναῦς

τῶν πολεμίων ἢ δώδεκʼ ἢ τρεῖς καὶ δέκα.

Ἡρακλῆς

σφώ;

Διόνυσος

νὴ τὸν Ἀπόλλω.

Ξανθίας

κᾆτʼ ἔγωγʼ ἐξηγρόμην.

Διόνυσος

καὶ δῆτʼ ἐπὶ τῆς νεὼς ἀναγιγνώσκοντί μοι

τὴν Ἀνδρομέδαν πρὸς ἐμαυτὸν ἐξαίφνης πόθος

τὴν καρδίαν ἐπάταξε πῶς οἴει σφόδρα.

Ἡρακλῆς

πόθος; πόσος τις;

Διόνυσος

μικρὸς ἡλίκος Μόλων.

Ἡρακλῆς

γυναικός;

Διόνυσος

οὐ δῆτʼ.

Ἡρακλῆς

ἀλλὰ παιδός;

Διόνυσος

οὐδαμῶς.

Ἡρακλῆς

ἀλλʼ ἀνδρός;

Διόνυσος

ἀπαπαί.

Ἡρακλῆς

ξυνεγένου τῷ Κλεισθένει;

Διόνυσος

μὴ σκῶπτέ μʼ ὦδέλφʼ· οὐ γὰρ ἀλλʼ ἔχω κακῶς·

τοιοῦτος ἵμερός με διαλυμαίνεται.

Ἡρακλῆς

ποῖός τις ὦδελφίδιον;

Διόνυσος

οὐκ ἔχω φράσαι.

ὅμως γε μέντοι σοι διʼ αἰνιγμῶν ἐρῶ.

ἤδη ποτʼ ἐπεθύμησας ἐξαίφνης ἔτνους;

Ἡρακλῆς

ἔτνους; βαβαιάξ, μυριάκις γʼ ἐν τῷ βίῳ.

Διόνυσος

ἆρʼ ἐκδιδάσκω τὸ σαφὲς ἢ ʼτέρᾳ φράσω;

Ἡρακλῆς

μὴ δῆτα περὶ ἔτνους γε· πάνυ γὰρ μανθάνω.

Διόνυσος

τοιουτοσὶ τοίνυν με δαρδάπτει πόθος

Εὐριπίδου.

Ἡρακλῆς

καὶ ταῦτα τοῦ τεθνηκότος;

Διόνυσος

κοὐδείς γέ μʼ ἂν πείσειεν ἀνθρώπων τὸ μὴ οὐκ

ἐλθεῖν ἐπʼ ἐκεῖνον.

Ἡρακλῆς

πότερον εἰς Ἅιδου κάτω;

Διόνυσος

καὶ νὴ Δίʼ εἴ τί γʼ ἔστιν ἔτι κατωτέρω.

Ἡρακλῆς

τί βουλόμενος;

Διόνυσος

δέομαι ποιητοῦ δεξιοῦ.

οἱ μὲν γὰρ οὐκέτʼ εἰσίν, οἱ δʼ ὄντες κακοί.

Ἡρακλῆς

τί δʼ; οὐκ Ἰοφῶν ζῇ;

Διόνυσος

τοῦτο γάρ τοι καὶ μόνον

ἔτʼ ἐστὶ λοιπὸν ἀγαθόν, εἰ καὶ τοῦτʼ ἄρα·

οὐ γὰρ σάφʼ οἶδʼ οὐδʼ αὐτὸ τοῦθʼ ὅπως ἔχει.

Ἡρακλῆς

εἶτʼ οὐχὶ Σοφοκλέα πρότερον Εὐριπίδου

100

μέλλεις ἀναγαγεῖν, εἴπερ ἐκεῖθεν δεῖ σʼ ἄγειν;

101

Διόνυσος

οὐ πρίν γʼ ἂν Ἰοφῶντʼ, ἀπολαβὼν αὐτὸν μόνον,

102

ἄνευ Σοφοκλέους ὅ τι ποιεῖ κωδωνίσω.

103

κἄλλως ὁ μέν γʼ Εὐριπίδης πανοῦργος ὢν

104

κἂν ξυναποδρᾶναι δεῦρʼ ἐπιχειρήσειέ μοι·

105

ὁ δʼ εὔκολος μὲν ἐνθάδʼ εὔκολος δʼ ἐκεῖ.

106

Ἡρακλῆς

Ἀγάθων δὲ ποῦ ʼστιν;

107

Διόνυσος

ἀπολιπών μʼ ἀποίχεται,

108

ἀγαθὸς ποιητὴς καὶ ποθεινὸς τοῖς φίλοις.

109

Ἡρακλῆς

ποῖ γῆς ὁ τλήμων;

110

Διόνυσος

ἐς Μακάρων εὐωχίαν.

111

Ἡρακλῆς

ὁ δὲ Σενοκλέης;

112

Διόνυσος

ἐξόλοιτο νὴ Δία.

113

Ἡρακλῆς

Πυθάγγελος δέ;

114

Ξανθίας

περὶ ἐμοῦ δʼ οὐδεὶς λόγος

115

ἐπιτριβομένου τὸν ὦμον οὑτωσὶ σφόδρα.

116

Ἡρακλῆς

οὔκουν ἕτερʼ ἔστʼ ἐνταῦθα μειρακύλλια

117

τραγῳδίας ποιοῦντα πλεῖν ἢ μύρια,

118

Εὐριπίδου πλεῖν ἢ σταδίῳ λαλίστερα.

119

Διόνυσος

ἐπιφυλλίδες ταῦτʼ ἐστὶ καὶ στωμύλματα,

120

χελιδόνων μουσεῖα, λωβηταὶ τέχνης,

121

ἃ φροῦδα θᾶττον, ἢν μόνον χορὸν λάβῃ,

122

ἅπαξ προσουρήσαντα τῇ τραγῳδίᾳ.

123

γόνιμον δὲ ποιητὴν ἂν οὐχ εὕροις ἔτι

124

ζητῶν ἄν, ὅστις ῥῆμα γενναῖον λάκοι.

125

Ἡρακλῆς

πῶς γόνιμον;

126

Διόνυσος

ὡδὶ γόνιμον, ὅστις φθέγξεται

127

τοιουτονί τι παρακεκινδυνευμένον,

128

αἰθέρα Διὸς δωμάτιον, ἢ χρόνου πόδα,

129

ἢ φρένα μὲν οὐκ ἐθέλουσαν ὀμόσαι καθʼ ἱερῶν,

130

γλῶτταν δʼ ἐπιορκήσασαν ἰδίᾳ τῆς φρενός.

131

Ἡρακλῆς

σὲ δὲ ταῦτʼ ἀρέσκει;

132

Διόνυσος

μἀλλὰ πλεῖν ἢ μαίνομαι.

133

Ἡρακλῆς

ἦ μὴν κόβαλά γʼ ἐστίν, ὡς καὶ σοὶ δοκεῖ.

134

Διόνυσος

μὴ τὸν ἐμὸν οἴκει νοῦν· ἔχεις γὰρ οἰκίαν.

135

Ἡρακλῆς

καὶ μὴν ἀτεχνῶς γε παμπόνηρα φαίνεται.

136

Διόνυσος

δειπνεῖν με δίδασκε.

137

Ξανθίας

περὶ ἐμοῦ δʼ οὐδεὶς λόγος.

138

Διόνυσος

ἀλλʼ ὧνπερ ἕνεκα τήνδε τὴν σκευὴν ἔχων

139

ἦλθον κατὰ σὴν μίμησιν, ἵνα μοι τοὺς ξένους

140

τοὺς σοὺς φράσειας, εἰ δεοίμην, οἷσι σὺ

141

ἐχρῶ τόθʼ, ἡνίκʼ ἐπὶ τὸν Κέρβερον,

142

τούτους φράσον μοι, λιμένας ἀρτοπώλια

143

πορνεῖʼ ἀναπαύλας ἐκτροπὰς κρήνας ὁδοὺς

144

πόλεις διαίτας πανδοκευτρίας, ὅπου

145

κόρεις ὀλίγιστοι.

146

Ξανθίας

περὶ ἐμοῦ δʼ οὐδεὶς λόγος.

147

Ἡρακλῆς

ὦ σχέτλιε τολμήσεις γὰρ ἰέναι καὶ σύ γε;

148

Διόνυσος

μηδὲν ἔτι πρὸς ταῦτʼ, ἀλλὰ φράζε τῶν ὁδῶν

149

ὅπῃ τάχιστʼ ἀφιξόμεθʼ εἰς Ἅιδου κάτω·

150

καὶ μήτε θερμὴν μήτʼ ἄγαν ψυχρὰν φράσῃς.

151

Ἡρακλῆς

φέρε δὴ τίνʼ αὐτῶν σοι φράσω πρώτην; τίνα;

152

μία μὲν γὰρ ἔστιν ἀπὸ κάλω καὶ θρανίου,

153

κρεμάσαντι σαυτόν.

154

Διόνυσος

παῦε, πνιγηρὰν λέγεις.

155

Ἡρακλῆς

ἀλλʼ ἔστιν ἀτραπὸς ξύντομος τετριμμένη

156

ἡ διὰ θυείας.

157

Διόνυσος

ἆρα κώνειον λέγεις;

158

Ἡρακλῆς

μάλιστά γε.

159

Διόνυσος

ψυχράν γε καὶ δυσχείμερον·

160

εὐθὺς γὰρ ἀποπήγνυσι τἀντικνήμια.

161

Ἡρακλῆς

βούλει κατάντη καὶ ταχεῖαν σοι φράσω;

162

Διόνυσος

νὴ τὸν Δίʼ ὡς ὄντος γε μὴ βαδιστικοῦ.

163

Ἡρακλῆς

καθέρπυσόν νυν ἐς Κεραμεικόν.

164

Διόνυσος

κᾆτα τί;

165

Ἡρακλῆς

ἀναβὰς ἐπὶ τὸν πύργον τὸν ὑψηλόν —

166

Διόνυσος

τί δρῶ;

167

Ἡρακλῆς

ἀφιεμένην τὴν λαμπάδʼ ἐντεῦθεν θεῶ,

168

κἄπειτʼ ἐπειδὰν φῶσιν οἱ θεώμενοι

169

εἷναι, τόθʼ εἷναι καὶ σὺ σαυτόν.

170

Διόνυσος

ποῖ

171

Ἡρακλῆς

κάτω.

172

Διόνυσος

ἀλλʼ ἀπολέσαιμʼ ἂν ἐγκεφάλου θρίω δύο.

173

οὐκ ἂν βαδίσαιμι τὴν ὁδὸν ταύτην.

174

Ἡρακλῆς

τί δαί;

175

Διόνυσος

ἥνπερ σὺ τότε κατῆλθες.

176

Ἡρακλῆς

ἀλλʼ ὁ πλοῦς πολύς.

177

εὐθὺς γὰρ ἐπὶ λίμνην μεγάλην ἥξεις πάνυ

178

ἄβυσσον.

179

Διόνυσος

εἶτα πῶς περαιωθήσομαι;

180

Ἡρακλῆς

ἐν πλοιαρίῳ τυννουτῳί σʼ ἀνὴρ γέρων

181

ναύτης διάξει δύʼ ὀβολὼ μισθὸν λαβών.

182

Διόνυσος

φεῦ, ὡς μέγα δύνασθον πανταχοῦ τὼ δύʼ ὀβολώ.

183

πῶς ἠλθέτην κἀκεῖσε;

184

Ἡρακλῆς

Θησεὺς ἤγαγεν.

185

μετὰ ταῦτʼ ὄφεις καὶ θηρίʼ ὄψει μυρία

186

δεινότατα.

187

Διόνυσος

μή μʼ ἔκπληττε μηδὲ δειμάτου·

188

οὐ γάρ μʼ ἀποτρέψεις.

189

Ἡρακλῆς

εἶτα βόρβορον πολὺν

190

καὶ σκῶρ ἀείνων· ἐν δὲ τούτῳ κειμένους,

191

εἴ που ξένον τις ἠδίκησε πώποτε,

192

ἢ παῖδα κινῶν τἀργύριον ὑφείλετο,

193

ἢ μητέρʼ ἠλόασεν, ἢ πατρὸς γνάθον

194

ἐπάταξεν, ἢ ʼπίορκον ὅρκον ὤμοσεν,

195

ἢ Μορσίμου τις ῥῆσιν ἐξεγράψατο.

196

Διόνυσος

νὴ τοὺς θεοὺς ἐχρῆν γε πρὸς τούτοισι κεἰ

197

τὴν πυρρίχην τις ἔμαθε τὴν Κινησίου.

198

Ἡρακλῆς

ἐντεῦθεν αὐλῶν τίς σε περίεισιν πνοή,

199

ὄψει τε φῶς κάλλιστον ὥσπερ ἐνθάδε,

200

καὶ μυρρινῶνας καὶ θιάσους εὐδαίμονας

201

ἀνδρῶν γυναικῶν καὶ κρότον χειρῶν πολύν.

202

Διόνυσος

οὗτοι δὲ δὴ τίνες εἰσίν;

203

Ἡρακλῆς

οἱ μεμυημένοι —

204

Ξανθίας

νὴ τὸν Δίʼ ἐγὼ γοῦν ὄνος ἄγω μυστήρια.

205

ἀτὰρ οὐ καθέξω ταῦτα τὸν πλείω χρόνον.

206

Ἡρακλῆς

οἵ σοι φράσουσʼ ἁπαξάπανθʼ ὧν ἂν δέῃ.

207

οὗτοι γὰρ ἐγγύτατα παρʼ αὐτὴν τὴν ὁδὸν

208

ἐπὶ ταῖσι τοῦ Πλούτωνος οἰκοῦσιν θύραις.

209

καὶ χαῖρε πόλλʼ ὦδελφέ.

210

Διόνυσος

νὴ Δία καὶ σύ γε

211

ὑγίαινε. σὺ δὲ τὰ στρώματʼ αὖθις λάμβανε.

212

Ξανθίας

πρὶν καὶ καταθέσθαι;

213

Διόνυσος

καὶ ταχέως μέντοι πάνυ.

214

Ξανθίας

μὴ δῆθʼ, ἱκετεύω σʼ, ἀλλὰ μίσθωσαί τινα

215

τῶν ἐκφερομένων, ὅστις ἐπὶ τοῦτʼ ἔρχεται.

216

Διόνυσος

ἐὰν δὲ μὴ εὕρω;

217

Ξανθίας

τότε μʼ ἄγειν.

218

Διόνυσος

καλῶς λέγεις.

219

καὶ γάρ τινʼ ἐκφέρουσι τουτονὶ νεκρόν,

220

οὗτος, σὲ λέγω μέντοι, σὲ τὸν τεθνηκότα·

221

ἄνθρωπε βούλει σκευάριʼ εἰς Ἅιδου φέρειν;

222

Νέκρος

πόσʼ ἄττα;

223

Διόνυσος

ταυτί.

224

Νέκρος

δύο δραχμὰς μισθὸν τελεῖς;

225

Διόνυσος

μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἔλαττον.

226

Νέκρος

ὑπάγεθʼ ὑμεῖς τῆς ὁδοῦ.

227

Διόνυσος

ἀνάμεινον ὦ δαιμόνιʼ, ἐὰν ξυμβῶ τί σοι.

228

Νέκρος

εἰ μὴ καταθήσεις δύο δραχμάς, μὴ διαλέγου.

229

Διόνυσος

λάβʼ ἐννέʼ ὀβολούς.

230

Νέκρος

ἀναβιοίην νυν πάλιν.

231

Ξανθίας

ὡς σεμνὸς ὁ κατάρατος· οὐκ οἰμώξεται;

232

ἐγὼ βαδιοῦμαι.

233

Διόνυσος

χρηστὸς εἶ καὶ γεννάδας.

234

χωρῶμεν ἐπὶ τὸ πλοῖον.

235

Χάρων

ὠὸπ παραβαλοῦ.

236

Ξανθίας

τουτὶ τί ἔστι;

237

Διόνυσος

τοῦτο; λίμνη νὴ Δία

238

αὕτη ʼστὶν ἣν ἔφραζε, καὶ πλοῖόν γʼ ὁρῶ.

239

Ξανθίας

νὴ τὸν Ποσειδῶ κἄστι γʼ ὁ Χάρων οὑτοσί.

240

Διόνυσος

χαῖρʼ ὦ Χάρων, χαῖρʼ ὦ Χάρων, χαῖρʼ ὦ Χάρων.

241

Χάρων

τίς εἰς ἀναπαύλας ἐκ κακῶν καὶ πραγμάτων;

242

τίς ἐς τὸ Λήθης πεδίον, ἢ σʼ Ὄνου πόκας,

243

ἢ σʼ Κερβερίους, ἢ σʼ κόρακας, ἢ ʼπὶ Ταίναρον;

244

Διόνυσος

ἐγώ.

245

Χάρων

ταχέως ἔμβαινε.

246

Διόνυσος

ποῖ σχήσειν δοκεῖς;

247

ἐς κόρακας ὄντως;

248

Χάρων

ναὶ μὰ Δία σοῦ γʼ οὕνεκα.

249

ἔσβαινε δή.

250

Διόνυσος

παῖ δεῦρο.

251

Χάρων

δοῦλον οὐκ ἄγω,

252

εἰ μὴ νεναυμάχηκε τὴν περὶ τῶν κρεῶν.

253

Ξανθίας

μὰ τὸν Δίʼ οὐ γὰρ ἀλλʼ ἔτυχον ὀφθαλμιῶν.

254

Χάρων

οὔκουν περιθρέξει δῆτα τὴν λίμνην κύκλῳ;

255

Ξανθίας

ποῦ δῆτʼ ἀναμενῶ;

256

Χάρων

παρὰ τὸν Αὑαίνου λίθον

257

ἐπὶ ταῖς ἀναπαύλαις.

258

Διόνυσος

μανθάνεις;

259

Ξανθίας

πάνυ μανθάνω.

260

οἴμοι κακοδαίμων, τῷ ξυνέτυχον ἐξιών;

261

Χάρων

κάθιζʼ ἐπὶ κώπην. εἴ τις ἔτι πλεῖ, σπευδέτω.

262

οὗτος τί ποιεῖς;

263

Διόνυσος

ὅ τι ποιῶ; τί δʼ ἄλλο γʼ ἢ

264

ἵζω ʼπὶ κώπην, οὗπερ ἐκέλευές με σύ;

265

Χάρων

οὔκουν καθεδεῖ δῆτʼ ἐνθαδὶ γάστρων;

266

Διόνυσος

ἰδού.

267

Χάρων

οὔκουν προβαλεῖ τὼ χεῖρε κἀκτενεῖς;

268

Διόνυσος

ἰδού.

269

Χάρων

οὐ μὴ φλυαρήσεις ἔχων ἀλλʼ ἀντιβὰς

270

ἐλᾷς προθύμως;

271

Διόνυσος

κᾆτα πῶς δυνήσομαι

272

ἄπειρος ἀθαλάττωτος ἀσαλαμίνιος

273

ὢν εἶτʼ ἐλαύνειν;

274

Χάρων

ῥᾷστʼ· ἀκούσει γὰρ μέλη

275

κάλλιστʼ, ἐπειδὰν ἐμβάλῃς ἅπαξ,

276

Διόνυσος

τίνων;

277

Χάρων

βατράχων κύκνων θαυμαστά.

278

Διόνυσος

κατακέλευε δή.

279

Χάρων

ὦ ὀπὸπ ὦ ὀπόπ.

280

Βάτραχοι

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ,

281

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

282

λιμναῖα κρηνῶν τέκνα,

283

ξύναυλον ὕμνων βοὰν

284

φθεγξώμεθʼ, εὔγηρυν ἐμὰν ἀοιδάν,

285

κοὰξ κοάξ,

286

ἣν ἀμφὶ Νυσήιον

287

Διὸς Διόνυσον ἐν

288

Λίμναισιν ἰαχήσαμεν,

289

ἡνίχʼ ὁ κραιπαλόκωμος

290

τοῖς ἱεροῖσι Χύτροισι

291

χωρεῖ κατʼ ἐμὸν τέμενος λαῶν ὄχλος.

292

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

293

Διόνυσος

ἐγὼ δέ γʼ ἀλγεῖν ἄρχομαι

294

τὸν ὄρρον ὦ κοὰξ κοάξ·

295

ὑμῖν δʼ ἴσως οὐδὲν μέλει.

296

Βάτραχοι

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

297

Διόνυσος

ἀλλʼ ἐξόλοισθʼ αὐτῷ κοάξ·

298

οὐδὲν γάρ ἐστʼ ἀλλʼ ἢ κοάξ.

299

Βάτραχοι

εἰκότως γʼ ὦ πολλὰ πράττων.

300

ἐμὲ γὰρ ἔστερξαν εὔλυροί τε Μοῦσαι

301

καὶ κεροβάτας Πὰν ὁ καλαμόφθογγα παίζων·

302

προσεπιτέρπεται δʼ ὁ φορμικτὰς Ἀπόλλων,

303

ἕνεκα δόνακος, ὃν ὑπολύριον

304

ἔνυδρον ἐν λίμναις τρέφω.

305

βρεκεκεκὲξ κοάξ κοάξ.

306

Διόνυσος

ἐγὼ δὲ φλυκταίνας γʼ ἔχω,

307

χὠ πρωκτὸς ἰδίει πάλαι,

308

κᾆτʼ αὐτίκʼ ἐκκύψας ἐρεῖ —

309

Βάτραχοι

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

310

Διόνυσος

ἀλλʼ ὦ φιλῳδὸν γένος

311

παύσασθε.

312

Βάτραχοι

μᾶλλον μὲν οὖν

313

φθεγξόμεσθʼ, εἰ δή ποτʼ εὐηλίοις

314

ἐν ἁμέραισιν

315

ἡλάμεσθα διὰ κυπείρου

316

καὶ φλέω, χαίροντες ᾠδῆς

317

πολυκολύμβοισι μέλεσιν,

318

ἢ Διὸς φεύγοντες ὄμβρον

319

ἔνυδρον ἐν βυθῷ χορείαν

320

αἰόλαν ἐφθεγξάμεσθα

321

πομφολυγοπαφλάσμασιν.

322

Διόνυσος

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

323

τουτὶ παρʼ ὑμῶν λαμβάνω.

324

Βάτραχοι

δεινά τἄρα πεισόμεσθα.

325

Διόνυσος

δεινότερα δʼ ἔγωγʼ, ἐλαύνων

326

εἰ διαρραγήσομαι.

327

Βάτραχοι

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

328

Διόνυσος

οἰμώζετʼ· οὐ γάρ μοι μέλει.

329

Βάτραχοι

ἀλλὰ μὴν κεκραξόμεσθά γʼ

330

ὁπόσον ἡ φάρυξ ἂν ἡμῶν

331

χανδάνῃ διʼ ἡμέρας.

332

Διόνυσος

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

333

τούτῳ γὰρ οὐ νικήσετε.

334

Βάτραχοι

οὐδὲ μὴν ἡμᾶς σὺ πάντως.

335

Διόνυσος

οὐδὲ μὴν ὑμεῖς γʼ ἐμὲ

336

οὐδέποτε· κεκράξομαι γὰρ

337

κἂν δέῃ διʼ ἡμέρας

338

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ,

339

ἕως ἂν ὑμῶν ἐπικρατήσω τῷ κοάξ,

340

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

341

ἔμελλον ἄρα παύσειν ποθʼ ὑμᾶς τοῦ κοάξ.

342

Χάρων

ὢ παῦε παῦε, παραβαλοῦ τὼ κωπίω,

343

ἔκβαινʼ, ἀπόδος τὸν ναῦλον.

344

Διόνυσος

ἔχε δὴ τὠβολώ.

345

ὁ Ξανθίας. ποῦ Ξανθίας; ἦ Ξανθία.

346

Ξανθίας

ἰαῦ.

347

Διόνυσος

βάδιζε δεῦρο.

348

Ξανθίας

χαῖρʼ ὦ δέσποτα.

349

Διόνυσος

τί ἔστι τἀνταυθοῖ;

350

Ξανθίας

σκότος καὶ βόρβορος.

351

Διόνυσος

κατεῖδες οὖν που τοὺς πατραλοίας αὐτόθι

352

καὶ τοὺς ἐπιόρκους, οὓς ἔλεγεν ἡμῖν;

353

Ξανθίας

σὺ δʼ οὔ;

354

Διόνυσος

νὴ τὸν Ποσειδῶ ʼγωγε, καὶ νυνί γʼ ὁρῶ.

355

ἄγε δὴ τί δρῶμεν;

356

Ξανθίας

προϊέναι βέλτιστα νῷν,

357

ὡς οὗτος ὁ τόπος ἐστὶν οὗ τὰ θηρία

358

τὰ δείνʼ ἔφασκʼ ἐκεῖνος.

359

Διόνυσος

ὡς οἰμώξεται.

360

ἠλαζονεύεθʼ ἵνα φοβηθείην ἐγώ,

361

εἰδώς με μάχιμον ὄντα φιλοτιμούμενος.

362

οὐδὲν γὰρ οὕτω γαῦρόν ἐσθʼ ὡς Ἡρακλῆς.

363

ἐγὼ δέ γʼ εὐξαίμην ἂν ἐντυχεῖν τινι

364

λαβεῖν τʼ ἀγώνισμʼ ἄξιόν τι τῆς ὁδοῦ.

365

Ξανθίας

νὴ τὸν Δία καὶ μὴν αἰσθάνομαι ψόφου τινός.

366

Διόνυσος

ποῦ ποῦ ʼστιν;

367

Ξανθίας

ἐξόπισθεν.

368

Διόνυσος

ἐξόπισθʼ ἴθι.

369

Ξανθίας

ἀλλʼ ἐστὶν ἐν τῷ πρόσθε.

370

Διόνυσος

πρόσθε νυν ἴθι.

371

Ξανθίας

καὶ μὴν ὁρῶ νὴ τὸν Δία θηρίον μέγα.

372

Διόνυσος

ποῖόν τι;

373

Ξανθίας

δεινόν· παντοδαπὸν γοῦν γίγνεται

374

τοτὲ μέν γε βοῦς, νυνὶ δʼ ὀρεύς, τοτὲ δʼ αὖ γυνὴ

375

ὡραιοτάτη τις.

376

Διόνυσος

ποῦ ʼστι; φέρʼ ἐπʼ αὐτὴν ἴω.

377

Ξανθίας

ἀλλʼ οὐκέτʼ αὖ γυνή ʼστιν, ἀλλʼ ἤδη κύων.

378

Διόνυσος

Ἔμπουσα τοίνυν ἐστί.

379

Ξανθίας

πυρὶ γοῦν λάμπεται

380

ἅπαν τὸ πρόσωπον.

381

Διόνυσος

καὶ σκέλος χαλκοῦν ἔχει;

382

Ξανθίας

νὴ τὸν Ποσειδῶ, καὶ βολίτινον θάτερον,

383

σάφʼ ἴσθι.

384

Διόνυσος

ποῖ δῆτʼ ἂν τραποίμην;

385

Ξανθίας

ποῖ δʼ ἐγώ;

386

Διόνυσος

ἱερεῦ διαφύλαξόν μʼ, ἵνʼ ὦ σοι ξυμπότης.

387

Ξανθίας

ἀπολούμεθʼ ὦναξ Ἡράκλεις.

388

Διόνυσος

οὐ μὴ καλεῖς μʼ

389

ὦνθρωφʼ, ἱκετεύω, μηδὲ κατερεῖς τοὔνομα.

390

Ξανθίας

Διόνυσε τοίνυν.

391

Διόνυσος

τοῦτό γʼ ἧττον θατέρου.

392

ἴθʼ ᾗπερ ἔρχει.

393

Ξανθίας

δεῦρο δεῦρʼ ὦ δέσποτα.

394

Διόνυσος

τί δʼ ἔστι;

395

Ξανθίας

θάρρει· πάντʼ ἀγαθὰ πεπράγαμεν,

396

ἔξεστί θʼ ὥσπερ Ἡγέλοχος ἡμῖν λέγειν,

397

ἐκ κυμάτων γὰρ αὖθις αὖ γαλῆν ὁρῶ.

398

ἥμπουσα φρούδη.

399

Διόνυσος

κατόμοσον.

400

Ξανθίας

νὴ τὸν Δία.

401

Διόνυσος

καὖθις κατόμοσον.

402

Ξανθίας

νὴ Δίʼ.

403

Διόνυσος

ὄμοσον.

404

Ξανθίας

νὴ Δία.

405

Διόνυσος

οἴμοι τάλας, ὡς ὠχρίασʼ αὐτὴν ἰδών.

406

Ξανθίας

ὁδὶ δὲ δείσας ὑπερεπυρρίασέ σου.

407

Διόνυσος

οἴμοι, πόθεν μοι τὰ κακὰ ταυτὶ προσέπεσεν;

408

τίνʼ αἰτιάσομαι θεῶν μʼ ἀπολλύναι;

409

Ξανθίας

αἰθέρα Διὸς δωμάτιον ἢ χρόνου πόδα;

410

Διόνυσος

οὗτος.

411

Ξανθίας

τί ἔστιν;

412

Διόνυσος

οὐ κατήκουσας;

413

Ξανθίας

τίνος;

414

Διόνυσος

αὐλῶν πνοῆς.

415

Ξανθίας

ἔγωγε, καὶ δᾴδων γέ με

416

αὔρα τις εἰσέπνευσε μυστικωτάτη.

417

Διόνυσος

ἀλλʼ ἠρεμὶ πτήξαντες ἀκροασώμεθα.

418

Χορός

Ἴακχʼ ὦ Ἴακχε.

419

Ἴακχʼ ὦ Ἴακχε.

420

Ξανθίας

τοῦτʼ ἔστʼ ἐκεῖνʼ ὦ δέσποθʼ· οἱ μεμυημένοι

421

ἐνταῦθά που παίζουσιν, οὓς ἔφραζε νῷν.

422

ᾄδουσι γοῦν τὸν Ἴακχον ὅνπερ Διαγόρας.

423

Διόνυσος

κἀμοὶ δοκοῦσιν. ἡσυχίαν τοίνυν ἄγειν

424

βέλτιστόν ἐσθʼ, ἕως ἂν εἰδῶμεν σαφῶς.

425

Χορός

Ἴακχʼ ὦ πολυτίμητʼ ἐν ἕδραις ἐνθάδε ναίων,

426

Ἴακχʼ ὦ Ἴακχε,

427

ἐλθὲ τόνδʼ ἀνὰ λειμῶνα χορεύσων

428

ὁσίους ἐς θιασώτας,

429

πολύκαρπον μὲν τινάσσων

430

περὶ κρατὶ σῷ βρύοντα

431

στέφανον μύρτων, θρασεῖ δʼ ἐγκατακρούων

432

ποδὶ τὰν ἀκόλαστον

433

φιλοπαίγμονα τιμάν,

434

χαρίτων πλεῖστον ἔχουσαν μέρος, ἁγνάν, ἱερὰν

435

ὁσίοις μύσταις χορείαν.

436

Ξανθίας

ὦ πότνια πολυτίμητε Δήμητρος κόρη,

437

ὡς ἡδύ μοι προσέπνευσε χοιρείων κρεῶν.

438

Διόνυσος

οὔκουν ἀτρέμʼ ἕξεις, ἤν τι καὶ χορδῆς λάβῃς;

439

Χορός

ἔγειρε φλογέας λαμπάδας ἐν χερσὶ γὰρ ἥκει τινάσσων,

440

Ἴακχʼ ὦ Ἴακχε,

441

νυκτέρου τελετῆς φωσφόρος ἀστήρ.

442

φλογὶ φέγγεται δὲ λειμών·

443

γόνυ πάλλεται γερόντων·

444

ἀποσείονται δὲ λύπας

445

χρονίους τʼ ἐτῶν παλαιῶν ἐνιαυτοὺς

446

ἱερᾶς ὑπὸ τιμᾶς.

447

σὺ δὲ λαμπάδι φλέγων

448

προβάδην ἔξαγʼ ἐπʼ ἀνθηρὸν ἕλειον δάπεδον

449

χοροποιὸν μάκαρ ἥβαν.

450

εὐφημεῖν χρὴ κἀξίστασθαι τοῖς ἡμετέροισι χοροῖσιν,

451

ὅστις ἄπειρος τοιῶνδε λόγων ἢ γνώμῃ μὴ καθαρεύει,

452

ἢ γενναίων ὄργια Μουσῶν μήτʼ εἶδεν μήτʼ ἐχόρευσεν,

453

μηδὲ Κρατίνου τοῦ ταυροφάγου γλώττης Βακχεῖʼ ἐτελέσθη,

454

ἢ βωμολόχοις ἔπεσιν χαίρει μὴ νʼ καιρῷ τοῦτο ποιοῦσιν,

455

ἢ στάσιν ἐχθρὰν μὴ καταλύει μηδʼ εὔκολός ἐστι πολίταις,

456

ἀλλʼ ἀνεγείρει καὶ ῥιπίζει κερδῶν ἰδίων ἐπιθυμῶν.

457

ἢ τῆς πόλεως χειμαζομένης ἄρχων καταδωροδοκεῖται,

458

ἢ προδίδωσιν φρούριον ἢ ναῦς, ἢ τἀπόρρητʼ ἀποπέμπει

459

ἐξ Αἰγίνης Θωρυκίων ὢν εἰκοστολόγος κακοδαίμων,

460

ἀσκώματα καὶ λίνα καὶ πίτταν διαπέμπων εἰς Ἐπίδαυρον,

461

ἢ χρήματα ταῖς τῶν ἀντιπάλων ναυσὶν παρέχειν τινὰ πείθει,

462

ἢ κατατιλᾷ τῶν Ἑκαταίων κυκλίοισι χοροῖσιν ὑπᾴδων,

463

ἢ τοὺς μισθοὺς τῶν ποιητῶν ῥήτωρ ὢν εἶτʼ ἀποτρώγει,

464

κωμῳδηθεὶς ἐν ταῖς πατρίοις τελεταῖς ταῖς τοῦ Διονύσου·

465

τούτοις αὐδῶ καὖθις ἀπαυδῶ καὖθις τὸ τρίτον μάλʼ ἀπαυδῶ

466

ἐξίστασθαι μύσταισι χοροῖς· ὑμεῖς δʼ ἀνεγείρετε μολπὴν

467

καὶ παννυχίδας τὰς ἡμετέρας αἳ τῇδε πρέπουσιν ἑορτῇ.

468

χώρει νυν πᾶς ἀνδρείως

469

ἐς τοὺς εὐανθεῖς κόλπους

470

λειμώνων ἐγκρούων

471

κἀπισκώπτων

472

καὶ παίζων καὶ χλευάζων,

473

ἠρίστηται δʼ ἐξαρκούντως.

474

ἀλλʼ ἔμβα χὤπως ἀρεῖς

475

τὴν Σώτειραν γενναίως

476

τῇ φωνῇ μολπάζων,

477

ἣ τὴν χώραν

478

σῴζειν φήσʼ ἐς τὰς ὥρας,

479

κἂν Θωρυκίων μὴ βούληται.

480

ἄγε νυν ἑτέραν ὕμνων ἰδέαν τὴν καρποφόρον βασίλειαν

481

Δήμητρα θεὰν ἐπικοσμοῦντες ζαθέαις μολπαῖς κελαδεῖτε.

482

Δήμητερ ἁγνῶν ὀργίων

483

ἄνασσα συμπαραστάτει,

484

καὶ σῷζε τὸν σαυτῆς χορόν,

485

καί μʼ ἀσφαλῶς πανήμερον

486

παῖσαί τε καὶ χορεῦσαι·

487

καὶ πολλὰ μὲν γέλοιά μʼ εἰ —

488

πεῖν, πολλὰ δὲ σπουδαῖα, καὶ

489

τῆς σῆς ἑορτῆς ἀξίως

490

παίσαντα καὶ σκώψαντα νι —

491

κήσαντα ταινιοῦσθαι.

492

ἄγʼ εἶα

493

νῦν καὶ τὸν ὡραῖον θεὸν παρακαλεῖτε δεῦρο

494

ᾠδαῖσι, τὸν ξυνέμπορον τῆσδε τῆς χορείας.

495

Ἴακχε πολυτίμητε, μέλος ἑορτῆς

496

ἥδιστον εὑρών, δεῦρο συνακολούθει

497

πρὸς τὴν θεὸν

498

καὶ δεῖξον ὡς ἄνευ πόνου

499

πολλὴν ὁδὸν περαίνεις.

500

Ἴακχε φιλοχορευτὰ συμπρόπεμπέ με.

501

σὺ γὰρ κατεσχίσω μὲν ἐπὶ γέλωτι

502

κἀπʼ εὐτελείᾳ τόδε τὸ σανδαλίσκον

503

καὶ τὸ ῥάκος,

504

κἀξηῦρες ὥστʼ ἀζημίους

505

παίζειν τε καὶ χορεύειν.

506

Ἴακχε φιλοχορευτὰ συμπρόπεμπέ με.

507

καὶ γὰρ παραβλέψας τι μειρακίσκης

508

νῦν δὴ κατεῖδον καὶ μάλʼ εὐπροσώπου

509

συμπαιστρίας

510

χιτωνίου παραρραγέν —

511

τος τιτθίον προκύψαν.

512

Ἴακχε φιλοχορευτὰ συμπρόπεμπέ με.

513

Διόνυσος

ἐγὼ δʼ ἀεί πως φιλακόλου —

514

θός εἰμι καὶ μετʼ αὐτῆς

515

παίζων χορεύειν βούλομαι.

516

Ξανθίας

κἄγωγε πρός.

517

Χορός

βούλεσθε δῆτα κοινῇ

518

σκώψωμεν Ἀρχέδημον;

519

ὃς ἑπτέτης ὢν οὐκ ἔφυσε φράτερας.

520

νυνὶ δὲ δημαγωγεῖ

521

ἐν τοῖς ἄνω νεκροῖσι,

522

κἀστὶν τὰ πρῶτα τῆς ἐκεῖ μοχθηρίας.

523

τὸν Κλεισθένους δʼ ἀκούω

524

ἐν ταῖς ταφαῖσι πρωκτὸν

525

τίλλειν ἑαυτοῦ καὶ σπαράττειν τὰς γνάθους·

526

κἀκόπτετʼ ἐγκεκυφώς,

527

κἄκλαε κἀκεκράγει

528

Σεβῖνον ὅστις ἐστὶν ἁναφλύστιος.

529

καὶ Καλλίαν γέ φασι

530

τοῦτον τὸν Ἱπποβίνου

531

κύσθου λεοντῆν ναυμαχεῖν ἐνημμένον.

532

Διόνυσος

ἔχοιτʼ ἂν οὖν φράσαι νῷν

533

Πλούτωνʼ ὅπου ʼνθάδʼ οἰκεῖ;

534

ξένω γάρ ἐσμεν ἀρτίως ἀφιγμένω.

535

Χορός

μηδὲν μακρὰν ἀπέλθῃς,

536

μηδʼ αὖθις ἐπανέρῃ με,

537

ἀλλʼ ἴσθʼ ἐπʼ αὐτὴν θύραν ἀφιγμένος.

538

Διόνυσος

αἴροιʼ ἂν αὖθις ὦ παῖ.

539

Ξανθίας

τουτὶ τί ἦν τὸ πρᾶγμα;

540

ἀλλʼ ἢ Διὸς Κόρινθος ἐν τοῖς στρώμασιν.

541

Χορός

χωρεῖτε

542

νῦν ἱερὸν ἀνὰ κύκλον θεᾶς, ἀνθοφόρον ἀνʼ ἄλσος

543

παίζοντες οἷς μετουσία θεοφιλοῦς ἑορτῆς·

544

ἐγὼ δὲ σὺν ταῖσιν κόραις εἶμι καὶ γυναιξίν,

545

οὗ παννυχίζουσιν θεᾷ, φέγγος ἱερὸν οἴσων.

546

χωρῶμεν ἐς πολυρρόδους

547

λειμῶνας ἀνθεμώδεις,

548

τὸν ἡμέτερον τρόπον

549

τὸν καλλιχορώτατον

550

παίζοντες, ὃν ὄλβιαι

551

Μοῖραι ξυνάγουσιν.

552

μόνοις γὰρ ἡμῖν ἥλιος

553

καὶ φέγγος ἱλαρόν ἐστιν,

554

ὅσοι μεμυήμεθʼ εὐ —

555

σεβῆ τε διήγομεν

556

τρόπον περὶ τοὺς ξένους

557

καὶ τοὺς ἰδιώτας.

558

Διόνυσος

ἄγε δὴ τίνα τρόπον τὴν θύραν κόψω; τίνα;

559

πῶς ἐνθάδʼ ἄρα κόπτουσιν οὑπιχώριοι;

560

Ξανθίας

οὐ μὴ διατρίψεις, ἀλλὰ γεύσει τῆς θύρας,

561

καθʼ Ἡρακλέα τὸ σχῆμα καὶ τὸ λῆμʼ ἔχων.

562

Διόνυσος

παῖ παῖ.

563

Ἄιακος

τίς οὗτος;

564

Διόνυσος

Ἡρακλῆς ὁ καρτερός.

565

Ἄιακος

ὦ βδελυρὲ κἀναίσχυντε καὶ τολμηρὲ σὺ

566

καὶ μιαρὲ καὶ παμμίαρε καὶ μιαρώτατε,

567

ὃς τὸν κύνʼ ἡμῶν ἐξελάσας τὸν Κέρβερον

568

ἀπῇξας ἄγχων κἀποδρὰς ᾤχου λαβών,

569

ὃν ἐγὼ ʼφύλαττον. ἀλλὰ νῦν ἔχει μέσος·

570

τοία Στυγός σε μελανοκάρδιος πέτρα

571

Ἀχερόντιός τε σκόπελος αἱματοσταγὴς

572

φρουροῦσι, Κωκυτοῦ τε περίδρομοι κύνες,

573

ἔχιδνά θʼ ἑκατογκέφαλος, ἣ τὰ σπλάγχνα σου

574

διασπαράξει, πλευμόνων τʼ ἀνθάψεται

575

Ταρτησία μύραινα· τὼ νεφρὼ δέ σου

576

αὐτοῖσιν ἐντέροισιν ᾑματωμένω

577

διασπάσονται Γοργόνες Τειθράσιαι,

578

ἐφʼ ἃς ἐγὼ δρομαῖον ὁρμήσω πόδα.

579

Ξανθίας

οὗτος τί δέδρακας;

580

Διόνυσος

ἐγκέχοδα· κάλει θεόν.

581

Ξανθίας

ὦ καταγέλαστʼ οὔκουν ἀναστήσει ταχὺ

582

πρίν τινά σʼ ἰδεῖν ἀλλότριον;

583

Διόνυσος

ἀλλʼ ὡρακιῶ.

584

ἀλλʼ οἶσε πρὸς τὴν καρδίαν μου σφογγιάν.

585

Ξανθίας

ἰδοὺ λαβέ, προσθοῦ.

586

Διόνυσος

ποῦ ʼστιν;

587

Ξανθίας

ὦ χρυσοῖ θεοὶ

588

ἐνταῦθʼ ἔχεις τὴν καρδίαν;

589

Διόνυσος

δείσασα γὰρ

590

ἐς τὴν κάτω μου κοιλίαν καθείρπυσεν.

591

Ξανθίας

ὦ δειλότατε θεῶν σὺ κἀνθρώπων.

592

Διόνυσος

ἐγώ;

593

πῶς δειλὸς ὅστις σφογγιὰν ᾔτησά σε;

594

οὐκ ἂν ἕτερός γʼ αὔτʼ ἠργάσατʼ ἀνήρ.

595

Ξανθίας

ἀλλὰ τί;

596

Διόνυσος

κατέκειτʼ ἂν ὀσφραινόμενος, εἴπερ δειλὸς ἦν·

597

ἐγὼ δʼ ἀνέστην καὶ προσέτʼ ἀπεψησάμην.

598

Ξανθίας

ἀνδρεῖά γʼ ὦ Πόσειδον.

599

Διόνυσος

οἶμαι νὴ Δία.

600

σὺ δʼ οὐκ ἔδεισας τὸν ψόφον τῶν ῥημάτων

601

καὶ τὰς ἀπειλάς;

602

Ξανθίας

οὐ μὰ Δίʼ οὐδʼ ἐφρόντισα.

603

Διόνυσος

ἴθι νυν ἐπειδὴ ληματίας κἀνδρεῖος εἶ,

604

σὺ μὲν γενοῦ ʼγὼ τὸ ῥόπαλον τουτὶ λαβὼν

605

καὶ τὴν λεοντῆν, εἴπερ ἀφοβόσπλαγχνος εἶ·

606

ἐγὼ δʼ ἔσομαί σοι σκευοφόρος ἐν τῷ μέρει.

607

Ξανθίας

φέρε δὴ ταχέως αὔτʼ· οὐ γὰρ ἀλλὰ πειστέον·

608

καὶ βλέψον ἐς τὸν Ἡρακλειοξανθίαν,

609

εἰ δειλὸς ἔσομαι καὶ κατὰ σὲ τὸ λῆμʼ ἔχων.

610

Διόνυσος

μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἀληθῶς οὑκ Μελίτης μαστιγίας.

611

φέρε νυν ἐγὼ τὰ στρώματʼ αἴρωμαι ταδί.

612

Θεράπαινα

ὦ φίλταθʼ ἥκεις Ἡράκλεις; δεῦρʼ εἴσιθι.

613

ἡ γὰρ θεός σʼ ὡς ἐπύθεθʼ ἥκοντʼ, εὐθέως

614

ἔπεττεν ἄρτους, ἧψε κατερεικτῶν χύτρας

615

ἔτνους δύʼ ἢ τρεῖς, βοῦν ἀπηνθράκιζʼ ὅλον,

616

πλακοῦντας ὤπτα κολλάβους. ἀλλʼ εἴσιθι.

617

Ξανθίας

κάλλιστʼ, ἐπαινῶ.

618

Θεράπαινα

μὰ τὸν Ἀπόλλω οὐ μή σʼ ἐγὼ

619

περιόψομἀπελθόντʼ, ἐπεί τοι καὶ κρέα

620

ἀνέβραττεν ὀρνίθεια, καὶ τραγήματα

621

ἔφρυγε, κᾦνον ἀνεκεράννυ γλυκύτατον.

622

ἀλλʼ εἴσιθʼ ἅμʼ ἐμοί.

623

Ξανθίας

πάνυ καλῶς.

624

Θεράπαινα

ληρεῖς ἔχων

625

οὐ γάρ σʼ ἀφήσω. καὶ γὰρ αὐλητρίς γέ σοι

626

ἥδʼ ἔνδον ἔσθʼ ὡραιοτάτη κὠρχηστρίδες

627

ἕτεραι δύʼ ἢ τρεῖς.

628

Ξανθίας

πῶς λέγεις; ὀρχηστρίδες;

629

Θεράπαινα

ἡβυλλιῶσαι κἄρτι παρατετιλμέναι.

630

ἀλλʼ εἴσιθʼ, ὡς ὁ μάγειρος ἤδη τὰ τεμάχη

631

ἔμελλʼ ἀφαιρεῖν χἠ τράπεζʼ εἰσῄρετο.

632

Ξανθίας

ἴθι νυν φράσον πρώτιστα ταῖς ὀρχηστρίσιν

633

ταῖς ἔνδον οὔσαις αὐτὸς ὅτι εἰσέρχομαι.

634

ὁ παῖς ἀκολούθει δεῦρο τὰ σκεύη φέρων.

635

Διόνυσος

ἐπίσχες οὗτος. οὔ τί που σπουδὴν ποιεῖ,

636

ὁτιή σε παίζων Ἡρακλέα ʼνεσκεύασα;

637

οὐ μὴ φλυαρήσεις ἔχων ὦ Ξανθία,

638

ἀλλʼ ἀράμενος οἴσεις πάλιν τὰ στρώματα.

639

Ξανθίας

τί δʼ ἔστιν; οὔ τι πού μʼ ἀφελέσθαι διανοεῖ

640

ἅδωκας αὐτός;

641

Διόνυσος

οὐ τάχʼ, ἀλλʼ ἤδη ποιῶ.

642

κατάθου τὸ δέρμα.

643

Ξανθίας

ταῦτʼ ἐγὼ μαρτύρομαι

644

καὶ τοῖς θεοῖσιν ἐπιτρέπω.

645

Διόνυσος

ποίοις θεοῖς;

646

τὸ δὲ προσδοκῆσαί σʼ οὐκ ἀνόητον καὶ κενὸν

647

ὡς δοῦλος ὢν καὶ θνητὸς Ἀλκμήνης ἔσει;

648

Ξανθίας

ἀμέλει καλῶς· ἔχʼ αὔτʼ. ἴσως γάρ τοί ποτε

649

ἐμοῦ δεηθείης ἄν, εἰ θεὸς θέλοι.

650

Χορός

ταῦτα μὲν πρὸς ἀνδρός ἐστι

651

νοῦν ἔχοντος καὶ φρένας καὶ

652

πολλὰ περιπεπλευκότος,

653

μετακυλίνδειν αὑτὸν ἀεὶ

654

πρὸς τὸν εὖ πράττοντα τοῖχον

655

μᾶλλον ἢ γεγραμμένην

656

εἰκόνʼ ἑστάναι, λαβόνθʼ ἓν

657

σχῆμα· τὸ δὲ μεταστρέφεσθαι

658

πρὸς τὸ μαλθακώτερον

659

δεξιοῦ πρὸς ἀνδρός ἐστι

660

καὶ φύσει Θηραμένους.

661

Διόνυσος

οὐ γὰρ ἂν γέλοιον ἦν, εἰ

662

Ξανθίας μὲν δοῦλος ὢν ἐν

663

στρώμασιν Μιλησίοις

664

ἀνατετραμμένος κυνῶν ὀρ —

665

χηστρίδʼ εἶτʼ ᾔτησεν ἀμίδʼ, ἐγὼ

666

δὲ πρὸς τοῦτον βλέπων

667

τοὐρεβίνθου ʼδραττόμην, οὗ —

668

τος δʼ ἅτʼ ὢν αὐτὸς πανοῦργος

669

εἶδε, κᾆτʼ ἐκ τῆς γνάθου

670

πὺξ πατάξας μοὐξέκοψε

671

τοῦ χοροῦ τοὺς προσθίους;

672

Πανδοκευτρία

Πλαθάνη Πλαθάνη δεῦρʼ ἔλθʼ, ὁ πανοῦργος οὑτοσί,

673

ὃς ἐς τὸ πανδοκεῖον εἰσελθών ποτε

674

ἑκκαίδεκʼ ἄρτους κατέφαγʼ ἡμῶν.

675

Πλαθάνη

νὴ Δία

676

ἐκεῖνος αὐτὸς δῆτα.

677

Ξανθίας

κακὸν ἥκει τινί.

678

Πανδοκευτρία

καὶ κρέα γε πρὸς τούτοισιν ἀνάβραστʼ εἴκοσιν

679

ἀνʼ ἡμιωβολιαῖα.

680

Ξανθίας

δώσει τις δίκην.

681

Πανδοκευτρία

καὶ τὰ σκόροδα τὰ πολλά.

682

Διόνυσος

ληρεῖς ὦ γύναι

683

κοὐκ οἶσθʼ ὅ τι λέγεις.

684

Πανδοκευτρία

οὐ μὲν οὖν με προσεδόκας,

685

ὁτιὴ κοθόρνους εἶχες, ἂν γνῶναί σʼ ἔτι;

686

τί δαί; τὸ πολὺ τάριχος οὐκ εἴρηκά πω.

687

Πλαθάνη.

μὰ Δίʼ οὐδὲ τὸν τυρόν γε τὸν χλωρὸν τάλαν,

688

ὃν οὗτος αὐτοῖς τοῖς ταλάροις κατήσθιεν

689

Πανδοκευτρία

κἄπειτʼ ἐπειδὴ τἀργύριον ἐπραττόμην,

690

ἔβλεψεν ἔς με δριμὺ κἀμυκᾶτό γε.

691

Ξανθίας

τούτου πάνυ τοὔργον· οὗτος ὁ τρόπος πανταχοῦ.

692

Πανδοκευτρία

καὶ τὸ ξίφος γʼ ἐσπᾶτο μαίνεσθαι δοκῶν.

693

Πλαθάνη

νὴ Δία τάλαινα.

694

Πανδοκευτρία

νὼ δὲ δεισάσα γέ που

695

ἐπὶ τὴν κατήλιφʼ εὐθὺς ἀνεπηδήσαμεν·

696

ὁ δʼ ᾤχετʼ ἐξᾴξας γε τὰς ψιάθους λαβών.

697

Ξανθίας

καὶ τοῦτο τούτου τοὔργον.

698

Πλαθάνη

ἀλλʼ ἐχρῆν τι δρᾶν.

699

Πανδοκευτρία

ἴθι δὴ κάλεσον τὸν προστάτην Κλέωνά μοι.

700

Πλαθάνη

σὺ δʼ ἔμοιγʼ ἐάνπερ ἐπιτύχῃς Ὑπέρβολον,

701

ἵνʼ αὐτὸν ἐπιτρίψωμεν.

702

Πανδοκευτρία

ὦ μιαρὰ φάρυξ,

703

ὡς ἡδέως ἄν σου λίθῳ τοὺς γομφίους

704

κόπτοιμʼ ἄν, οἷς μου κατέφαγες τὰ φορτία.

705

Πλαθάνη

ἐγὼ δέ γʼ ἐς τὸ βάραθρον ἐμβάλοιμί σε.

706

Πανδοκευτρία

ἐγὼ δὲ τὸν λάρυγγʼ ἂν ἐκτέμοιμί σου

707

δρέπανον λαβοῦσʼ, ᾧ τὰς χόλικας κατέσπασας.

708

Πλαθάνη.

ἀλλʼ εἶμʼ ἐπὶ τὸν Κλέωνʼ, ὃς αὐτοῦ τήμερον

709

ἐκπηνιεῖται ταῦτα προσκαλούμενος.

710

Διόνυσος

κάκιστʼ ἀπολοίμην, Ξανθίαν εἰ μὴ φιλῶ.

711

Ξανθίας

οἶδʼ οἶδα τὸν νοῦν· παῦε παῦε τοῦ λόγου.

712

οὐκ ἂν γενοίμην Ἡρακλῆς ἄν.

713

Διόνυσος

μηδαμῶς

714

ὦ Ξανθίδιον.

715

Ξανθίας

καὶ πῶς ἂν Ἀλκμήνης ἐγὼ

716

υἱὸς γενοίμην δοῦλος ἅμα καὶ θνητὸς ὤν;

717

Διόνυσος

οἶδʼ οἶδʼ ὅτι θυμοῖ, καὶ δικαίως αὐτὸ δρᾷς·

718

κἂν εἴ με τύπτοις, οὐκ ἂν ἀντείποιμί σοι.

719

ἀλλʼ ἤν σε τοῦ λοιποῦ ποτʼ ἀφέλωμαι χρόνου,

720

πρόρριζος αὐτός, ἡ γυνή, τὰ παιδία,

721

κάκιστʼ ἀπολοίμην, κἀρχέδημος ὁ γλάμων.

722

Ξανθίας

δέχομαι τὸν ὅρκον κἀπὶ τούτοις λαμβάνω.

723

Χορός

νῦν σὸν ἔργον ἔστʼ, ἐπειδὴ

724

τὴν στολὴν εἴληφας ἥνπερ

725

εἶχες ἐξ ἀρχῆς πάλιν,

726

ἀνανεάζειν

727

καὶ βλέπειν αὖθις τὸ δεινόν,

728

τοῦ θεοῦ μεμνημένον

729

ᾧπερ εἰκάζεις σεαυτόν.

730

εἰ δὲ παραληρῶν ἁλώσει

731

κἀκβαλεῖς τι μαλθακόν,

732

αὖθις αἴρεσθαί σʼ ἀνάγκη

733

ʼσται πάλιν τὰ στρώματα.

734

Ξανθίας

οὐ κακῶς ὦνδρες παραινεῖτʼ,

735

ἀλλὰ καὐτὸς τυγχάνω ταῦτʼ

736

ἄρτι συννοούμενος.

737

ὅτι μὲν οὖν, ἢν χρηστὸν ᾖ τι,

738

ταῦτʼ ἀφαιρεῖσθαι πάλιν πειράσεταί

739

μʼ εὖ οἶδʼ ὅτι.

740

ἀλλʼ ὅμως ἐγὼ παρέξω

741

ʼμʼαυτὸν ἀνδρεῖον τὸ λῆμα

742

καὶ βλέποντʼ ὀρίγανον.

743

δεῖν δʼ ἔοικεν, ὡς ἀκούω

744

τῆς θύρας καὶ δὴ ψόφον.

745

Ἄιακος

ξυνδεῖτε ταχέως τουτονὶ τὸν κυνοκλόπον,

746

ἵνα δῷ δίκην· ἀνύετον.

747

Διόνυσος

ἥκει τῳ κακόν.

748

Ξανθίας

οὐκ ἐς κόρακας; μὴ πρόσιτον.

749

Ἄιακος

εἶεν, καὶ μάχει;

750

ὁ Διτύλας χὠ Σκεβλύας χὠ Παρδόκας

751

χωρεῖτε δευρὶ καὶ μάχεσθε τουτῳί.

752

Διόνυσος

εἶτʼ οὐχὶ δεινὰ ταῦτα, τύπτειν τουτονὶ

753

κλέπτοντα πρὸς τἀλλότρια;

754

Ἄιακος

μἀλλʼ ὑπερφυᾶ.

755

Διόνυσος

σχέτλια μὲν οὖν καὶ δεινά.

756

Ξανθίας

καὶ μὴν νὴ Δία

757

εἰ πώποτʼ ἦλθον δεῦρʼ, ἐθέλω τεθνηκέναι,

758

ἢ ʼκλεψα τῶν σῶν ἄξιόν τι καὶ τριχός.

759

καί σοι ποιήσω πρᾶγμα γενναῖον πάνυ·

760

βασάνιζε γὰρ τὸν παῖδα τουτονὶ λαβών,

761

κἄν ποτέ μʼ ἕλῃς ἀδικοῦντʼ, ἀπόκτεινόν μʼ ἄγων.

762

Ἄιακος

καὶ πῶς βασανίσω;

763

Ξανθίας

πάντα τρόπον, ἐν κλίμακι

764

δήσας κρεμάσας ὑστριχίδι μαστιγῶν, δέρων,

765

στρεβλῶν, ἔτι δʼ ἐς τὰς ῥῖνας ὄξος ἐγχέων,

766

πλίνθους ἐπιτιθείς, πάντα τἄλλα, πλὴν πράσῳ

767

μὴ τύπτε τοῦτον μηδὲ γητείῳ νέῳ.

768

Ἄιακος

δίκαιος ὁ λόγος· κἄν τι πηρώσω γέ σου

769

τὸν παῖδα τύπτων, τἀργύριόν σοι κείσεται.

770

Ξανθίας

μὴ δῆτʼ ἔμοιγʼ. οὕτω δὲ βασάνιζʼ ἀπαγαγών.

771

Ἄιακος

αὐτοῦ μὲν οὖν, ἵνα σοὶ κατʼ ὀφθαλμοὺς λέγῃ.

772

κατάθου σὺ τὰ σκεύη ταχέως, χὤπως ἐρεῖς

773

ἐνταῦθα μηδὲν ψεῦδος.

774

Διόνυσος

ἀγορεύω τινὶ

775

ἐμὲ μὴ βασανίζειν ἀθάνατον ὄντʼ· εἰ δὲ μή,

776

αὐτὸς σεαυτὸν αἰτιῶ.

777

Ἄιακος

λέγεις δὲ τί;

778

Διόνυσος

ἀθάνατος εἶναί φημι Διόνυσος Διός,

779

τοῦτον δὲ δοῦλον.

780

Ἄιακος

ταῦτʼ ἀκούεις;

781

Ξανθίας

φήμʼ ἐγώ.

782

καὶ πολύ γε μᾶλλόν ἐστι μαστιγωτέος·

783

εἴπερ θεὸς γάρ ἐστιν, οὐκ αἰσθήσεται.

784

Διόνυσος

τί δῆτʼ, ἐπειδὴ καὶ σὺ φῂς εἶναι θεός,

785

οὐ καὶ σὺ τύπτει τὰς ἴσας πληγὰς ἐμοί;

786

Ξανθίας

δίκαιος ὁ λόγος· χὠπότερόν γʼ ἂν νῷν ἴδῃς

787

κλαύσαντα πρότερον ἢ προτιμήσαντά τι

788

τυπτόμενον, εἶναι τοῦτον ἡγοῦ μὴ θεόν.

789

Ἄιακος

οὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐκ εἶ σὺ γεννάδας ἀνήρ·

790

χωρεῖς γὰρ ἐς τὸ δίκαιον. ἀποδύεσθε δή.

791

Ξανθίας

πῶς οὖν βασανιεῖς νὼ δικαίως;

792

Ἄιακος

ῥᾳδίως·

793

πληγὴν παρὰ πληγὴν ἑκάτερον.

794

Ξανθίας

καλῶς λέγεις.

795

Ἄιακος

ἰδού.

796

Ξανθίας

σκόπει νυν ἤν μʼ ὑποκινήσαντʼ ἴδῃς.

797

Ἄιακος

ἤδη ʼπάταξά σʼ.

798

Ξανθίας

οὐ μὰ Δίʼ.

799

Ἄιακος

οὐδʼ ἐμοὶ δοκεῖς.

800

ἀλλʼ εἶμʼ ἐπὶ τονδὶ καὶ πατάξω.

801

Διόνυσος

πηνίκα;

802

Ἄιακος

καὶ δὴ ʼπάταξα.

803

Διόνυσος

κᾆτα πῶς οὐκ ἔπταρον;

804

Ἄιακος

οὐκ οἶδα· τουδὶ δʼ αὖθις ἀποπειράσομαι.

805

Ξανθίας

οὔκουν ἀνύσεις τι; ἀτταταῖ.

806

Ἄιακος

τί τἀτταταῖ;

807

μῶν ὠδυνήθης;

808

Ξανθίας

οὐ μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἐφρόντισα

809

ὁπόθʼ Ἡράκλεια τἀν Διομείοις γίγνεται.

810

Ἄιακος

ἅνθρωπος ἱερός. δεῦρο πάλιν βαδιστέον.

811

Διόνυσος

ἰοὺ ἰού.

812

Ἄιακος

τί ἔστιν;

813

Διόνυσος

ἱππέας ὁρῶ.

814

Ἄιακος

τί δῆτα κλάεις;

815

Διόνυσος

κρομμύων ὀσφραίνομαι.

816

Ἄιακος

ἐπεὶ προτιμᾷς γʼ οὐδέν.

817

Διόνυσος

οὐδέν μοι μέλει.

818

Ἄιακος

βαδιστέον τἄρʼ ἐστὶν ἐπὶ τονδὶ πάλιν.

819

Ξανθίας

οἴμοι.

820

Ἄιακος

τί ἔστι;

821

Ξανθίας

τὴν ἄκανθαν ἐξελε.

822

Ἄιακος

τί τὸ πρᾶγμα τουτί; δεῦρο πάλιν βαδιστέον.

823

Διόνυσος

Ἄπολλον — ὅς που Δῆλον ἢ Πυθῶνʼ ἔχεις.

824

Ξανθίας

ἤλγησεν· οὐκ ἤκουσας;

825

Διόνυσος

οὐκ ἔγωγʼ, ἐπεὶ

826

ἴαμβον Ἱππώνακτος ἀνεμιμνῃσκόμην.

827

Ξανθίας

οὐδὲν ποιεῖς γάρ· ἀλλὰ τὰς λαγόνας σπόδει.

828

Ἄιακος

μὰ τὸν Δίʼ ἀλλʼ ἤδη πάρεχε τὴν γαστέρα.

829

Διόνυσος

Πόσειδον

830

Ξανθίας

ἤλγησέν τις.

831

Διόνυσος

ὃς Αἰγαίου πρῶνας ἢ γλαυκᾶς μέδεις ἁλὸς ἐν βένθεσιν.

832

Ἄιακος

οὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρα δύναμαί πω μαθεῖν

833

ὁπότερος ὑμῶν ἐστι θεός. ἀλλʼ εἴσιτον·

834

ὁ δεσπότης γὰρ αὐτὸς ὑμᾶς γνώσεται

835

χἠ Φερρέφατθʼ, ἅτʼ ὄντε κἀκείνω θεώ.

836

Διόνυσος

ὀρθῶς λέγεις· ἐβουλόμην δʼ ἂν τοῦτό σε

837

πρότερον νοῆσαι, πρὶν ἐμὲ τὰς πληγὰς λαβεῖν.

838

Χορός

Μοῦσα χορῶν ἱερῶν· ἐπίβηθι καὶ ἔλθʼ ἐπὶ τέρψιν ἀοιδᾶς ἐμᾶς,

839

τὸν πολὺν ὀψομένη λαῶν· ὄχλον, οὗ σοφίαι

840

μυρίαι κάθηνται

841

φιλοτιμότεραι Κλεοφῶντος, ἐφʼ οὗ δὴ χείλεσιν ἀμφιλάλοις

842

δεινὸν ἐπιβρέμεται

843

Θρῃκία χελιδὼν

844

ἐπὶ βάρβαρον ἑζομένη πέταλον·

845

κελαδεῖ δʼ ἐπίκλαυτον ἀηδόνιον νόμον, ὡς ἀπολεῖται,

846

κἂν ἴσαι γένωνται.

847

τὸν ἱερὸν χορὸν δίκαιόν ἐστι χρηστὰ τῇ πόλει

848

ξυμπαραινεῖν καὶ διδάσκειν. πρῶτον οὖν ἡμῖν δοκεῖ

849

ἐξισῶσαι τοὺς πολίτας κἀφελεῖν τὰ δείματα,

850

κεἴ τις ἥμαρτε σφαλείς τι Φρυνίχου παλαίσμασιν,

851

ἐγγενέσθαι φημὶ χρῆναι τοῖς ὀλισθοῦσιν τότε

852

αἰτίαν ἐκθεῖσι λῦσαι τὰς πρότερον ἁμαρτίας.

853

εἶτʼ ἄτιμόν φημι χρῆναι μηδένʼ εἶνʼ ἐν τῇ πόλει·

854

καὶ γὰρ αἰσχρόν ἐστι τοὺς μὲν ναυμαχήσαντας μίαν

855

καὶ Πλαταιᾶς εὐθὺς εἶναι κἀντὶ δούλων δεσπότας.

856

κοὐδὲ ταῦτʼ ἔγωγʼ ἔχοιμʼ ἂν μὴ οὐ καλῶς φάσκειν ἔχειν,

857

ἀλλʼ ἐπαινῶ· μόνα γὰρ αὐτὰ νοῦν ἔχοντʼ ἐδράσατε.

858

πρὸς δὲ τούτοις εἰκὸς ὑμᾶς, οἳ μεθʼ ὑμῶν πολλὰ δὴ

859

χοἰ πατέρες ἐναυμάχησαν καὶ προσήκουσιν γένει,

860

τὴν μίαν ταύτην παρεῖναι ξυμφορὰν αἰτουμένοις.

861

ἀλλὰ τῆς ὀργῆς ἀνέντες ὦ σοφώτατοι φύσει

862

πάντας ἀνθρώπους ἑκόντες συγγενεῖς κτησώμεθα

863

κἀπιτίμους καὶ πολίτας, ὅστις ἂν ξυνναυμαχῇ.

864

εἰ δὲ ταῦτʼ ὀγκωσόμεσθα κἀποσεμνυνούμεθα,

865

τὴν πόλιν καὶ ταῦτʼ ἔχοντες κυμάτων ἐν ἀγκάλαις,

866

ὑστέρῳ χρόνῳ ποτʼ αὖθις εὖ φρονεῖν οὐ δόξομεν.

867

εἰ δʼ ἐγὼ ὀρθὸς ἰδεῖν βίον ἀνέρος ἢ τρόπον ὅστις ἔτʼ

868

οἰμώξεται,

869

οὐ πολὺν οὐδʼ ὁ πίθηκος οὗτος ὁ νῦν ἐνοχλῶν,

870

Κλειγένης ὁ μικρός,

871

ὁ πονηρότατος βαλανεὺς ὁπόσοι κρατοῦσι κυκησιτέφρου

872

ψευδολίτρου κονίας

873

καὶ Κιμωλίας γῆς,

874

χρόνον ἐνδιατρίψει· ἰδὼν δὲ τάδʼ οὐκ

875

εἰρηνικὸς ἔσθʼ, ἵνα μή ποτε κἀποδυθῇ μεθύων ἄνευ

876

ξύλου βαδίζων.

877

πολλάκις γʼ ἡμῖν ἔδοξεν ἡ πόλις πεπονθέναι

878

ταὐτὸν ἔς τε τῶν πολιτῶν τοὺς καλούς τε κἀγαθοὺς

879

ἔς τε τἀρχαῖον νόμισμα καὶ τὸ καινὸν χρυσίον.

880

οὔτε γὰρ τούτοισιν οὖσιν οὐ κεκιβδηλευμένοις,

881

ἀλλὰ καλλίστοις ἁπάντων, ὡς δοκεῖ, νομισμάτων

882

καὶ μόνοις ὀρθῶς κοπεῖσι καὶ κεκωδωνισμένοις

883

ἔν τε τοῖς Ἕλλησι καὶ τοῖς βαρβάροισι πανταχοῦ

884

χρώμεθʼ οὐδέν, ἀλλὰ τούτοις τοῖς πονηροῖς χαλκίοις

885

χθές τε καὶ πρώην κοπεῖσι τῷ κακίστῳ κόμματι.

886

τῶν πολιτῶν θʼ οὓς μὲν ἴσμεν εὐγενεῖς καὶ σώφρονας

887

ἄνδρας ὄντας καὶ δικαίους καὶ καλούς τε κἀγαθοὺς

888

καὶ τραφέντας ἐν παλαίστραις καὶ χοροῖς καὶ μουσικῇ,

889

προυσελοῦμεν. τοῖς δὲ χαλκοῖς καὶ ξένοις καὶ πυρρίαις

890

καὶ πονηροῖς κἀκ πονηρῶν εἰς ἅπαντα χρώμεθα

891

ὑστάτοις ἀφιγμένοισιν, οἷσιν ἡ πόλις πρὸ τοῦ

892

οὐδὲ φαρμακοῖσιν εἰκῇ ῥᾳδίως ἐχρήσατʼ ἄν.

893

ἀλλὰ καὶ νῦν ὦνόητοι μεταβαλόντες τοὺς τρόπους

894

χρῆσθε τοῖς χρηστοῖσιν αὖθις· καὶ κατορθώσασι γὰρ

895

εὔλογον, κἄν τι σφαλῆτʼ, ἐξ ἀξίου γοῦν τοῦ ξύλου,

896

ἤν τι καὶ πάσχητε, πάσχειν τοῖς σοφοῖς δοκήσετε.

897

Ἄιακος

νὴ τὸν Δία τὸν σωτῆρα γεννάδας ἀνὴρ

898

ὁ δεσπότης σου.

899

Ξανθίας

πῶς γὰρ οὐχὶ γεννάδας,

900

ὅστις γε πίνειν οἶδε καὶ βινεῖν μόνον;

901

Ἄιακος

τὸ δὲ μὴ πατάξαι σʼ ἐξελεγχθέντʼ ἄντικρυς,

902

ὅτι δοῦλος ὢν ἔφασκες εἶναι δεσπότης.

903

Ξανθίας

ᾤμωξε μέντἄν.

904

Ἄιακος

τοῦτο μέντοι δουλικὸν

905

εὐθὺς πεποίηκας, ὅπερ ἐγὼ χαίρω ποιῶν.

906

Ξανθίας

χαίρεις, ἱκετεύω;

907

Ἄιακος

μἀλλʼ ἐποπτεύειν δοκῶ,

908

ὅταν καταράσωμαι λάθρᾳ τῷ δεσπότῃ.

909

Ξανθίας

τί δὲ τονθορύζων, ἡνίκʼ ἂν πληγὰς λαβὼν

910

πολλὰς ἀπίῃς θύραζε;

911

Ἄιακος

καὶ τοῦθʼ ἥδομαι.

912

Ξανθίας

τί δὲ πολλὰ πράττων;

913

Ἄιακος

ὡς μὰ Δίʼ οὐδὲν οἶδʼ ἐγώ.

914

Ξανθίας

ὁμόγνιε Ζεῦ· καὶ παρακούων δεσποτῶν

915

ἅττʼ ἂν λαλῶσι;

916

Ἄιακος

μἀλλὰ πλεῖν ἢ μαίνομαι.

917

Ξανθίας

τί δὲ τοῖς θύραζε ταῦτα καταλαλῶν;

918

Ἄιακος

ἐγώ;

919

μὰ Δίʼ ἀλλʼ ὅταν δρῶ τοῦτο, κἀκμιαίνομαι.

920

Ξανθίας

ὦ Φοῖβʼ Ἄπολλον ἔμβαλέ μοι τὴν δεξιάν,

921

καὶ δὸς κύσαι καὐτὸς κύσον, καί μοι φράσον

922

πρὸς Διός, ὃς ἡμῖν ἐστιν ὁμομαστιγίας,

923

τίς οὗτος οὕνδον ἐστὶ θόρυβος καὶ βοὴ

924

χὠ λοιδορησμός;

925

Ἄιακος

Αἰσχύλου κεὐριπίδου.

926

Ξανθίας

ἆ.

927

Ἄιακος

πρᾶγμα πρᾶγμα μέγα κεκίνηται μέγα

928

ἐν τοῖς νεκροῖσι καὶ στάσις πολλὴ πάνυ.

929

Ξανθίας

ἐκ τοῦ;

930

Ἄιακος

νόμος τις ἐνθάδʼ ἐστὶ κείμενος

931

ἀπὸ τῶν τεχνῶν ὅσαι μεγάλαι καὶ δεξιαί,

932

τὸν ἄριστον ὄντα τῶν ἑαυτοῦ συντέχνων

933

σίτησιν αὐτὸν ἐν πρυτανείῳ λαμβάνειν

934

θρόνον τε τοῦ Πλούτωνος ἑξῆς —

935

Ξανθίας

μανθάνω.

936

Ἄιακος

ἕως ἀφίκοιτο τὴν τέχνην σοφώτερος

937

ἕτερός τις αὐτοῦ· τότε δὲ παραχωρεῖν ἔδει.

938

Ξανθίας

τί δῆτα τουτὶ τεθορύβηκεν Αἰσχύλον;

939

Ἄιακος

ἐκεῖνος εἶχε τὸν τραγῳδικὸν θρόνον,

940

ὡς ὢν κράτιστος τὴν τέχνην.

941

Ξανθίας

νυνὶ δὲ τίς;

942

Ἄιακος

ὅτε δὴ κατῆλθʼ Εὐριπίδης, ἐπεδείκνυτο

943

τοῖς λωποδύταις καὶ τοῖσι βαλλαντιοτόμοις

944

καὶ τοῖσι πατραλοίαισι καὶ τοιχωρύχοις,

945

ὅπερ ἔστʼ ἐν Ἅιδου πλῆθος, οἱ δʼ ἀκροώμενοι

946

τῶν ἀντιλογιῶν καὶ λυγισμῶν καὶ στροφῶν

947

ὑπερεμάνησαν κἀνόμισαν σοφώτατον·

948

κἄπειτʼ ἐπαρθεὶς ἀντελάβετο τοῦ θρόνου,

949

ἵνʼ Αἰσχύλος καθῆστο.

950

Ξανθίας

κοὐκ ἐβάλλετο;

951

Ἄιακος

μὰ Δίʼ ἀλλʼ ὁ δῆμος ἀνεβόα κρίσιν ποιεῖν

952

ὁπότερος εἴη τὴν τέχνην σοφώτερος.

953

Ξανθίας

ὁ τῶν πανούργων;

954

Ἄιακος

νὴ Δίʼ οὐράνιόν γʼ ὅσον.

955

Ξανθίας

μετʼ Αἰσχύλου δʼ οὐκ ἦσαν ἕτεροι σύμμαχοι;

956

Ἄιακος

ὀλίγον τὸ χρηστόν ἐστιν, ὥσπερ ἐνθάδε.

957

Ξανθίας

τί δῆθʼ ὁ Πλούτων δρᾶν παρασκευάζεται;

958

Ἄιακος

ἀγῶνα ποιεῖν αὐτίκα μάλα καὶ κρίσιν

959

κἄλεγχον αὐτῶν τῆς τέχνης.

960

Ξανθίας

κἄπειτα πῶς

961

οὐ καὶ Σοφοκλέης ἀντελάβετο τοῦ θρόνου;

962

Ἄιακος

μὰ Δίʼ οὐκ ἐκεῖνος, ἀλλʼ ἔκυσε μὲν Αἰσχύλον,

963

ὅτε δὴ κατῆλθε, κἀνέβαλε τὴν δεξιάν,

964

κἀκεῖνος ὑπεχώρησεν αὐτῷ τοῦ θρόνου·

965

νυνὶ δʼ ἔμελλεν, ὡς ἔφη Κλειδημίδης,

966

ἔφεδρος καθεδεῖσθαι· κἂν μὲν Αἰσχύλος κρατῇ,

967

ἕξειν κατὰ χώραν· εἰ δὲ μή, περὶ τῆς τέχνης

968

διαγωνιεῖσθʼ ἔφασκε πρός γʼ Εὐριπίδην.

969

Ξανθίας

τὸ χρῆμʼ ἄρʼ ἔσται;

970

Ἄιακος

νὴ Δίʼ ὀλίγον ὕστερον.

971

κἀνταῦθα δὴ τὰ δεινὰ κινηθήσεται.

972

καὶ γὰρ ταλάντῳ μουσικὴ σταθμήσεται —

973

Ξανθίας

τί δέ; μειαγωγήσουσι τὴν τραγῳδίαν;

974

Ἄιακος

καὶ κανόνας ἐξοίσουσι καὶ πήχεις ἐπῶν

975

καὶ πλαίσια ξύμπτυκτα —

976

Ξανθίας

πλινθεύσουσι γάρ;

977

Ἄιακος

καὶ διαμέτρους καὶ σφῆνας. ὁ γὰρ Εὐριπίδης

978

κατʼ ἔπος βασανιεῖν φησι τὰς τραγῳδίας.

979

Ξανθίας

ἦ που βαρέως οἶμαι τὸν Αἰσχύλον φέρειν.

980

Ἄιακος

ἔβλεψε γοῦν ταυρηδὸν ἐγκύψας κάτω.

981

Ξανθίας

κρινεῖ δὲ δὴ τίς ταῦτα;

982

Ἄιακος

τοῦτʼ ἦν δύσκολον·

983

σοφῶν γὰρ ἀνδρῶν ἀπορίαν ηὑρισκέτην.

984

οὔτε γὰρ Ἀθηναίοισι συνέβαινʼ Αἰσχύλος —

985

Ξανθίας

πολλοὺς ἴσως ἐνόμιζε τοὺς τοιχωρύχους.

986

Ἄιακος

λῆρόν τε τἄλλʼ ἡγεῖτο τοῦ γνῶναι πέρι

987

φύσεις ποιητῶν· εἶτα τῷ σῷ δεσπότῃ

988

ἐπέτρεψαν, ὁτιὴ τῆς τέχνης ἔμπειρος ἦν.

989

ἀλλʼ εἰσίωμεν· ὡς ὅταν γʼ οἱ δεσπόται

990

ἐσπουδάκωσι, κλαύμαθʼ ἡμῖν γίγνεται.

991

Χορός

ἦ που δεινὸν ἐριβρεμέτας χόλον ἔνδοθεν ἕξει,

992

ἡνίκʼ ἂν ὀξύλαλον παρίδῃ θήγοντος ὀδόντα

993

ἀντιτέχνου· τότε δὴ μανίας ὑπὸ δεινῆς

994

ὄμματα στροβήσεται.

995

ἔσται δʼ ἱππολόφων τε λόγων κορυθαίολα νείκη

996

σχινδαλάμων τε παραξόνια σμιλεύματά τʼ ἔργων,

997

φωτὸς ἀμυνομένου φρενοτέκτονος ἀνδρὸς

998

ῥήμαθʼ ἱπποβάμονα.

999

φρίξας δʼ αὐτοκόμου λοφιᾶς λασιαύχενα χαίταν,

1000

δεινὸν ἐπισκύνιον ξυνάγων βρυχώμενος ἥσει

1001

ῥήματα γομφοπαγῆ πινακηδὸν ἀποσπῶν

1002

γηγενεῖ φυσήματι·

1003

ἔνθεν δὴ στοματουργὸς ἐπῶν βασανίστρια λίσφη

1004

γλῶσσʼ ἀνελισσομένη φθονεροὺς κινοῦσα χαλινοὺς

1005

ῥήματα δαιομένη καταλεπτολογήσει

1006

πλευμόνων πολὺν πόνον.

1007

Εὐριπίδης

οὐκ ἂν μεθείμην τοῦ θρόνου, μὴ νουθέτει.

1008

κρείττων γὰρ εἶναί φημι τούτου τὴν τέχνην.

1009

Διόνυσος

Αἰσχύλε τί σιγᾷς; αἰσθάνει γὰρ τοῦ λόγου.

1010

Εὐριπίδης

ἀποσεμνυνεῖται πρῶτον, ἅπερ ἑκάστοτε

1011

ἐν ταῖς τραγῳδίαισιν ἐτερατεύετο.

1012

Διόνυσος

ὦ δαιμόνιʼ ἀνδρῶν μὴ μεγάλα λίαν λέγε.

1013

Εὐριπίδης

ἐγᾦδα τοῦτον καὶ διέσκεμμαι πάλαι,

1014

ἄνθρωπον ἀγριοποιὸν αὐθαδόστομον,

1015

ἔχοντʼ ἀχάλινον ἀκρατὲς ἀπύλωτον στόμα,

1016

ἀπεριλάλητον κομποφακελορρήμονα.

1017

Αἰσχύλος

ἄληθες ὦ παῖ τῆς ἀρουραίας θεοῦ;

1018

σὺ δή με ταῦτʼ ὦ στωμυλιοσυλλεκτάδη

1019

καὶ πτωχοποιὲ καὶ ῥακιοσυρραπτάδη;

1020

ἀλλʼ οὔ τι χαίρων αὔτʼ ἐρεῖς.

1021

Διόνυσος

παῦʼ Αἰσχύλε,

1022

καὶ μὴ πρὸς ὀργὴν σπλάγχνα θερμήνῃς κότῳ.

1023

Αἰσχύλος

οὐ δῆτα πρίν γʼ ἂν τοῦτον ἀποφήνω σαφῶς

1024

τὸν χωλοποιὸν οἷος ὢν θρασύνεται.

1025

Διόνυσος

ἄρνʼ ἄρνα μέλανα παῖδες ἐξενέγκατε·

1026

τυφὼς γὰρ ἐκβαίνειν παρασκευάζεται.

1027

Αἰσχύλος

ὦ Κρητικὰς μὲν συλλέγων μονῳδίας,

1028

γάμους δʼ ἀνοσίους ἐσφέρων ἐς τὴν τέχνην.

1029

Διόνυσος

ἐπίσχες οὗτος ὦ πολυτίμητʼ Αἰσχύλε.

1030

ἀπὸ τῶν χαλαζῶν δʼ ὦ πόνηρʼ Εὐριπίδη

1031

ἄναγε σεαυτὸν ἐκποδών, εἰ σωφρονεῖς,

1032

ἵνα μὴ κεφαλαίῳ τὸν κρόταφόν σου ῥήματι

1033

θενὼν ὑπʼ ὀργῆς ἐκχέῃ τὸν Τήλεφον·

1034

σὺ δὲ μὴ πρὸς ὀργὴν Αἰσχύλʼ ἀλλὰ πρᾳόνως

1035

ἔλεγχʼ ἐλέγχου· λοιδορεῖσθαι δʼ οὐ πρέπει

1036

ἄνδρας ποιητὰς ὥσπερ ἀρτοπώλιδας.

1037

σὺ δʼ εὐθὺς ὥσπερ πρῖνος ἐμπρησθεὶς βοᾷς.

1038

Εὐριπίδης

ἕτοιμός εἰμʼ ἔγωγε, κοὐκ ἀναδύομαι,

1039

δάκνειν δάκνεσθαι πρότερος, εἰ τούτῳ δοκεῖ,

1040

τἄπη, τὰ μέλη, τὰ νεῦρα τῆς τραγῳδίας,

1041

καὶ νὴ Δία τὸν Πηλέα γε καὶ τὸν Αἴολον

1042

καὶ τὸν Μελέαγρον κἄτι μάλα τὸν Τήλεφον.

1043

Διόνυσος

τί δαὶ σὺ βουλεύει ποιεῖν; λέγʼ Αἰσχύλε.

1044

Αἰσχύλος

ἐβουλόμην μὲν οὐκ ἐρίζειν ἐνθάδε·

1045

οὐκ ἐξ ἴσου γάρ ἐστιν ἁγὼν νῷν.

1046

Διόνυσος

τί δαί;

1047

Αἰσχύλος

ὅτι ἡ ποίησις οὐχὶ συντέθνηκέ μοι,

1048

τούτῳ δὲ συντέθνηκεν, ὥσθʼ ἕξει λέγειν.

1049

ὅμως δʼ ἐπειδή σοι δοκεῖ, δρᾶν ταῦτα χρή.

1050

Διόνυσος

ἴθι νυν λιβανωτὸν δεῦρό τις καὶ πῦρ δότω.

1051

ὅπως ἂν εὔξωμαι πρὸ τῶν σοφισμάτων

1052

ἀγῶνα κρῖναι τόνδε μουσικώτατα·

1053

ὑμεῖς δὲ ταῖς Μούσαις τι μέλος ὑπᾴσατε.

1054

Χορός

ὦ Διὸς ἐννέα παρθένοι ἁγναὶ

1055

Μοῦσαι, λεπτολόγους ξυνετὰς φρένας αἳ καθορᾶτε

1056

ἀνδρῶν γνωμοτύπων, ὅταν εἰς ἔριν ὀξυμερίμνοις

1057

ἔλθωσι στρεβλοῖσι παλαίσμασιν ἀντιλογοῦντες,

1058

ἔλθετʼ ἐποψόμεναι δύναμιν

1059

δεινοτάτοιν στομάτοιν πορίσασθαι

1060

ῥήματα καὶ παραπρίσματʼ ἐπῶν.

1061

νῦν γὰρ ἀγὼν σοφίας ὁ μέγας χωρεῖ πρὸς ἔργον ἤδη.

1062

Διόνυσος

εὔχεσθε δὴ καὶ σφώ τι πρὶν τἄπη λέγειν.

1063

Αἰσχύλος

Δήμητερ ἡ θρέψασα τὴν ἐμὴν φρένα,

1064

εἶναί με τῶν σῶν ἄξιον μυστηρίων.

1065

Διόνυσος

ἐπίθες λαβὼν δὴ καὶ σὺ λιβανωτόν.

1066

Εὐριπίδης

καλῶς·

1067

ἕτεροι γάρ εἰσιν οἷσιν εὔχομαι θεοῖς.

1068

Διόνυσος

ἴδιοί τινές σοι, κόμμα καινόν;

1069

Εὐριπίδης

καὶ μάλα.

1070

Διόνυσος

ἴθι δὴ προσεύχου τοῖσιν ἰδιώταις θεοῖς.

1071

Εὐριπίδης

αἰθὴρ ἐμὸν βόσκημα καὶ γλώσσης στρόφιγξ

1072

καὶ ξύνεσι καὶ μυκτῆρες ὀσφραντήριοι,

1073

ὀρθῶς μʼ ἐλέγχειν ὧν ἂν ἅπτωμαι λόγων.

1074

Χορός

καὶ μὴν ἡμεῖς ἐπιθυμοῦμεν

1075

παρὰ σοφοῖν ἀνδροῖν ἀκοῦσαι

1076

τίνα λόγων ἐμμέλειαν

1077

ἔπιτε δαΐαν ὁδόν.

1078

γλῶσσα μὲν γὰρ ἠγρίωται,

1079

λῆμα δʼ οὐκ ἄτολμον ἀμφοῖν,

1080

οὐδʼ ἀκίνητοι φρένες.

1081

προσδοκᾶν οὖν εἰκός ἐστι

1082

τὸν μὲν ἀστεῖόν τι λέξειν

1083

καὶ κατερρινημένον,

1084

τὸν δʼ ἀνασπῶντʼ αὐτοπρέμνοις

1085

τοῖς λόγοισιν

1086

ἐμπεσόντα συσκεδᾶν πολλὰς

1087

ἀλινδήθρας ἐπῶν.

1088

Διόνυσος

ἀλλʼ ὡς τάχιστα χρὴ λέγειν· οὕτω δʼ ὅπως ἐρεῖτον

1089

ἀστεῖα καὶ μήτʼ εἰκόνας μήθʼ οἷʼ ἂν ἄλλος εἴποι.

1090

Εὐριπίδης

καὶ μὴν ἐμαυτὸν μέν γε τὴν ποίησιν οἷός εἰμι,

1091

ἐν τοῖσιν ὑστάτοις φράσω, τοῦτον δὲ πρῶτʼ ἐλέγξω,

1092

ὡς ἦν ἀλαζὼν καὶ φέναξ οἵοις τε τοὺς θεατὰς

1093

ἐξηπάτα μώρους λαβὼν παρὰ Φρυνίχῳ τραφέντας.

1094

πρώτιστα μὲν γὰρ ἕνα τινʼ ἂν καθῖσεν ἐγκαλύψας,

1095

Ἀχιλλέα τινʼ ἢ Νιόβην, τὸ πρόσωπον οὐχὶ δεικνύς,

1096

πρόσχημα τῆς τραγῳδίας, γρύζοντας οὐδὲ τουτί.

1097

Διόνυσος

μὰ τὸν Δίʼ οὐ δῆθʼ.

1098

Εὐριπίδης

ὁ δὲ χορός γʼ ἤρειδεν ὁρμαθοὺς ἂν

1099

μελῶν ἐφεξῆς τέτταρας ξυνεχῶς ἄν οἱ δʼ ἐσίγων.

1100

Διόνυσος

ἐγὼ δʼ ἔχαιρον τῇ σιωπῇ, καί με τοῦτʼ ἔτερπεν

1101

οὐχ ἧττον ἢ νῦν οἱ λαλοῦντες.

1102

Εὐριπίδης

ἠλίθιος γὰρ ἦσθα,

1103

σάφʼ ἴσθι.

1104

Διόνυσος

κἀμαυτῷ δοκῶ. τί δὲ ταῦτʼ ἔδρασʼ ὁ δεῖνα;

1105

Εὐριπίδης

ὑπʼ ἀλαζονείας, ἵνʼ ὁ θεατὴς προσδοκῶν καθοῖτο,

1106

ὁπόθʼ ἡ Νιόβη τι φθέγξεται· τὸ δρᾶμα δʼ ἂν διῄει.

1107

Διόνυσος

ὢ παμπόνηρος, οἷʼ ἄρʼ ἐφενακιζόμην ὑπʼ αὐτοῦ.

1108

τί σκορδινᾷ καὶ δυσφορεῖς;

1109

Εὐριπίδης

ὅτι αὐτὸν ἐξελέγχω.

1110

κἄπειτʼ ἐπειδὴ ταῦτα ληρήσειε καὶ τὸ δρᾶμα

1111

ἤδη μεσοίη, ῥήματʼ ἂν βόεια δώδεκʼ εἶπεν,

1112

ὀφρῦς ἔχοντα καὶ λόφους, δείνʼ ἄττα μορμορωπά,

1113

ἄγνωτα τοῖς θεωμένοις.

1114

Αἰσχύλος

οἴμοι τάλας.

1115

Διόνυσος

σιώπα.

1116

Εὐριπίδης

σαφὲς δʼ ἂν εἶπεν οὐδὲ ἕν —

1117

Διόνυσος

μὴ πρῖε τοὺς ὀδόντας.

1118

Εὐριπίδης

ἀλλʼ ἢ Σκαμάνδρους ἢ τάφρους ἢ ʼπʼ ἀσπίδων ἐπόντας

1119

γρυπαιέτους χαλκηλάτους καὶ ῥήμαθʼ ἱππόκρημνα,

1120

ἃ ξυμβαλεῖν οὐ ῥᾴδιʼ ἦν.

1121

Διόνυσος

νὴ τοὺς θεοὺς ἐγὼ γοῦν

1122

ἤδη ποτʼ ἐν μακρῷ χρόνῳ νυκτὸς διηγρύπνησα

1123

τὸν ξουθὸν ἱππαλεκτρυόνα ζητῶν τίς ἐστιν ὄρνις.

1124

Αἰσχύλος

σημεῖον ἐν ταῖς ναυσὶν ὦμαθέστατʼ ἐνεγέγραπτο.

1125

Διόνυσος

ἐγὼ δὲ τὸν Φιλοξένου γʼ ᾤμην Ἔρυξιν εἶναι.

1126

Εὐριπίδης

εἶτʼ ἐν τραγῳδίαις ἐχρῆν κἀλεκτρυόνα ποιῆσαι;

1127

Αἰσχύλος

σὺ δʼ ὦ θεοῖσιν ἐχθρὲ ποῖʼ ἄττʼ ἐστὶν ἅττʼ ἐποίεις;

1128

Εὐριπίδης

οὐχ ἱππαλεκτρυόνας μὰ Δίʼ οὐδὲ τραγελάφους, ἅπερ σύ,

1129

ἃν τοῖσι παραπετάσμασιν τοῖς Μηδικοῖς γράφουσιν·

1130

ἀλλʼ ὡς παρέλαβον τὴν τέχνην παρὰ σοῦ τὸ πρῶτον εὐθὺς

1131

οἰδοῦσαν ὑπὸ κομπασμάτων καὶ ῥημάτων ἐπαχθῶν,

1132

ἴσχνανα μὲν πρώτιστον αὐτὴν καὶ τὸ βάρος ἀφεῖλον

1133

ἐπυλλίοις καὶ περιπάτοις καὶ τευτλίοισι λευκοῖς,

1134

χυλὸν διδοὺς στωμυλμάτων ἀπὸ βιβλίων ἀπηθῶν·

1135

εἶτʼ ἀνέτρεφον μονῳδίαις —

1136

Διόνυσος

Κηφισοφῶντα μιγνύς.

1137

Εὐριπίδης

εἶτʼ οὐκ ἐλήρουν ὅ τι τύχοιμʼ οὐδʼ ἐμπεσὼν ἔφυρον,

1138

ἀλλʼ οὑξιὼν πρώτιστα μέν μοι τὸ γένος εἶπʼ ἂν εὐθὺς

1139

τοῦ δράματος.

1140

Διόνυσος

κρεῖττον γὰρ ἦν σοι νὴ Δίʼ ἢ τὸ σαυτοῦ.

1141

Εὐριπίδης

ἔπειτʼ ἀπὸ τῶν πρώτων ἐπῶν οὐδὲν παρῆκʼ ἂν ἀργόν,

1142

ἀλλʼ ἔλεγεν ἡ γυνή τέ μοι χὠ δοῦλος οὐδὲν ἧττον,

1143

χὠ δεσπότης χἠ παρθένος χἠ γραῦς ἄν.

1144

Αἰσχύλος

εἶτα δῆτα

1145

οὐκ ἀποθανεῖν σε ταῦτʼ ἐχρῆν τολμῶντα;

1146

Εὐριπίδης

μὰ τὸν Ἀπόλλω·

1147

δημοκρατικὸν γὰρ αὔτʼ ἔδρων.

1148

Διόνυσος

τοῦτο μὲν ἔασον ὦ τᾶν.

1149

οὐ σοὶ γάρ ἐστι περίπατος κάλλιστα περί γε τούτου.

1150

Εὐριπίδης

ἔπειτα τουτουσὶ λαλεῖν ἐδίδαξα —

1151

Αἰσχύλος

φημὶ κἀγώ.

1152

ὡς πρὶν διδάξαι γʼ ὤφελες μέσος διαρραγῆναι.

1153

Εὐριπίδης

λεπτῶν τε κανόνων ἐσβολὰς ἐπῶν τε γωνιασμούς,

1154

νοεῖν ὁρᾶν ξυνιέναι στρέφειν ἐρᾶν τεχνάζειν,

1155

κάχʼ ὑποτοπεῖσθαι, περινοεῖν ἅπαντα —

1156

Αἰσχύλος

φημὶ κἀγώ.

1157

Εὐριπίδης

οἰκεῖα πράγματʼ εἰσάγων, οἷς χρώμεθʼ, οἷς ξύνεσμεν,

1158

ἐξ ὧν γʼ ἂν ἐξηλεγχόμην· ξυνειδότες γὰρ οὗτοι

1159

ἤλεγχον ἄν μου τὴν τέχνην· ἀλλʼ οὐκ ἐκομπολάκουν

1160

ἀπὸ τοῦ φρονεῖν ἀποσπάσας, οὐδʼ ἐξέπληττον αὐτούς,

1161

Κύκνους ποιῶν καὶ Μέμνονας κωδωνοφαλαροπώλους.

1162

γνώσει δὲ τοὺς τούτου τε κἀμοὺς ἑκατέρου μαθητάς.

1163

τουτουμενὶ Φορμίσιος Μεγαίνετός θʼ ὁ Μανῆς,

1164

σαλπιγγολογχυπηνάδαι, σαρκασμοπιτυοκάμπται,

1165

οὑμοὶ δὲ Κλειτοφῶν τε καὶ Θηραμένης ὁ κομψός.

1166

Διόνυσος

Θηραμένης; σοφός γʼ ἀνὴρ καὶ δεινὸς ἐς τὰ πάντα,

1167

ὃς ἢν κακοῖς που περιπέσῃ καὶ πλησίον παραστῇ,

1168

πέπτωκεν ἔξω τῶν κακῶν, οὐ Χῖος ἀλλὰ Κεῖος.

1169

Εὐριπίδης

τοιαῦτα μέντοὐγὼ φρονεῖν

1170

τούτοισιν εἰσηγησάμην,

1171

λογισμὸν ἐνθεὶς τῇ τέχνῃ

1172

καὶ σκέψιν, ὥστʼ ἤδη νοεὶν

1173

ἅπαντα καὶ διειδέναι

1174

τά τʼ ἄλλα καὶ τὰς οἰκίας

1175

οἰκεῖν ἄμεινον ἢ πρὸ τοῦ

1176

κἀνασκοπεῖν, ‘ πῶς τοῦτʼ ἔχει;

1177

ποῦ μοι τοδί; τίς τοῦτʼ ἔλαβε; ’

1178

Διόνυσος

νὴ τοὺς θεοὺς νῦν γοῦν Ἀθηναίων

1179

ἅπας τις εἰσιὼν

1180

κέκραγε πρὸς τοὺς οἰκέτας

1181

ζητεῖ τε, ‘ ποῦ ʼστιν ἡ χύτρα;

1182

τίς τὴν κεφαλὴν ἀπεδήδοκεν

1183

τῆς μαινίδος; τὸ τρύβλιον

1184

τὸ περυσινὸν τέθνηκέ μοι·

1185

ποῦ τὸ σκόροδον τὸ χθιζινόν;

1186

τίς τῆς ἐλάας παρέτραγεν; ’

1187

τέως δʼ ἀβελτερώτατοι

1188

κεχηνότες Μαμμάκυθοι

1189

Μελιτίδαι καθῆντο.

1190

Χορός

τάδε μὲν λεύσσεις φαίδιμʼ Ἀχιλλεῦ·

1191

σὺ δὲ τί φέρε πρὸς ταῦτα λέξεις;

1192

μόνον ὅπως

1193

μή σʼ ὁ θυμὸς ἁρπάσας

1194

ἐκτὸς οἴσει τῶν ἐλαῶν·

1195

δεινὰ γὰρ κατηγόρηκεν.

1196

ἀλλʼ ὅπως ὦ γεννάδα

1197

μὴ πρὸς ὀργὴν ἀντιλέξεις,

1198

ἀλλὰ συστείλας ἄκροισι

1199

χρώμενος τοῖς ἱστίοις,

1200

εἶτα μᾶλλον μᾶλλον ἄξεις

1201

καὶ φυλάξεις,

1202

ἡνίκʼ ἂν τὸ πνεῦμα λεῖον

1203

καὶ καθεστηκὸς λάβῃς.

1204

Διόνυσος

ἀλλʼ ὦ πρῶτος τῶν Ἑλλήνων πυργώσας ῥήματα σεμνὰ

1205

καὶ κοσμήσας τραγικὸν λῆρον, θαρρῶν τὸν κρουνὸν ἀφίει.

1206

Αἰσχύλος

θυμοῦμαι μὲν τῇ ξυντυχίᾳ, καὶ μου τὰ σπλάγχνʼ ἀγανακτεῖ,

1207

εἰ πρὸς τοῦτον δεῖ μʼ ἀντιλέγειν· ἵνα μὴ φάσκῃ δʼ ἀπορεῖν με,

1208

ἀπόκριναί μοι, τίνος οὕνεκα χρὴ θαυμάζειν ἄνδρα ποιητήν;

1209

Εὐριπίδης

δεξιότητος καὶ νουθεσίας, ὅτι βελτίους τε ποιοῦμεν

1210

τοὺς ἀνθρώπους ἐν ταῖς πόλεσιν.

1211

Αἰσχύλος

τοῦτʼ οὖν εἰ μὴ πεποίηκας,

1212

ἀλλʼ ἐκ χρηστῶν καὶ γενναίων μοχθηροτάτους ἀπέδειξας,

1213

τί παθεῖν φήσεις ἄξιος εἶναι;

1214

Διόνυσος

τεθνάναι· μὴ τοῦτον ἐρώτα.

1215

Αἰσχύλος

σκέψαι τοίνυν οἵους αὐτοὺς παρʼ ἐμοῦ παρεδέξατο πρῶτον,

1216

εἰ γενναίους καὶ τετραπήχεις, καὶ μὴ διαδρασιπολίτας,

1217

μηδʼ ἀγοραίους μηδὲ κοβάλους ὥσπερ νῦν μηδὲ πανούργους,

1218

ἀλλὰ πνέοντας δόρυ καὶ λόγχας καὶ λευκολόφους τρυφαλείας

1219

καὶ πήληκας καὶ κνημῖδας καὶ θυμοὺς ἑπταβοείους.

1220

Διόνυσος

καὶ δὴ χωρεῖ τουτὶ τὸ κακόν· κρανοποιῶν αὖ μʼ ἐπιτρίψει.

1221

Εὐριπίδης

καὶ τί σὺ δράσας οὕτως αὐτοὺς γενναίους ἐξεδίδαξας;

1222

Διόνυσος

Αἰσχύλε λέξον, μηδʼ αὐθάδως σεμνυνόμενος χαλέπαινε.

1223

Αἰσχύλος

δρᾶμα ποιήσας Ἄρεως μεστόν.

1224

Διόνυσος

ποῖον;

1225

Αἰσχύλος

τοὺς ἕπτʼ ἐπὶ Θήβας·

1226

ὃ θεασάμενος πᾶς ἄν τις ἀνὴρ ἠράσθη δάιος εἶναι.

1227

Διόνυσος

τουτὶ μέν σοι κακὸν εἴργασται· Θηβαίους γὰρ πεποίηκας

1228

ἀνδρειοτέρους ἐς τὸν πόλεμον, καὶ τούτου γʼ οὕνεκα τύπτου.

1229

Αἰσχύλος

ἀλλʼ ὑμῖν αὔτʼ ἐξῆν ἀσκεῖν, ἀλλʼ οὐκ ἐπὶ τοῦτʼ ἐτράπεσθε.

1230

εἶτα διδάξας Πέρσας μετὰ τοῦτʼ ἐπιθυμεῖν ἐξεδίδαξα

1231

νικᾶν ἀεὶ τοὺς ἀντιπάλους, κοσμήσας ἔργον ἄριστον.

1232

Διόνυσος

ἐχάρην γοῦν, ἡνίκʼ ἤκουσα περὶ Δαρείου τεθνεῶτος,

1233

ὁ χορὸς δʼ εὐθὺς τὼ χεῖρʼ ὡδὶ συγκρούσας εἶπεν ἰαυοῖ.

1234

Αἰσχύλος

ταῦτα γὰρ ἄνδρας χρὴ ποιητὰς ἀσκεῖν. σκέψαι γὰρ ἀπʼ ἀρχῆς

1235

ὡς ὠφέλιμοι τῶν ποιητῶν οἱ γενναῖοι γεγένηνται.

1236

Ὀρφεὺς μὲν γὰρ τελετάς θʼ ἡμῖν κατέδειξε φόνων τʼ ἀπέχεσθαι,

1237

Μουσαῖος δʼ ἐξακέσεις τε νόσων καὶ χρησμούς, Ἡσίοδος δὲ

1238

γῆς ἐργασίας, καρπῶν ὥρας, ἀρότους· ὁ δὲ θεῖος Ὅμηρος

1239

ἀπὸ τοῦ τιμὴν καὶ κλέος ἔσχεν πλὴν τοῦδʼ ὅτι χρήστʼ ἐδίδαξεν,

1240

τάξεις ἀρετὰς ὁπλίσεις ἀνδρῶν;

1241

Διόνυσος

καὶ μὴν οὐ Παντακλέα γε

1242

ἐδίδαξεν ὅμως τὸν σκαιότατον· πρώην γοῦν, ἡνίκʼ ἔπεμπεν,

1243

τὸ κράνος πρῶτον περιδησάμενος τὸν λόφον ἤμελλʼ ἐπιδήσειν.

1244

Αἰσχύλος

ἀλλʼ ἄλλους τοι πολλοὺς ἀγαθούς, ὧν ἦν καὶ Λάμαχος ἥρως·

1245

ὅθεν ἡμὴ φρὴν ἀπομαξαμένη πολλὰς ἀρετὰς ἐποίησεν,

1246

Πατρόκλων, Τεύκρων θυμολεόντων, ἵνʼ ἐπαίροιμʼ ἄνδρα πολίτην

1247

ἀντεκτείνειν αὑτὸν τούτοις, ὁπόταν σάλπιγγος ἀκούσῃ.

1248

ἀλλʼ οὐ μὰ Δίʼ οὐ Φαίδρας ἐποίουν πόρνας οὐδὲ Σθενεβοίας,

1249

οὐδʼ οἶδʼ οὐδεὶς ἥντινʼ ἐρῶσαν πώποτʼ ἐποίησα γυναῖκα.

1250

Εὐριπίδης

μὰ Δίʼ οὐ γὰρ ἐπῆν τῆς Ἀφροδίτης οὐδέν σοι.

1251

Αἰσχύλος

μηδέ γʼ ἐπείη.

1252

ἀλλʼ ἐπί τοι σοὶ καὶ τοῖς σοῖσιν πολλὴ πολλοῦ ʼπικαθῆτο,

1253

ὥστε γε καὐτόν σε κατʼ οὖν ἔβαλεν.

1254

Διόνυσος

νὴ τὸν Δία τοῦτό γέ τοι δή.

1255

ἃ γὰρ ἐς τὰς ἀλλοτρίας ἐποίεις, αὐτὸς τούτοισιν ἐπλήγης.

1256

Εὐριπίδης

καὶ τί βλάπτουσʼ ὦ σχέτλιʼ ἀνδρῶν τὴν πόλιν ἁμαὶ Σθενέβοιαι;

1257

Αἰσχύλος

ὅτι γενναίας καὶ γενναίων ἀνδρῶν ἀλόχους ἀνέπεισας

1258

κώνεια πιεῖν αἰσχυνθείσας διὰ τοὺς σοὺς Βελλεροφόντας.

1259

Εὐριπίδης

πότερον δʼ οὐκ ὄντα λόγον τοῦτον περὶ τῆς Φαίδρας ξυνέθηκα;

1260

Αἰσχύλος

μὰ Δίʼ ἀλλʼ ὄντʼ· ἀλλʼ ἀποκρύπτειν χρὴ τὸ πονηρὸν τόν γε ποιητήν,

1261

καὶ μὴ παράγειν μηδὲ διδάσκειν. τοῖς μὲν γὰρ παιδαρίοισιν

1262

ἔστι διδάσκαλος ὅστις φράζει, τοῖσιν δʼ ἡβῶσι ποιηταί.

1263

πάνυ δὴ δεῖ χρηστὰ λέγειν ἡμᾶς.

1264

Εὐριπίδης

ἢν οὖν σὺ λέγῃς Λυκαβηττοὺς

1265

καὶ Παρνασσῶν ἡμῖν μεγέθη, τοῦτʼ ἐστὶ τὸ χρηστὰ διδάσκειν,

1266

ὃν χρῆν φράζειν ἀνθρωπείως;

1267

Αἰσχύλος

ἀλλʼ ὦ κακόδαιμον ἀνάγκη

1268

μεγάλων γνωμῶν καὶ διανοιῶν ἴσα καὶ τὰ ῥήματα τίκτειν.

1269

κἄλλως εἰκὸς τοὺς ἡμιθέους τοῖς ῥήμασι μείζοσι χρῆσθαι·

1270

καὶ γὰρ τοῖς ἱματίοις ἡμῶν χρῶνται πολὺ σεμνοτέροισιν.

1271

ἁμοῦ χρηστῶς καταδείξαντος διελυμήνω σύ.

1272

Εὐριπίδης

τί δράσας;

1273

Αἰσχύλος

πρῶτον μὲν τοὺς βασιλεύοντας ῥάκιʼ ἀμπισχών, ἵνʼ ἐλεινοὶ

1274

τοῖς ἀνθρώποις φαίνοιντʼ εἶναι.

1275

Εὐριπίδης

τοῦτʼ οὖν ἔβλαψά τι δράσας;

1276

Αἰσχύλος

οὔκουν ἐθέλει γε τριηραρχεῖν πλουτῶν οὐδεὶς διὰ ταῦτα,

1277

ἀλλὰ ῥακίοις περιειλάμενος κλάει καὶ φησὶ πένεσθαι.

1278

Διόνυσος

νὴ τὴν Δήμητρα χιτῶνά γʼ ἔχων οὔλων ἐρίων ὑπένερθεν.

1279

κἂν ταῦτα λέγων ἐξαπατήσῃ, παρὰ τοὺς ἰχθῦς ἀνέκυψεν.

1280

Αἰσχύλος

εἶτʼ αὖ λαλιὰν ἐπιτηδεῦσαι καὶ στωμυλίαν ἐδίδαξας,

1281

ἣ ʼξεκένωσεν τάς τε παλαίστρας καὶ τὰς πυγὰς ἐνέτριψεν

1282

τῶν μειρακίων στωμυλλομένων, καὶ τοὺς Παράλους ἀνέπεισεν

1283

ἀνταγορεύειν τοῖς ἄρχουσιν. καίτοι τότε γʼ ἡνίκʼ ἐγὼ ʼζων,

1284

οὐκ ἠπίσταντʼ ἀλλʼ ἢ μᾶζαν καλέσαι καὶ ῥυππαπαῖ εἰπεῖν.

1285

Διόνυσος

νὴ τὸν Ἀπόλλω, καὶ προσπαρδεῖν γʼ ἐς τὸ στόμα τῷ θαλάμακι,

1286

καὶ μινθῶσαι τὸν ξύσσιτον κἀκβάς τινα λωποδυτῆσαι·

1287

νῦν δʼ ἀντιλέγει κοὐκέτʼ ἐλαύνων πλεῖ δευρὶ καὖθις ἐκεῖσε.

1288

Αἰσχύλος

ποίων δὲ κακῶν οὐκ αἴτιός ἐστʼ;

1289

οὐ προαγωγοὺς κατέδειξʼ οὗτος,

1290

καὶ τικτούσας ἐν τοῖς ἱεροῖς,

1291

καὶ μιγνυμένας τοῖσιν ἀδελφοῖς,

1292

καὶ φασκούσας οὐ ζῆν τὸ ζῆν;

1293

κᾆτʼ ἐκ τούτων ἡ πόλις ἡμῶν

1294

ὑπογραμματέων ἀνεμεστώθη

1295

καὶ βωμολόχων δημοπιθήκων

1296

ἐξαπατώντων τὸν δῆμον ἀεί,

1297

λαμπάδα δʼ οὐδεὶς οἷός τε φέρειν

1298

ὑπʼ ἀγυμνασίας ἔτι νυνί.

1299

Διόνυσος

μὰ Δίʼ οὐ δῆθʼ, ὥστʼ ἐπαφαυάνθην

1300

Παναθηναίοισι γελῶν, ὅτε δὴ

1301

βραδὺς ἄνθρωπός τις ἔθει κύψας

1302

λευκὸς πίων ὑπολειπόμενος

1303

καὶ δεινὰ ποιῶν· κᾆθʼ οἱ Κεραμῆς

1304

ἐν ταῖσι πύλαις παίουσʼ αὐτοῦ

1305

γαστέρα πλευρὰς λαγόνας πυγήν,

1306

ὁ δὲ τυπτόμενος ταῖσι πλατείαις

1307

ὑποπερδόμενος

1308

φυσῶν τὴν λαμπάδʼ ἔφευγεν.

1309

Χορός

μέγα τὸ πρᾶγμα, πολὺ τὸ νεῖκος, ἁδρὸς ὁ πόλεμος ἔρχεται.

1310

χαλεπὸν οὖν ἔργον διαιρεῖν,

1311

ὅταν ὁ μὲν τείνῃ βιαίως,

1312

ὁ δʼ ἐπαναστρέφειν δύνηται κἀπερείδεσθαι τορῶς.

1313

ἀλλὰ μὴ νʼ ταὐτῷ κάθησθον·

1314

ἐσβολαὶ γάρ εἰσι πολλαὶ χἄτεραι σοφισμάτων.

1315

ὅ τι περ οὖν ἔχετον ἐρίζειν,

1316

λέγετον ἔπιτον ἀνά τε δέρετον

1317

τά τε παλαιὰ καὶ τὰ καινά,

1318

κἀποκινδυνεύετον λεπτόν τι καὶ σοφὸν λέγειν.

1319

εἰ δὲ τοῦτο καταφοβεῖσθον, μή τις ἀμαθία προσῇ

1320

τοῖς θεωμένοισιν, ὡς τὰ

1321

λεπτὰ μὴ γνῶναι λεγόντοιν,

1322

μηδὲν ὀρρωδεῖτε τοῦθʼ· ὡς οὐκέθʼ οὕτω ταῦτʼ ἔχει.

1323

ἐστρατευμένοι γάρ εἰσι,

1324

βιβλίον τʼ ἔχων ἕκαστος μανθάνει τὰ δεξιά·

1325

αἱ φύσεις τʼ ἄλλως κράτισται,

1326

νῦν δὲ καὶ παρηκόνηνται.

1327

μηδὲν οὖν δείσητον, ἀλλὰ

1328

πάντʼ ἐπέξιτον θεατῶν γʼ οὕνεχʼ ὡς ὄντων σοφῶν.

1329

Εὐριπίδης

καὶ μὴν ἐπʼ αὐτοὺς τοὺς προλόγους σου τρέψομαι,

1330

ὅπως τὸ πρῶτον τῆς τραγῳδίας μέρος

1331

πρώτιστον αὐτοῦ βασανιῶ τοῦ δεξιοῦ.

1332

ἀσαφὴς γὰρ ἦν ἐν τῇ φράσει τῶν πραγμάτων.

1333

Διόνυσος

καὶ ποῖον αὐτοῦ βασανιεῖς;

1334

Εὐριπίδης

πολλοὺς πάνυ.

1335

πρῶτον δέ μοι τὸν ἐξ Ὀρεστείας λέγε.

1336

Διόνυσος

ἄγε δὴ σιώπα πᾶς ἀνήρ. λέγʼ Αἰσχύλε.

1337

Αἰσχύλος

‘ Ἑρμῆ χθόνιε πατρῷʼ ἐποπτεύων κράτη,

1338

σωτὴρ γενοῦ μοι σύμμαχός τʼ αἰτουμένῳ.

1339

ἥκω γὰρ ἐς γῆν τήνδε καὶ κατέρχομαι.

1340

Διόνυσος

τούτων ἔχεις ψέγειν τι;

1341

Εὐριπίδης

πλεῖν ἢ δώδεκα.

1342

Διόνυσος

ἀλλʼ οὐδὲ πάντα ταῦτά γʼ ἔστʼ ἀλλʼ ἢ τρία.

1343

Εὐριπίδης

ἔχει δʼ ἕκαστον εἴκοσίν γʼ ἁμαρτίας.

1344

Διόνυσος

Αἰσχύλε παραινῶ σοι σιωπᾶν· εἰ δὲ μή,

1345

πρὸς τρισὶν ἰαμβείοισι προσοφείλων φανεῖ.

1346

Αἰσχύλος

ἐγὼ σιωπῶ τῷδʼ;

1347

Διόνυσος

ἐὰν πείθῃ γʼ ἐμοί.

1348

Εὐριπίδης

εὐθὺς γὰρ ἡμάρτηκεν οὐράνιόν γʼ ὅσον.

1349

Αἰσχύλος

ὁρᾷς ὅτι ληρεῖς;

1350

Διόνυσος

ἀλλʼ ὀλίγον γέ μοι μέλει.

1351

Αἰσχύλος

πῶς φῄς μʼ ἁμαρτεῖν;

1352

Εὐριπίδης

αὖθις ἐξ ἀρχῆς λέγε.

1353

Αἰσχύλος

Ἑρμῆ χθόνιε πατρῷʼ ἐποπτεύων κράτη.

1354

Εὐριπίδης

οὔκουν Ὀρέστης τοῦτʼ ἐπὶ τῷ τύμβῳ λέγει

1355

τῷ τοῦ πατρὸς τεθνεῶτος;

1356

Αἰσχύλος

οὐκ ἄλλως λέγω.

1357

Εὐριπίδης

πότερʼ οὖν τὸν Ἑρμῆν, ὡς ὁ πατὴρ ἀπώλετο

1358

αὐτοῦ βιαίως ἐκ γυναικείας χερὸς

1359

δόλοις λαθραίοις, ταῦτʼ ἐποπτεύειν ἔφη;

1360

Αἰσχύλος

οὐ δῆτʼ ἐκεῖνον, ἀλλὰ τὸν Ἐριούνιον

1361

Ἑρμῆν χθόνιον προσεῖπε, κἀδήλου λέγων

1362

ὁτιὴ πατρῷον τοῦτο κέκτηται γέρας —

1363

Εὐριπίδης

ἔτι μεῖζον ἐξήμαρτες ἢ ʼγὼ ʼβουλόμην·

1364

εἰ γὰρ πατρῷον τὸ χθόνιον ἔχει γέρας —

1365

Διόνυσος

οὕτω γʼ ἂν εἴη πρὸς πατρὸς τυμβωρύχος.

1366

Αἰσχύλος

Διόνυσε πίνεις οἶνον οὐκ ἀνθοσμίαν.

1367

Διόνυσος

λέγʼ ἕτερον αὐτῷ· σὺ δʼ ἐπιτήρει τὸ βλάβος.

1368

Αἰσχύλος

‘ σωτὴρ γενοῦ μοι σύμμαχός τʼ αἰτουμένῳ.

1369

ἥκω γὰρ ἐς γῆν τήνδε καὶ κατέρχομαι — ’

1370

Εὐριπίδης

δὶς ταὐτὸν ἡμῖν εἶπεν ὁ σοφὸς Αἰσχύλος.

1371

Διόνυσος

πῶς δίς;

1372

Εὐριπίδης

σκόπει τὸ ῥῆμʼ· ἐγὼ δέ σοι φράσω.

1373

ἥκω γὰρ ἐς γῆν, φησί, καὶ κατέρχομαι·

1374

ἥκω δὲ ταὐτόν ἐστι τῷ κατέρχομαι.

1375

Διόνυσος

νὴ τὸν Δίʼ ὥσπερ γʼ εἴ τις εἴποι γείτονι,

1376

χρῆσον σὺ μάκτραν, εἰ δὲ βούλει, κάρδοπον.

1377

Αἰσχύλος

οὐ δῆτα τοῦτό γʼ ὦ κατεστωμυλμένε

1378

ἄνθρωπε ταὔτʼ ἔστʼ, ἀλλʼ ἄριστʼ ἐπῶν ἔχον.

1379

Εὐριπίδης

πῶς δή; δίδαξον γάρ με καθʼ ὅ τι δὴ λέγεις;

1380

Αἰσχύλος

ἐλθεῖν μὲν ἐς γῆν ἔσθʼ ὅτῳ μετῇ πάτρας·

1381

χωρὶς γὰρ ἄλλης συμφορᾶς ἐλήλυθεν·

1382

φεύγων δʼ ἀνὴρ ἥκει τε καὶ κατέρχεται.

1383

Διόνυσος

εὖ νὴ τὸν Ἀπόλλω. τί σὺ λέγεις Εὐριπίδη;

1384

Εὐριπίδης

οὐ φημὶ τὸν Ὀρέστην κατελθεῖν οἴκαδε·

1385

λάθρᾳ γὰρ ἦλθεν οὐ πιθὼν τοὺς κυρίους.

1386

Διόνυσος

εὖ νὴ τὸν Ἑρμῆν· ὅ τι λέγεις δʼ οὐ μανθάνω.

1387

Εὐριπίδης

πέραινε τοίνυν ἕτερον.

1388

Διόνυσος

ἴθι πέραινε σὺ

1389

Αἰσχύλʼ ἀνύσας· σὺ δʼ ἐς τὸ κακὸν ἀπόβλεπε.

1390

Αἰσχύλος

‘ τύμβου δʼ ἐπʼ ὄχθῳ τῷδε κηρύσσω πατρὶ

1391

κλύειν ἀκοῦσαι.

1392

Εὐριπίδης

τοῦθʼ ἕτερον αὖθις λέγει,

1393

κλύειν ἀκοῦσαι, ταὐτὸν ὂν σαφέστατα.

1394

Διόνυσος

τεθνηκόσιν γὰρ ἔλεγεν ὦ μόχθηρε σύ,

1395

οἷς οὐδὲ τρὶς λέγοντες ἐξικνούμεθα.

1396

Αἰσχύλος

σὺ δὲ πῶς ἐποίεις τοὺς προλόγους;

1397

Εὐριπίδης

ἐγὼ φράσω.

1398

κἄν που δὶς εἴπω ταὐτόν, ἢ στοιβὴν ἴδῃς

1399

ἐνοῦσαν ἔξω τοῦ λόγου, κατάπτυσον.

1400

Διόνυσος

ἴθι δὴ λέγʼ· οὐ γάρ μοὔστιν ἀλλʼ ἀκουστέα

1401

τῶν σῶν προλόγων τῆς ὀρθότητος τῶν ἐπῶν.

1402

Εὐριπίδης

ἦν Οἰδίπους τὸ πρῶτον εὐδαίμων ἀνήρ —

1403

Αἰσχύλος

μὰ τὸν Δίʼ οὐ δῆτʼ, ἀλλὰ κακοδαίμων φύσει,

1404

ὅντινά γε πρὶν φῦναι μὲν Ἁπόλλων ἔφη

1405

ἀποκτενεῖν τὸν πατέρα, πρὶν καὶ γεγονέναι·

1406

πῶς οὗτος ἦν τὸ πρῶτον εὐδαίμων ἀνήρ;

1407

Εὐριπίδης

εἶτʼ ἐγένετʼ αὖθις ἀθλιώτατος βροτῶν.

1408

Αἰσχύλος

μὰ τὸν Δίʼ οὐ δῆτʼ, οὐ μὲν οὖν ἐπαύσατο.

1409

πῶς γάρ; ὅτε δὴ πρῶτον μὲν αὐτὸν γενόμενον

1410

χειμῶνος ὄντος ἐξέθεσαν ἐν ὀστράκῳ,

1411

ἵνα μὴ ʼκτραφεὶς γένοιτο τοῦ πατρὸς φονεύς·

1412

εἶθʼ ὡς Πόλυβον ἤρρησεν οἰδῶν τὼ πόδε·

1413

ἔπειτα γραῦν ἔγημεν αὐτὸς ὢν νέος

1414

καὶ πρός γε τούτοις τὴν ἑαυτοῦ μητέρα·

1415

εἶτʼ ἐξετύφλωσεν αὑτόν.

1416

Διόνυσος

εὐδαίμων ἄρʼ ἦν,

1417

εἰ κἀστρατήγησέν γε μετʼ Ἐρασινίδου.

1418

Εὐριπίδης

ληρεῖς· ἐγὼ δὲ τοὺς προλόγους καλοὺς ποιῶ.

1419

Αἰσχύλος

καὶ μὴν μὰ τὸν Δίʼ οὐ κατʼ ἔπος γέ σου κνίσω

1420

τὸ ῥῆμʼ ἕκαστον, ἀλλὰ σὺν τοῖσιν θεοῖς

1421

ἀπὸ ληκυθίου σου τοὺς προλόγους διαφθερῶ.

1422

Εὐριπίδης

ἀπὸ ληκυθίου σὺ τοὺς ἐμούς;

1423

Αἰσχύλος

ἑνὸς μόνου.

1424

ποιεῖς γὰρ οὕτως ὥστʼ ἐναρμόττειν ἅπαν,

1425

καὶ κῳδάριον καὶ ληκύθιον καὶ θύλακον,

1426

ἐν τοῖς ἰαμβείοισι. δείξω δʼ αὐτίκα.

1427

Εὐριπίδης

ἰδού, σὺ δείξεις;

1428

Αἰσχύλος

φημί.

1429

Διόνυσος

καὶ δὴ χρὴ λέγειν.

1430

Εὐριπίδης

Αἴγυπτος, ὡς ὁ πλεῖστος ἔσπαρται λόγος,

1431

ξὺν παισὶ πεντήκοντα ναυτίλῳ πλάτῃ

1432

Ἄργος κατασχών —

1433

Αἰσχύλος

ληκύθιον ἀπώλεσεν.

1434

Διόνυσος

τουτὶ τί ἦν τὸ ληκύθιον; οὐ κλαύσεται;

1435

λέγʼ ἕτερον αὐτῷ πρόλογον, ἵνα καὶ γνῶ πάλιν.

1436

Εὐριπίδης

‘ Διόνυσος, ὃς θύρσοισι καὶ νεβρῶν δοραῖς

1437

καθαπτὸς ἐν πεύκαισι Παρνασσὸν κάτα

1438

πηδᾷ χορεύων’ —

1439

Αἰσχύλος

ληκύθιον ἀπώλεσεν.

1440

Διόνυσος

οἴμοι πεπλήγμεθʼ αὖθις ὑπὸ τῆς ληκύθου.

1441

Εὐριπίδης

ἀλλʼ οὐδὲν ἔσται πρᾶγμα· πρὸς γὰρ τουτονὶ

1442

τὸν πρόλογον οὐχ ἕξει προσάψαι λήκυθον.

1443

‘ οὐκ ἔστιν ὅστις πάντʼ ἀνὴρ εὐδαιμονεῖ·

1444

ἢ γὰρ πεφυκὼς ἐσθλὸς οὐκ ἔχει βίον,

1445

ἢ δυσγενὴς ὤν’ —

1446

Αἰσχύλος

ληκύθιον ἀπώλεσεν.

1447

Διόνυσος

Εὐριπίδη —

1448

Εὐριπίδης

τί ἔσθʼ;

1449

Διόνυσος

ὑφέσθαι μοι δοκεῖ·

1450

τὸ ληκύθιον γὰρ τοῦτο πνευσεῖται πολύ.

1451

Εὐριπίδης

οὐδʼ ἂν μὰ τὴν Δήμητρα φροντίσαιμί γε·

1452

νυνὶ γὰρ αὐτοῦ τοῦτό γʼ ἐκκεκόψεται.

1453

Διόνυσος

ἴθι δὴ λέγʼ ἕτερον κἀπέχου τῆς ληκύθου.

1454

Εὐριπίδης

‘ Σιδώνιόν ποτʼ ἄστυ Κάδμος ἐκλιπὼν

1455

Ἀγήνορος παῖσ’ —

1456

Αἰσχύλος

ληκύθιον ἀπώλεσεν.

1457

Διόνυσος

ὦ δαιμόνιʼ ἀνδρῶν ἀποπρίω τὴν λήκυθον,

1458

ἵνα μὴ διακναίσῃ τοὺς προλόγους ἡμῶν.

1459

Εὐριπίδης

τὸ τί;

1460

ἐγὼ πρίωμαι τῷδʼ;

1461

Διόνυσος

ἐὰν πείθῃ γʼ ἐμοί.

1462

Εὐριπίδης

οὐ δῆτʼ, ἐπεὶ πολλοὺς προλόγους ἕξω λέγειν

1463

ἵνʼ οὗτος οὐχ ἕξει προσάψαι ληκύθιον.

1464

‘ Πέλοψ ὁ Ταντάλειος ἐς Πῖσαν μολὼν

1465

θοαῖσιν ἵπποισ’ —

1466

Αἰσχύλος

ληκύθιον ἀπώλεσεν.

1467

Διόνυσος

ὁρᾷς, προσῆψεν αὖθις αὖ τὴν λήκυθον.

1468

ἀλλʼ ὦγάθʼ ἔτι καὶ νῦν ἀπόδος πάσῃ τέχνῃ·

1469

λήψει γὰρ ὀβολοῦ πάνυ καλήν τε κἀγαθήν.

1470

Εὐριπίδης

μὰ τὸν Δίʼ οὔπω γʼ· ἔτι γὰρ εἰσί μοι συχνοί.

1471

Οἰνεύς ποτʼ ἐκ γῆς —

1472

Αἰσχύλος

ληκύθιον ἀπώλεσεν.

1473

Εὐριπίδης

ἔασον εἰπεῖν πρῶθʼ ὅλον με τὸν στίχον.

1474

‘ Οἰνεύς ποτʼ ἐκ γῆς πολύμετρον λαβὼν στάχυν

1475

θύων ἀπαρχάσ’ —

1476

Αἰσχύλος

ληκύθιον ἀπώλεσεν.

1477

Διόνυσος

μεταξὺ θύων; καὶ τίς αὔθʼ ὑφείλετο;

1478

Εὐριπίδης

ἔα αὐτὸν ὦ τᾶν· πρὸς τοδὶ γὰρ εἰπάτω.

1479

Ζεύς, ὡς λέλεκται τῆς ἀληθείας ὕπο —

1480

Διόνυσος

ἀπολεῖ σʼ· ἐρεῖ γάρ, ληκύθιον ἀπώλεσεν.

1481

τὸ ληκύθιον γὰρ τοῦτʼ ἐπὶ τοῖς προλόγοισί σου

1482

ὥσπερ τὰ σῦκʼ ἐπὶ τοῖσιν ὀφθαλμοῖς ἔφυ.

1483

ἀλλʼ ἐς τὰ μέλη πρὸς τῶν θεῶν αὐτοῦ τραποῦ.

1484

Εὐριπίδης

καὶ μὴν ἔχω γʼ οἷς αὐτὸν ἀποδείξω κακὸν

1485

μελοποιὸν ὄντα καὶ ποιοῦντα ταὔτʼ ἀεί.

1486

Χορός

τί ποτε πρᾶγμα γενήσεται;

1487

φροντίζειν γὰρ ἔγωγʼ ἔχω,

1488

τίνʼ ἄρα μέμψιν ἐποίσει

1489

ἀνδρὶ τῷ πολὺ πλεῖστα δὴ

1490

καὶ κάλλιστα μέλη ποιήσαντι

1491

τῶν μέχρι νυνί.

1492

θαυμάζω γὰρ ἔγωγʼ ὅπῃ

1493

μέμψεταί ποτε τοῦτον

1494

τὸν Βακχεῖον ἄνακτα,

1495

καὶ δέδοιχʼ ὑπὲρ αὐτοῦ.

1496

Εὐριπίδης

πάνυ γε μέλη θαυμαστά· δείξει δὴ τάχα.

1497

εἰς ἓν γὰρ αὐτοῦ πάντα τὰ μέλη ξυντεμῶ.

1498

Διόνυσος

καὶ μὴν λογιοῦμαι ταῦτα τῶν ψήφων λαβών· ʽδιαύλιον προσαυλεῖ τισ̓

1499

Εὐριπίδης

Φθιῶτʼ Ἀχιλλεῦ, τί ποτʼ ἀνδροδάικτον ἀκούων

1500

ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπʼ ἀρωγάν;

1501

Ἑρμᾶν μὲν πρόγονον τίομεν γένος οἱ περὶ λίμναν.

1502

ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπʼ ἀρωγάν;

1503

Διόνυσος

δύο σοὶ κόπω Αἰσχύλε τούτω.

1504

Εὐριπίδης

κύδιστʼ Ἀχαιῶν Ἀτρέως πολυκοίρανε μάνθανέ μου παῖ.

1505

ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπʼ ἀρωγάν;

1506

Διόνυσος

τρίτος ᾠσχύλε σοὶ κόπος οὗτος.

1507

Εὐριπίδης

εὐφαμεῖτε· μελισσονόμοι δόμον Ἀρτέμιδος πέλας οἴγειν.

1508

ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπʼ ἀρωγάν;

1509

κύριός εἰμι θροεῖν ὅδιον κράτος αἴσιον ἀνδρῶν.

1510

ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπʼ ἀρωγάν;

1511

Διόνυσος

ὦ Ζεῦ βασιλεῦ τὸ χρῆμα τῶν κόπων ὅσον.

1512

ἐγὼ μὲν οὖν ἐς τὸ βαλανεῖον βούλομαι·

1513

ὑπὸ τῶν κόπων γὰρ τὼ νεφρὼ βουβωνιῶ.

1514

Εὐριπίδης

μὴ πρίν γʼ ἂν ἀκούσῃς χἀτέραν στάσιν μελῶν

1515

ἐκ τῶν κιθαρῳδικῶν νόμων εἰργασμένην.

1516

Διόνυσος

ἴθι δὴ πέραινε, καὶ κόπον μὴ προστίθει.

1517

Εὐριπίδης

ὅπως Ἀχαιῶν δίθρονον κράτος, Ἑλλάδος ἥβας,

1518

τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ,

1519

Σφίγγα δυσαμεριᾶν πρύτανιν κύνα, πέμπει,

1520

τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ,

1521

σὺν δορὶ καὶ χερὶ πράκτορι θούριος ὄρνις,

1522

τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ,

1523

κυρεῖν παρασχὼν ἰταμαῖς κυσὶν ἀεροφοίτοις,

1524

τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ,

1525

τὸ συγκλινές τʼ ἐπʼ Αἴαντι,

1526

τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ.

1527

Διόνυσος

τί τὸ φλαττοθρατ τοῦτʼ ἐστίν; ἐκ Μαραθῶνος ἢ

1528

πόθεν συνέλεξας ἱμονιοστρόφου μέλη;

1529

Αἰσχύλος

ἀλλʼ οὖν ἐγὼ μὲν ἐς τὸ καλὸν ἐκ τοῦ καλοῦ

1530

ἤνεγκον αὔθʼ, ἵνα μὴ τὸν αὐτὸν Φρυνίχῳ

1531

λειμῶνα Μουσῶν ἱερὸν ὀφθείην δρέπων·

1532

οὗτος δʼ ἀπὸ πάντων μὲν φέρει, πορνιδίων,

1533

σκολίων Μελήτου, Καρικῶν αὐλημάτων,

1534

θρήνων, χορειῶν. τάχα δὲ δηλωθήσεται.

1535

ἐνεγκάτω τις τὸ λύριον. καίτοι τί δεῖ

1536

λύρας ἐπὶ τούτων; ποῦ ʼστιν ἡ τοῖς ὀστράκοις

1537

αὕτη κροτοῦσα; δεῦρο Μοῦσʼ Εὐριπίδου,

1538

πρὸς ἥνπερ ἐπιτήδεια ταῦτʼ ᾄδειν μέλη.

1539

Διόνυσος

αὕτη ποθʼ ἡ Μοῦσʼ οὐκ ἐλεσβίαζεν, οὔ.

1540

Αἰσχύλος

ἀλκυόνες, αἳ παρʼ ἀενάοις θαλάσσης

1541

κύμασι στωμύλλετε,

1542

τέγγουσαι νοτίοις πτερῶν

1543

ῥανίσι χρόα δροσιζόμεναι·

1544

αἵ θʼ ὑπωρόφιοι κατὰ γωνίας

1545

εἱειειειλίσσετε δακτύλοις φάλαγγες

1546

ἱστόπονα πηνίσματα,

1547

κερκίδος ἀοιδοῦ μελέτας,

1548

ἵνʼ ὁ φίλαυλος ἔπαλλε δελφὶς

1549

πρῴραις κυανεμβόλοις

1550

μαντεῖα καὶ σταδίους,

1551

οἰνάνθας γάνος ἀμπέλου,

1552

βότρυος ἕλικα παυσίπονον.

1553

περίβαλλʼ ὦ τέκνον ὠλένας.

1554

ὁρᾷς τὸν πόδα τοῦτον;

1555

Διόνυσος

ὁρῶ.

1556

Αἰσχύλος

τί δαί; τοῦτον ὁρᾷς;

1557

Διόνυσος

ὁρῶ.

1558

Αἰσχύλος

τοιαυτὶ μέντοι σὺ ποιῶν

1559

τολμᾷς τἀμὰ μέλη ψέγειν,

1560

ἀνὰ τὸ δωδεκαμήχανον

1561

Κυρήνης μελοποιῶν;

1562

τὰ μὲν μέλη σου ταῦτα· βούλομαι δʼ ἔτι

1563

τὸν τῶν μονῳδιῶν διεξελθεῖν τρόπον.

1564

ὦ νυκτὸς κελαινοφαὴς

1565

ὄρφνα, τίνα μοι

1566

δύστανον ὄνειρον

1567

πέμπεις ἐξ ἀφανοῦς,

1568

Ἀίδα πρόμολον,

1569

ψυχὰν ἄψυχον ἔχοντα,

1570

μελαίνας Νυκτὸς παῖδα,

1571

φρικώδη δεινὰν ὄψιν,

1572

μελανονεκυείμονα,

1573

φόνια φόνια δερκόμενον,

1574

μεγάλους ὄνυχας ἔχοντα.

1575

ἀλλά μοι ἀμφίπολοι λύχνον ἅψατε

1576

κάλπισί τʼ ἐκ ποταμῶν δρόσον ἄρατε, θέρμετε δʼ ὕδωρ,

1577

ὡς ἂν θεῖον ὄνειρον ἀποκλύσω.

1578

ἰὼ πόντιε δαῖμον,

1579

τοῦτʼ ἐκεῖνʼ· ἰὼ ξύνοικοι,

1580

τάδε τέρα θεάσασθε.

1581

τὸν ἀλεκτρυόνα μου συναρπάσασα

1582

φρούδη Γλύκη.

1583

Νύμφαι ὀρεσσίγονοι.

1584

ὦ Μανία ξύλλαβε.

1585

ἐγὼ δʼ ἁ τάλαινα προσέχουσʼ ἔτυχον

1586

ἐμαυτῆς ἔργοισι,

1587

λίνου μεστὸν ἄτρακτον

1588

εἱειειειλίσσουσα χεροῖν

1589

κλωστῆρα ποιοῦσʼ, ὅπως

1590

κνεφαῖος εἰς ἀγορὰν

1591

φέρουσʼ ἀποδοίμαν·

1592

ὁ δʼ ἀνέπτατʼ ἀνέπτατʼ ἐς αἰθέρα

1593

κουφοτάταις πτερύγων ἀκμαῖς·

1594

ἐμοὶ δʼ ἄχεʼ ἄχεα κατέλιπε,

1595

δάκρυα δάκρυά τʼ ἀπʼ ὀμμάτων

1596

ἔβαλον ἔβαλον ἁ τλάμων.

1597

ἀλλʼ ὦ Κρῆτες, Ἴδας τέκνα,

1598

τὰ τόξα λαβόντες ἐπαμύνατε,

1599

τὰ κῶλά τʼ ἀμπάλλετε κυκλούμενοι τὴν οἰκίαν.

1600

ἅμα δὲ Δίκτυννα παῖς Ἄρτεμις καλὰ

1601

τὰς κυνίσκας ἔχουσʼ ἐλθέτω διὰ δόμων πανταχῇ,

1602

σὺ δʼ ὦ Διὸς διπύρους ἀνέχουσα

1603

λαμπάδας ὀξυτάτας χεροῖν Ἑκάτα παράφηνον

1604

ἐς Γλύκης, ὅπως ἂν

1605

εἰσελθοῦσα φωράσω.

1606

Διόνυσος

παύσασθον ἤδη τῶν μελῶν.

1607

Αἰσχύλος

κἄμοιγʼ ἅλις.

1608

ἐπὶ τὸν σταθμὸν γὰρ αὐτὸν ἀγαγεῖν βούλομαι,

1609

ὅπερ ἐξελέγξει τὴν ποίησιν νῷν μόνον.

1610

τὸ γὰρ βάρος νὼ βασανιεῖ τῶν ῥημάτων.

1611

Διόνυσος

ἴτε δεῦρό νυν, εἴπερ γε δεῖ καὶ τοῦτό με

1612

ἀνδρῶν ποιητῶν τυροπωλῆσαι τέχνην.

1613

Χορός

ἐπίπονοί γʼ οἱ δεξιοί.

1614

τόδε γὰρ ἕτερον αὖ τέρας

1615

νεοχμόν, ἀτοπίας πλέων,

1616

ὃ τίς ἂν ἐπενόησεν ἄλλος;

1617

μὰ τὸν ἐγὼ μὲν οὐδʼ ἂν εἴ τις

1618

ἔλεγέ μοι τῶν ἐπιτυχόντων,

1619

ἐπιθόμην, ἀλλʼ ᾠόμην ἂν

1620

αὐτὸν αὐτὰ ληρεῖν.

1621

Διόνυσος

ἴθι δὴ παρίστασθον παρὰ τὼ πλάστιγγʼ,

1622

Αἰσχύλος καί Εὐριπίδης

ἰδού.

1623

Διόνυσος

καὶ λαβομένω τὸ ῥῆμʼ ἑκάτερος εἴπατον,

1624

καὶ μὴ μεθῆσθον, πρὶν ἂν ἐγὼ σφῷν κοκκύσω.

1625

Αἰσχύλος καὶ Εὐριπίδης

ἐχόμεθα.

1626

Διόνυσος

τοὔπος νῦν λέγετον ἐς τὸν σταθμόν.

1627

Εὐριπίδης

εἴθʼ ὤφελʼ Ἀργοῦς μὴ διαπτάσθαι σκάφος.

1628

Αἰσχύλος

Σπερχειὲ ποταμὲ βουνόμοι τʼ ἐπιστροφαί.

1629

Διόνυσος

κόκκυ, μέθεσθε· καὶ πολύ γε κατωτέρω

1630

χωρεῖ τὸ τοῦδε.

1631

Εὐριπίδης

καὶ τί ποτʼ ἐστὶ ταἴτιον;

1632

Διόνυσος

ὅτι εἰσέθηκε ποταμόν, ἐριοπωλικῶς

1633

ὑγρὸν ποιήσας τοὔπος ὥσπερ τἄρια,

1634

σὺ δʼ εἰσέθηκας τοὔπος ἐπτερωμένον.

1635

Εὐριπίδης

ἀλλʼ ἕτερον εἰπάτω τι κἀντιστησάτω.

1636

Διόνυσος

λάβεσθε τοίνυν αὖθις.

1637

Αἰσχύλος καί Εὐριπίδης

ἢν ἰδού.

1638

Διόνυσος

λέγε.

1639

Εὐριπίδης

οὐκ ἔστι Πειθοῦς ἱερὸν ἄλλο πλὴν λόγος.

1640

Αἰσχύλος

μόνος θεῶν γὰρ Θάνατος οὐ δώρων ἐρᾷ.

1641

Διόνυσος

μέθεσθε μέθεσθε· καὶ τὸ τοῦδέ γʼ αὖ ῥέπει·

1642

θάνατον γὰρ εἰσέθηκε βαρύτατον κακόν.

1643

Εὐριπίδης

ἐγὼ δὲ πειθώ γʼ ἔπος ἄριστʼ εἰρημένον.

1644

Διόνυσος

πειθὼ δὲ κοῦφόν ἐστι καὶ νοῦν οὐκ ἔχον.

1645

ἀλλʼ ἕτερον αὖ ζήτει τι τῶν βαρυστάθμων,

1646

ὅ τι σοι καθέλξει, καρτερόν τε καὶ μέγα.

1647

Εὐριπίδης

φέρε ποῦ τοιοῦτον δῆτά μοὐστί; ποῦ;

1648

Διόνυσος

φράσω·

1649

βέβληκʼ Ἀχιλλεὺς δύο κύβω καὶ τέτταρα.

1650

λέγοιτʼ ἄν, ὡς αὕτη ʼστὶ λοιπὴ σφῷν στάσις.

1651

Εὐριπίδης

σιδηροβριθές τʼ ἔλαβε δεξιᾷ ξύλον.

1652

Αἰσχύλος

ἐφʼ ἅρματος γὰρ ἅρμα καὶ νεκρῷ νεκρός.

1653

Διόνυσος

ἐξηπάτηκεν αὖ σὲ καὶ νῦν.

1654

Εὐριπίδης

τῷ τρόπῳ;

1655

Διόνυσος

δύʼ ἅρματʼ εἰσέθηκε καὶ νεκρὼ δύο,

1656

οὓς οὐκ ἂν ἄραιντʼ οὐδʼ ἑκατὸν Αἰγύπτιοι.

1657

Αἰσχύλος

καὶ μηκέτʼ ἔμοιγε κατʼ ἔπος, ἀλλʼ ἐς τὸν σταθμὸν

1658

αὐτὸς τὰ παιδίʼ ἡ γυνὴ Κηφισοφῶν

1659

ἐμβὰς καθήσθω, συλλαβὼν τὰ βιβλία·

1660

ἐγὼ δὲ δύʼ ἔπη τῶν ἐμῶν ἐρῶ μόνον.

1661

Διόνυσος

ἅνδρες φίλοι, κἀγὼ μὲν αὐτοὺς οὐ κρινῶ.

1662

οὐ γὰρ διʼ ἔχθρας οὐδετέρῳ γενήσομαι.

1663

τὸν μὲν γὰρ ἡγοῦμαι σοφὸν τῷ δʼ ἥδομαι.

1664

Πλούτων

οὐδὲν ἄρα πράξεις ὧνπερ ἦλθες οὕνεκα;

1665

Διόνυσος

ἐὰν δὲ κρίνω;

1666

Πλούτων

τὸν ἕτερον λαβὼν ἄπει,

1667

ὁπότερον ἂν κρίνῃς, ἵνʼ ἔλθῃς μὴ μάτην.

1668

Διόνυσος

εὐδαιμονοίης. φέρε πύθεσθέ μου ταδί.

1669

ἐγὼ κατῆλθον ἐπὶ ποιητήν. τοῦ χάριν;

1670

ἵνʼ ἡ πόλις σωθεῖσα τοὺς χοροὺς ἄγῃ.

1671

ὁπότερος οὖν ἂν τῇ πόλει παραινέσῃ

1672

μᾶλλόν τι χρηστόν, τοῦτον ἄξειν μοι δοκῶ.

1673

πρῶτον μὲν οὖν περὶ Ἀλκιβιάδου τίνʼ ἔχετον

1674

γνώμην ἑκάτερος; ἡ πόλις γὰρ δυστοκεῖ.

1675

Εὐριπίδης

ἔχει δὲ περὶ αὐτοῦ τίνα γνώμην;

1676

Διόνυσος

τίνα;

1677

ποθεῖ μέν, ἐχθαίρει δέ, βούλεται δʼ ἔχειν.

1678

ἀλλʼ ὅ τι νοεῖτον εἴπατον τούτου πέρι.

1679

Εὐριπίδης

μισῶ πολίτην, ὅστις ὠφελεῖν πάτραν

1680

βραδὺς πέφυκε μεγάλα δὲ βλάπτειν ταχύς,

1681

καὶ πόριμον αὑτῷ τῇ πόλει δʼ ἀμήχανον.

1682

Διόνυσος

εὖ γʼ ὦ Πόσειδον· σὺ δὲ τίνα γνώμην ἔχεις;

1683

Δις.

οὐ χρὴ λέοντος σκύμνον ἐν πόλει τρέφειν,

1684

μάλιστα μὲν λέοντα μὴ νʼ πόλει τρέφειν,

1685

ἢν δʼ ἐκτραφῇ τις, τοῖς τρόποις ὑπηρετεῖν.

1686

Διόνυσος

νὴ τὸν Δία τὸν σωτῆρα δυσκρίτως γʼ ἔχω·

1687

ὁ μὲν σοφῶς γὰρ εἶπεν, ὁ δʼ ἕτερος σαφῶς.

1688

ἀλλʼ ἔτι μίαν γνώμην ἑκάτερος εἴπατον

1689

περὶ τῆς πόλεως ἥντινʼ ἔχετον σωτηρίαν.

1690

Εὐριπίδης

εἴ τις πτερώσας Κλεόκριτον Κινησίᾳ,

1691

αἴροιεν αὖραι πελαγίαν ὑπὲρ πλάκα.

1692

Διόνυσος

γέλοιον ἂν φαίνοιτο· νοῦν δʼ ἔχει τίνα;

1693

Εὐριπίδης

εἰ ναυμαχοῖεν κᾆτʼ ἔχοντες ὀξίδας

1694

ῥαίνοιεν ἐς τὰ βλέφαρα τῶν ἐναντίων.

1695

ἐγὼ μὲν οἶδα καὶ θέλω φράζειν.

1696

Διόνυσος

λέγε.

1697

Εὐριπίδης

ὅταν τὰ νῦν ἄπιστα πίσθʼ ἡγώμεθα,

1698

τὰ δʼ ὄντα πίστʼ ἄπιστα.

1699

Διόνυσος

πῶς; οὐ μανθάνω.

1700

ἀμαθέστερόν πως εἰπὲ καὶ σαφέστερον.

1701

Εὐριπίδης

εἰ τῶν πολιτῶν οἷσι νῦν πιστεύομεν,

1702

τούτοις ἀπιστήσαιμεν, οἷς δʼ οὐ χρώμεθα,

1703

τούτοισι χρησαίμεσθʼ, ἴσως σωθεῖμεν ἄν.

1704

εἰ νῦν γε δυστυχοῦμεν ἐν τούτοισι, πῶς

1705

τἀναντίʼ ἂν πράττοντες οὐ σῳζοίμεθʼ ἄν;

1706

Διόνυσος

εὖ γʼ ὦ Παλάμηδες, ὦ σοφωτάτη φύσις.

1707

ταυτὶ πότερʼ αὐτὸς ηὗρες ἢ Κηφισοφῶν;

1708

Εὐριπίδης

ἐγὼ μόνος· τὰς δʼ ὀξίδας Κηφισοφῶν.

1709

τί δαὶ σύ; τί λέγεις;

1710

Αἰσχύλος

τὴν πόλιν νῦν μοι φράσον

1711

πρῶτον τίσι χρῆται· πότερα τοῖς χρηστοῖς;

1712

Διόνυσος

πόθεν;

1713

μισεῖ κάκιστα.

1714

Αἰσχύλος

τοῖς πονηροῖς δʼ ἥδεται;

1715

Διόνυσος

οὐ δῆτʼ ἐκείνη γʼ, ἀλλὰ χρῆται πρὸς βίαν.

1716

Αἰσχύλος

πῶς οὖν τις ἂν σώσειε τοιαύτην πόλιν,

1717

ᾗ μήτε χλαῖνα μήτε σισύρα συμφέρει;

1718

Διόνυσος

εὕρισκε νὴ Δίʼ, εἴπερ ἀναδύσει πάλιν.

1719

Αἰσχύλος

ἐκεῖ φράσαιμʼ ἄν· ἐνθαδὶ δʼ οὐ βούλομαι.

1720

Διόνυσος

μὴ δῆτα σύ γʼ, ἀλλʼ ἐνθένδʼ ἀνίει τἀγαθά.

1721

Αἰσχύλος

τὴν γῆν ὅταν νομίσωσι τὴν τῶν πολεμίων

1722

εἶναι σφετέραν, τὴν δὲ σφετέραν τῶν πολεμίων,

1723

πόρον δὲ τὰς ναῦς ἀπορίαν δὲ τὸν πόρον.

1724

Διόνυσος

εὖ, πλήν γʼ ὁ δικαστὴς αὐτὰ καταπίνει μόνος.

1725

Πλούτων

κρίνοις ἄν.

1726

Διόνυσος

αὕτη σφῷν κρίσις γενήσεται·

1727

αἱρήσομαι γὰρ ὅνπερ ἡ ψυχὴ θέλει.

1728

Εὐριπίδης

μεμνημένος νυν τῶν θεῶν οὓς ὤμοσας

1729

ἦ μὴν ἀπάξειν μʼ οἴκαδʼ, αἱροῦ τοὺς φίλους.

1730

Διόνυσος

ἡ γλῶττʼ ὀμώμοκʼ, Αἰσχύλον δʼ αἱρήσομαι.

1731

Εὐριπίδης

τί δέδρακας ὦ μιαρώτατʼ ἀνθρώπων;

1732

Διόνυσος

ἐγώ;

1733

ἔκρινα νικᾶν Αἰσχύλον. τιὴ γὰρ οὔ;

1734

Εὐριπίδης

αἴσχιστον ἔργον προσβλέπεις μʼ εἰργασμένος;

1735

Διόνυσος

τί δʼ αἰσχρόν, ἢν μὴ τοῖς θεωμένοις δοκῇ;

1736

Εὐριπίδης

ὦ σχέτλιε περιόψει με δὴ τεθνηκότα;

1737

Διόνυσος

τίς οἶδεν εἰ τὸ ζῆν μέν ἐστι κατθανεῖν,

1738

τὸ πνεῖν δὲ δειπνεῖν, τὸ δὲ καθεύδειν κῴδιον;

1739

Πλούτων

χωρεῖτε τοίνυν ὦ Διόνυσʼ εἴσω.

1740

Διόνυσος

τί δαί;

1741

Πλούτων

ἵνα ξενίσω ʼγʼὼ σφὼ πρὶν ἀποπλεῖν.

1742

Διόνυσος

εὖ λέγεις

1743

νὴ τὸν Δίʼ· οὐ γὰρ ἄχθομαι τῷ πράγματι.

1744

Χορός

μακάριός γʼ ἀνὴρ ἔχων

1745

ξύνεσιν ἠκριβωμένην.

1746

πάρα δὲ πολλοῖσιν μαθεῖν.

1747

ὅδε γὰρ εὖ φρονεῖν δοκήσας

1748

πάλιν ἄπεισιν οἴκαδʼ αὖ,

1749

ἐπʼ ἀγαθῶ μὲν τοῖς πολίταις,

1750

ἐπʼ ἀγαθῷ δὲ τοῖς ἑαυτοῦ

1751

ξυγγενέσι τε καὶ φίλοισι,

1752

διὰ τὸ συνετὸς εἶναι.

1753

χαρίεν οὖν μὴ Σωκράτει

1754

παρακαθήμενον λαλεῖν,

1755

ἀποβαλόντα μουσικὴν

1756

τά τε μέγιστα παραλιπόντα

1757

τῆς τραγῳδικῆς τέχνης.

1758

τὸ δʼ ἐπὶ σεμνοῖσιν λόγοισι

1759

καὶ σκαριφησμοῖσι λήρων

1760

διατριβὴν ἀργὸν ποιεῖσθαι,

1761

παραφρονοῦντος ἀνδρός.

1762

Πλούτων

ἄγε δὴ χαίρων Αἰσχύλε χώρει,

1763

καὶ σῷζε πόλιν τὴν ἡμετέραν

1764

γνώμαις ἀγαθαῖς καὶ παίδευσον

1765

τοὺς ἀνοήτους· πολλοὶ δʼ εἰσίν·

1766

καὶ δὸς τουτὶ Κλεοφῶντι φέρων

1767

καὶ τουτὶ τοῖσι πορισταῖς

1768

Μύρμηκί θʼ ὁμοῦ καὶ Νικομάχῳ,

1769

τόδε δʼ Ἀρχενόμῳ·

1770

καὶ φράζʼ αὐτοῖς ταχέως ἥκειν

1771

ὡς ἐμὲ δευρὶ καὶ μὴ μέλλειν·

1772

κἂν μὴ ταχέως ἥκωσιν, ἐγὼ

1773

νὴ τὸν Ἀπόλλω στίξας αὐτοὺς

1774

καὶ συμποδίσας

1775

μετʼ Ἀδειμάντου τοῦ Λευκολόφου

1776

κατὰ γῆς ταχέως ἀποπέμψω.

1777

Αἰσχύλος

ταῦτα ποιήσω· σὺ δὲ τὸν θᾶκον

1778

τὸν ἐμὸν παράδος Σοφοκλεῖ τηρεῖν

1779

καὶ διασῴζειν, ἢν ἄρʼ ἐγώ ποτε

1780

δεῦρʼ ἀφίκωμαι. τοῦτον γὰρ ἐγὼ

1781

σοφίᾳ κρίνω δεύτερον εἶναι.

1782

μέμνησο δʼ ὅπως ὁ πανοῦργος ἀνὴρ

1783

καὶ ψευδολόγος καὶ βωμολόχος

1784

μηδέποτʼ ἐς τὸν θᾶκον τὸν ἐμὸν

1785

μηδʼ ἄκων ἐγκαθεδεῖται.

1786

Πλούτων

φαίνετε τοίνυν ὑμεῖς τούτῳ

1787

λαμπάδας ἱεράς, χἄμα προπέμπετε

1788

τοῖσιν τούτου τοῦτον μέλεσιν

1789

καὶ μολπαῖσιν κελαδοῦντες.

1790

Χορός

πρῶτα μὲν εὐοδίαν ἀγαθὴν ἀπιόντι ποιητῇ

1791

ἐς φάος ὀρνυμένῳ δότε δαίμονες οἱ κατὰ γαίας,

1792

τῇ δὲ πόλει μεγάλων ἀγαθῶν ἀγαθὰς ἐπινοίας.

1793

πάγχυ γὰρ ἐκ μεγάλων ἀχέων παυσαίμεθʼ ἂν οὕτως

1794

ἀργαλέων τʼ ἐν ὅπλοις ξυνόδων. Κλεοφῶν δὲ μαχέσθω

1795

κἄλλος ὁ βουλόμενος τούτων πατρίοις ἐν ἀρούραις.

1796