Who was Aristophanes?

Aristophanes was the preeminent comic playwright of ancient Athens and the principal surviving representative of Old Comedy. Active during the late fifth and early fourth centuries BCE, he was celebrated for his savage political satire, elaborate theatrical fantasy, and mastery of comic verse. Ancient critics regarded him as the supreme master of Attic comedy, and Plato famously depicted him as a guest at the symposium in the dialogue bearing that name.

When and where did Aristophanes live?

Aristophanes was born around 446 BCE, almost certainly in Athens or its surrounding deme of Cydathenaeum, and died around 386 BCE. His entire productive career unfolded in Athens, spanning the catastrophic Peloponnesian War (431–404 BCE) and the turbulent years of Athenian recovery that followed. He competed at the two great dramatic festivals of Athens, the Lenaia and the City Dionysia, winning his first victory at the Lenaia around 425 BCE with the Acharnians.

What genre or literary tradition did Aristophanes work in?

Aristophanes worked in the genre of Old Comedy, the highly politicized and carnivalesque form of theatrical comedy performed at Athenian festivals in honor of Dionysus during the fifth century BCE. Old Comedy was characterized by a tripartite structure involving a fantastic premise, a choral parabasis in which the chorus addressed the audience directly on behalf of the poet, and broad farcical action incorporating obscenity, personal invective, and political commentary. His later plays, such as Wealth (388 BCE), show a transition toward the less personalized style that would develop into Middle Comedy.

What did Aristophanes write?

Aristophanes is credited in antiquity with composing approximately forty comedies, of which eleven survive intact—the only complete works of Old Comedy to have been preserved. The extant plays include the Acharnians (425 BCE), Knights (424 BCE), Clouds (423 BCE, revised ca. 418–416 BCE), Wasps (422 BCE), Peace (421 BCE), Birds (414 BCE), Lysistrata (411 BCE), Thesmophoriazusae (411 BCE), Frogs (405 BCE), Ecclesiazusae (ca. 391 BCE), and Wealth (388 BCE). His Frogs, which stages a contest between the tragedians Aeschylus and Euripides in the underworld, won first prize at the Lenaia in 405 BCE and was reportedly honored with the rare distinction of a second performance.

Who and what influenced Aristophanes?

Aristophanes inherited the traditions of early Attic comedy, likely drawing on the work of predecessors such as Magnes, Cratinus, and Crates, whom he mentions with respect in the Knights (424 BCE) and the Wasps (422 BCE). The tragedians Aeschylus and Euripides were constant reference points: he parodied Euripides extensively in plays including the Thesmophoriazusae and the Frogs, while championing the grander moral style of Aeschylus. The Socratic philosophical milieu, Athenian democratic politics, and the oratory of demagogues such as Cleon provided the immediate intellectual and political environment against which his comedy defined itself.

What shaped Aristophanes' life and career?

The Peloponnesian War (431–404 BCE), which devastated Attica and ultimately ended Athenian imperial power, was the single greatest shaping force on Aristophanes' career; his early masterworks—the Acharnians, Knights, Peace, and Lysistrata—are all direct responses to the war and the politics surrounding it. The Athenian demagogue Cleon pursued legal action against Aristophanes, apparently in response to the Babylonians (426 BCE), a now-lost play that satirized Athenian treatment of allied states, though Aristophanes continued his attacks on Cleon most viciously in the Knights of 424 BCE. The catastrophic defeat of Athens in 404 BCE and the brief oligarchic terror of the Thirty Tyrants fundamentally altered the political landscape in which his later, quieter comedies—the Ecclesiazusae and Wealth—were composed.

What is Aristophanes' legacy in Western literature?

Aristophanes stands as the founding father of literary political satire in the Western tradition, establishing the enduring convention that comedy may hold the powerful—politicians, intellectuals, and poets alike—to public ridicule. His works were carefully preserved and studied in the Hellenistic Alexandrian canon and exercised a direct influence on Roman comedy writers such as Plautus, as well as on later satirists from Ben Jonson to Molière. In the modern era his plays, particularly Lysistrata and the Birds, have been continuously revived and adapted as vehicles for antiwar protest and political commentary, confirming the vitality of his comic vision across more than two millennia.

What genre is Aristophanes' Clouds?

Aristophanes' Clouds is an example of Old Attic Comedy, the form of comic drama performed at state religious festivals in fifth-century BCE Athens. It belongs specifically to the tradition of politically and intellectually satirical comedy that flourished before the reforms associated with Middle and New Comedy. Like Aristophanes' other surviving works, it combines fantastical plotting with sharp social critique, personal lampoon, and choral performance.

When was Aristophanes' Clouds written?

Clouds was first performed at the City Dionysia festival in Athens in 423 BCE, where it placed third and last in the dramatic competition, a result Aristophanes considered deeply unjust. The version that survives is a partially revised second edition, which scholars believe Aristophanes reworked between approximately 420 and 417 BCE but never restaged. This revised text contains a parabasis in which the poet directly complains about the play's original poor reception.

What is Aristophanes' Clouds about?

Clouds follows Strepsiades, an Athenian farmer burdened with debts accumulated by his extravagant son Pheidippides, who schemes to enroll his son in Socrates' school, the Thinkery (Phrontisterion), to learn rhetorical tricks that will enable him to defeat his creditors in court. When Pheidippides proves unwilling, Strepsiades enrolls himself, but he is too old and dull-witted to master the sophistic arts. Eventually Pheidippides does attend, learns the amoral 'Unjust Argument,' and turns his new skills against his own father, culminating in Strepsiades burning down the Thinkery in rage and disillusionment.

What are the central themes of Aristophanes' Clouds?

The play's dominant themes include the dangers of sophistic education and the corruption of traditional Athenian values by intellectual fashion. Aristophanes satirises the displacement of reverence for the gods by speculative natural philosophy, dramatised through the replacement of Zeus with the Clouds as the true deities worshipped at the Thinkery. Generational conflict, the misuse of rhetoric to make the weaker argument appear the stronger, and the financial anxieties of the Athenian middle class are also central concerns of the comedy.

What is the structure and form of Aristophanes' Clouds?

Clouds follows the conventional five-part structure of Old Comedy: prologue, parodos (entrance of the Chorus), a series of agonistic scenes including a formal agon, the parabasis (a direct address to the audience by the Chorus), and episodes leading to the exodos. The Chorus represents the Cloud-goddesses, divine personifications of airy speculation and intellectual fashionability. The revised text's parabasis is particularly notable because in it the Chorus speaks on behalf of Aristophanes himself, denouncing the audience's failure to appreciate the play's original merits.

What was the political and historical context of Aristophanes' Clouds?

Clouds was performed in 423 BCE during the Peloponnesian War, at a moment of uneasy truce between Athens and Sparta following years of costly conflict. Athenian intellectual life was dominated by the Sophists, itinerant teachers who charged fees for instruction in rhetoric and argumentation, and by natural philosophers who explained the cosmos in materialist terms rather than mythological ones. Aristophanes' satire taps into widespread conservative anxiety that sophistic education was undermining civic piety, ancestral custom, and social hierarchy in Athens.

What are the defining literary features and style of Aristophanes' Clouds?

The play is distinguished by its sustained intellectual parody, particularly its caricature of Socratic and pre-Socratic philosophical methods through absurdist comic exaggeration. Aristophanes employs a formal agon between the Just Argument and the Unjust Argument (Dikaios Logos and Adikos Logos), a debate that functions as an allegorical set-piece on education and morality. The language oscillates between high comic diction, technical philosophical vocabulary used for comic effect, earthy obscenity, and lyrical choral passages, exemplifying the tonal range characteristic of Old Comedy.

What did Aristophanes' Clouds contribute to literary tradition?

Clouds established one of Western literature's most enduring archetypes: the unworldly, head-in-the-clouds philosopher whose abstract speculations render him useless or dangerous in practical life. It is the earliest surviving extended literary treatment of Socrates, and its portrait of him as a fee-charging sophist and natural philosopher who taught students to cheat directly influenced subsequent perceptions of the historical Socrates. Plato explicitly identified Clouds as a source of the popular prejudice against Socrates that contributed to his trial and execution in 399 BCE, as stated in the Apology (18b–19c).

How has Aristophanes' Clouds influenced later literature and culture?

The play's satirical portrait of the philosopher as comic buffoon recurs throughout European literature, from Lucian's dialogues in the second century CE to Ben Jonson's The Alchemist (1610) and beyond. The term 'Thinkery' or its equivalents have been adopted in numerous languages as shorthand for pretentious academic institutions. In modern scholarship and popular culture, Clouds remains the primary ancient comic document for the reception of Socrates and sophistic philosophy, shaping debates from the Renaissance to the present day about the relationship between intellectual inquiry and moral responsibility.

Who are the key figures in Aristophanes' Clouds?

The protagonist Strepsiades is a bumbling Athenian farmer whose name ironically means 'the Twister,' reflecting his desire to twist out of debt through clever argument. Socrates appears as the play's chief antagonist, depicted as the head of the Thinkery, a teacher of sophistry and natural science who rejects the traditional Olympian gods. Pheidippides, Strepsiades' aristocratic son, and the allegorical characters Just Argument and Unjust Argument are also central, with the latter pair embodying the conflict between traditional moral education and amoral rhetorical cleverness.

0:00

Clouds

Aristophanes

Στρεψιάδης

ἰοὺ ἰού·

ὦ Ζεῦ βασιλεῦ τὸ χρῆμα τῶν νυκτῶν ὅσον·

ἀπέραντον. οὐδέποθʼ ἡμέρα γενήσεται;

καὶ μὴν πάλαι γʼ ἀλεκτρυόνος ἤκουσʼ ἐγώ·

οἱ δʼ οἰκέται ῥέγκουσιν· ἀλλʼ οὐκ ἂν πρὸ τοῦ.

ἀπόλοιο δῆτʼ ὦ πόλεμε πολλῶν οὕνεκα,

ὅτʼ οὐδὲ κολάσʼ ἔξεστί μοι τοὺς οἰκέτας.

ἀλλʼ οὐδʼ ὁ χρηστὸς οὑτοσὶ νεανίας

ἐγείρεται τῆς νυκτός, ἀλλὰ πέρδεται

ἐν πέντε σισύραις ἐγκεκορδυλημένος.

ἀλλʼ εἰ δοκεῖ ῥέγκωμεν ἐγκεκαλυμμένοι.

ἀλλʼ οὐ δύναμαι δείλαιος εὕδειν δακνόμενος

ὑπὸ τῆς δαπάνης καὶ τῆς φάτνης καὶ τῶν χρεῶν

διὰ τουτονὶ τὸν υἱόν. ὁ δὲ κόμην ἔχων

ἱππάζεταί τε καὶ ξυνωρικεύεται

ὀνειροπολεῖ θʼ ἵππους· ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι

ὁρῶν ἄγουσαν τὴν σελήνην εἰκάδας·

οἱ γὰρ τόκοι χωροῦσιν. ἅπτε παῖ λύχνον,

κἄκφερε τὸ γραμματεῖον, ἵνʼ ἀναγνῶ λαβὼν

ὁπόσοις ὀφείλω καὶ λογίσωμαι τοὺς τόκους.

φέρʼ ἴδω τί ὀφείλω; δώδεκα μνᾶς Πασίᾳ.

τοῦ δώδεκα μνᾶς Πασίᾳ; τί ἐχρησάμην;

ὅτʼ ἐπριάμην τὸν κοππατίαν. οἴμοι τάλας,

εἴθʼ ἐξεκόπην πρότερον τὸν ὀφθαλμὸν λίθῳ.

Φειδιππίδης

Φίλων ἀδικεῖς· ἔλαυνε τὸν σαυτοῦ δρόμον.

Στρεψιάδης

τοῦτʼ ἔστι τουτὶ τὸ κακὸν ὅ μʼ ἀπολώλεκεν·

ὀνειροπολεῖ γὰρ καὶ καθεύδων ἱππικήν.

Φειδιππίδης

πόσους δρόμους ἐλᾷ τὰ πολεμιστήρια;

Στρεψιάδης

ἐμὲ μὲν σὺ πολλοὺς τὸν πατέρʼ ἐλαύνεις δρόμους.

ἀτὰρ τί χρέος ἔβα με μετὰ τὸν Πασίαν;

τρεῖς μναῖ διφρίσκου καὶ τροχοῖν Ἀμυνίᾳ.

Φειδιππίδης

ἄπαγε τὸν ἵππον ἐξαλίσας οἴκαδε.

Στρεψιάδης

ἀλλʼ ὦ μέλʼ ἐξήλικας ἐμέ γʼ ἐκ τῶν ἐμῶν,

ὅτε καὶ δίκας ὤφληκα χἄτεροι τόκου

ἐνεχυράσεσθαί φασιν.

Φειδιππίδης

ἐτεὸν ὦ πάτερ

τί δυσκολαίνεις καὶ στρέφει τὴν νύχθʼ ὅλην;

Στρεψιάδης

δάκνει μὲ δήμαρχός τις ἐκ τῶν στρωμάτων.

Φειδιππίδης

ἔασον ὦ δαιμόνιε καταδαρθεῖν τί με.

Στρεψιάδης

σὺ δʼ οὖν κάθευδε· τὰ δὲ χρέα ταῦτʼ ἴσθʼ ὅτι

ἐς τὴν κεφαλὴν ἅπαντα τὴν σὴν τρέψεται. φεῦ.

εἴθʼ ὤφελʼ ἡ προμνήστριʼ ἀπολέσθαι κακῶς,

ἥτις με γῆμʼ ἐπῆρε τὴν σὴν μητέρα·

ἐμοὶ γὰρ ἦν ἄγροικος ἥδιστος βίος

εὐρωτιῶν, ἀκόρητος, εἰκῇ κείμενος,

βρύων μελίτταις καὶ προβάτοις καὶ στεμφύλοις.

ἔπειτʼ ἔγημα Μεγακλέους τοῦ Μεγακλέους

ἀδελφιδῆν ἄγροικος ὢν ἐξ ἄστεως,

σεμνὴν τρυφῶσαν ἐγκεκοισυρωμένην.

ταύτην ὅτʼ ἐγάμουν, συγκατεκλινόμην ἐγὼ

ὄζων τρυγὸς τρασιᾶς ἐρίων περιουσίας,

ἡ δʼ αὖ μύρου κρόκου καταγλωττισμάτων,

δαπάνης λαφυγμοῦ Κωλιάδος Γενετυλλίδος.

οὐ μὴν ἐρῶ γʼ ὡς ἀργὸς ἦν, ἀλλʼ ἐσπάθα.

ἐγὼ δʼ ἂν αὐτῇ θοἰμάτιον δεικνὺς τοδὶ

πρόφασιν ἔφασκον, ὦ γύναι λίαν σπαθᾷς.

Θεράπων

ἔλαιον ἡμῖν οὐκ ἔνεστʼ ἐν τῷ λύχνῳ.

Στρεψιάδης

οἴμοι· τί γάρ μοι τὸν πότην ἧπτες λύχνον;

δεῦρʼ ἔλθʼ ἵνα κλάῃς.

Θεράπων

διὰ τί δῆτα κλαύσομαι;

Στρεψιάδης

ὅτι τῶν παχειῶν ἐνετίθεις θρυαλλίδων.

μετὰ ταῦθʼ, ὅπως νῷν ἐγένεθʼ υἱὸς οὑτοσί,

ἐμοί τε δὴ καὶ τῇ γυναικὶ τἀγαθῇ,

περὶ τοὐνόματος δὴ ʼντεῦθεν ἐλοιδορούμεθα·

ἡ μὲν γὰρ ἵππον προσετίθει πρὸς τοὔνομα,

Ξάνθιππον ἤ Χαριππον ἢ Καλλιππίδην,

ἐγὼ δὲ τοῦ πάππου ʼτιθέμην Φειδωνίδην.

τέως μὲν οὖν ἐκρινόμεθʼ· εἶτα τῷ χρόνῳ

κοινῇ ξυνέβημεν κἀθέμεθα Φειδιππίδην.

τοῦτον τὸν υἱὸν λαμβάνουσʼ ἐκορίζετο,

‘ὅταν σὺ μέγας ὢν ἅρμʼ ἐλαύνῃς πρὸς πόλιν,

ὥσπερ Μεγακλέης, ξυστίδʼ ἔχων.’ ἐγὼ δʼ ἔφην,

‘ὅταν μὲν οὖν τὰς αἶγας ἐκ τοῦ φελλέως,

ὥσπερ ὁ πατήρ σου, διφθέραν ἐνημμένος.’

ἀλλʼ οὐκ ἐπίθετο τοῖς ἐμοῖς οὐδὲν λόγοις,

ἀλλʼ ἵππερόν μου κατέχεεν τῶν χρημάτων.

νῦν οὖν ὅλην τὴν νύκτα φροντίζων ὁδοῦ

μίαν ηὗρον ἀτραπὸν δαιμονίως ὑπερφυᾶ,

ἣν ἢν ἀναπείσω τουτονί, σωθήσομαι.

ἀλλʼ ἐξεγεῖραι πρῶτον αὐτὸν βούλομαι.

πῶς δῆτʼ ἂν ἥδιστʼ αὐτὸν ἐπεγείραιμι; πῶς;

Φειδιππίδη Φειδιππίδιον.

Φειδιππίδης

τί ὦ πάτερ;

Στρεψιάδης

κύσον με καὶ τὴν χεῖρα δὸς τὴν δεξιάν.

Φειδιππίδης

ἰδού. τί ἔστιν;

Στρεψιάδης

εἰπέ μοι, φιλεῖς ἐμέ;

Φειδιππίδης

νὴ τὸν Ποσειδῶ τουτονὶ τὸν ἵππιον.

Στρεψιάδης

μὴ ʼμοί γε τοῦτον μηδαμῶς τὸν ἵππιον·

οὗτος γὰρ ὁ θεὸς αἴτιός μοι τῶν κακῶν.

ἀλλʼ εἴπερ ἐκ τῆς καρδίας μʼ ὄντως φιλεῖς,

ὦ παῖ πιθοῦ.

Φειδιππίδης

τί οὖν πίθωμαι δῆτά σοι;

Στρεψιάδης

ἔκστρεψον ὡς τάχιστα τοὺς σαυτοῦ τρόπους,

καὶ μάνθανʼ ἐλθὼν ἃν ἐγὼ παραινέσω.

Φειδιππίδης

λέγε δή, τί κελεύεις;

Στρεψιάδης

καί τι πείσει;

Φειδιππίδης

πείσομαι

νὴ τὸν Διόνυσον.

Στρεψιάδης

δεῦρό νυν ἀπόβλεπε.

ὁρᾷς τὸ θύριον τοῦτο καὶ τᾠκίδιον;

100

Φειδιππίδης

ὁρῶ. τί οὖν τοῦτʼ ἐστὶν ἐτεὸν ὦ πάτερ;

101

Στρεψιάδης

ψυχῶν σοφῶν τοῦτʼ ἐστὶ φροντιστήριον.

102

ἐνταῦθʼ ἐνοικοῦσʼ ἄνδρες, οἳ τὸν οὐρανὸν

103

λέγοντες ἀναπείθουσιν ὡς ἔστιν πνιγεύς,

104

κἄστιν περὶ ἡμᾶς οὗτος, ἡμεῖς δʼ ἄνθρακες.

105

οὗτοι διδάσκουσʼ, ἀργύριον ἤν τις διδῷ,

106

λέγοντα νικᾶν καὶ δίκαια κἄδικα.

107

Φειδιππίδης

εἰσὶν δὲ τίνες;

108

Στρεψιάδης

οὐκ οἶδʼ ἀκριβῶς τοὔνομα·

109

μεριμνοφροντισταὶ καλοί τε κἀγαθοί.

110

Φειδιππίδης

αἰβοῖ πονηροί γʼ, οἶδα. τοὺς ἀλαζόνας

111

τοὺς ὠχριῶντας τοὺς ἀνυποδήτους λέγεις,

112

ὧν ὁ κακοδαίμων Σωκράτης καὶ Χαιρεφῶν.

113

Στρεψιάδης

ἢ ἢ σιώπα· μηδὲν εἴπῃς νήπιον.

114

ἀλλʼ εἴ τι κήδει τῶν πατρῴων ἀλφίτων,

115

τούτων γενοῦ μοι σχασάμενος τὴν ἱππικήν.

116

Φειδιππίδης

οὐκ ἂν μὰ τὸν Διόνυσον, εἰ δοίης γέ μοι

117

τοὺς φασιανοὺς οὓς τρέφει Λεωγόρας.

118

Στρεψιάδης

ἴθʼ ἀντιβολῶ σʼ ὦ φίλτατʼ ἀνθρώπων ἐμοὶ

119

ἐλθὼν διδάσκου.

120

Φειδιππίδης

καὶ τί σοι μαθήσομαι;

121

Στρεψιάδης

εἶναι παρʼ αὐτοῖς φασιν ἄμφω τὼ λόγω,

122

τὸν κρείττονʼ, ὅστις ἐστί, καὶ τὸν ἥττονα.

123

τούτοιν τὸν ἕτερον τοῖν λόγοιν, τὸν ἥττονα,

124

νικᾶν λέγοντά φασι τἀδικώτερα.

125

ἢν οὖν μάθῃς μοι τὸν ἄδικον τοῦτον λόγον,

126

ἃ νῦν ὀφείλω διὰ σέ, τούτων τῶν χρεῶν

127

οὐκ ἂν ἀποδοίην οὐδʼ ἂν ὀβολὸν οὐδενί.

128

Φειδιππίδης

οὐκ ἂν πιθοίμην· οὐ γὰρ ἂν τλαίην ἰδεῖν

129

τοὺς ἱππέας τὸ χρῶμα διακεκναισμένος.

130

Στρεψιάδης

οὐκ ἄρα μὰ τὴν Δήμητρα τῶν γʼ ἐμῶν ἔδει,

131

οὔτʼ αὐτὸς οὔθʼ ὁ ζύγιος οὔθʼ ὁ σαμφόρας·

132

ἀλλʼ ἐξελῶ σʼ ἐς κόρακας ἐκ τῆς οἰκίας.

133

Φειδιππίδης

ἀλλʼ οὐ περιόψεταί μʼ ὁ θεῖος Μεγακλέης

134

ἄνιππον. ἀλλʼ εἴσειμι, σοῦ δʼ οὐ φροντιῶ.

135

Στρεψιάδης

ἀλλʼ οὐδʼ ἐγὼ μέντοι πεσών γε κείσομαι,

136

ἀλλʼ εὐξάμενος τοῖσιν θεοῖς διδάξομαι

137

αὐτὸς βαδίζων ἐς τὸ φροντιστήριον.

138

πῶς οὖν γέρων ὢν κἀπιλήσμων καὶ βραδὺς

139

λόγων ἀκριβῶν σχινδαλάμους μαθήσομαι;

140

ἰτητέον. τί ταῦτʼ ἔχων στραγγεύομαι,

141

ἀλλʼ οὐχὶ κόπτω τὴν θύραν; παῖ παιδίον.

142

Μαθητής

βάλλʼ ἐς κόρακας· τίς ἐσθʼ ὁ κόψας τὴν θύραν;

143

Στρεψιάδης

Φείδωνος υἱὸς Στρεψιάδης Κικυννόθεν.

144

Μαθητής

ἀμαθής γε νὴ Δίʼ ὅστις οὑτωσὶ σφόδρα

145

ἀπεριμερίμνως τὴν θύραν λελάκτικας

146

καὶ φροντίδʼ ἐξήμβλωκας ἐξηυρημένην.

147

Στρεψιάδης

σύγγνωθί μοι· τηλοῦ γὰρ οἰκῶ τῶν ἀγρῶν.

148

ἀλλʼ εἰπέ μοι τὸ πρᾶγμα τοὐξημβλωμένον.

149

Μαθητής

ἀλλʼ οὐ θέμις πλὴν τοῖς μαθηταῖσιν λέγειν.

150

Στρεψιάδης

λέγε νυν ἐμοὶ θαρρῶν· ἐγὼ γὰρ οὑτοσὶ

151

ἥκω μαθητὴς ἐς τὸ φροντιστήριον.

152

Μαθητής

λέξω. νομίσαι δὲ ταῦτα χρὴ μυστήρια.

153

ἀνήρετʼ ἄρτι Χαιρεφῶντα Σωκράτης

154

ψύλλαν ὁπόσους ἅλλοιτο τοὺς αὑτῆς πόδας·

155

δακοῦσα γὰρ τοῦ Χαιρεφῶντος τὴν ὀφρῦν

156

ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τὴν Σωκράτους ἀφήλατο.

157

Στρεψιάδης

πῶς δῆτα διεμέτρησε;

158

Μαθητής

δεξιώτατα.

159

κηρὸν διατήξας, εἶτα τὴν ψύλλαν λαβὼν

160

ἐνέβαψεν ἐς τὸν κηρὸν αὐτῆς τὼ πόδε,

161

κᾆτα ψυχείσῃ περιέφυσαν Περσικαί.

162

ταύτας ὑπολύσας ἀνεμέτρει τὸ χωρίον.

163

Στρεψιάδης

ὦ Ζεῦ βασιλεῦ τῆς λεπτότητος τῶν φρενῶν.

164

Μαθητής

τί δῆτʼ ἂν ἕτερον εἰ πύθοιο Σωκράτους

165

φρόντισμα;

166

Στρεψιάδης

ποῖον; ἀντιβολῶ κάτειπέ μοι.

167

Μαθητής

ἀνήρετʼ αὐτὸν Χαιρεφῶν ὁ Σφήττιος

168

ὁπότερα τὴν γνώμην ἔχοι, τὰς ἐμπίδας

169

κατὰ τὸ στόμʼ ᾄδειν ἢ κατὰ τοὐρροπύγιον.

170

Στρεψιάδης

τί δῆτʼ ἐκεῖνος εἶπε περὶ τῆς ἐμπίδος;

171

Μαθητής

ἔφασκεν εἶναι τοὔντερον τῆς ἐμπίδος

172

στενόν· διὰ λεπτοῦ δʼ ὄντος αὐτοῦ τὴν πνοὴν

173

βίᾳ βαδίζειν εὐθὺ τοὐρροπυγίου·

174

ἔπειτα κοῖλον πρὸς στενῷ προσκείμενον

175

τὸν πρωκτὸν ἠχεῖν ὑπὸ βίας τοῦ πνεύματος.

176

Στρεψιάδης

σάλπιγξ ὁ πρωκτός ἐστιν ἄρα τῶν ἐμπίδων.

177

ὦ τρισμακάριος τοῦ διεντερεύματος.

178

ἦ ῥᾳδίως φεύγων ἂν ἀποφύγοι δίκην

179

ὅστις δίοιδε τοὔντερον τῆς ἐμπίδος.

180

Μαθητής

πρώην δέ γε γνώμην μεγάλην ἀφῃρέθη

181

ὑπʼ ἀσκαλαβώτου.

182

Στρεψιάδης

τίνα τρόπον; κάτειπέ μοι.

183

Μαθητής

ζητοῦντος αὐτοῦ τῆς σελήνης τὰς ὁδοὺς

184

καὶ τὰς περιφορὰς εἶτʼ ἄνω κεχηνότος

185

ἀπὸ τῆς ὀροφῆς νύκτωρ γαλεώτης κατέχεσεν.

186

Στρεψιάδης

ἥσθην γαλεώτῃ καταχέσαντι Σωκράτους.

187

Μαθητής

ἐχθὲς δέ γʼ ἡμῖν δεῖπνον οὐκ ἦν ἑσπέρας.

188

Στρεψιάδης

εἶεν· τί οὖν πρὸς τἄλφιτʼ ἐπαλαμήσατο;

189

Μαθητής

κατὰ τῆς τραπέζης καταπάσας λεπτὴν τέφραν

190

κάμψας ὀβελίσκον εἶτα διαβήτην λαβὼν

191

ἐκ τῆς παλαίστρας θοἰμάτιον ὑφείλετο.

192

Στρεψιάδης

τί δῆτʼ ἐκεῖνον τὸν Θαλῆν θαυμάζομεν;

193

ἄνοιγʼ ἄνοιγʼ ἀνύσας τὸ φροντιστήριον,

194

καὶ δεῖξον ὡς τάχιστά μοι τὸν Σωκράτη.

195

μαθητιῶ γάρ· ἀλλʼ ἄνοιγε τὴν θύραν.

196

ὦ Ἡράκλεις ταυτὶ ποδαπὰ τὰ θηρία;

197

Μαθητής

τί ἐθαύμασας; τῷ σοι δοκοῦσιν εἰκέναι;

198

Στρεψιάδης

τοῖς ἐκ Πύλου ληφθεῖσι τοῖς Λακωνικοῖς.

199

ἀτὰρ τί ποτʼ ἐς τὴν γῆν βλέπουσιν οὑτοιί;

200

Μαθητής

ζητοῦσιν οὗτοι τὰ κατὰ γῆς.

201

Στρεψιάδης

βολβοὺς ἄρα

202

ζητοῦσι. μή νυν τουτογὶ φροντίζετε·

203

ἐγὼ γὰρ οἶδʼ ἵνʼ εἰσὶ μεγάλοι καὶ καλοί.

204

τί γὰρ οἵδε δρῶσιν οἱ σφόδρʼ ἐγκεκυφότες;

205

Μαθητής

οὗτοι δʼ ἐρεβοδιφῶσιν ὑπὸ τὸν Τάρταρον.

206

Στρεψιάδης

τί δῆθʼ ὁ πρωκτὸς ἐς τὸν οὐρανὸν βλέπει;

207

Μαθητής

αὐτὸς καθʼ αὑτὸν ἀστρονομεῖν διδάσκεται.

208

ἀλλʼ εἴσιθʼ, ἵνα μὴ ʼκεῖνος ὑμῖν ἐπιτύχῃ.

209

Στρεψιάδης

μήπω γε μήπω γʼ· ἀλλʼ ἐπιμεινάντων, ἵνα

210

αὐτοῖσι κοινώσω τι πραγμάτιον ἐμόν.

211

Μαθητής

ἀλλʼ οὐχ οἷόν τʼ αὐτοῖσι πρὸς τὸν ἀέρα

212

ἔξω διατρίβειν πολὺν ἄγαν ἐστὶν χρόνον.

213

Στρεψιάδης

πρὸς τῶν θεῶν τί γὰρ τάδʼ ἐστίν; εἰπέ μοι.

214

Μαθητής

ἀστρονομία μὲν αὑτηί.

215

Στρεψιάδης

τουτὶ δὲ τί;

216

Μαθητής

γεωμετρία.

217

Στρεψιάδης

τοῦτʼ οὖν τί ἐστι χρήσιμον;

218

Μαθητής

γῆν ἀναμετρῆσαι.

219

Στρεψιάδης

πότερα τὴν κληρουχικήν;

220

Μαθητής

οὔκ, ἀλλὰ τὴν σύμπασαν.

221

Στρεψιάδης

ἀστεῖον λέγεις.

222

τὸ γὰρ σόφισμα δημοτικὸν καὶ χρήσιμον.

223

Μαθητής

αὕτη δέ σοι γῆς περίοδος πάσης. ὁρᾷς;

224

αἵδε μὲν Ἀθῆναι.

225

Στρεψιάδης

τί σὺ λέγεις; οὐ πείθομαι,

226

ἐπεὶ δικαστὰς οὐχ ὁρῶ καθημένους.

227

Μαθητής

ὡς τοῦτʼ ἀληθῶς Ἀττικὸν τὸ χωρίον.

228

Στρεψιάδης

καὶ ποῦ Κικυννῆς εἰσὶν οὑμοὶ δημόται;

229

Μαθητής

ἐνταῦθʼ ἔνεισιν. ἡ δέ γʼ Εὔβοἰ, ὡς ὁρᾷς,

230

ἡδὶ παρατέταται μακρὰ πόρρω πάνυ.

231

Στρεψιάδης

οἶδʼ· ὑπὸ γὰρ ἡμῶν παρετάθη καὶ Περικλέους.

232

ἀλλʼ ἡ Λακεδαίμων ποῦ ʼσθʼ;

233

Μαθητής

ὅπου ʼστίν; αὑτηί.

234

Στρεψιάδης

ὡς ἐγγὺς ἡμῶν. τοῦτο πάνυ φροντίζετε,

235

ταύτην ἀφʼ ἡμῶν ἀπαγαγεῖν πόρρω πάνυ.

236

Μαθητής

ἀλλʼ οὐχ οἷόν τε.

237

Στρεψιάδης

νὴ Δίʼ οἰμώξεσθʼ ἄρα.

238

φέρε τίς γὰρ οὗτος οὑπὶ τῆς κρεμάθρας ἀνήρ;

239

Μαθητής

αὐτός.

240

Στρεψιάδης

τίς αὐτός;

241

Μαθητής

Σωκράτης.

242

Στρεψιάδης

ὦ Σώκρατες.

243

ἴθʼ οὗτος, ἀναβόησον αὐτόν μοι μέγα.

244

Μαθητής

αὐτὸς μὲν οὖν σὺ κάλεσον· οὐ γάρ μοι σχολή.

245

Στρεψιάδης

ὦ Σώκρατες,

246

ὦ Σωκρατίδιον.

247

Σωκράτης

τί με καλεῖς ὦφήμερε;

248

Στρεψιάδης

πρῶτον μὲν ὅ τι δρᾷς ἀντιβολῶ κάτειπέ μοι.

249

Σωκράτης

ἀεροβατῶ καὶ περιφρονῶ τὸν ἥλιον.

250

Στρεψιάδης

ἔπειτʼ ἀπὸ ταρροῦ τοὺς θεοὺς ὑπερφρονεῖς,

251

ἀλλʼ οὐκ ἀπὸ τῆς γῆς, εἴπερ;

252

Σωκράτης

οὐ γὰρ ἄν ποτε

253

ἐξηῦρον ὀρθῶς τὰ μετέωρα πράγματα,

254

εἰ μὴ κρεμάσας τὸ νόημα καὶ τὴν φροντίδα

255

λεπτὴν καταμείξας ἐς τὸν ὅμοιον ἀέρα.

256

εἰ δʼ ὢν χαμαὶ τἄνω κάτωθεν ἐσκόπουν,

257

οὐκ ἄν ποθʼ ηὗρον· οὐ γὰρ ἀλλʼ ἡ γῆ βίᾳ

258

ἕλκει πρὸς αὑτὴν τὴν ἰκμάδα τῆς φροντίδος.

259

πάσχει δὲ ταὐτὸ τοῦτο καὶ τὰ κάρδαμα.

260

Στρεψιάδης

τί φῄς;

261

ἡ φροντὶς ἕλκει τὴν ἰκμάδʼ ἐς τὰ κάρδαμα;

262

ἴθι νυν κατάβηθʼ ὦ Σωκρατίδιον ὡς ἐμέ,

263

ἵνα με διδάξῃς ὧνπερ οὕνεκʼ ἐλήλυθα.

264

Σωκράτης

ἦλθες δὲ κατὰ τί;

265

Στρεψιάδης

βουλόμενος μαθεῖν λέγειν.

266

ὑπὸ γὰρ τόκων χρήστων τε δυσκολωτάτων

267

ἄγομαι φέρομαι, τὰ χρήματʼ ἐνεχυράζομαι.

268

Σωκράτης

πόθεν δʼ ὑπόχρεως σαυτὸν ἔλαθες γενόμενος;

269

Στρεψιάδης

νόσος μʼ ἐπέτριψεν ἱππικὴ δεινὴ φαγεῖν.

270

ἀλλά με δίδαξον τὸν ἕτερον τοῖν σοῖν λόγοιν,

271

τὸν μηδὲν ἀποδιδόντα. μισθὸν δʼ ὅντινʼ ἂν

272

πράττῃ μʼ ὀμοῦμαί σοι καταθήσειν τοὺς θεούς.

273

Σωκράτης

ποίους θεοὺς ὀμεῖ σύ; πρῶτον γὰρ θεοὶ

274

ἡμῖν νόμισμʼ οὐκ ἔστι.

275

Στρεψιάδης

τῷ γὰρ ὄμνυτʼ; ἢ

276

σιδαρέοισιν ὥσπερ ἐν Βυζαντίῳ;

277

Σωκράτης

βούλει τὰ θεῖα πράγματʼ εἰδέναι σαφῶς

278

ἅττʼ ἐστὶν ὀρθῶς;

279

Στρεψιάδης

νὴ Δίʼ εἴπερ ἔστι γε.

280

Σωκράτης

καὶ ξυγγενέσθαι ταῖς Νεφέλαισιν ἐς λόγους,

281

ταῖς ἡμετέραισι δαίμοσιν;

282

Στρεψιάδης

μάλιστά γε.

283

Σωκράτης

κάθιζε τοίνυν ἐπὶ τὸν ἱερὸν σκίμποδα.

284

Στρεψιάδης

ἰδοὺ κάθημαι.

285

Σωκράτης

τουτονὶ τοίνυν λαβὲ

286

τὸν στέφανον.

287

Στρεψιάδης

ἐπὶ τί στέφανον; οἴμοι Σώκρατες

288

ὥσπερ με τὸν Ἀθάμανθʼ ὅπως μὴ θύσετε.

289

Σωκράτης

οὔκ, ἀλλὰ ταῦτα πάντα τοὺς τελουμένους

290

ἡμεῖς ποιοῦμεν.

291

Στρεψιάδης

εἶτα δὴ τί κερδανῶ;

292

Σωκράτης

λέγειν γενήσει τρῖμμα κρόταλον παιπάλη.

293

ἀλλʼ ἔχʼ ἀτρεμί.

294

Στρεψιάδης

μὰ τὸν Δίʼ οὐ ψεύσει γέ με·

295

καταπαττόμενος γὰρ παιπάλη γενήσομαι.

296

Σωκράτης

εὐφημεῖν χρὴ τὸν πρεσβύτην καὶ τῆς εὐχῆς ἐπακούειν.

297

ὦ δέσποτʼ ἄναξ ἀμέτρητʼ Ἀήρ, ὃς ἔχεις τὴν γῆν μετέωρον,

298

λαμπρός τʼ Αἰθὴρ σεμναί τε θεαὶ Νεφέλαι βροντησικέραυνοι,

299

ἄρθητε φάνητʼ ὦ δέσποιναι τῷ φροντιστῇ μετέωροι.

300

Στρεψιάδης

μήπω μήπω γε πρὶν ἂν τουτὶ πτύξωμαι, μὴ καταβρεχθῶ.

301

τὸ δὲ μηδὲ κυνῆν οἴκοθεν ἐλθεῖν ἐμὲ τὸν κακοδαίμονʼ ἔχοντα.

302

Σωκράτης

ἔλθετε δῆτʼ ὦ πολυτίμητοι Νεφέλαι τῷδʼ εἰς ἐπίδειξιν·

303

εἴτʼ ἐπʼ Ὀλύμπου κορυφαῖς ἱεραῖς χιονοβλήτοισι κάθησθε,

304

εἴτʼ Ὠκεανοῦ πατρὸς ἐν κήποις ἱερὸν χορὸν ἵστατε Νύμφαις,

305

εἴτʼ ἄρα Νείλου προχοαῖς ὑδάτων χρυσέαις ἀρύτεσθε πρόχοισιν,

306

ἢ Μαιῶτιν λίμνην ἔχετʼ ἢ σκόπελον νιφόεντα Μίμαντος·

307

ὑπακούσατε δεξάμεναι θυσίαν καὶ τοῖς ἱεροῖσι χαρεῖσαι.

308

Χορός

ἀέναοι Νεφέλαι

309

ἀρθῶμεν φανεραὶ δροσερὰν φύσιν εὐάγητον,

310

πατρὸς ἀπʼ Ὠκεανοῦ βαρυαχέος

311

ὑψηλῶν ὀρέων κορυφὰς ἐπὶ

312

δενδροκόμους, ἵνα

313

τηλεφανεῖς σκοπιὰς ἀφορώμεθα,

314

καρπούς τʼ ἀρδομέναν ἱερὰν χθόνα,

315

καὶ ποταμῶν ζαθέων κελαδήματα,

316

καὶ πόντον κελάδοντα βαρύβρομον·

317

ὄμμα γὰρ αἰθέρος ἀκάματον σελαγεῖται

318

μαρμαρέαις ἐν αὐγαῖς.

319

ἀλλʼ ἀποσεισάμεναι νέφος ὄμβριον

320

ἀθανάτας ἰδέας ἐπιδώμεθα

321

τηλεσκόπῳ ὄμματι γαῖαν.

322

Σωκράτης

ὦ μέγα σεμναὶ Νεφέλαι φανερῶς ἠκούσατέ μου καλέσαντος.

323

ᾔσθου φωνῆς ἅμα καὶ βροντῆς μυκησαμένης θεοσέπτου;

324

Στρεψιάδης

καὶ σέβομαί γʼ ὦ πολυτίμητοι καὶ βούλομαι ἀνταποπαρδεῖν

325

πρὸς τὰς βροντάς· οὕτως αὐτὰς τετρεμαίνω καὶ πεφόβημαι·

326

κεἰ θέμις ἐστίν, νυνί γʼ ἤδη, κεἰ μὴ θέμις ἐστί, χεσείω.

327

Σωκράτης

οὐ μὴ σκώψει μηδὲ ποιήσεις ἅπερ οἱ τρυγοδαίμονες οὗτοι,

328

ἀλλʼ εὐφήμει· μέγα γάρ τι θεῶν κινεῖται σμῆνος ἀοιδαῖς.

329

Χορός

παρθένοι ὀμβροφόροι

330

ἔλθωμεν λιπαρὰν χθόνα Παλλάδος, εὔανδρον γᾶν

331

Κέκροπος ὀψόμεναι πολυήρατον·

332

οὗ σέβας ἀρρήτων ἱερῶν, ἵνα

333

μυστοδόκος δόμος

334

ἐν τελεταῖς ἁγίαις ἀναδείκνυται,

335

οὐρανίοις τε θεοῖς δωρήματα,

336

ναοί θʼ ὑψερεφεῖς καὶ ἀγάλματα,

337

καὶ πρόσοδοι μακάρων ἱερώταται,

338

εὐστέφανοί τε θεῶν θυσίαι θαλίαι τε,

339

παντοδαπαῖς ἐν ὥραις,

340

ἦρί τʼ ἐπερχομένῳ Βρομία χάρις,

341

εὐκελάδων τε χορῶν ἐρεθίσματα,

342

καὶ μοῦσα βαρύβρομος αὐλῶν.

343

Στρεψιάδης

πρὸς τοῦ Διὸς ἀντιβολῶ σε φράσον, τίνες εἴσʼ ὦ Σώκρατες αὗται

344

αἱ φθεγξάμεναι τοῦτο τὸ σεμνόν; μῶν ἡρῷναί τινές εἰσιν;

345

Σωκράτης

ἥκιστʼ ἀλλʼ οὐράνιαι Νεφέλαι μεγάλαι θεαὶ ἀνδράσιν ἀργοῖς·

346

αἵπερ γνώμην καὶ διάλεξιν καὶ νοῦν ἡμῖν παρέχουσιν

347

καὶ τερατείαν καὶ περίλεξιν καὶ κροῦσιν καὶ κατάληψιν.

348

Στρεψιάδης

ταῦτʼ ἄρʼ ἀκούσασʼ αὐτῶν τὸ φθέγμʼ ἡ ψυχή μου πεπότηται,

349

καὶ λεπτολογεῖν ἤδη ζητεῖ καὶ περὶ καπνοῦ στενολεσχεῖν,

350

καὶ γνωμιδίῳ γνώμην νύξασʼ ἑτέρῳ λόγῳ ἀντιλογῆσαι·

351

ὥστʼ εἴ πως ἔστιν ἰδεῖν αὐτὰς ἤδη φανερῶς ἐπιθυμῶ.

352

Σωκράτης

βλέπε νυν δευρὶ πρὸς τὴν Πάρνηθʼ· ἤδη γὰρ ὁρῶ κατιούσας

353

ἡσυχῇ αὐτάς.

354

Στρεψιάδης

φέρε ποῦ; δεῖξον.

355

Σωκράτης

χωροῦσʼ αὗται πάνυ πολλαὶ

356

διὰ τῶν κοίλων καὶ τῶν δασέων, αὗται πλάγιαι.

357

Στρεψιάδης

τί τὸ χρῆμα;

358

ὡς οὐ καθορῶ.

359

Σωκράτης

παρὰ τὴν εἴσοδον.

360

Στρεψιάδης

ἤδη νυνὶ μόλις οὕτως.

361

Σωκράτης

νῦν γέ τοι ἤδη καθορᾷς αὐτάς, εἰ μὴ λημᾷς κολοκύνταις.

362

Στρεψιάδης

νὴ Δίʼ ἔγωγʼ, ὦ πολυτίμητοι· πάντα γὰρ ἤδη κατέχουσιν.

363

Σωκράτης

ταύτας μέντοι σὺ θεὰς οὔσας οὐκ ᾔδησθʼ οὐδʼ ἐνόμιζες;

364

Στρεψιάδης

μὰ Δίʼ ἀλλʼ ὁμίχλην καὶ δρόσον αὐτὰς ἡγούμην καὶ καπνὸν

365

εἶναι.

366

Σωκράτης

οὐ γὰρ μὰ Δίʼ οἶσθʼ ὁτιὴ πλείστους αὗται βόσκουσι σοφιστάς,

367

Θουριομάντεις ἰατροτέχνας σφραγιδονυχαργοκομήτας,

368

κυκλίων τε χορῶν ᾀσματοκάμπτας ἄνδρας μετεωροφένακας,

369

οὐδὲν δρῶντας βόσκουσʼ ἀργούς, ὅτι ταύτας μουσοποιοῦσιν.

370

Στρεψιάδης

ταῦτʼ ἄρʼ ἐποίουν ὑγρᾶν Νεφελᾶν στρεπταιγλᾶν δάιον ὁρμάν,

371

πλοκάμους θʼ ἑκατογκεφάλα Τυφῶ πρημαινούσας τε θυέλλας,

372

εἶτʼ ἀερίας διεράς, γαμψοὺς οἰωνοὺς ἀερονηχεῖς,

373

ὄμβρους θʼ ὑδάτων δροσερᾶν Νεφελᾶν· εἶτʼ ἀντʼ αὐτῶν κατέπινον

374

κεστρᾶν τεμάχη μεγαλᾶν ἀγαθᾶν κρέα τʼ ὀρνίθεια κιχηλᾶν.

375

Σωκράτης

διὰ μέντοι τάσδʼ οὐχὶ δικαίως;

376

Στρεψιάδης

λέξον δή μοι, τί παθοῦσαι,

377

εἴπερ νεφέλαι γʼ εἰσὶν ἀληθῶς, θνηταῖς εἴξασι γυναιξίν;

378

οὐ γὰρ ἐκεῖναί γʼ εἰσὶ τοιαῦται.

379

Σωκράτης

φέρε ποῖαι γάρ τινές εἰσιν;

380

Στρεψιάδης

οὐκ οἶδα σαφῶς· εἴξασιν γοῦν ἐρίοισιν πεπταμένοισιν,

381

κοὐχὶ γυναιξὶν μὰ Δίʼ οὐδʼ ὁτιοῦν· αὗται δὲ ῥῖνας ἔχουσιν.

382

Σωκράτης

ἀπόκριναί νυν ἅττʼ ἂν ἔρωμαι.

383

Στρεψιάδης

λέγε νυν ταχέως ὅ τι βούλει.

384

Σωκράτης

ἤδη ποτʼ ἀναβλέψας εἶδες νεφέλην κενταύρῳ ὁμοίαν,

385

ἢ παρδάλει ἢ λύκῳ ἢ ταύρῳ;

386

Στρεψιάδης

νὴ Δίʼ ἔγωγʼ. εἶτα τί τοῦτο;

387

Σωκράτης

γίγνονται πάνθʼ ὅ τι βούλονται· κᾆτʼ ἢν μὲν ἴδωσι κομήτην

388

ἄγριόν τινα τῶν λασίων τούτων, οἷόνπερ τὸν Ξενοφάντου,

389

σκώπτουσαι τὴν μανίαν αὐτοῦ κενταύροις ᾔκασαν αὑτάς.

390

Στρεψιάδης

τί γὰρ ἢν ἅρπαγα τῶν δημοσίων κατίδωσι Σίμωνα, τί δρῶσιν;

391

Σωκράτης

ἀποφαίνουσαι τὴν φύσιν αὐτοῦ λύκοι ἐξαίφνης ἐγένοντο.

392

Στρεψιάδης

ταῦτʼ ἄρα ταῦτα Κλεώνυμον αὗται τὸν ῥίψασπιν χθὲς ἰδοῦσαι,

393

ὅτι δειλότατον τοῦτον ἑώρων, ἔλαφοι διὰ τοῦτʼ ἐγένοντο.

394

Σωκράτης

καὶ νῦν γʼ ὅτι Κλεισθένη εἶδον, ὁρᾷς, διὰ τοῦτʼ ἐγένοντο

395

γυναῖκες.

396

Στρεψιάδης

χαίρετε τοίνυν ὦ δέσποιναι· καὶ νῦν, εἴπερ τινὶ κἄλλῳ,

397

οὐρανομήκη ῥήξατε κἀμοὶ φωνήν, ὦ παμβασίλειαι.

398

Χορός

χαῖρʼ ὦ πρεσβῦτα παλαιογενὲς θηρατὰ λόγων φιλομούσων,

399

σύ τε λεπτοτάτων λήρων ἱερεῦ, φράζε πρὸς ἡμᾶς ὅ τι χρῄζεις·

400

οὐ γὰρ ἂν ἄλλῳ γʼ ὑπακούσαιμεν τῶν νῦν μετεωροσοφιστῶν

401

πλὴν ἢ Προδίκῳ, τῷ μὲν σοφίας καὶ γνώμης οὕνεκα, σοὶ δέ,

402

ὅτι βρενθύει τʼ ἐν ταῖσιν ὁδοῖς καὶ τὠφθαλμὼ παραβάλλεις,

403

κἀνυπόδητος κακὰ πόλλʼ ἀνέχει κἀφʼ ἡμῖν σεμνοπροσωπεῖς.

404

Στρεψιάδης

ὦ γῆ τοῦ φθέγματος, ὡς ἱερὸν καὶ σεμνὸν καὶ τερατῶδες.

405

Σωκράτης

αὗται γάρ τοι μόναι εἰσὶ θεαί, τἄλλα δὲ πάντʼ ἐστὶ φλύαρος.

406

Στρεψιάδης

ὁ Ζεὺς δʼ ἡμῖν, φέρε πρὸς τῆς γῆς, οὑλύμπιος οὐ θεός ἐστιν;

407

Σωκράτης

ποῖος Ζεύς; οὐ μὴ ληρήσεις· οὐδʼ ἔστι Ζεύς.

408

Στρεψιάδης

τί λέγεις σύ;

409

ἀλλὰ τίς ὕει; τουτὶ γὰρ ἔμοιγʼ ἀπόφηναι πρῶτον ἁπάντων.

410

Σωκράτης

αὗται δήπου· μεγάλοις δέ σʼ ἐγὼ σημείοις αὐτὸ διδάξω.

411

φέρε ποῦ γὰρ πώποτʼ ἄνευ Νεφελῶν ὕοντʼ ἤδη τεθέασαι;

412

καίτοι χρῆν αἰθρίας ὕειν αὐτόν, ταύτας δʼ ἀποδημεῖν.

413

Στρεψιάδης

νὴ τὸν Ἀπόλλω τοῦτό γέ τοι δὴ τῷ νῦν λόγῳ εὖ προσέφυσας·

414

καίτοι πρότερον τὸν Δίʼ ἀληθῶς ᾤμην διὰ κοσκίνου οὐρεῖν.

415

ἀλλʼ ὅστις ὁ βροντῶν ἐστι φράσον· τοῦτό με ποιεῖ τετρεμαίνειν.

416

Σωκράτης

αὗται βροντῶσι κυλινδόμεναι.

417

Στρεψιάδης

τῷ τρόπῳ ὦ πάντα σὺ τολμῶν;

418

Σωκράτης

ὅταν ἐμπλησθῶσʼ ὕδατος πολλοῦ κἀναγκασθῶσι φέρεσθαι,

419

κατακρημνάμεναι πλήρεις ὄμβρου διʼ ἀνάγκην, εἶτα βαρεῖαι

420

εἰς ἀλλήλας ἐμπίπτουσαι ῥήγνυνται καὶ παταγοῦσιν.

421

Στρεψιάδης

ὁ δʼ ἀναγκάζων ἐστὶ τίς αὐτάς, οὐχ ὁ Ζεύς, ὥστε φέρεσθαι;

422

Σωκράτης

ἥκιστʼ ἀλλʼ αἰθέριος Δῖνος.

423

Στρεψιάδης

Δῖνος; τουτί μʼ ἐλελήθειν,

424

ὁ Ζεὺς οὐκ ὤν, ἀλλʼ ἀντʼ αὐτοῦ Δῖνος νυνὶ βασιλεύων.

425

ἀτὰρ οὐδέν πω περὶ τοῦ πατάγου καὶ τῆς βροντῆς μʼ ἐδίδαξας.

426

Σωκράτης

οὐκ ἤκουσάς μου τὰς Νεφέλας ὕδατος μεστὰς ὅτι φημὶ

427

ἐμπιπτούσας εἰς ἀλλήλας παταγεῖν διὰ τὴν πυκνότητα;

428

Στρεψιάδης

φέρε τουτὶ τῷ χρὴ πιστεύειν;

429

Σωκράτης

ἀπὸ σαυτοῦ ʼγώ σε διδάξω.

430

ἤδη ζωμοῦ Παναθηναίοις ἐμπλησθεὶς εἶτʼ ἐταράχθης

431

τὴν γαστέρα, καὶ κλόνος ἐξαίφνης αὐτὴν διεκορκορύγησεν;

432

Στρεψιάδης

νὴ τὸν Ἀπόλλω καὶ δεινὰ ποιεῖ γʼ εὐθύς μοι, καὶ τετάρακται

433

χὤσπερ βροντὴ τὸ ζωμίδιον παταγεῖ καὶ δεινὰ κέκραγεν·

434

ἀτρέμας πρῶτον παππὰξ παππάξ, κἄπειτʼ ἐπάγει παπαπαππάξ,

435

χὤταν χέζω, κομιδῇ βροντᾷ παπαπαππὰξ ὥσπερ ἐκεῖναι.

436

Σωκράτης

σκέψαι τοίνυν ἀπὸ γαστριδίου τυννουτουὶ οἷα πέπορδας·

437

τὸν δʼ Ἀέρα τόνδʼ ὄντʼ ἀπέραντον πῶς οὐκ εἰκὸς μέγα βροντᾶν;

438

Στρεψιάδης

ταῦτʼ ἄρα καὶ τὠνόματʼ ἀλλήλοιν βροντὴ καὶ πορδὴ ὁμοίω.

439

ἀλλʼ ὁ κεραυνὸς πόθεν αὖ φέρεται λάμπων πυρί, τοῦτο δίδαξον,

440

καὶ καταφρύγει βάλλων ἡμᾶς, τοὺς δὲ ζῶντας περιφλύει;

441

τοῦτον γὰρ δὴ φανερῶς ὁ Ζεὺς ἵησʼ ἐπὶ τοὺς ἐπιόρκους.

442

Σωκράτης

καὶ πῶς ὦ μῶρε σὺ καὶ Κρονίων ὄζων καὶ βεκκεσέληνε,

443

εἴπερ βάλλει τοὺς ἐπιόρκους, δῆτʼ οὐχὶ Σίμωνʼ ἐνέπρησεν

444

οὐδὲ Κλεώνυμον οὐδὲ Θέωρον; καίτοι σφόδρα γʼ εἴσʼ ἐπίορκοι·

445

ἀλλὰ τὸν αὑτοῦ γε νεὼν βάλλει καὶ Σούνιον ἄκρον Ἀθηνέων

446

καὶ τὰς δρῦς τὰς μεγάλας· τί μαθών; οὐ γὰρ δὴ δρῦς γʼ ἐπιορκεῖ.

447

Στρεψιάδης

οὐκ οἶδʼ· ἀτὰρ εὖ σὺ λέγειν φαίνει. τί γάρ ἐστιν δῆθʼ ὁ κεραυνός;

448

Σωκράτης

ὅταν ἐς ταύτας ἄνεμος ξηρὸς μετεωρισθεὶς κατακλῃσθῇ,

449

ἔνδοθεν αὐτὰς ὥσπερ κύστιν φυσᾷ, κἄπειθʼ ὑπʼ ἀνάγκης

450

ῥήξας αὐτὰς ἔξω φέρεται σοβαρὸς διὰ τὴν πυκνότητα,

451

ὑπὸ τοῦ ῥοίβδου καὶ τῆς ῥύμης αὐτὸς ἑαυτὸν κατακάων.

452

Στρεψιάδης

νὴ Δίʼ ἐγὼ γοῦν ἀτεχνῶς ἔπαθον τουτί ποτε Διασίοισιν

453

ὀπτῶν γαστέρα τοῖς συγγενέσιν, κᾆτʼ οὐκ ἔσχων ἀμελήσας·

454

ἡ δʼ ἄρʼ ἐφυσᾶτʼ, εἶτʼ ἐξαίφνης διαλακήσασα πρὸς αὐτὼ

455

τὠφθαλμώ μου προσετίλησεν καὶ κατέκαυσεν τὸ πρόσωπον.

456

Χορός

ὦ τῆς μεγάλης ἐπιθυμήσας σοφίας ἄνθρωπε παρʼ ἡμῶν,

457

ὡς εὐδαίμων ἐν Ἀθηναίοις καὶ τοῖς Ἕλλησι γενήσει,

458

εἰ μνήμων εἶ καὶ φροντιστὴς καὶ τὸ ταλαίπωρον ἔνεστιν

459

ἐν τῇ ψυχῇ, καὶ μὴ κάμνεις μήθʼ ἑστὼς μήτε βαδίζων,

460

μήτε ῥιγῶν ἄχθει λίαν μήτʼ ἀριστᾶν ἐπιθυμεῖς,

461

οἴνου τʼ ἀπέχει καὶ γυμνασίων καὶ τῶν ἄλλων ἀνοήτων.

462

καὶ βέλτιστον τοῦτο νομίζεις, ὅπερ εἰκὸς δεξιὸν ἄνδρα,

463

νικᾶν πράττων καὶ βουλεύων καὶ τῇ γλώττῃ πολεμίζων.

464

Στρεψιάδης

ἀλλʼ οὕνεκά γε ψυχῆς στερρᾶς δυσκολοκοίτου τε μερίμνης

465

καὶ φειδωλοῦ καὶ τρυσιβίου γαστρὸς καὶ θυμβρεπιδείπνου,

466

ἀμέλει θαρρῶν οὕνεκα τούτων ἐπιχαλκεύειν παρέχοιμʼ ἄν.

467

Σωκράτης

ἄλλο τι δῆτʼ οὖν νομιεῖς ἤδη θεὸν οὐδένα πλὴν ἅπερ ἡμεῖς,

468

τὸ Χάος τουτὶ καὶ τὰς Νεφέλας καὶ τὴν γλῶτταν, τρία ταυτί;

469

Στρεψιάδης

οὐδʼ ἂν διαλεχθείην γʼ ἀτεχνῶς τοῖς ἄλλοις οὐδʼ ἂν ἀπαντῶν·

470

οὐδʼ ἂν θύσαιμʼ, οὐδʼ ἂν σπείσαιμʼ, οὐδʼ ἐπιθείην λιβανωτόν.

471

Χορός

λέγε νυν ἡμῖν ὅ τι σοι δρῶμεν θαρρῶν, ὡς οὐκ ἀτυχήσεις

472

ἡμᾶς τιμῶν καὶ θαυμάζων καὶ ζητῶν δεξιὸς εἶναι.

473

Στρεψιάδης

ὦ δέσποιναι δέομαι τοίνυν ὑμῶν τουτὶ πάνυ μικρόν,

474

τῶν Ἑλλήνων εἶναί με λέγειν ἑκατὸν σταδίοισιν ἄριστον.

475

Χορός

ἀλλʼ ἔσται σοι τοῦτο παρʼ ἡμῶν· ὥστε τὸ λοιπόν γʼ ἀπὸ τουδὶ

476

ἐν τῷ δήμῳ γνώμας οὐδεὶς νικήσει πλείονας ἢ σύ.

477

Στρεψιάδης

μὴ ʼμοί γε λέγειν γνώμας μεγάλας· οὐ γὰρ τούτων ἐπιθυμῶ,

478

ἀλλʼ ὅσʼ ἐμαυτῷ στρεψοδικῆσαι καὶ τοὺς χρήστας διολισθεῖν.

479

Χορός

τεύξει τοίνυν ὧν ἱμείρεις· οὐ γὰρ μεγάλων ἐπιθυμεῖς.

480

ἀλλὰ σεαυτὸν θαρρῶν παράδος τοῖς ἡμετέροις προπόλοισιν.

481

Στρεψιάδης

δράσω ταῦθʼ ὑμῖν πιστεύσας· ἡ γὰρ ἀνάγκη με πιέζει

482

διὰ τοὺς ἵππους τοὺς κοππατίας καὶ τὸν γάμον ὅς μʼ ἐπέτριψεν.

483

νῦν οὖν ἀτεχνῶς ὅ τι βούλονται

484

τουτὶ τοὐμὸν σῶμʼ αὐτοῖσιν

485

παρέχω, τύπτειν πεινῆν διψῆν

486

αὐχμεῖν ῥιγῶν ἀσκὸν δείρειν.

487

εἴπερ τὰ χρέα διαφευξοῦμαι,

488

τοῖς τʼ ἀνθρώποις εἶναι δόξω

489

θρασὺς εὔγλωττος τολμηρὸς ἴτης

490

βδελυρὸς ψευδῶν συγκολλητὴς

491

εὑρησιεπὴς περίτριμμα δικῶν

492

κύρβις κρόταλον κίναδος τρύμη

493

μάσθλης εἴρων γλοιὸς ἀλαζὼν

494

κέντρων μιαρὸς στρόφις ἀργαλέος

495

ματιολοιχός·

496

ταῦτʼ εἴ με καλοῦσʼ ἁπαντῶντες,

497

δρώντων ἀτεχνῶς ὅ τι χρῄζουσιν,

498

κεἰ βούλονται

499

νὴ τὴν Δήμητρʼ ἔκ μου χορδὴν

500

τοῖς φροντισταῖς παραθέντων.

501

Χορός

λῆμα μὲν πάρεστι τῷδέ γʼ

502

οὐκ ἄτολμον ἀλλʼ ἕτοιμον. ἴσθι δʼ ὡς

503

ταῦτα μαθὼν παρʼ ἐμοῦ κλέος οὐρανόμηκες

504

ἐν βροτοῖσιν ἕξεις.

505

Στρεψιάδης

τί πείσομαι;

506

Χορός

τὸν πάντα χρόνον μετʼ ἐμοῦ

507

ζηλωτότατον βίον ἀνθρώπων διάξεις.

508

Στρεψιάδης

ἆρά γε τοῦτʼ ἄρʼ ἐγώ ποτʼ

509

ὄψομαι;

510

Χορός

ὥστε γέ σου πολλοὺς ἐπὶ ταῖσι θύραις ἀεὶ καθῆσθαι,

511

βουλομένους ἀνακοινοῦσθαί τε καὶ ἐς λόγον ἐλθεῖν

512

πράγματα κἀντιγραφὰς πολλῶν ταλάντων,

513

ἄξια σῇ φρενὶ συμβουλευσομένους μετὰ σοῦ.

514

ἀλλʼ ἐγχείρει τὸν πρεσβύτην ὅ τι περ μέλλεις προδιδάσκειν,

515

καὶ διακίνει τὸν νοῦν αὐτοῦ καὶ τῆς γνώμης ἀποπειρῶ.

516

Σωκράτης

ἄγε δὴ κάτειπέ μοι σὺ τὸν σαυτοῦ τρόπον,

517

ἵνʼ αὐτὸν εἰδὼς ὅστις ἐστὶ μηχανὰς

518

ἤδη ʼπὶ τούτοις πρὸς σὲ καινὰς προσφέρω.

519

Στρεψιάδης

τί δέ; τειχομαχεῖν μοι διανοεῖ πρὸς τῶν θεῶν;

520

Σωκράτης

οὔκ, ἀλλὰ βραχέα σου πυθέσθαι βούλομαι.

521

ἦ μνημονικὸς εἶ;

522

Στρεψιάδης

δύο τρόπω νὴ τὸν Δία·

523

ἢν μὲν γὰρ ὀφείληταί τί μοι, μνήμων πάνυ·

524

ἐὰν δʼ ὀφείλω, σχέτλιος, ἐπιλήσμων πάνυ.

525

Σωκράτης

ἔνεστι δῆτα μανθάνειν ἐν τῇ φύσει;

526

Στρεψιάδης

λέγειν μὲν οὐκ ἔνεστʼ, ἀποστερεῖν δʼ ἔνι.

527

Σωκράτης

πῶς οὖν δυνήσει μανθάνειν;

528

Στρεψιάδης

ἀμέλει καλῶς.

529

Σωκράτης

ἄγε νυν ὅπως, ὅταν τι προβάλλω σοι σοφὸν

530

περὶ τῶν μετεώρων, εὐθέως ὑφαρπάσει.

531

Στρεψιάδης

τί δαί; κυνηδὸν τὴν σοφίαν σιτήσομαι;

532

Σωκράτης

ἄνθρωπος ἀμαθὴς οὑτοσὶ καὶ βάρβαρος.

533

δέδοικά σʼ ὦ πρεσβῦτα μὴ πληγῶν δέει.

534

φέρʼ ἴδω τί δρᾷς, ἤν τίς σε τύπτῃ;

535

Στρεψιάδης

τύπτομαι,

536

ἔπειτʼ ἐπισχὼν ὀλίγον ἐπιμαρτύρομαι,

537

εἶτʼ αὖθις ἀκαρῆ διαλιπὼν δικάζομαι.

538

Σωκράτης

ἴθι νυν κατάθου θοἰμάτιον.

539

Στρεψιάδης

ἠδίκηκά τι,

540

Σωκράτης

οὔκ, ἀλλὰ γυμνοὺς εἰσιέναι νομίζεται.

541

Στρεψιάδης

ἀλλʼ οὐχὶ φωράσων ἔγωγʼ εἰσέρχομαι.

542

Σωκράτης

κατάθου. τί ληρεῖς;

543

Στρεψιάδης

εἰπὲ δή νύν μοι·

544

Σωκράτης

τὸ τί;

545

Στρεψιάδης

ἢν ἐπιμελὴς ὦ καὶ προθύμως μανθάνω,

546

τῷ τῶν μαθητῶν ἐμφερὴς γενήσομαι;

547

Σωκράτης

οὐδὲν διοίσεις Χαιρεφῶντος τὴν φύσιν.

548

Στρεψιάδης

οἴμοι κακοδαίμων ἡμιθνὴς γενήσομαι.

549

Σωκράτης

οὐ μὴ λαλήσεις, ἀλλʼ ἀκολουθήσεις ἐμοὶ

550

ἀνύσας τι δευρὶ θᾶττον;

551

Στρεψιάδης

ἐς τὼ χεῖρέ νυν

552

δός μοι μελιτοῦτταν πρότερον· ὡς δέδοικʼ ἐγὼ

553

εἴσω καταβαίνων ὥσπερ ἐς Τροφωνίου.

554

Σωκράτης

χώρει· τί κυπτάζεις ἔχων περὶ τὴν θύραν;

555

Χορός

ἀλλʼ ἴθι χαίρων τῆς ἀνδρείας

556

οὕνεκα ταύτης.

557

εὐτυχία γένοιτο τἀνθρώπῳ,

558

ὅτι προήκων

559

ἐς βαθὺ τῆς ἡλικίας

560

νεωτέροις τὴν φύσιν αὑτοῦ

561

πράγμασιν χρωτίζεται

562

καὶ σοφίαν ἐπασκεῖ.

563

ὦ θεώμενοι κατερῶ πρὸς ὑμᾶς ἐλευθέρως

564

τἀληθῆ νὴ τὸν Διόνυσον τὸν ἐκθρέψαντά με.

565

οὕτω νικήσαιμί τʼ ἐγὼ καὶ νομιζοίμην σοφός,

566

ὡς ὑμᾶς ἡγούμενος εἶναι θεατὰς δεξιοὺς

567

καὶ ταύτην σοφώτατʼ ἔχειν τῶν ἐμῶν κωμῳδιῶν,

568

πρώτους ἠξίωσʼ ἀναγεῦσʼ ὑμᾶς, ἣ παρέσχε μοι

569

ἔργον πλεῖστον· εἶτʼ ἀνεχώρουν ὑπʼ ἀνδρῶν φορτικῶν

570

ἡττηθεὶς οὐκ ἄξιος ὤν· ταῦτʼ οὖν ὑμῖν μέμφομαι

571

τοῖς σοφοῖς, ὧν οὕνεκʼ ἐγὼ ταῦτʼ ἐπραγματευόμην.

572

ἀλλʼ οὐδʼ ὣς ὑμῶν ποθʼ ἑκὼν προδώσω τοὺς δεξιούς.

573

ἐξ ὅτου γὰρ ἐνθάδʼ ὑπʼ ἀνδρῶν, οἷς ἡδὺ καὶ λέγειν,

574

ὁ σώφρων τε χὠ καταπύγων ἄριστʼ ἠκουσάτην,

575

κἀγώ, παρθένος γὰρ ἔτʼ ἦν, κοὐκ ἐξῆν πώ μοι τεκεῖν,

576

ἐξέθηκα, παῖς δʼ ἑτέρα τις λαβοῦσʼ ἀνείλετο,

577

ὑμεῖς δʼ ἐξεθρέψατε γενναίως κἀπαιδεύσατε·

578

ἐκ τούτου μοι πιστὰ παρʼ ὑμῖν γνώμης ἔσθʼ ὅρκια.

579

νῦν οὖν Ἠλέκτραν κατʼ ἐκείνην ἥδʼ ἡ κωμῳδία

580

ζητοῦσʼ ἦλθʼ, ἤν που ʼπιτύχῃ θεαταῖς οὕτω σοφοῖς·

581

γνώσεται γάρ, ἤνπερ ἴδῃ, τἀδελφοῦ τὸν βόστρυχον.

582

ὡς δὲ σώφρων ἐστὶ φύσει σκέψασθʼ· ἥτις πρῶτα μὲν

583

οὐδὲν ἦλθε ῥαψαμένη σκυτίον καθειμένον

584

ἐρυθρὸν ἐξ ἄκρου παχύ, τοῖς παιδίοις ἵνʼ ᾖ γέλως·

585

οὐδʼ ἔσκωψε τοὺς φαλακρούς, οὐδὲ κόρδαχʼ εἵλκυσεν,

586

οὐδὲ πρεσβύτης ὁ λέγων τἄπη τῇ βακτηρίᾳ

587

τύπτει τὸν παρόντʼ ἀφανίζων πονηρὰ σκώμματα,

588

οὐδʼ εἰσῇξε δᾷδας ἔχουσʼ, οὐδʼ ἰοὺ ἰοὺ βοᾷ,

589

ἀλλʼ αὑτῇ καὶ τοῖς ἔπεσιν πιστεύουσʼ ἐλήλυθεν.

590

κἀγὼ μὲν τοιοῦτος ἀνὴρ ὢν ποιητὴς οὐ κομῶ,

591

οὐδʼ ὑμᾶς ζητῶ ʼξαπατᾶν δὶς καὶ τρὶς ταὔτʼ εἰσάγων,

592

ἀλλʼ ἀεὶ καινὰς ἰδέας ἐσφέρων σοφίζομαι,

593

οὐδὲν ἀλλήλαισιν ὁμοίας καὶ πάσας δεξιάς·

594

ὃς μέγιστον ὄντα Κλέωνʼ ἔπαισʼ ἐς τὴν γαστέρα,

595

κοὐκ ἐτόλμησʼ αὖθις ἐπεμπηδῆσʼ αὐτῷ κειμένῳ.

596

οὗτοι δʼ, ὡς ἅπαξ παρέδωκεν λαβὴν Ὑπέρβολος,

597

τοῦτον δείλαιον κολετρῶσʼ ἀεὶ καὶ τὴν μητέρα.

598

Εὔπολις μὲν τὸν Μαρικᾶν πρώτιστον παρείλκυσεν

599

ἐκστρέψας τοὺς ἡμετέρους Ἱππέας κακὸς κακῶς,

600

προσθεὶς αὐτῷ γραῦν μεθύσην τοῦ κόρδακος οὕνεχʼ, ἣν

601

Φρύνιχος πάλαι πεποίηχʼ, ἣν τὸ κῆτος ἤσθιεν.

602

εἶθʼ Ἕρμιππος αὖθις ἐποίησεν εἰς Ὑπέρβολον,

603

ἄλλοι τʼ ἤδη πάντες ἐρείδουσιν εἰς Ὑπέρβολον,

604

τὰς εἰκοὺς τῶν ἐγχέλεων τὰς ἐμὰς μιμούμενοι.

605

ὅστις οὖν τούτοισι γελᾷ, τοῖς ἐμοῖς μὴ χαιρέτω·

606

ἢν δʼ ἐμοὶ καὶ τοῖσιν ἐμοῖς εὐφραίνησθʼ εὑρήμασιν,

607

ἐς τὰς ὥρας τὰς ἑτέρας εὖ φρονεῖν δοκήσετε.

608

ὑψιμέδοντα μὲν θεῶν

609

Ζῆνα τύραννον ἐς χορὸν

610

πρῶτα μέγαν κικλήσκω·

611

τόν τε μεγασθενῆ τριαίνης ταμίαν,

612

γῆς τε καὶ ἁλμυρᾶς θαλάσσης ἄγριον μοχλευτήν·

613

καὶ μεγαλώνυμον ἡμέτερον πατέρʼ

614

Αἰθέρα σεμνότατον βιοθρέμμονα πάντων·

615

τόν θʼ ἱππονώμαν, ὃς ὑπερλάμπροις

616

ἀκτῖσιν κατέχει

617

γῆς πέδον μέγας ἐν θεοῖς

618

ἐν θνητοῖσί τε δαίμων.

619

ὦ σοφώτατοι θεαταὶ δεῦρο τὸν νοῦν προσέχετε.

620

ἠδικημέναι γὰρ ὑμῖν μεμφόμεσθʼ ἐναντίον·

621

πλεῖστα γὰρ θεῶν ἁπάντων ὠφελούσαις τὴν πόλιν,

622

δαιμόνων ἡμῖν μόναις οὐ θύετʼ οὐδὲ σπένδετε,

623

αἵτινες τηροῦμεν ὑμᾶς. ἢν γὰρ ᾖ τις ἔξοδος

624

μηδενὶ ξὺν νῷ, τότʼ ἢ βροντῶμεν ἢ ψακάζομεν.

625

εἶτα τὸν θεοῖσιν ἐχθρὸν βυρσοδέψην Παφλαγόνα

626

ἡνίχʼ ᾑρεῖσθε στρατηγόν, τὰς ὀφρῦς συνήγομεν

627

κἀποιοῦμεν δεινά, βροντὴ δʼ ἐρράγη διʼ ἀστραπῆς·

628

ἡ σελήνη δʼ ἐξέλειπε τὰς ὁδούς, ὁ δʼ ἥλιος

629

τὴν θρυαλλίδʼ εἰς ἑαυτὸν εὐθέως ξυνελκύσας

630

οὐ φανεῖν ἔφασκεν ὑμῖν, εἰ στρατηγήσει Κλέων.

631

ἀλλʼ ὅμως εἵλεσθε τοῦτον. φασὶ γὰρ δυσβουλίαν

632

τῇδε τῇ πόλει προσεῖναι, ταῦτα μέντοι τοὺς θεοὺς

633

ἅττʼ ἂν ὑμεῖς ἐξαμάρτητʼ ἐπὶ τὸ βέλτιον τρέπειν.

634

ὡς δὲ καὶ τοῦτο ξυνοίσει ῥᾳδίως διδάξομεν·

635

ἢν Κλέωνα τὸν λάρον δώρων ἑλόντες καὶ κλοπῆς

636

εἶτα φιμώσητε τούτου τῷ ξύλῳ τὸν αὐχένα,

637

αὖθις ἐς τἀρχαῖον ὑμῖν, εἴ τι κἀξημάρτετε,

638

ἐπὶ τὸ βέλτιον τὸ πρᾶγμα τῇ πόλει συνοίσεται.

639

ἀμφί μοι αὖτε Φοῖβʼ ἄναξ

640

Δήλιε Κυνθίαν ἔχων

641

ὑψικέρατα πέτραν,

642

ἥ τʼ Ἐφέσου μάκαιρα πάγχρυσον ἔχεις

643

οἶκον ἐν ᾧ κόραι σε Λυδῶν μεγάλως σέβουσιν,

644

ἥ τʼ ἐπιχώριος ἡμετέρα θεὸς

645

αἰγίδος ἡνίοχος πολιοῦχος Ἀθάνα,

646

Παρνασσίαν θʼ ὃς κατέχων

647

πέτραν σὺν πεύκαις σελαγεῖ

648

Βάκχαις Δελφίσιν ἐμπρέπων,

649

κωμαστὴς Διόνυσος.

650

ἡνίχʼ ἡμεῖς δεῦρʼ ἀφορμᾶσθαι παρεσκευάσμεθα,

651

ἡ σελήνη συντυχοῦσʼ ἡμῖν ἐπέστειλεν φράσαι,

652

πρῶτα μὲν χαίρειν Ἀθηναίοισι καὶ τοῖς ξυμμάχοις·

653

εἶτα θυμαίνειν ἔφασκε· δεινὰ γὰρ πεπονθέναι

654

ὠφελοῦσʼ ὑμᾶς ἅπαντας οὐ λόγοις ἀλλʼ ἐμφανῶς.

655

πρῶτα μὲν τοῦ μηνὸς ἐς δᾷδʼ οὐκ ἔλαττον ἢ δραχμήν,

656

ὥστε καὶ λέγειν ἅπαντας ἐξιόντας ἑσπέρας,

657

μὴ πρίῃ παῖ δᾷδʼ, ἐπειδὴ φῶς σεληναίας

658

καλόν.

659

ἄλλα τʼ εὖ δρᾶν φησιν, ὑμᾶς δʼ οὐκ ἄγειν τὰς ἡμέρας

660

οὐδὲν ὀρθῶς, ἀλλʼ ἄνω τε καὶ κάτω κυδοιδοπᾶν·

661

ὥστʼ ἀπειλεῖν φησιν αὐτῇ τοὺς θεοὺς ἑκάστοτε

662

ἡνίκʼ ἂν ψευσθῶσι δείπνου κἀπίωσιν οἴκαδε,

663

τῆς ἑορτῆς μὴ τυχόντες κατὰ λόγον τῶν ἡμερῶν.

664

κᾆθʼ ὅταν θύειν δέῃ, στρεβλοῦτε καὶ δικάζετε·

665

πολλάκις δʼ ἡμῶν ἀγόντων τῶν θεῶν ἀπαστίαν,

666

ἡνίκʼ ἂν πενθῶμεν ἢ τὸν Μέμνονʼ ἢ Σαρπηδόνα,

667

σπένδεθʼ ὑμεῖς καὶ γελᾶτʼ· ἀνθʼ ὧν λαχὼν Ὑπέρβολος

668

τῆτες ἱερομνημονεῖν, κἄπειθʼ ὑφʼ ἡμῶν τῶν θεῶν

669

τὸν στέφανον ἀφῃρέθη· μᾶλλον γὰρ οὕτως εἴσεται

670

κατὰ σελήνην ὡς ἄγειν χρὴ τοῦ βίου τὰς ἡμέρας.

671

Σωκράτης

μὰ τὴν Ἀναπνοὴν μὰ τὸ Χάος μὰ τὸν Ἀέρα

672

οὐκ εἶδον οὕτως ἄνδρʼ ἄγροικον οὐδένα

673

οὐδʼ ἄπορον οὐδὲ σκαιὸν οὐδʼ ἐπιλήσμονα·

674

ὅστις σκαλαθυρμάτιʼ ἄττα μικρὰ μανθάνων

675

ταῦτʼ ἐπιλέλησται πρὶν μαθεῖν· ὅμως γε μὴν

676

αὐτὸν καλῶ θύραζε δευρὶ πρὸς τὸ φῶς.

677

ποῦ Στρεψιάδης; ἔξει τὸν ἀσκάντην λαβών;

678

Στρεψιάδης

ἀλλʼ οὐκ ἐῶσί μʼ ἐξενεγκεῖν οἱ κόρεις.

679

Σωκράτης

ἀνύσας τι κατάθου καὶ πρόσεχε τὸν νοῦν.

680

Στρεψιάδης

ἰδού.

681

Σωκράτης

ἄγε δὴ τί βούλει πρῶτα νυνὶ μανθάνειν

682

ὧν οὐκ ἐδιδάχθης πώποτʼ οὐδέν; εἰπέ μοι.

683

πότερα περὶ μέτρων ἢ περὶ ἐπῶν ἢ ῥυθμῶν;

684

Στρεψιάδης

περὶ τῶν μέτρων ἔγωγʼ· ἔναγχος γάρ ποτε

685

ὑπʼ ἀλφιταμοιβοῦ παρεκόπην διχοινίκῳ.

686

Σωκράτης

οὐ τοῦτʼ ἐρωτῶ σʼ, ἀλλʼ ὅ τι κάλλιστον μέτρον

687

ἡγεῖ· πότερα τὸ τρίμετρον ἢ τὸ τετράμετρον;

688

Στρεψιάδης

ἐγὼ μὲν οὐδὲν πρότερον ἡμιεκτέου.

689

Σωκράτης

οὐδὲν λέγεις ὦνθρωπε.

690

Στρεψιάδης

περίδου νυν ἐμοί,

691

εἰ μὴ τετράμετρόν ἐστιν ἡμιεκτέον.

692

Σωκράτης

ἐς κόρακας, ὡς ἄγροικος εἶ καὶ δυσμαθής.

693

ταχύ γʼ ἂν δύναιο μανθάνειν περὶ ῥυθμῶν.

694

Στρεψιάδης

τί δέ μʼ ὠφελήσουσʼ οἱ ῥυθμοὶ πρὸς τἄλφιτα;

695

Σωκράτης

πρῶτον μὲν εἶναι κομψὸν ἐν συνουσίᾳ,

696

ἐπαΐονθʼ ὁποῖός ἐστι τῶν ῥυθμῶν

697

κατʼ ἐνόπλιον, χὠποῖος αὖ κατὰ δάκτυλον.

698

Στρεψιάδης

κατὰ δάκτυλον; νὴ τὸν Δίʼ, ἀλλʼ οἶδʼ.

699

Σωκράτης

εἰπὲ δή.

700

Στρεψιάδης

τίς ἄλλος ἀντὶ τουτουὶ τοῦ δακτύλου;

701

πρὸ τοῦ μέν, ἔτʼ ἐμοῦ παιδὸς ὄντος, οὑτοσί.

702

Σωκράτης

ἀγρεῖος εἶ καὶ σκαιός.

703

Στρεψιάδης

οὐ γὰρ ᾠζυρὲ

704

τούτων ἐπιθυμῶ μανθάνειν οὐδέν.

705

Σωκράτης

τί δαί;

706

Στρεψιάδης

ἐκεῖνʼ ἐκεῖνο, τὸν ἀδικώτατον λόγον.

707

Σωκράτης

ἀλλʼ ἕτερα δεῖ σε πρότερα τούτου μανθάνειν,

708

τῶν τετραπόδων ἅττʼ ἐστὶν ὀρθῶς ἄρρενα.

709

Στρεψιάδης

ἀλλʼ οἶδʼ ἔγωγε τἄρρενʼ, εἰ μὴ μαίνομαι·

710

κριὸς τράγος ταῦρος κύων ἀλεκτρυών.

711

Σωκράτης

ὁρᾷς ὃ πάσχεις; τήν τε θήλειαν καλεῖς

712

ἀλεκτρυόνα κατὰ ταὐτὸ καὶ τὸν ἄρρενα.

713

Στρεψιάδης

πῶς δὴ φέρʼ;

714

Σωκράτης

ὅπως; ἀλεκτρυὼν κἀλεκτρυών.

715

Στρεψιάδης

νὴ τὸν Ποσειδῶ. νῦν δὲ πῶς με χρὴ καλεῖν;

716

Σωκράτης

ἀλεκτρύαιναν, τὸν δʼ ἕτερον ἀλέκτορα.

717

Στρεψιάδης

ἀλεκτρύαιναν; εὖ γε νὴ τὸν Ἀέρα·

718

ὥστʼ ἀντὶ τούτου τοῦ διδάγματος μόνου

719

διαλφιτώσω σου κύκλῳ τὴν κάρδοπον.

720

Σωκράτης

ἰδοὺ μάλʼ αὖθις τοῦθʼ ἕτερον· τὴν κάρδοπον

721

ἄρρενα καλεῖς θήλειαν οὖσαν.

722

Στρεψιάδης

τῷ τρόπῳ

723

ἄρρενα καλῶ ʼγὼ κάρδοπον;

724

Σωκράτης

μάλιστά γε,

725

ὥσπερ γε καὶ Κλεώνυμον.

726

Στρεψιάδης

πῶς δή; φράσον.

727

Σωκράτης

ταὐτὸν δύναταί σοι κάρδοπος Κλεωνύμῳ.

728

Στρεψιάδης

ἀλλʼ ὦγάθʼ οὐδʼ ἦν κάρδοπος Κλεωνύμῳ,

729

ἀλλʼ ἐν θυείᾳ στρογγύλῃ γʼ ἂν ἐμάττετο.

730

ἀτὰρ τὸ λοιπὸν πῶς με χρὴ καλεῖν;

731

Σωκράτης

ὅπως;

732

τὴν καρδόπην, ὥσπερ καλεῖς τὴν Σωστράτην.

733

Στρεψιάδης

τὴν καρδόπην θήλειαν;

734

Σωκράτης

ὀρθῶς γὰρ λέγεις.

735

Στρεψιάδης

ἐκεῖνο δʼ ἦν ἄν, καρδόπη, Κλεωνύμη.

736

Σωκράτης

ἔτι δή γε περὶ τῶν ὀνομάτων μαθεῖν σε δεῖ,

737

ἅττʼ ἄρρενʼ ἐστίν, ἅττα δʼ αὐτῶν θήλεα.

738

Στρεψιάδης

ἀλλʼ οἶδʼ ἔγωγʼ ἃ θήλεʼ ἐστίν.

739

Σωκράτης

εἰπὲ δή.

740

Στρεψιάδης

Λύσιλλα Φίλιννα Κλειταγόρα Δημητρία.

741

Σωκράτης

ἄρρενα δὲ ποῖα τῶν ὀνομάτων;

742

Στρεψιάδης

μυρία.

743

Φιλόξενος Μελησίας Ἀμυνίας.

744

Σωκράτης

ἀλλʼ ὦ πόνηρε ταῦτά γʼ ἐστʼ οὐκ ἄρρενα.

745

Στρεψιάδης

οὐκ ἄρρενʼ ὑμῖν ἐστιν;

746

Σωκράτης

οὐδαμῶς γʼ, ἐπεὶ

747

πῶς ἂν καλέσειας ἐντυχὼν Ἀμυνίᾳ;

748

Στρεψιάδης

ὅπως ἄν; ὡδί, δεῦρο δεῦρʼ Ἀμυνία.

749

Σωκράτης

ὁρᾷς; γυναῖκα τὴν Ἀμυνίαν καλεῖς.

750

Στρεψιάδης

οὔκουν δικαίως ἥτις οὐ στρατεύεται;

751

ἀτὰρ τί ταῦθʼ ἃ πάντες ἴσμεν μανθάνω;

752

Σωκράτης

οὐδὲν μὰ Δίʼ ἀλλὰ κατακλινεὶς δευρὶ —

753

Στρεψιάδης

τί δρῶ;

754

Σωκράτης

ἐκφρόντισόν τι τῶν σεαυτοῦ πραγμάτων.

755

Στρεψιάδης

μὴ δῆθʼ ἱκετεύω σʼ ἐνγεταῦθʼ· ἀλλʼ εἴ γε χρή,

756

χαμαί μʼ ἔασον αὐτὰ ταῦτʼ ἐκφροντίσαι.

757

Σωκράτης

οὐκ ἔστι παρὰ ταῦτʼ ἄλλα.

758

Στρεψιάδης

κακοδαίμων ἐγώ,

759

οἵαν δίκην τοῖς κόρεσι δώσω τήμερον.

760

Χορός

φρόντιζε δὴ καὶ διάθρει πάντα τρόπον τε σαυτὸν

761

στρόβει πυκνώσας.

762

ταχὺς δʼ, ὅταν εἰς ἄπορον πέσῃς,

763

ἐπʼ ἄλλο πήδα

764

νόημα φρενός· ὕπνος δʼ ἀπέστω γλυκύθυμος ὀμμάτων.

765

Στρεψιάδης

ἀτταταῖ ἀτταταῖ.

766

Χορός

τί πάσχεις; τί κάμνεις;

767

Στρεψιάδης

ἀπόλλυμαι δείλαιος· ἐκ τοῦ σκίμποδος

768

δάκνουσί μʼ ἐξέρποντες οἱ Κορίνθιοι,

769

καὶ τὰς πλευρὰς δαρδάπτουσιν

770

καὶ τὴν ψυχὴν ἐκπίνουσιν

771

καὶ τοὺς ὄρχεις ἐξέλκουσιν

772

καὶ τὸν πρωκτὸν διορύττουσιν,

773

καί μʼ ἀπολοῦσιν.

774

Χορός

μή νυν βαρέως ἄλγει λίαν.

775

Στρεψιάδης

καὶ πῶς; ὅτε μου

776

φροῦδα τὰ χρήματα, φρούδη χροιά,

777

φρούδη ψυχή, φρούδη δʼ ἐμβάς·

778

καὶ πρὸς τούτοις ἔτι τοῖσι κακοῖς

779

φρουρᾶς ᾄδων

780

ὀλίγου φροῦδος γεγένημαι.

781

Σωκράτης

οὗτος τί ποιεῖς; οὐχὶ φροντίζεις;

782

Στρεψιάδης

ἐγώ;

783

νὴ τὸν Ποσειδῶ.

784

Σωκράτης

καὶ τί δῆτʼ ἐφρόντισας;

785

Στρεψιάδης

ὑπὸ τῶν κόρεων εἴ μού τι περιλειφθήσεται.

786

Σωκράτης

ἀπολεῖ κάκιστʼ.

787

Στρεψιάδης

ἀλλʼ ὦγάθʼ ἀπόλωλʼ ἀρτίως.

788

Σωκράτης

οὐ μαλθακιστέʼ ἀλλὰ περικαλυπτέα.

789

ἐξευρετέος γὰρ νοῦς ἀποστερητικὸς

790

κἀπαιόλημʼ.

791

Στρεψιάδης

οἴμοι τίς ἂν δῆτʼ ἐπιβάλοι

792

ἐξ ἀρνακίδων γνώμην ἀποστερητρίδα;

793

Σωκράτης

φέρε νυν ἀθρήσω πρῶτον ὅ τι δρᾷ τουτονί.

794

οὗτος καθεύδεις;

795

Στρεψιάδης

μὰ τὸν Ἀπόλλω ʼγὼ μὲν οὔ.

796

Σωκράτης

ἔχεις τι;

797

Στρεψιάδης

μὰ Δίʼ οὐ δῆτʼ ἔγωγʼ.

798

Σωκράτης

οὐδὲν

799

πάνυ;

800

Στρεψιάδης

οὐδέν γε πλὴν ἢ τὸ πέος ἐν τῇ δεξιᾷ.

801

Σωκράτης

οὐκ ἐγκαλυψάμενος ταχέως τι φροντιεῖς;

802

Στρεψιάδης

περὶ τοῦ; σὺ γάρ μοι τοῦτο φράσον ὦ Σώκρατες.

803

Σωκράτης

αὐτὸς ὅ τι βούλει πρῶτος ἐξευρὼν λέγε.

804

Στρεψιάδης

ἀκήκοας μυριάκις ἁγὼ βούλομαι,

805

περὶ τῶν τόκων, ὅπως ἂν ἀποδῶ μηδενί.

806

Σωκράτης

ἴθι νῦν καλύπτου καὶ σχάσας τὴν φροντίδα

807

λεπτὴν κατὰ μικρὸν περιφρόνει τὰ πράγματα,

808

ὀρθῶς διαιρῶν καὶ σκοπῶν.

809

Στρεψιάδης

οἴμοι τάλας.

810

Σωκράτης

ἔχʼ ἀτρέμα· κἂν ἀπορῇς τι τῶν νοημάτων,

811

ἀφεὶς ἄπελθε, καὶ κατὰ τὴν γνώμην πάλιν

812

κίνησον αὖθις αὐτὸ καὶ ζυγώθρισον.

813

Στρεψιάδης

ὦ Σωκρατίδιον φίλτατον.

814

Σωκράτης

τί ὦ γέρον;

815

Στρεψιάδης

ἔχω τόκου γνώμην ἀποστερητικήν.

816

Σωκράτης

ἐπίδειξον αὐτήν.

817

Στρεψιάδης

εἰπὲ δή νύν μοι —

818

Σωκράτης

τὸ τί;

819

Στρεψιάδης

γυναῖκα φαρμακίδʼ εἰ πριάμενος Θετταλὴν

820

καθέλοιμι νύκτωρ τὴν σελήνην, εἶτα δὴ

821

αὐτὴν καθείρξαιμʼ ἐς λοφεῖον στρογγύλον,

822

ὥσπερ κάτοπτρον, κᾆτα τηροίην ἔχων —

823

Σωκράτης

τί δῆτα τοῦτʼ ἂν ὠφελήσειέν σʼ;

824

Στρεψιάδης

ὅ τι;

825

εἰ μηκέτʼ ἀνατέλλοι σελήνη μηδαμοῦ,

826

οὐκ ἂν ἀποδοίην τοὺς τόκους.

827

Σωκράτης

ὁτιὴ τί δή;

828

Στρεψιάδης

ὁτιὴ κατὰ μῆνα τἀγύριον δανείζεται.

829

Σωκράτης

εὖ γʼ· ἀλλʼ ἕτερον αὖ σοι προβαλῶ τι δεξιόν.

830

εἴ σοι γράφοιτο πεντετάλαντός τις δίκη,

831

ὅπως ἂν αὐτὴν ἀφανίσειας εἰπέ μοι.

832

Στρεψιάδης

ὅπως; ὅπως; οὐκ οἶδʼ· ἀτὰρ ζητητέον.

833

Σωκράτης

μή νυν περὶ σαυτὸν εἶλλε τὴν γνώμην ἀεί,

834

ἀλλʼ ἀποχάλα τὴν φροντίδʼ ἐς τὸν ἀέρα

835

λινόδετον ὥσπερ μηλολόνθην τοῦ ποδός.

836

Στρεψιάδης

ηὕρηκʼ ἀφάνισιν τῆς δίκης σοφωτάτην,

837

ὥστʼ αὐτὸν ὁμολογεῖν σʼ ἐμοί.

838

Σωκράτης

ποίαν τινά;

839

Στρεψιάδης

ἤδη παρὰ τοῖσι φαρμακοπώλαις τὴν λίθον

840

ταύτην ἑόρακας τὴν καλήν, τὴν διαφανῆ,

841

ἀφʼ ἧς τὸ πῦρ ἅπτουσι;

842

Σωκράτης

τὴν ὕαλον λέγεις;

843

Στρεψιάδης

ἔγωγε. φέρε τί δῆτʼ ἄν, εἰ ταύτην λαβών,

844

ὁπότε γράφοιτο τὴν δίκην ὁ γραμματεύς,

845

ἀπωτέρω στὰς ὧδε πρὸς τὸν ἥλιον

846

τὰ γράμματʼ ἐκτήξαιμι τῆς ἐμῆς δίκης;

847

Σωκράτης

σοφῶς γε νὴ τὰς Χάριτας.

848

Στρεψιάδης

οἴμʼ ὡς ἥδομαι

849

ὅτι πεντετάλαντος διαγέγραπταί μοι δίκη.

850

Σωκράτης

ἄγε δὴ ταχέως τουτὶ ξυνάρπασον.

851

Στρεψιάδης

τὸ τί;

852

Σωκράτης

ὅπως ἀποστρέψαιʼ ἂν ἀντιδικῶν δίκην

853

μέλλων ὀφλήσειν μὴ παρόντων μαρτύρων.

854

Στρεψιάδης

φαυλότατα καὶ ῥᾷστʼ.

855

Σωκράτης

εἰπὲ δή.

856

Στρεψιάδης

καὶ δὴ λέγω.

857

εἰ πρόσθεν ἔτι μιᾶς ἐνεστώσης δίκης,

858

πρὶν τὴν ἐμὴν καλεῖσθʼ, ἀπαγξαίμην τρέχων.

859

Σωκράτης

οὐδὲν λέγεις.

860

Στρεψιάδης

νὴ τοὺς θεοὺς ἔγωγʼ, ἐπεὶ

861

οὐδεὶς κατʼ ἐμοῦ τεθνεῶτος εἰσάξει δίκην.

862

Σωκράτης

ὑθλεῖς· ἄπερρʼ, οὐκ ἂν διδάξαιμʼ ἄν σʼ ἔτι.

863

Στρεψιάδης

ὁτιὴ τί; ναὶ πρὸς τῶν θεῶν ὦ Σώκρατες.

864

Σωκράτης

ἀλλʼ εὐθὺς ἐπιλήθει σύ γʼ ἅττʼ ἂν καὶ μάθῃς·

865

ἐπεὶ τί νυνὶ πρῶτον ἐδιδάχθης; λέγε.

866

Στρεψιάδης

φέρʼ ἴδω τί μέντοι πρῶτον ἦν; τί πρῶτον ἦν;

867

τίς ἦν ἐν ᾗ ʼματτόμεθα μέντοι τἄλφιτα;

868

οἴμοι τίς ἦν;

869

Σωκράτης

οὐκ ἐς κόρακας ἀποφθερεῖ,

870

ἐπιλησμότατον καὶ σκαιότατον γερόντιον;

871

Στρεψιάδης

οἴμοι τί οὖν δῆθʼ ὁ κακοδαίμων πείσομαι;

872

ἀπὸ γὰρ ὀλοῦμαι μὴ μαθὼν γλωττοστροφεῖν.

873

ἀλλʼ ὦ Νεφέλαι χρηστόν τι συμβουλεύσατε.

874

Χορός

ἡμεῖς μὲν ὦ πρεσβῦτα συμβουλεύομεν,

875

εἴ σοί τις υἱός ἐστιν ἐκτεθραμμένος,

876

πέμπειν ἐκεῖνον ἀντὶ σαυτοῦ μανθάνειν.

877

Στρεψιάδης

ἀλλʼ ἔστʼ ἔμοιγʼ υἱὸς καλός τε κἀγαθός·

878

ἀλλʼ οὐκ ἐθέλει γὰρ μανθάνειν. τί ἐγὼ πάθω;

879

Χορός

σὺ δʼ ἐπιτρέπεις;

880

Στρεψιάδης

εὐσωματεῖ γὰρ καὶ σφριγᾷ,

881

κἄστʼ ἐκ γυναικῶν εὐπτέρων τῶν Κοισύρας.

882

ἀτὰρ μέτειμί γʼ αὐτόν· ἢν δὲ μὴ ʼθέλῃ,

883

οὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐκ ἐξελῶ κʼ τῆς οἰκίας.

884

ἀλλʼ ἐπανάμεινόν μʼ ὀλίγον εἰσελθὼν χρόνον.

885

Χορός

ἆρʼ αἰσθάνει πλεῖστα διʼ ἡμᾶς ἀγάθʼ αὐτίχʼ ἕξων

886

μόνας θεῶν; ὡς

887

ἕτοιμος ὅδʼ ἐστὶν ἅπαντα δρᾶν

888

ὅσʼ ἂν κελεύῃς.

889

σὺ δʼ ἀνδρὸς ἐκπεπληγμένου καὶ φανερῶς ἐπηρμένου

890

γνοὺς ἀπολάψεις ὅ τι πλεῖστον δύνασαι,

891

ταχέως· φιλεῖ γάρ πως τὰ τοιαῦθʼ ἑτέρᾳ τρέπεσθαι.

892

Στρεψιάδης

οὔτοι μὰ τὴν Ὁμίχλην ἔτʼ ἐνταυθοῖ μενεῖς·

893

ἀλλʼ ἔσθιʼ ἐλθὼν τοὺς Μεγακλέους κίονας.

894

Φειδιππίδης

ὦ δαιμόνιε, τί χρῆμα πάσχεις ὦ πάτερ;

895

οὐκ εὖ φρονεῖς μὰ τὸν Δία τὸν Ὀλύμπιον.

896

Στρεψιάδης

ἰδού γʼ ἰδού, Δίʼ Ὀλύμπιον· τῆς μωρίας,

897

τὸν Δία νομίζειν ὄντα τηλικουτονί.

898

Φειδιππίδης

τί δὲ τοῦτʼ ἐγέλασας ἐτεόν;

899

Στρεψιάδης

ἐνθυμούμενος

900

ὅτι παιδάριον εἶ καὶ φρονεῖς ἀρχαιϊκά.

901

ὅμως γε μὴν πρόσελθʼ, ἵνʼ εἰδῇς πλείονα,

902

καί σοι φράσω τι πρᾶγμʼ ὃ μαθὼν ἀνὴρ ἔσει.

903

ὅπως δὲ τοῦτο μὴ διδάξεις μηδένα.

904

Φειδιππίδης

ἰδού· τί ἔστιν;

905

Στρεψιάδης

ὤμοσας νυνὶ Δία.

906

Φειδιππίδης

ἔγωγʼ.

907

Στρεψιάδης

ὁρᾷς οὖν ὡς ἀγαθὸν τὸ μανθάνειν;

908

οὐκ ἔστιν ὦ Φειδιππίδη Ζεύς.

909

Φειδιππίδης

ἀλλὰ τίς;

910

Στρεψιάδης

Δῖνος βασιλεύει τὸν Δίʼ ἐξεληλακώς.

911

Φειδιππίδης

αἰβοῖ τί ληρεῖς;

912

Στρεψιάδης

ἴσθι τοῦθʼ οὕτως ἔχον.

913

Φειδιππίδης

τίς φησι ταῦτα;

914

Στρεψιάδης

Σωκράτης ὁ Μήλιος

915

καὶ Χαιρεφῶν, ὃς οἶδε τὰ ψυλλῶν ἴχνη.

916

Φειδιππίδης

σὺ δʼ ἐς τοσοῦτον τῶν μανιῶν ἐλήλυθας

917

ὥστʼ ἀνδράσιν πείθει χολῶσιν;

918

Στρεψιάδης

εὐστόμει

919

καὶ μηδὲν εἴπῃς φλαῦρον ἄνδρας δεξιοὺς

920

καὶ νοῦν ἔχοντας· ὧν ὑπὸ τῆς φειδωλίας

921

ἀπεκείρατʼ οὐδεὶς πώποτʼ οὐδʼ ἠλείψατο,

922

οὐδʼ ἐς βαλανεῖον ἦλθε λουσόμενος· σὺ δὲ

923

ὥσπερ τεθνεῶτος καταλόει μου τὸν βίον.

924

ἀλλʼ ὡς τάχιστʼ ἐλθὼν ὑπὲρ ἐμοῦ μάνθανε.

925

Φειδιππίδης

τί δʼ ἂν παρʼ ἐκείνων καὶ μάθοι χρηστόν τις ἄν;

926

Στρεψιάδης

ἄληθες; ὅσαπερ ἔστʼ ἐν ἀνθρώποις σοφά·

927

γνώσει δὲ σαυτὸν ὡς ἀμαθὴς εἶ καὶ παχύς.

928

ἀλλʼ ἐπανάμεινόν μʼ ὀλίγον ἐνταυθοῖ χρόνον.

929

Φειδιππίδης

οἴμοι τί δράσω παραφρονοῦντος τοῦ πατρός;

930

πότερον παρανοίας αὐτὸν εἰσαγαγὼν ἕλω,

931

ἢ τοῖς σοροπηγοῖς τὴν μανίαν αὐτοῦ φράσω;

932

Στρεψιάδης

φέρʼ ἴδω, σὺ τοῦτον τί ὀνομάζεις; εἰπέ μοι.

933

Φειδιππίδης

ἀλεκτρυόνα.

934

Στρεψιάδης

καλῶς γε. ταυτηνὶ δὲ τί;

935

Φειδιππίδης

ἀλεκτρυόνʼ.

936

Στρεψιάδης

ἄμφω ταὐτό; καταγέλαστος εἶ.

937

μή νυν τὸ λοιπόν, ἀλλὰ τήνδε μὲν καλεῖν

938

ἀλεκτρύαιναν τουτονὶ δʼ ἀλέκτορα.

939

Φειδιππίδης

ἀλεκτρύαιναν; ταῦτʼ ἔμαθες τὰ δεξιὰ

940

εἴσω παρελθὼν ἄρτι παρὰ τοὺς γηγενεῖς;

941

Στρεψιάδης

χἄτερά γε πόλλʼ· ἀλλʼ ὅ τι μάθοιμʼ ἑκάστοτε,

942

ἐπελανθανόμην ἂν εὐθὺς ὑπὸ πλήθους ἐτῶν.

943

Φειδιππίδης

διὰ ταῦτα δὴ καὶ θοἰμάτιον ἀπώλεσας;

944

Στρεψιάδης

ἀλλʼ οὐκ ἀπολώλεκʼ, ἀλλὰ καταπεφρόντικα.

945

Φειδιππίδης

τὰς δʼ ἐμβάδας ποῖ τέτροφας ὦνόητε σύ;

946

Στρεψιάδης

ὥσπερ Περικλέης ἐς τὸ δέον ἀπώλεσα.

947

ἀλλʼ ἴθι βάδιζʼ, ἴωμεν· εἶτα τῷ πατρὶ

948

πιθόμενος ἐξάμαρτε· κἀγώ τοί ποτε,

949

οἶδʼ, ἑξέτει σοι τραυλίσαντι πιθόμενος,

950

ὃν πρῶτον ὀβολὸν ἔλαβον ἡλιαστικόν,

951

τούτου ʼπριάμην σοι Διασίοις ἁμαξίδα.

952

Φειδιππίδης

ἦ μὴν σὺ τούτοις τῷ χρόνῳ ποτʼ ἀχθέσει.

953

Στρεψιάδης

εὖ γʼ ὅτι ἐπείσθης. δεῦρο δεῦρʼ ὦ Σώκρατες,

954

ἔξελθʼ· ἄγω γάρ σοι τὸν υἱὸν τουτονὶ

955

ἄκοντʼ ἀναπείσας.

956

Σωκράτης

νηπύτιος γάρ ἐστʼ ἔτι,

957

καὶ τῶν κρεμαθρῶν οὔπω τρίβων τῶν ἐνθάδε.

958

Φειδιππίδης

αὐτὸς τρίβων εἴης ἄν, εἰ κρέμαιό γε.

959

Στρεψιάδης

οὐκ ἐς κόρακας; καταρᾷ σὺ τῷ διδασκάλῳ;

960

Σωκράτης

ἰδοὺ κρέμαιʼ, ὡς ἠλίθιον ἐφθέγξατο

961

καὶ τοῖσι χείλεσιν διερρυηκόσιν.

962

πῶς ἂν μάθοι ποθʼ οὗτος ἀπόφυξιν δίκης

963

ἢ κλῆσιν ἢ χαύνωσιν ἀναπειστηρίαν;

964

καίτοι γε ταλάντου τοῦτʼ ἔμαθεν Ὑπέρβολος.

965

Στρεψιάδης

ἀμέλει δίδασκε· θυμόσοφός ἐστιν φύσει·

966

εὐθύς γέ τοι παιδάριον ὄν τυννουτονὶ

967

ἔπλαττεν ἔνδον οἰκίας ναῦς τʼ ἔγλυφεν,

968

ἁμαξίδας τε σκυτίνας ἠργάζετο,

969

κἀκ τῶν σιδίων βατράχους ἐποίει πῶς δοκεῖς.

970

ὅπως δʼ ἐκείνω τὼ λόγω μαθήσεται,

971

τὸν κρείττονʼ ὅστις ἐστὶ καὶ τὸν ἥττονα,

972

ὃς τἄδικα λέγων ἀνατρέπει τὸν κρείττονα·

973

ἐὰν δὲ μή, τὸν γοῦν ἄδικον πάσῃ τέχνῃ.

974

Σωκράτης

αὐτὸς μαθήσεται παρʼ αὐτοῖν τοῖν λόγοιν.

975

ἐγὼ δʼ ἀπέσομαι.

976

Στρεψιάδης

τοῦτό νυν μέμνησʼ, ὅπως

977

πρὸς πάντα τὰ δίκαιʼ ἀντιλέγειν δυνήσεται.

978

Δίκαιος Λόγος

χώρει δευρί, δεῖξον σαυτὸν

979

τοῖσι θεαταῖς, καίπερ θρασὺς ὤν.

980

Ἄδικος Λόγος

ἴθʼ ὅποι χρῄζεις. πολὺ γὰρ μᾶλλόν ʼς

981

ἐν τοῖς πολλοῖσι λέγων ἀπολῶ.

982

Δίκαιος Λόγος

ἀπολεῖς σύ; τίς ὤν;

983

Ἄδικος Λόγος

λόγος.

984

Δίκαιος Λόγος

ἥττων

985

γʼ ὤν.

986

Ἄδικος Λόγος

ἀλλά σε νικῶ τὸν ἐμοῦ κρείττω

987

φάσκοντʼ εἶναι.

988

Δίκαιος Λόγος

τί σοφὸν ποιῶν;

989

Ἄδικος Λόγος

γνώμας καινὰς ἐξευρίσκων.

990

Δίκαιος Λόγος

ταῦτα γὰρ ἀνθεῖ διὰ τουτουσὶ

991

τοὺς ἀνοήτους.

992

Ἄδικος Λόγος

οὔκ, ἀλλὰ σοφούς.

993

Δίκαιος Λόγος

ἀπολῶ σε κακῶς.

994

Ἄδικος Λόγος

εἰπὲ τί ποιῶν;

995

Δίκαιος Λόγος

τὰ δίκαια λέγων.

996

Ἄδικος Λόγος

ἀλλʼ ἀνατρέψω γʼ αὔτʼ ἀντιλέγων·

997

οὐδὲ γὰρ εἶναι πάνυ φημὶ δίκην.

998

Δίκαιος Λόγος

οὐκ εἶναι φῄς;

999

Ἄδικος Λόγος

φέρε γὰρ ποῦ ʼστιν;

1000

Δίκαιος Λόγος

παρὰ τοῖσι θεοῖς.

1001

Ἄδικος Λόγος

πῶς δῆτα δίκης οὔσης ὁ Ζεὺς

1002

οὐκ ἀπόλωλεν τὸν πατέρʼ αὑτοῦ

1003

δήσας;

1004

Δίκαιος Λόγος

αἰβοῖ τουτὶ καὶ δὴ

1005

χωρεῖ τὸ κακόν· δότε μοι λεκάνην.

1006

Ἄδικος Λόγος

τυφογέρων εἶ κἀνάρμοστος.

1007

Δίκαιος Λόγος

καταπύγων εἶ κἀναίσχυντος.

1008

Ἄδικος Λόγος

ῥόδα μʼ εἴρηκας.

1009

Δίκαιος Λόγος

καὶ βωμολόχος.

1010

Ἄδικος Λόγος

κρίνεσι στεφανοῖς.

1011

Δίκαιος Λόγος

καὶ πατραλοίας.

1012

Ἄδικος Λόγος

χρυσῷ πάττων μʼ οὐ γιγνώσκεις.

1013

Δίκαιος Λόγος

οὐ δῆτα πρὸ τοῦ γʼ, ἀλλὰ μολύβδῳ.

1014

Ἄδικος Λόγος

νῦν δέ γε κόσμος τοῦτʼ ἐστὶν ἐμοί.

1015

Δίκαιος Λόγος

θρασὺς εἶ πολλοῦ.

1016

Ἄδικος Λόγος

σὺ δέ γʼ ἀρχαῖος.

1017

Δίκαιος Λόγος

διὰ σὲ δὲ φοιτᾶν

1018

οὐδεὶς ἐθέλει τῶν μειρακίων·

1019

καὶ γνωσθήσει ποτʼ Ἀθηναίοις

1020

οἶα διδάσκεις τοὺς ἀνοήτους.

1021

Ἄδικος Λόγος

αὐχμεῖς αἰσχρῶς.

1022

Δίκαιος Λόγος

σὺ δέ γʼ εὖ πράττεις.

1023

καίτοι πρότερόν γʼ ἐπτώχευες,

1024

Τήλεφος εἶναι Μυσὸς φάσκων,

1025

ἐκ πηριδίου

1026

γνώμας τρώγων Πανδελετείους.

1027

Ἄδικος Λόγος

ὤμοι σοφίας —

1028

Δίκαιος Λόγος

ὤμοι μανίας —

1029

Ἄδικος Λόγος

ἧς ἐμνήσθης —

1030

Δίκαιος Λόγος

τῆς σῆς, πόλεώς θʼ ἥτις σε τρέφει

1031

λυμαινόμενον τοῖς μειρακίοις.

1032

Ἄδικος Λόγος

οὐχὶ διδάξεις τοῦτον Κρόνος ὤν.

1033

Δίκαιος Λόγος

εἴπερ γʼ αὐτὸν σωθῆναι χρὴ

1034

καὶ μὴ λαλιὰν μόνον ἀσκῆσαι.

1035

Ἄδικος Λόγος

δεῦρʼ ἴθι, τοῦτον δʼ ἔα μαίνεσθαι.

1036

Δίκαιος Λόγος

κλαύσει, τὴν χεῖρʼ ἢν ἐπιβάλλῃς.

1037

Χορός

παύσασθε μάχης καὶ λοιδορίας.

1038

ἀλλʼ ἐπίδειξαι σύ τε τοὺς προτέρους

1039

ἅττʼ ἐδίδασκες, σύ τε τὴν καινὴν

1040

παίδευσιν, ὅπως ἂν ἀκούσας σφῷν

1041

ἀντιλεγόντοιν κρίνας φοιτᾷ.

1042

Δίκαιος Λόγος

δρᾶν ταῦτʼ ἐθέλω.

1043

Ἄδικος Λόγος

κἄγωγʼ ἐθέλω.

1044

Χορός

φέρε δὴ πότερος λέξει πρότερος;

1045

Ἄδικος Λόγος

τούτῳ δώσω·

1046

κᾆτʼ ἐκ τούτων ὧν ἂν λέξῃ

1047

ῥηματίοισιν καινοῖς αὐτὸν

1048

καὶ διανοίαις κατατοξεύσω.

1049

τὸ τελευταῖον δʼ, ἢν ἀναγρύζῃ,

1050

τὸ πρόσωπον ἅπαν καὶ τὠφθαλμὼ

1051

κεντούμενος ὥσπερ ὑπʼ ἀνθρηνῶν

1052

ὑπὸ τῶν γνωμῶν ἀπολεῖται.

1053

Χορός

νῦν δείξετον τὼ πισύνω τοῖς περιδεξίοισι

1054

λόγοισι καὶ φροντίσι καὶ γνωμοτύποις μερίμναις,

1055

ὁπότερος αὐτοῖν λέγων ἀμείνων φανήσεται.

1056

νῦν γὰρ ἅπας ἐνθάδε κίνδυνος ἀνεῖται σοφίας,

1057

ἧς πέρι τοῖς ἐμοῖς φίλοις ἐστὶν ἀγὼν μέγιστος.

1058

ἀλλʼ ὦ πολλοῖς τοὺς πρεσβυτέρους ἤθεσι χρηστοῖς στεφανώσας,

1059

ῥῆξον φωνὴν ᾗτινι χαίρεις, καὶ τὴν σαυτοῦ φύσιν εἰπέ.

1060

Δίκαιος Λόγος

λέξω τοίνυν τὴν ἀρχαίαν παιδείαν ὡς διέκειτο,

1061

ὅτʼ ἐγὼ τὰ δίκαια λέγων ἤνθουν καὶ σωφροσύνη ʼνενόμιστο.

1062

πρῶτον μὲν ἔδει παιδὸς φωνὴν γρύξαντος μηδὲν ἀκοῦσαι·

1063

εἶτα βαδίζειν ἐν ταῖσιν ὁδοῖς εὐτάκτως ἐς κιθαριστοῦ

1064

τοὺς κωμήτας γυμνοὺς ἁθρόους, κεἰ κριμνώδη κατανείφοι.

1065

εἶτʼ αὖ προμαθεῖν ᾆσμʼ ἐδίδασκεν τὼ μηρὼ μὴ ξυνέχοντας,

1066

ἢ Παλλάδα περσέπολιν δεινὰν ἢ τηλέπορόν τι βόαμα,

1067

ἐντειναμένους τὴν ἁρμονίαν, ἣν οἱ πατέρες παρέδωκαν.

1068

εἰ δέ τις αὐτῶν βωμολοχεύσαιτʼ ἢ κάμψειέν τινα καμπήν,

1069

οἵας οἱ νῦν τὰς κατὰ Φρῦνιν ταύτας τὰς δυσκολοκάμπτους,

1070

ἐπετρίβετο τυπτόμενος πολλὰς ὡς τὰς Μούσας ἀφανίζων.

1071

ἐν παιδοτρίβου δὲ καθίζοντας τὸν μηρὸν ἔδει προβαλέσθαι

1072

τοὺς παῖδας, ὅπως τοῖς ἔξωθεν μηδὲν δείξειαν ἀπηνές·

1073

εἶτʼ αὖ πάλιν αὖθις ἀνιστάμενον συμψῆσαι, καὶ προνοεῖσθαι

1074

εἴδωλον τοῖσιν ἐρασταῖσιν τῆς ἥβης μὴ καταλείπειν.

1075

ἠλείψατο δʼ ἂν τοὐμφαλοῦ οὐδεὶς παῖς ὑπένερθεν τότʼ ἄν, ὥστε

1076

τοῖς αἰδοίοισι δρόσος καὶ χνοῦς ὥσπερ μήλοισιν ἐπήνθει·

1077

οὐδʼ ἂν μαλακὴν φυρασάμενος τὴν φωνὴν πρὸς τὸν ἐραστὴν

1078

αὐτὸς ἑαυτὸν προαγωγεύων τοῖς ὀφθαλμοῖς ἐβάδιζεν,

1079

οὐδʼ ἀνελέσθαι δειπνοῦντʼ ἐξῆν καὶ κεφάλαιον ῥαφανῖδος,

1080

οὐδʼ ἄννηθον τῶν πρεσβυτέρων ἁρπάζειν οὐδὲ σέλινον,

1081

οὐδʼ ὀψοφαγεῖν οὐδὲ κιχλίζειν οὐδʼ ἴσχειν τὼ πόδʼ ἐναλλάξ.

1082

Ἄδικος Λόγος

ἀρχαῖά γε καὶ Διιπολιώδη καὶ τεττίγων ἀνάμεστα

1083

καὶ Κηκείδου καὶ Βουφονίων.

1084

Δίκαιος Λόγος

ἀλλʼ οὖν ταῦτʼ ἐστὶν ἐκεῖνα,

1085

ἐξ ὧν ἄνδρας Μαραθωνομάχας ἡμὴ παίδευσις ἔθρεψεν.

1086

σὺ δὲ τοὺς νῦν εὐθὺς ἐν ἱματίοισι διδάσκεις ἐντετυλίχθαι·

1087

ὥστε μʼ ἀπάγχεσθʼ, ὅταν ὀρχεῖσθαι Παναθηναίοις δέον αὐτοὺς

1088

τὴν ἀσπίδα τῆς κωλῆς προέχων ἀμελῇ τῆς Τριτογενείας.

1089

πρὸς ταῦτʼ ὦ μειράκιον θαρρῶν ἐμὲ τὸν κρείττω λόγον αἱροῦ·

1090

κἀπιστήσει μισεῖν ἀγορὰν καὶ βαλανείων ἀπέχεσθαι,

1091

καὶ τοῖς αἰσχροῖς αἰσχύνεσθαι, κἂν σκώπτῃ τίς σε φλέγεσθαι·

1092

καὶ τῶν θάκων τοῖς πρεσβυτέροις ὑπανίστασθαι προσιοῦσιν,

1093

καὶ μὴ περὶ τοὺς σαυτοῦ γονέας σκαιουργεῖν, ἄλλο τε μηδὲν

1094

αἰσχρὸν ποιεῖν, ὅτι τῆς αἰδοῦς μέλλεις τἄγαλμʼ ἀναπλάττειν·

1095

μηδʼ εἰς ὀρχηστρίδος εἰσᾴττειν, ἵνα μὴ πρὸς ταῦτα κεχηνὼς

1096

μήλῳ βληθεὶς ὑπὸ πορνιδίου τῆς εὐκλείας ἀποθραυσθῇς·

1097

μηδʼ ἀντειπεῖν τῷ πατρὶ μηδέν, μηδʼ Ἰαπετὸν καλέσαντα

1098

μνησικακῆσαι τὴν ἡλικίαν ἐξ ἧς ἐνεοττοτροφήθης.

1099

Ἄδικος Λόγος

εἰ ταῦτʼ ὦ μειράκιον πείσει τούτῳ, νὴ τὸν Διόνυσον

1100

τοῖς Ἱπποκράτους υἱέσιν εἴξεις καὶ σε καλοῦσι βλιτομάμμαν.

1101

Δίκαιος Λόγος

ἀλλʼ οὖν λιπαρός γε καὶ εὐανθὴς ἐν γυμνασίοις διατρίψεις,

1102

οὐ στωμύλλων κατὰ τὴν ἀγορὰν τριβολεκτράπελʼ οἷάπερ οἱ νῦν,

1103

οὐδʼ ἑλκόμενος περὶ πραγματίου γλισχραντιλογεξεπιτρίπτου·

1104

ἀλλʼ εἰς Ἀκαδήμειαν κατιὼν ὑπὸ ταῖς μορίαις ἀποθρέξει

1105

στεφανωσάμενος καλάμῳ λευκῷ μετὰ σώφρονος ἡλικιώτου,

1106

μίλακος ὄζων καὶ ἀπραγμοσύνης καὶ λεύκης φυλλοβολούσης,

1107

ἦρος ἐν ὥρᾳ χαίρων, ὁπόταν πλάτανος πτελέᾳ ψιθυρίζῃ.

1108

ἢν ταῦτα ποιῇς ἁγὼ φράζω,

1109

καὶ πρὸς τούτοις προσέχῃς τὸν νοῦν,

1110

ἕξεις ἀεὶ

1111

στῆθος λιπαρόν, χροιὰν λαμπράν,

1112

ὤμους μεγάλους, γλῶτταν βαιάν,

1113

πυγὴν μεγάλην, πόσθην μικράν.

1114

ἢν δʼ ἅπερ οἱ νῦν ἐπιτηδεύῃς,

1115

πρῶτα μὲν ἕξεις

1116

χροιὰν ὠχράν, ὤμους μικρούς,

1117

στῆθος λεπτόν, γλῶτταν μεγάλην,

1118

πυγὴν μικράν, κωλῆν μεγάλην,

1119

ψήφισμα μακρόν, καὶ σʼ ἀναπείσει

1120

τὸ μὲν αἰσχρὸν ἅπαν καλὸν ἡγεῖσθαι,

1121

τὸ καλὸν δʼ αἰσχρόν·

1122

καὶ πρὸς τούτοις τῆς Ἀντιμάχου

1123

καταπυγοσύνης ἀναπλήσει.

1124

Χορός

ὦ καλλίπυργον σοφίαν κλεινοτάτην ἐπασκῶν,

1125

ὡς ἡδύ σου τοῖσι λόγοις σῶφρον ἔπεστιν ἄνθος.

1126

εὐδαίμονες δʼ ἦσαν ἄρʼ οἱ ζῶντες τότʼ ἐπὶ

1127

τῶν προτέρων· πρὸς τάδε σʼ ὦ κομψοπρεπῆ μοῦσαν ἔχων,

1128

δεῖ σε λέγειν τι καινόν, ὡς ηὐδοκίμηκεν ἁνήρ.

1129

δεινῶν δέ σοι βουλευμάτων ἔοικε δεῖν πρὸς αὐτόν,

1130

εἴπερ τὸν ἄνδρʼ ὑπερβαλεῖ καὶ μὴ γέλωτʼ ὀφλήσεις.

1131

Ἄδικος Λόγος

καὶ μὴν πάλαι γʼ ἐπνιγόμην τὰ σπλάγχνα κἀπεθύμουν

1132

ἅπαντα ταῦτʼ ἐναντίαις γνώμαισι συνταράξαι.

1133

ἐγὼ γὰρ ἥττων μὲν λόγος διʼ αὐτὸ τοῦτʼ ἐκλήθην

1134

ἐν τοῖσι φροντισταῖσιν, ὅτι πρώτιστος ἐπενόησα

1135

τοῖσιν νόμοις καὶ ταῖς δίκαις τἀναντίʼ ἀντιλέξαι.

1136

καὶ τοῦτο πλεῖν ἢ μυρίων ἔστʼ ἄξιον στατήρων,

1137

αἱρούμενον τοὺς ἥττονας λόγους ἔπειτα νικᾶν.

1138

σκέψαι δὲ τὴν παίδευσιν ᾗ πέποιθεν ὡς ἐλέγξω,

1139

ὅστις σε θερμῷ φησι λοῦσθαι πρῶτον οὐκ ἐάσειν.

1140

καίτοι τίνα γνώμην ἔχων ψέγεις τὰ θερμὰ λουτρά;

1141

Δίκαιος Λόγος

ὁτιὴ κάκιστόν ἐστι καὶ δειλὸν ποιεῖ τὸν ἄνδρα.

1142

Ἄδικος Λόγος

ἐπίσχες· εὐθὺς γάρ σʼ ἔχω μέσον λαβὼν ἄφυκτον.

1143

καί μοι φράσον, τῶν τοῦ Διὸς παίδων τίνʼ ἄνδρʼ ἄριστον

1144

ψυχὴν νομίζεις, εἰπέ, καὶ πλείστους πόνους πονῆσαι.

1145

Δίκαιος Λόγος

ἐγὼ μὲν οὐδένʼ Ἡρακλέους βελτίονʼ ἄνδρα κρίνω.

1146

Ἄδικος Λόγος

ποῦ ψυχρὰ δῆτα πώποτʼ εἶδες Ἡράκλεια λουτρά;

1147

καίτοι τίς ἀνδρειότερος ἦν;

1148

Δίκαιος Λόγος

ταῦτʼ ἐστὶ ταῦτʼ ἐκεῖνα,

1149

ἃ τῶν νεανίσκων ἀεὶ διʼ ἡμέρας λαλούντων

1150

πλῆρες τὸ βαλανεῖον ποιεῖ, κενὰς δὲ τὰς παλαίστρας.

1151

Ἄδικος Λόγος

εἶτʼ ἐν ἀγορᾷ τὴν διατριβὴν ψέγεις· ἐγὼ δʼ ἐπαινῶ.

1152

εἰ γὰρ πονηρὸν ἦν, Ὅμηρος οὐδέποτʼ ἂν ἐποίει

1153

τὸν Νέστορʼ ἀγορητὴν ἂν οὐδὲ τοὺς σοφοὺς ἅπαντας.

1154

ἄνειμι δῆτʼ ἐντεῦθεν ἐς τὴν γλῶτταν, ἣν ὁδὶ μὲν

1155

οὔ φησι χρῆναι τοὺς νέους ἀσκεῖν, ἐγὼ δέ φημι.

1156

καὶ σωφρονεῖν αὖ φησι χρῆναι· δύο κακὼ μεγίστω.

1157

ἐπεὶ σὺ διὰ τὸ σωφρονεῖν τῷ πώποτʼ εἶδες ἤδη

1158

ἀγαθάν τι γενόμενον, φράσον, καί μʼ ἐξέλεγξον εἰπών.

1159

Δίκαιος Λόγος

πολλοῖς. ὁ γοῦν Πηλεὺς ἔλαβε διὰ τοῦτο τὴν μάχαιραν.

1160

Ἄδικος Λόγος

μάχαιραν; ἀστεῖόν γε κέρδος ἔλαβεν ὁ κακοδαίμων.

1161

Ὑπέρβολος δʼ οὑκ τῶν λύχνων πλεῖν ἢ τάλαντα πολλὰ

1162

εἴληφε διὰ πονηρίαν, ἀλλʼ οὐ μὰ Δίʼ οὐ μάχαιραν.

1163

Δίκαιος Λόγος

καὶ τὴν Θέτιν γʼ ἔγημε διὰ τὸ σωφρονεῖν ὁ Πηλεύς.

1164

Ἄδικος Λόγος

κᾆτʼ ἀπολιποῦσά γʼ αὐτὸν ᾤχετʼ· οὐ γὰρ ἦν ὑβριστὴς

1165

οὐδʼ ἡδὺς ἐν τοῖς στρώμασιν τὴν νύκτα παννυχίζειν·

1166

γυνὴ δὲ σιναμωρουμένη χαίρει· σὺ δʼ εἶ Κρόνιππος.

1167

σκέψαι γὰρ ὦ μειράκιον ἐν τῷ σωφρονεῖν ἅπαντα

1168

ἅνεστιν, ἡδονῶν θʼ ὅσων μέλλεις ἀποστερεῖσθαι,

1169

παίδων γυναικῶν κοττάβων ὄψων πότων κιχλισμῶν.

1170

καίτοι τί σοι ζῆν ἄξιον, τούτων ἐὰν στερηθῇς;

1171

εἶεν. πάρειμʼ ἐντεῦθεν ἐς τὰς τῆς φύσεως ἀνάγκας.

1172

ἥμαρτες, ἠράσθης, ἐμοίχευσάς τι, κᾆτʼ ἐλήφθης·

1173

ἀπόλωλας· ἀδύνατος γὰρ εἶ λέγειν. ἐμοὶ δʼ ὁμιλῶν

1174

χρῶ τῇ φύσει, σκίρτα, γέλα, νόμιζε μηδὲν αἰσχρόν.

1175

μοιχὸς γὰρ ἢν τύχῃς ἁλούς, τάδʼ ἀντερεῖς πρὸς αὐτόν,

1176

ὡς οὐδὲν ἠδίκηκας· εἶτʼ ἐς τὸν Δίʼ ἐπανενεγκεῖν,

1177

κἀκεῖνος ὡς ἥττων ἔρωτός ἐστι καὶ γυναικῶν·

1178

καίτοι σὺ θνητὸς ὢν θεοῦ πῶς μεῖζον ἂν δύναιο;

1179

Δίκαιος Λόγος

τί δʼ ἢν ῥαφανιδωθῇ πιθόμενός σοι τέφρᾳ τε τιλθῇ,

1180

ἕξει τινὰ γνώμην λέγειν τὸ μὴ εὐρύπρωκτος εἶναι;

1181

Ἄδικος Λόγος

ἢν δʼ εὐρύπρωκτος ᾖ, τί πείσεται κακόν;

1182

Δίκαιος Λόγος

τί μὲν οὖν ἂν ἔτι μεῖζον πάθοι τούτου ποτέ;

1183

Ἄδικος Λόγος

τί δῆτʼ ἐρεῖς, ἢν τοῦτο νικηθῇς ἐμοῦ;

1184

Δίκαιος Λόγος

σιγήσομαι. τί δʼ ἄλλο;

1185

Ἄδικος Λόγος

φέρε δή μοι φράσον·

1186

συνηγοροῦσιν ἐκ τίνων;

1187

Δίκαιος Λόγος

ἐξ εὐρυπρώκτων.

1188

Ἄδικος Λόγος

πείθομαι.

1189

τί δαί; τραγῳδοῦσʼ ἐκ τίνων;

1190

Δίκαιος Λόγος

ἐξ εὐρυπρώκτων.

1191

Ἄδικος Λόγος

εὖ λέγεις.

1192

δημηγοροῦσι δʼ ἐκ τίνων;

1193

Δίκαιος Λόγος

ἐξ εὐρυπρώκτων.

1194

Ἄδικος Λόγος

ἆρα δῆτʼ

1195

ἔγνωκας ὡς οὐδὲν λέγεις;

1196

καὶ τῶν θεατῶν ὁπότεροι

1197

πλείους σκόπει.

1198

Δίκαιος Λόγος

καὶ δὴ σκοπῶ.

1199

Ἄδικος Λόγος

τί δῆθʼ ὁρᾷς;

1200

Δίκαιος Λόγος

πολὺ πλείονας νὴ τοὺς θεοὺς

1201

τοὺς εὐρυπρώκτους· τουτονὶ

1202

γοῦν οἶδʼ ἐγὼ κἀκεινονὶ

1203

καὶ τὸν κομήτην τουτονί.

1204

Ἄδικος Λόγος

τί δῆτʼ ἐρεῖς;

1205

Δίκαιος Λόγος

ἡττήμεθʼ· ὦ κινούμενοι

1206

πρὸς τῶν θεῶν δέξασθέ μου

1207

θοἰμάτιον, ὡς

1208

ἐξαυτομολῶ πρὸς ὑμᾶς.

1209

Σωκράτης

τί δῆτα; πότερα τοῦτον ἀπάγεσθαι λαβὼν

1210

βούλει τὸν υἱόν, ἢ διδάσκω σοι λέγειν;

1211

Στρεψιάδης

δίδασκε καὶ κόλαζε καὶ μέμνησʼ ὅπως

1212

εὖ μοι στομώσεις αὐτόν, ἐπὶ μὲν θάτερα

1213

οἷον δικιδίοις, τὴν δʼ ἑτέραν αὐτοῦ γνάθον

1214

στόμωσον οἵαν ἐς τὰ μείζω πράγματα.

1215

Σωκράτης

ἀμέλει κομιεῖ τοῦτον σοφιστὴν δεξιόν.

1216

Φειδιππίδης

ὠχρὸν μὲν οὖν οἶμαί γε καὶ κακοδαίμονα.

1217

Χορός

χωρεῖτέ νυν. οἶμαι δέ σοι

1218

ταῦτα μεταμελήσειν.

1219

τοὺς κριτὰς ἃ κερδανοῦσιν, ἤν τι τόνδε τὸν χορὸν

1220

ὠφελῶσʼ ἐκ τῶν δικαίων, βουλόμεσθʼ ἡμεῖς φράσαι.

1221

πρῶτα μὲν γάρ, ἢν νεᾶν βούλησθʼ ἐν ὥρᾳ τοὺς ἀγρούς,

1222

ὕσομεν πρώτοισιν ὑμῖν, τοῖσι δʼ ἄλλοις ὕστερον.

1223

εἶτα τὸν καρπὸν τεκούσας ἀμπέλους φυλάξομεν,

1224

ὥστε μήτʼ αὐχμὸν πιέζειν μήτʼ ἄγαν ἐπομβρίαν.

1225

ἢν δʼ ἀτιμάσῃ τις ἡμᾶς θνητὸς ὢν οὔσας θεάς,

1226

προσεχέτω τὸν νοῦν, πρὸς ἡμῶν οἷα πείσεται κακά,

1227

λαμβάνων οὔτʼ οἶνον οὔτʼ ἄλλʼ οὐδὲν ἐκ τοῦ χωρίου.

1228

ἡνίκʼ ἂν γὰρ αἵ τʼ ἐλαῖαι βλαστάνωσʼ αἵ τʼ ἄμπελοι,

1229

ἀποκεκόψονται· τοιαύταις σφενδόναις παιήσομεν.

1230

ἢν δὲ πλινθεύοντʼ ἴδωμεν, ὕσομεν καὶ τοῦ τέγους

1231

τὸν κέραμον αὐτοῦ χαλάζαις στρογγύλαις συντρίψομεν.

1232

κἂν γαμῇ ποτʼ αὐτὸς ἢ τῶν ξυγγενῶν ἢ τῶν φίλων,

1233

ὕσομεν τὴν νύκτα πᾶσαν· ὥστʼ ἴσως βουλήσεται

1234

κἂν ἐν Αἰγύπτῳ τυχεῖν ὢν μᾶλλον ἢ κρῖναι κακῶς.

1235

Στρεψιάδης

πέμπτη, τετράς, τρίτη, μετὰ ταύτην δευτέρα,

1236

εἶθʼ ἣν ἐγὼ μάλιστα πασῶν ἡμερῶν

1237

δέδοικα καὶ πέφρικα καὶ βδελύττομαι,

1238

εὐθὺς μετὰ ταύτην ἔσθʼ ἕνη τε καὶ νέα.

1239

πᾶς γάρ τις ὀμνὺς οἷς ὀφείλων τυγχάνω,

1240

θείς μοι πρυτανεῖʼ ἀπολεῖν μέ φησι κἀξολεῖν,

1241

κἀμοῦ μέτριά τε καὶ δίκαιʼ αἰτουμένου,

1242

‘ὦ δαιμόνιε τὸ μέν τι νυνὶ μὴ λάβῃς,

1243

τὸ δʼ ἀναβαλοῦ μοι, τὸ δʼ ἄφεσ’, οὔ φασίν ποτε

1244

οὕτως ἀπολήψεσθʼ. ἀλλὰ λοιδοροῦσί με

1245

ὡς ἄδικός εἰμι, καὶ δικάσεσθαί φασί μοι.

1246

νῦν οὖν δικαζέσθων· ὀλίγον γάρ μοι μέλει,

1247

εἴπερ μεμάθηκεν εὖ λέγειν Φειδιππίδης.

1248

τάχα δʼ εἴσομαι κόψας τὸ φροντιστήριον.

1249

παῖ, ἠμί, παῖ παῖ.

1250

Σωκράτης

Στρεψιάδην ἀσπάζομαι.

1251

Στρεψιάδης

κἄγωγέ σʼ· ἀλλὰ τουτονὶ πρῶτον λαβέ·

1252

χρὴ γὰρ ἐπιθαυμάζειν τι τὸν διδάσκαλον.

1253

καί μοι τὸν υἱὸν εἰ μεμάθηκε τὸν λόγον

1254

ἐκεῖνον εἴφʼ ὃν ἀρτίως εἰσήγαγες.

1255

Σωκράτης

μεμάθηκεν.

1256

Στρεψιάδης

εὖ γʼ ὦ παμβασίλειʼ Ἀπαιόλη.

1257

Σωκράτης

ὥστʼ ἀποφύγοις ἂν ἥντινʼ ἂν βούλῃ δίκην.

1258

Στρεψιάδης

κεἰ μάρτυρες παρῆσαν, ὅτʼ ἐδανειζόμην;

1259

Σωκράτης

πολλῷ γε μᾶλλον, κἂν παρῶσι χίλιοι.

1260

Στρεψιάδης

βοάσομαί τἄρα τὰν ὑπέρτονον

1261

βοάν. ἰὼ κλάετʼ ὦ ʼβολοστάται

1262

αὐτοί τε καὶ τἀρχαῖα καὶ τόκοι τόκων·

1263

οὐδὲν γὰρ ἄν με φλαῦρον ἐργάσαισθʼ ἔτι,

1264

οἷος ἐμοὶ τρέφεται

1265

τοῖσδʼ ἐνὶ δώμασι παῖς,

1266

ἀμφήκει γλώττῃ λάμπων,

1267

πρόβολος ἐμός, σωτὴρ δόμοις, ἐχθροῖς βλάβη,

1268

λυσανίας πατρῴων μεγάλων κακῶν·

1269

ὃν κάλεσον τρέχων ἔνδοθεν ὡς ἐμέ.

1270

Σωκράτης

ὦ τέκνον ὦ παῖ ἔξελθʼ οἴκων,

1271

ἄιε σοῦ πατρός.

1272

ὅδʼ ἐκεῖνος ἀνήρ.

1273

Στρεψιάδης

ὦ φίλος ὦ φίλος.

1274

Σωκράτης

ἄπιθι συλλαβών.

1275

Στρεψιάδης

ἰὼ ἰὼ τέκνον, ἰὼ ἰοῦ ἰοῦ.

1276

ὡς ἥδομαί σου πρῶτα τὴν χρόαν ἰδών.

1277

νῦν μέν γʼ ἰδεῖν εἶ πρῶτον ἐξαρνητικὸς

1278

κἀντιλογικός, καὶ τοῦτο τοὐπιχώριον

1279

ἀτεχνῶς ἐπανθεῖ, τὸ τί λέγεις σύ; καὶ

1280

δοκεῖν

1281

ἀδικοῦντʼ ἀδικεῖσθαι καὶ κακουργοῦντʼ οἶδʼ ὅτι·

1282

ἐπὶ τοῦ προσώπου τʼ ἐστὶν Ἀττικὸν βλέπος.

1283

νῦν οὖν ὅπως σώσεις μʼ, ἐπεὶ κἀπώλεσας.

1284

Φειδιππίδης

φοβεῖ δὲ δὴ τί;

1285

Στρεψιάδης

τὴν ἕνην τε καὶ νέαν.

1286

Φειδιππίδης

ἕνη γάρ ἐστι καὶ νέα τις ἡμέρα;

1287

Στρεψιάδης

εἰς ἥν γε θήσειν τὰ πρυτανεῖά φασί μοι.

1288

Φειδιππίδης

ἀπολοῦσʼ ἄρʼ αὔθʼ οἱ θέντες· οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπως

1289

μίʼ ἡμέρα γένοιτʼ ἂν ἡμέρα δύο.

1290

Στρεψιάδης

οὐκ ἂν γένοιτο;

1291

Φειδιππίδης

πῶς γάρ; εἰ μή πέρ γʼ ἅμα

1292

αὑτὴ γένοιτʼ ἂν γραῦς τε καὶ νέα γυνή.

1293

Στρεψιάδης

καὶ μὴν νενόμισταί γʼ.

1294

Φειδιππίδης

οὐ γάρ, οἶμαι, τὸν νόμον

1295

ἴσασιν ὀρθῶς ὅ τι νοεῖ.

1296

Στρεψιάδης

νοεῖ δὲ τί;

1297

Φειδιππίδης

ὁ Σόλων ὁ παλαιὸς ἦν φιλόδημος τὴν φύσιν.

1298

Στρεψιάδης

τουτὶ μὲν οὐδέν πω πρὸς ἕνην τε καὶ νέαν.

1299

Φειδιππίδης

ἐκεῖνος οὖν τὴν κλῆσιν ἐς δύʼ ἡμέρας

1300

ἔθηκεν, ἔς γε τὴν ἕνην τε καὶ νέαν,

1301

ἵνʼ αἱ θέσεις γίγνοιντο τῇ νουμηνίᾳ.

1302

Στρεψιάδης

ἵνα δὴ τί τὴν ἕνην προσέθηχʼ;

1303

Φειδιππίδης

ἵνʼ ὦ μέλε

1304

παρόντες οἱ φεύγοντες ἡμέρᾳ μιᾷ

1305

πρότερον ἀπαλλάττοινθʼ ἑκόντες, εἰ δὲ μή,

1306

ἕωθεν ὑπανιῷντο τῇ νουμηνία.

1307

Στρεψιάδης

πῶς οὐ δέχονται δῆτα τῇ νουμηνίᾳ

1308

ἁρχαὶ τὰ πρυτανεῖʼ, ἀλλʼ ἕνῃ τε καὶ νέᾳ;

1309

Φειδιππίδης

ὅπερ οἱ προτένθαι γὰρ δοκοῦσί μοι ποιεῖν·

1310

ὅπως τάχιστα τὰ πρυτανεῖʼ ὑφελοίατο,

1311

διὰ τοῦτο προὐτένθευσαν ἡμέρᾳ μιᾷ.

1312

Στρεψιάδης

εὖ γʼ· ὦ κακοδαίμονες, τί κάθησθʼ ἀβέλτεροι,

1313

ἡμέτερα κέρδη τῶν σοφῶν ὄντες, λίθοι,

1314

ἀριθμός, πρόβατʼ ἄλλως, ἀμφορῆς νενησμένοι;

1315

ὥστʼ εἰς ἐμαυτὸν καὶ τὸν υἱὸν τουτονὶ

1316

ἐπʼ εὐτυχίαισιν ᾀστέον μοὐγκώμιον.

1317

‘μάκαρ ὦ Στρεψίαδες,

1318

αὐτός τʼ ἔφυς ὡς σοφὸς

1319

χοἶον τὸν υἱὸν τρέφεις,’

1320

φήσουσι δή μʼ οἱ φίλοι

1321

χοἰ δημόται

1322

ζηλοῦντες ἡνίκʼ ἂν σὺ νικᾷς λέγων τὰς δίκας.

1323

ἀλλʼ εἰσάγων σε βούλομαι πρῶτον ἑστιᾶσαι.

1324

Πασίας

εἶτʼ ἄνδρα τῶν αὑτοῦ τι χρὴ προϊέναι;

1325

οὐδέποτέ γʼ, ἀλλὰ κρεῖττον εὐθὺς ἦν τότε

1326

ἀπερυθριᾶσαι μᾶλλον ἢ σχεῖν πράγματα,

1327

ὅτε τῶν ἐμαυτοῦ γʼ ἕνεκα νυνὶ χρημάτων

1328

ἕλκω σε κλητεύσοντα, καὶ γενήσομαι

1329

ἐχθρὸς ἔτι πρὸς τούτοισιν ἀνδρὶ δημότῃ.

1330

ἀτὰρ οὐδέποτέ γε τὴν πατρίδα καταισχυνῶ

1331

ζῶν, ἀλλὰ καλοῦμαι Στρεψιάδην —

1332

Στρεψιάδης

τίς οὑτοσί;

1333

Πασίας

ἐς τὴν ἕνην τε καὶ νέαν.

1334

Στρεψιάδης

μαρτύρομαι,

1335

ὅτι ἐς δύʼ εἶπεν ἡμέρας. τοῦ χρήματος;

1336

Πασίας

τῶν δώδεκα μνῶν, ἃς ἔλαβες ὠνούμενος

1337

τὸν ψαρὸν ἵππον.

1338

Στρεψιάδης

ἵππον; οὐκ ἀκούετε;

1339

ὃν πάντες ὑμεῖς ἴστε μισοῦνθʼ ἱππικήν.

1340

Πασίας

καὶ νὴ Δίʼ ἀποδώσειν γʼ ἐπώμνυς τοὺς θεούς.

1341

Στρεψιάδης

μὰ τὸν Δίʼ οὐ γάρ πω τότʼ ἐξηπίστατο

1342

Φειδιππίδης μοι τὸν ἀκατάβλητον λόγον.

1343

Πασίας

νῦν δὲ διὰ τοῦτʼ ἔξαρνος εἶναι διανοεῖ;

1344

Στρεψιάδης

τί γὰρ ἄλλʼ ἂν ἀπολαύσαιμι τοῦ μαθήματος;

1345

Πασίας

καὶ ταῦτʼ ἐθελήσεις ἀπομόσαι μοι τοὺς θεοὺς

1346

ἵνʼ ἂν κελεύσω ʼγώ σε;

1347

Στρεψιάδης

τοὺς ποίους θεούς;

1348

Πασίας

τὸν Δία, τὸν Ἑρμῆν, τὸν Ποσειδῶ.

1349

Στρεψιάδης

νὴ Δία

1350

κἂν προσκαταθείην γʼ ὥστʼ ὀμόσαι τριώβολον.

1351

Πασίας

ἀπόλοιο τοίνυν ἕνεκʼ ἀναιδείας ἔτι.

1352

Στρεψιάδης

ἁλσὶν διασμηχθεὶς ὄναιτʼ ἂν οὑτοσί.

1353

Πασίας

οἴμʼ ὡς καταγελᾷς.

1354

Στρεψιάδης

ἓξ χοᾶς χωρήσεται.

1355

Πασίας

οὔ τοι μὰ τὸν Δία τὸν μέγαν καὶ τοὺς θεοὺς

1356

ἐμοῦ καταπροίξει.

1357

Στρεψιάδης

θαυμασίως ἥσθην θεοῖς,

1358

καὶ Ζεὺς γέλοιος ὀμνύμενος τοῖς εἰδόσιν.

1359

Πασίας

ἦ μὴν σὺ τούτων τῷ χρόνῳ δώσεις δίκην.

1360

ἀλλʼ εἴτʼ ἀποδώσεις μοι τὰ χρήματʼ εἴτε μή,

1361

ἀπόπεμψον ἀποκρινάμενος.

1362

Στρεψιάδης

ἔχε νυν ἥσυχος.

1363

ἐγὼ γὰρ αὐτίκʼ ἀποκρινοῦμαί σοι σαφῶς.

1364

Πασίας

τί σοι δοκεῖ δράσειν;

1365

Μάρτυς

ἀποδώσειν μοι δοκεῖ.

1366

Στρεψιάδης

ποῦ ʼσθʼ οὗτος ἁπαιτῶν με τἀργύριον; λέγε

1367

τουτὶ τί ἔστι;

1368

Πασίας

τοῦθʼ ὅ τι ἐστί; κάρδοπος.

1369

Στρεψιάδης

ἔπειτʼ ἀπαιτεῖς τἀργύριον τοιοῦτος ὤν;

1370

οὐκ ἂν ἀποδοίην οὐδʼ ἂν ὀβολὸν οὐδενί,

1371

ὅστις καλέσειε κάρδοπον τὴν καρδόπην.

1372

Πασίας

οὐκ ἄρʼ ἀποδώσεις;

1373

Στρεψιάδης

οὐχ ὅσον γέ μʼ εἰδέναι.

1374

οὔκουν ἀνύσας τι θᾶττον ἀπολιταργιεῖς

1375

ἀπὸ τῆς θύρας;

1376

Πασίας

ἄπειμι, καὶ τοῦτʼ ἴσθʼ ὅτι

1377

θήσω πρυτανεῖʼ ἢ μηκέτι ζῴην ἐγώ.

1378

Στρεψιάδης

καὶ προσαπολεῖς ἄρʼ αὐτὰ πρὸς ταῖς δώδεκα.

1379

καίτοι σε τοῦτό γʼ οὐχὶ βούλομαι παθεῖν,

1380

ὁτιὴ ʼκάλεσας εὐηθικῶς τὴν κάρδοπον.

1381

Αμυνίας

ἰώ μοί μοι.

1382

Στρεψιάδης

ἔα.

1383

τίς οὑτοσί ποτʼ ἔσθʼ ὁ θρηνῶν; οὔτι που

1384

τῶν Καρκίνου τις δαιμόνων ἐφθέγξατο;

1385

Αμυνίας

τί δʼ ὅστις εἰμὶ τοῦτο βούλεσθʼ εἰδέναι;

1386

ἀνὴρ κακοδαίμων.

1387

Στρεψιάδης

κατὰ σεαυτόν νυν τρέπου.

1388

Αμυνίας

ὦ σκληρὲ δαῖμον, ὦ τύχαι θραυσάντυγες

1389

ἵππων ἐμῶν, ὦ Παλλὰς ὥς μʼ ἀπώλεσας.

1390

Στρεψιάδης

τί δαί σε Τληπόλεμός ποτʼ εἴργασται κακόν;

1391

Αμυνίας

μὴ σκῶπτέ μʼ ὦ τᾶν, ἀλλά μοι τὰ χρήματα

1392

τὸν υἱὸν ἀποδοῦναι κέλευσον ἅλαβεν,

1393

ἄλλως τε μέντοι καὶ κακῶς πεπραγότι.

1394

Στρεψιάδης

τὰ ποῖα ταῦτα χρήμαθʼ;

1395

Αμυνίας

ἁδανείσατο.

1396

Στρεψιάδης

κακῶς ἄρʼ ὄντως εἶχες, ὥς γʼ ἐμοὶ δοκεῖς.

1397

Αμυνίας

ἵππους ἐλαύνων ἐξέπεσον νὴ τοὺς θεούς.

1398

Στρεψιάδης

τί δῆτα ληρεῖς ὥσπερ ἀπʼ ὄνου καταπεσών;

1399

Αμυνίας

ληρῶ, τὰ χρήματʼ ἀπολαβεῖν εἰ βούλομαι;

1400

Στρεψιάδης

οὐκ ἔσθʼ ὅπως σύ γʼ αὐτὸς ὑγιαίνεις.

1401

Αμυνίας

τί δαί;

1402

Στρεψιάδης

τὸν ἐγκέφαλον ὥσπερ σεσεῖσθαί μοι δοκεῖς.

1403

Αμυνίας

σὺ δὲ νὴ τὸν Ἑρμῆν προσκεκλήσεσθαί γέ μοι,

1404

εἰ μὴ ʼποδώσεις τἀργύριον.

1405

Στρεψιάδης

κάτειπέ νυν,

1406

πότερα νομίζεις καινὸν ἀεὶ τὸν Δία

1407

ὕειν ὕδωρ ἑκάστοτʼ, ἢ τὸν ἥλιον

1408

ἕλκειν κάτωθεν ταὐτὸ τοῦθʼ ὕδωρ πάλιν;

1409

Αμυνίας

οὐκ οἶδʼ ἔγωγʼ ὁπότερον, οὐδέ μοι μέλει.

1410

Στρεψιάδης

πῶς οὖν ἀπολαβεῖν τἀργύριον δίκαιος εἶ,

1411

εἰ μηδὲν οἶσθα τῶν μετεώρων πραγμάτων;

1412

Αμυνίας

ἀλλʼ εἰ σπανίζεις, τἀργυρίου μοι τὸν τόκον

1413

ἀπόδοτε·

1414

Στρεψιάδης

τοῦτο δʼ ἔσθʼ ὁ τόκος τί θηρίον;

1415

Αμυνίας

τί δʼ ἄλλο γʼ ἢ κατὰ μῆνα καὶ καθʼ ἡμέραν

1416

πλέον πλέον τἀργύριον ἀεὶ γίγνεται

1417

ὑπορρέοντος τοῦ χρόνου;

1418

Στρεψιάδης

καλῶς λέγεις.

1419

τί δῆτα; τὴν θάλατταν ἔσθʼ ὅτι πλείονα

1420

νυνὶ νομίζεις ἢ πρὸ τοῦ;

1421

Αμυνίας

μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἴσην.

1422

οὐ γὰρ δίκαιον πλείονʼ εἶναι.

1423

Στρεψιάδης

κᾆτα πῶς

1424

αὕτη μὲν ὦ κακόδαιμον οὐδὲν γίγνεται

1425

ἐπιρρεόντων τῶν ποταμῶν πλείων, σὺ δὲ

1426

ζητεῖς ποιῆσαι τἀργύριον πλεῖον τὸ σόν;

1427

οὐκ ἀποδιώξει σαυτὸν ἀπὸ τῆς οἰκίας;

1428

φέρε μοι τὸ κέντρον.

1429

Αμυνίας

ταῦτʼ ἐγὼ μαρτύρομαι.

1430

Στρεψιάδης

ὕπαγε. τί μέλλεις; οὐκ ἐλᾷς ὦ σαμφόρα;

1431

Αμυνίας

ταῦτʼ οὐχ ὕβρις δῆτʼ ἐστίν;

1432

Στρεψιάδης

ᾄξεις; ἐπιαλῶ

1433

κεντῶν ὑπὸ τὸν πρωκτόν σε τὸν σειραφόρον.

1434

φεύγεις; ἔμελλόν σʼ ἆρα κινήσειν ἐγὼ

1435

αὐτοῖς τροχοῖς τοῖς σοῖσι καὶ ξυνωρίσιν.

1436

Χορός

οἷον τὸ πραγμάτων ἐρᾶν φλαύρων· ὁ γὰρ

1437

γέρων ὅδʼ ἐρασθεὶς

1438

ἀποστερῆσαι βούλεται

1439

τὰ χρήμαθʼ ἁδανείσατο·

1440

κοὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐ τήμερον

1441

λήψεταί τι πρᾶγμʼ, ὃ τοῦτον

1442

ποιήσει τὸν σοφιστὴν ἴσως,

1443

ἀνθʼ ὧν πανουργεῖν ἤρξατʼ, ἐξαίφνης λαβεῖν κακόν τι.

1444

οἶμαι γὰρ αὐτὸν αὐτίχʼ εὑρήσειν ὅπερ

1445

πάλαι ποτʼ ἐπεζήτει

1446

εἶναι τὸν υἱὸν δεινόν οἱ

1447

γνώμας ἐναντίας λέγειν

1448

τοῖσιν δικαίοις, ὥστε νικᾶν

1449

ἅπαντας οἷσπερ ἂν

1450

ξυγγένηται, κἂν λέγῃ παμπόνηρʼ.

1451

ἴσως δʼ ἴσως βουλήσεται κἄφωνον αὐτὸν εἶναι.

1452

Στρεψιάδης

ἰοὺ ἰού.

1453

ὦ γείτονες καὶ ξυγγενεῖς καὶ δημόται,

1454

ἀμυνάθετέ μοι τυπτομένῳ πάσῃ τέχνῃ.

1455

οἴμοι κακοδαίμων τῆς κεφαλῆς καὶ τῆς γνάθου.

1456

ὦ μιαρὲ τύπτεις τὸν πατέρα;

1457

Φειδιππίδης

φήμʼ ὦ πάτερ.

1458

Στρεψιάδης

ὁρᾶθʼ ὁμολογοῦνθʼ ὅτι με τύπτει.

1459

Φειδιππίδης

καὶ μάλα.

1460

Στρεψιάδης

ὦ μιαρὲ καὶ πατραλοῖα καὶ τοιχωρύχε.

1461

Φειδιππίδης

αὖθίς με ταὐτὰ ταῦτα καὶ πλείω λέγε.

1462

ἆρʼ οἶσθʼ ὅτι χαίρω πόλλʼ ἀκούων καὶ κακά;

1463

Στρεψιάδης

ὦ λακκόπρωκτε.

1464

Φειδιππίδης

πάττε πολλοῖς τοῖς ῥόδοις.

1465

Στρεψιάδης

τὸν πατέρα τύπτεις;

1466

Φειδιππίδης

κἀποφανῶ γε νὴ Δία

1467

ὡς ἐν δίκῃ σʼ ἔτυπτον.

1468

Στρεψιάδης

ὦ μιαρώτατε,

1469

καὶ πῶς γένοιτʼ ἂν πατέρα τύπτειν ἐν δίκῃ;

1470

Φειδιππίδης

ἔγωγʼ ἀποδείξω καί σε νικήσω λέγων.

1471

Στρεψιάδης

τουτὶ σὺ νικήσεις;

1472

Φειδιππίδης

πολύ γε καὶ ῥᾳδίως.

1473

ἑλοῦ δʼ ὁπότερον τοῖν λόγοιν βούλει λέγειν.

1474

Στρεψιάδης

ποίοιν λόγοιν;

1475

Φειδιππίδης

τὸν κρείττονʼ ἢ τὸν ἥττονα.

1476

Στρεψιάδης

ἐδιδαξάμην μέντοι σε νὴ Δίʼ ὦ μέλε

1477

τοῖσιν δικαίοις ἀντιλέγειν, εἰ ταῦτά γε

1478

μέλλεις ἀναπείσειν, ὡς δίκαιον καὶ καλὸν

1479

τὸν πατέρα τύπτεσθʼ ἐστὶν ὑπὸ τῶν υἱέων.

1480

Φειδιππίδης

ἀλλʼ οἴομαι μέντοι σʼ ἀναπείσειν, ὥστε γε

1481

οὐδʼ αὐτὸς ἀκροασάμενος οὐδὲν ἀντερεῖς.

1482

Στρεψιάδης

καὶ μὴν ὅ τι καὶ λέξεις ἀκοῦσαι βούλομαι.

1483

Χορός

σὸν ἔργον ὦ πρεσβῦτα φροντίζειν ὅπῃ

1484

τὸν ἄνδρα κρατήσεις,

1485

ὡς οὗτος, εἰ μή τῳ ʼπεποίθειν, οὐκ ἂν ἦν

1486

οὕτως ἀκόλαστος.

1487

ἀλλʼ ἔσθʼ ὅτῳ θρασύνεται· δῆλόν γε τἀνθρώπου

1488

ʼσʼτὶ τὸ λῆμα.

1489

ἀλλʼ ἐξ ὅτου τὸ πρῶτον ἤρξαθʼ ἡ μάχη γενέσθαι,

1490

ἤδη λέγειν χρὴ πρὸς χορόν· πάντως δὲ τοῦτο δράσεις.

1491

Στρεψιάδης

καὶ μὴν ὅθεν γε πρῶτον ἠρξάμεσθα λοιδορεῖσθαι

1492

ἐγὼ φράσω· ʼπειδὴ γὰρ εἱστιώμεθʼ, ὥσπερ ἴστε,

1493

πρῶτον μὲν αὐτὸν τὴν λύραν λαβόντʼ ἐγὼ ʼκέλευσα

1494

ᾆσαι Σιμωνίδου μέλος, τὸν Κριὸν ὡς ἐπέχθη.

1495

ὁ δʼ εὐθέως ἀρχαῖον εἶνʼ ἔφασκε τὸ κιθαρίζειν

1496

ᾄδειν τε πίνονθʼ ὡσπερεὶ κάχρυς γυναῖκʼ ἀλοῦσαν.

1497

Φειδιππίδης

οὐ γὰρ τότʼ εὐθὺς χρῆν σʼ ἄρα τύπτεσθαί τε καὶ πατεῖσθαι,

1498

ᾄδειν κελεύονθʼ ὡσπερεὶ τέττιγας ἑστιῶντα;

1499

Στρεψιάδης

τοιαῦτα μέντοι καὶ τότʼ ἔλεγεν ἔνδον οἷάπερ νῦν,

1500

καὶ τὸν Σιμωνίδην ἔφασκʼ εἶναι κακὸν ποιητήν.

1501

κἀγὼ μόλις μὲν ἀλλʼ ὅμως ἠνεσχόμην τὸ πρῶτον·

1502

ἔπειτα δʼ ἐκέλευσʼ αὐτὸν ἀλλὰ μυρρίνην λαβόντα

1503

τῶν Αἰσχύλου λέξαι τί μοι· κᾆθʼ οὗτος εὐθὺς εἶπεν·

1504

‘ἐγὼ γὰρ Αἰσχύλον νομίζω πρῶτον ἐν ποιηταῖς,

1505

ψόφου πλέων ἀξύστατον στόμφακα κρημνοποιόν;’

1506

κἀνταῦθα πῶς οἴεσθέ μου τὴν καρδίαν ὀρεχθεῖν;

1507

ὅμως δὲ τὸν θυμὸν δακὼν ἔφην, ‘σὺ δʼ ἀλλὰ τούτων

1508

λέξον τι τῶν νεωτέρων, ἅττʼ ἐστὶ τὰ σοφὰ ταῦτα.’

1509

ὁ δʼ εὐθὺς ᾖσʼ Εὐριπίδου ῥῆσίν τινʼ, ὡς ἐκίνει

1510

ἀδελφὸς ὦλεξίκακε τὴν ὁμομητρίαν ἀδελφήν.

1511

κἀγὼ οὐκέτʼ ἐξηνεσχόμην, ἀλλʼ εὐθέως ἀράττω

1512

πολλοῖς κακοῖς καἰσχροῖσι· κᾆτʼ ἐντεῦθεν, οἷον εἰκός,

1513

ἔπος πρὸς ἔπος ἠρειδόμεσθʼ· εἶθʼ οὗτος ἐπαναπηδᾶ,

1514

κἄπειτʼ ἔφλα με κἀσπόδει κἄπνιγε κἀπέθλιβεν.

1515

Φειδιππίδης

οὔκουν δικαίως, ὅστις οὐκ Εὐριπίδην ἐπαινεῖς

1516

σοφώτατον;

1517

Στρεψιάδης

σοφώτατόν γʼ ἐκεῖνον· ὦ — τί σʼ εἴπω;

1518

ἀλλʼ αὖθις αὖ τυπτήσομαι.

1519

Φειδιππίδης

νὴ τὸν Δίʼ ἐν δίκῃ γʼ ἄν.

1520

Στρεψιάδης

καὶ πῶς δικαίως; ὅστις ὦ ʼναίσχυντέ σʼ ἐξέθρεψα,

1521

αἰσθανόμενός σου πάντα τραυλίζοντος, ὅ τι νοοίης.

1522

εἰ μέν γε βρῦν εἴποις, ἐγὼ γνοὺς ἂν πιεῖν ἐπέσχον·

1523

μαμμᾶν δʼ ἂν αἰτήσαντος ἧκόν σοι φέρων ἂν ἄρτον·

1524

κακκᾶν δʼ ἂν οὐκ ἔφθης φράσας, κἀγὼ λαβὼν θύραζε

1525

ἐξέφερον ἂν καὶ προὐσχόμην σε· σὺ δʼ ἐμὲ νῦν ἀπάγχων

1526

βοῶντα καὶ κεκραγόθʼ ὅτι

1527

χεζητιῴην, οὐκ ἔτλης

1528

ἔξω ʼξενεγκεῖν ὦ μιαρὲ

1529

θύραζέ μʼ, ἀλλὰ πνιγόμενος

1530

αὐτοῦ ʼποίησα κακκᾶν.

1531

Χορός

οἶμαί γε τῶν νεωτέρων τὰς καρδίας

1532

πηδᾶν ὅ τι λέξει.

1533

εἰ γὰρ τοιαῦτά γʼ οὗτος ἐξειργασμένος

1534

λαλῶν ἀναπείσει,

1535

τὸ δέρμα τῶν γεραιτέρων λάβοιμεν ἂν

1536

ἀλλʼ οὐδʼ ἐρεβίνθου.

1537

σὸν ἔργον ὦ καινῶν ἐπῶν κινητὰ καὶ μοχλευτὰ

1538

πειθώ τινα ζητεῖν, ὅπως δόξεις λέγειν δίκαια.

1539

Φειδιππίδης

ὡς ἡδὺ καινοῖς πράγμασιν καὶ δεξιοῖς ὁμιλεῖν,

1540

καὶ τῶν καθεστώτων νόμων ὑπερφρονεῖν δύνασθαι.

1541

ἐγὼ γὰρ ὅτε μὲν ἱππικῇ τὸν νοῦν μόνῃ προσεῖχον,

1542

οὐδʼ ἂν τρίʼ εἰπεῖν ῥήμαθʼ οἷός τʼ ἦν πρὶν ἐξαμαρτεῖν·

1543

νυνὶ δʼ ἐπειδή μʼ οὑτοσὶ τούτων ἔπαυσεν αὐτός,

1544

γνώμαις δὲ λεπταῖς καὶ λόγοις ξύνειμι καὶ μερίμναις,

1545

οἶμαι διδάξειν ὡς δίκαιον τὸν πατέρα κολάζειν.

1546

Στρεψιάδης

ἵππευε τοίνυν νὴ Δίʼ, ὡς ἔμοιγε κρεῖττόν ἐστιν

1547

ἵππων τρέφειν τέθριππον ἢ τυπτόμενον ἐπιτριβῆναι.

1548

Φειδιππίδης

ἐκεῖσε δʼ ὅθεν ἀπέσχισάς με τοῦ λόγου μέτειμι,

1549

καὶ πρῶτʼ ἐρήσομαί σε τουτί· παῖδά μʼ ὄντʼ ἔτυπτες;

1550

Στρεψιάδης

ἔγωγέ σʼ εὐνοῶν τε καὶ κηδόμενος.

1551

Φειδιππίδης

εἰπὲ δή μοι,

1552

οὐ κἀμέ σοι δίκαιόν ἐστιν εὐνοεῖν ὁμοίως

1553

τύπτειν τʼ, ἐπειδήπερ γε τοῦτʼ ἐστʼ εὐνοεῖν τὸ τύπτειν;

1554

πῶς γὰρ τὸ μὲν σὸν σῶμα χρὴ πληγῶν ἀθῷον εἶναι,

1555

τοὐμὸν δὲ μή; καὶ μὴν ἔφυν ἐλεύθερός γε κἀγώ.

1556

κλάουσι παῖδες, πατέρα δʼ οὐ κλάειν δοκεῖς;

1557

φήσεις νομίζεσθαι σὺ παιδὸς τοῦτο τοὔργον εἶναι·

1558

ἐγὼ δέ γʼ ἀντείποιμʼ ἂν ὡς δὶς παῖδες οἱ γέροντες·

1559

εἰκὸς δὲ μᾶλλον τοὺς γέροντας ἢ νέους τι κλάειν,

1560

ὅσῳπερ ἐξαμαρτάνειν ἧττον δίκαιον αὐτούς.

1561

Στρεψιάδης

ἀλλʼ οὐδαμοῦ νομίζεται τὸν πατέρα τοῦτο πάσχειν.

1562

Φειδιππίδης

οὔκουν ἀνὴρ ὁ τὸν νόμον θεὶς τοῦτον ἦν τὸ πρῶτον

1563

ὥσπερ σὺ κἀγώ, καὶ λέγων ἔπειθε τοὺς παλαιούς;

1564

ἧττόν τι δῆτʼ ἔξεστι κἀμοὶ καινὸν αὖ τὸ λοιπὸν

1565

θεῖναι νόμον τοῖς υἱέσιν, τοὺς πατέρας ἀντιτύπτειν;

1566

ὅσας δὲ πληγὰς εἴχομεν πρὶν τὸν νόμον τεθῆναι,

1567

ἀφίεμεν, καὶ δίδομεν αὐτοῖς προῖκα συγκεκόφθαι.

1568

σκέψαι δὲ τοὺς ἀλεκτρυόνας καὶ τἄλλα τὰ βοτὰ ταυτί,

1569

ὡς τοὺς πατέρας ἀμύνεται· καίτοι τί διαφέρουσιν

1570

ἡμῶν ἐκεῖνοι, πλήν γʼ ὅτι ψηφίσματʼ οὐ γράφουσιν;

1571

Στρεψιάδης

τί δῆτʼ, ἐπειδὴ τοὺς ἀλεκτρυόνας ἅπαντα μιμεῖ,

1572

οὐκ ἐσθίεις καὶ τὴν κόπρον κἀπὶ ξύλου καθεύδεις;

1573

Φειδιππίδης

οὐ ταὐτὸν ὦ τᾶν ἐστίν, οὐδʼ ἂν Σωκράτει δοκοίη.

1574

Στρεψιάδης

πρὸς ταῦτα μὴ τύπτʼ· εἰ δὲ μή, σαυτόν ποτʼ αἰτιάσει.

1575

Φειδιππίδης

καὶ πῶς;

1576

Στρεψιάδης

ἐπεὶ σὲ μὲν δίκαιός εἰμʼ ἐγὼ κολάζειν,

1577

σὺ δʼ, ἢν γένηταί σοι, τὸν υἱόν.

1578

Φειδιππίδης

ἢν δὲ μὴ γένηται,

1579

μάτην ἐμοὶ κεκλαύσεται, σὺ δʼ ἐγχανὼν τεθνήξεις.

1580

Στρεψιάδης

ἐμοὶ μὲν ὦνδρες ἥλικες δοκεῖ λέγειν δίκαια·

1581

κἄμοιγε συγχωρεῖν δοκεῖ τούτοισι τἀπιεικῆ.

1582

κλάειν γὰρ ἡμᾶς εἰκός ἐστʼ, ἢν μὴ δίκαια δρῶμεν.

1583

Φειδιππίδης

σκέψαι δὲ χἀτέραν ἔτι γνώμην.

1584

Στρεψιάδης

ἀπὸ γὰρ

1585

Φειδιππίδης

καὶ μὴν ἴσως γʼ οὐκ ἀχθέσει παθὼν ἃ νῦν πέπονθας.

1586

Στρεψιάδης

πῶς δή; δίδαξον γὰρ τί μʼ ἐκ τούτων ἐπωφελήσεις.

1587

Φειδιππίδης

τὴν μητέρʼ ὥσπερ καὶ σὲ τυπτήσω.

1588

Στρεψιάδης

τί φῄς, τί φῂς σύ;

1589

τοῦθʼ ἕτερον αὖ μεῖζον κακόν.

1590

Φειδιππίδης

τί δʼ ἢν ἔχων τὸν ἥττω

1591

λόγον σε νικήσω λέγων

1592

τὴν μητέρʼ ὡς τύπτειν χρεών;

1593

Στρεψιάδης

τί δʼ ἄλλο γʼ ἢν ταυτὶ ποιῇς,

1594

οὐδέν σε κωλύσει σεαυτὸν

1595

ἐμβαλεῖν ἐς τὸ βάραθρον

1596

μετὰ Σωκράτους

1597

καὶ τὸν λόγον τὸν ἥττω.

1598

ταυτὶ διʼ ὑμᾶς ὦ Νεθέλαι πέπονθʼ ἐγώ,

1599

ὑμῖν ἀναθεὶς ἅπαντα τἀμὰ πράγματα.

1600

Χορός

αὐτὸς μὲν οὖν σαυτῷ σὺ τούτων αἴτιος,

1601

στρέψας σεαυτὸν ἐς πονηρὰ πράγματα.

1602

Στρεψιάδης

τί δῆτα ταῦτʼ οὔ μοι τότʼ ἠγορεύετε,

1603

ἀλλʼ ἄνδρʼ ἄγροικον καὶ γέροντʼ ἐπῄρετε;

1604

Χορός

ἡμεῖς ποιοῦμεν ταῦθʼ ἑκάστοθʼ ὅταν τινὰ

1605

γνῶμεν πονηρῶν ὄντʼ ἐραστὴν πραγμάτων,

1606

ἕως ἂν αὐτὸν ἐμβάλωμεν ἐς κακόν,

1607

ὅπως ἂν εἰδῇ τοὺς θεοὺς δεδοικέναι.

1608

Στρεψιάδης

ὤμοι πονηρά γʼ ὦ Νεφέλαι, δίκαια δέ.

1609

οὐ γάρ μʼ ἐχρῆν τὰ χρήμαθʼ ἁδανεισάμην

1610

ἀποστερεῖν. νῦν οὖν ὅπως ὦ φίλτατε

1611

τὸν Χαιρεφῶντα τὸν μιαρὸν καὶ Σωκράτη

1612

ἀπολεῖς μετʼ ἐμοῦ ʼλθών, οἳ σὲ κἄμʼ ἐξηπάτων.

1613

Φειδιππίδης

ἀλλʼ οὐκ ἂν ἀδικήσαιμι τοὺς διδασκάλους.

1614

Στρεψιάδης

ναὶ ναὶ καταιδέσθητι πατρῷον Δία.

1615

Φειδιππίδης

ἰδού γε Δία πατρῷον· ὡς ἀρχαῖος εἶ.

1616

Ζεὺς γάρ τις ἔστιν;

1617

Στρεψιάδης

ἔστιν.

1618

Φειδιππίδης

οὐκ ἔστʼ, οὔκ, ἐπεὶ

1619

Δῖνος βασιλεύει τὸν Δίʼ ἐξεληλακώς.

1620

Στρεψιάδης

οὐκ ἐξελήλακʼ, ἀλλʼ ἐγὼ τοῦτʼ ᾠόμην

1621

διὰ τουτονὶ τὸν δῖνον. οἴμοι δείλαιος

1622

ὅτε καὶ σὲ χυτρεοῦν ὄντα θεὸν ἡγησάμην.

1623

Φειδιππίδης

ἐνταῦθα σαυτῷ παραφρόνει καὶ φληνάφα.

1624

Στρεψιάδης

οἴμοι παρανοίας· ὡς ἐμαινόμην ἄρα,

1625

ὅτʼ ἐξέβαλλον τοὺς θεοὺς διὰ Σωκράτη.

1626

ἀλλʼ ὦ φίλʼ Ἑρμῆ μηδαμῶς θύμαινέ μοι

1627

μηδέ μʼ ἐπιτρίψῃς, ἀλλὰ συγγνώμην ἔχε

1628

ἐμοῦ παρανοήσαντος ἀδολεσχίᾳ·

1629

καί μοι γενοῦ ξύμβουλος, εἴτʼ αὐτοὺς γραφὴν

1630

διωκάθω γραψάμενος εἴθʼ ὅ τι σοι δοκεῖ.

1631

ὀρθῶς παραινεῖς οὐκ ἐῶν δικορραφεῖν,

1632

ἀλλʼ ὡς τάχιστʼ ἐμπιμπράναι τὴν οἰκίαν

1633

τῶν ἀδολεσχῶν. δεῦρο δεῦρʼ ὦ Ξανθία,

1634

κλίμακα λαβὼν ἔξελθε καὶ σμινύην φέρων,

1635

κἄπειτʼ ἐπαναβὰς ἐπὶ τὸ φροντιστήριον

1636

τὸ τέγος κατάσκαπτʼ, εἰ φιλεῖς τὸν δεσπότην,

1637

ἕως ἂν αὐτοῖς ἐμβάλῃς τὴν οἰκίαν·

1638

ἐμοὶ δὲ δᾷδʼ ἐνεγκάτω τις ἡμμένην,

1639

κἀγώ τινʼ αὐτῶν τήμερον δοῦναι δίκην

1640

ἐμοὶ ποιήσω, κεἰ σφόδρʼ εἴσʼ ἀλαζόνες.

1641

Μαθητής Α

ἰοὺ ἰού.

1642

Στρεψιάδης

σὸν ἔργον ὦ δᾲς ἱέναι πολλὴν φλόγα.

1643

Μαθητής Α

ἄνθρωπε, τί ποιεῖς;

1644

Στρεψιάδης

ὅ τι ποιῶ; τί δʼ ἄλλο γʼ ἢ

1645

διαλεπτολογοῦμαι ταῖς δοκοῖς τῆς οἰκίας;

1646

Μαθητής Β

οἴμοι τίς ἡμῶν πυρπολεῖ τὴν οἰκίαν;

1647

Στρεψιάδης

ἐκεῖνος οὗπερ θοἰμάτιον εἰλήφατε.

1648

Μαθητής Γ

ἀπολεῖς ἀπολεῖς.

1649

Στρεψιάδης

τοῦτʼ αὐτὸ γὰρ καὶ βούλομαι,

1650

ἢν ἡ σμινύη μοι μὴ προδῷ τὰς ἐλπίδας,

1651

ἢ ʼγὼ πρότερόν πως ἐκτραχηλισθῶ πεσών.

1652

Σωκράτης

οὗτος τί ποιεῖς ἐτεὸν οὑπὶ τοῦ τέγους;

1653

Στρεψιάδης

ἀεροβατῶ καὶ περιφρονῶ τὸν ἥλιον.

1654

Σωκράτης

οἴμοι τάλας δείλαιος ἀποπνιγήσομαι.

1655

Χαιρεφῶν

ἐγὼ δὲ κακοδαίμων γε κατακαυθήσομαι.

1656

Στρεψιάδης

τί γὰρ μαθόντες τοὺς θεοὺς ὑβρίζετε,

1657

καὶ τῆς σελήνης ἐσκοπεῖσθε τὴν ἕδραν;

1658

Ερμῆς

δίωκε βάλλε παῖε, πολλῶν οὕνεκα,

1659

μάλιστα δʼ εἰδὼς τοὺς θεοὺς ὡς ἠδίκουν.

1660

Χορός

ἡγεῖσθʼ ἔξω· κεχόρευται γὰρ μετρίως τό γε τήμερον ἡμῖν.

1661