Who was Aristophanes?

Aristophanes was the preeminent comic playwright of ancient Athens and the principal surviving representative of Old Comedy. Active during the late fifth and early fourth centuries BCE, he was celebrated for his savage political satire, elaborate theatrical fantasy, and mastery of comic verse. Ancient critics regarded him as the supreme master of Attic comedy, and Plato famously depicted him as a guest at the symposium in the dialogue bearing that name.

When and where did Aristophanes live?

Aristophanes was born around 446 BCE, almost certainly in Athens or its surrounding deme of Cydathenaeum, and died around 386 BCE. His entire productive career unfolded in Athens, spanning the catastrophic Peloponnesian War (431–404 BCE) and the turbulent years of Athenian recovery that followed. He competed at the two great dramatic festivals of Athens, the Lenaia and the City Dionysia, winning his first victory at the Lenaia around 425 BCE with the Acharnians.

What genre or literary tradition did Aristophanes work in?

Aristophanes worked in the genre of Old Comedy, the highly politicized and carnivalesque form of theatrical comedy performed at Athenian festivals in honor of Dionysus during the fifth century BCE. Old Comedy was characterized by a tripartite structure involving a fantastic premise, a choral parabasis in which the chorus addressed the audience directly on behalf of the poet, and broad farcical action incorporating obscenity, personal invective, and political commentary. His later plays, such as Wealth (388 BCE), show a transition toward the less personalized style that would develop into Middle Comedy.

What did Aristophanes write?

Aristophanes is credited in antiquity with composing approximately forty comedies, of which eleven survive intact—the only complete works of Old Comedy to have been preserved. The extant plays include the Acharnians (425 BCE), Knights (424 BCE), Clouds (423 BCE, revised ca. 418–416 BCE), Wasps (422 BCE), Peace (421 BCE), Birds (414 BCE), Lysistrata (411 BCE), Thesmophoriazusae (411 BCE), Frogs (405 BCE), Ecclesiazusae (ca. 391 BCE), and Wealth (388 BCE). His Frogs, which stages a contest between the tragedians Aeschylus and Euripides in the underworld, won first prize at the Lenaia in 405 BCE and was reportedly honored with the rare distinction of a second performance.

Who and what influenced Aristophanes?

Aristophanes inherited the traditions of early Attic comedy, likely drawing on the work of predecessors such as Magnes, Cratinus, and Crates, whom he mentions with respect in the Knights (424 BCE) and the Wasps (422 BCE). The tragedians Aeschylus and Euripides were constant reference points: he parodied Euripides extensively in plays including the Thesmophoriazusae and the Frogs, while championing the grander moral style of Aeschylus. The Socratic philosophical milieu, Athenian democratic politics, and the oratory of demagogues such as Cleon provided the immediate intellectual and political environment against which his comedy defined itself.

What shaped Aristophanes' life and career?

The Peloponnesian War (431–404 BCE), which devastated Attica and ultimately ended Athenian imperial power, was the single greatest shaping force on Aristophanes' career; his early masterworks—the Acharnians, Knights, Peace, and Lysistrata—are all direct responses to the war and the politics surrounding it. The Athenian demagogue Cleon pursued legal action against Aristophanes, apparently in response to the Babylonians (426 BCE), a now-lost play that satirized Athenian treatment of allied states, though Aristophanes continued his attacks on Cleon most viciously in the Knights of 424 BCE. The catastrophic defeat of Athens in 404 BCE and the brief oligarchic terror of the Thirty Tyrants fundamentally altered the political landscape in which his later, quieter comedies—the Ecclesiazusae and Wealth—were composed.

What is Aristophanes' legacy in Western literature?

Aristophanes stands as the founding father of literary political satire in the Western tradition, establishing the enduring convention that comedy may hold the powerful—politicians, intellectuals, and poets alike—to public ridicule. His works were carefully preserved and studied in the Hellenistic Alexandrian canon and exercised a direct influence on Roman comedy writers such as Plautus, as well as on later satirists from Ben Jonson to Molière. In the modern era his plays, particularly Lysistrata and the Birds, have been continuously revived and adapted as vehicles for antiwar protest and political commentary, confirming the vitality of his comic vision across more than two millennia.

What genre is Aristophanes' Acharnians?

The Acharnians is a work of Old Comedy, the earliest surviving form of ancient Greek comic drama, characterized by its fantastical plots, satirical attacks on living public figures, and direct engagement with the Athenian audience. It belongs to the tradition of Dionysiac theatrical performance staged at Athenian festivals, specifically in this case the Lenaia, one of the two major dramatic festivals of Athens. Old Comedy is distinguished from later Middle and New Comedy by its overt political commentary, choral parabasis, and uninhibited personal invective.

When was Aristophanes' Acharnians written?

The Acharnians was performed in 425 BCE at the Lenaia festival in Athens, making it the earliest surviving complete comedy in Western literature. It won first prize at that festival, defeating works by Kratinos and Eupolis. The play was produced during the sixth year of the Peloponnesian War, a conflict that had begun in 431 BCE between Athens and Sparta.

What is Aristophanes' Acharnians about?

The Acharnians follows Dikaiopolis, an Athenian farmer who, frustrated by the prolonged suffering of the Peloponnesian War, negotiates a private peace treaty with Sparta entirely on his own initiative. He then establishes a personal free-trade market open to Megarians, Boeotians, and Spartans, from which his fellow citizens are excluded, and enjoys the benefits of peace while others continue to suffer the war. The play culminates in a contrast between Dikaiopolis, feasting and celebrating, and the Athenian general Lamachus, who returns wounded from battle.

What are the central themes of Aristophanes' Acharnians?

The central themes of the Acharnians include the devastating human cost of war and the compelling desirability of peace, conveyed through the satirical fantasy of a private citizen negotiating his own armistice. The play also explores the corruption and self-interest of Athenian politicians, particularly through the mockery of Kleon, whom Aristophanes had already attacked in his lost play Babylonians (426 BCE). Additional themes include the suffering of rural Attica, whose farmers were displaced by Spartan invasions, and the tension between individual pragmatism and collective civic duty.

What is the structure and form of Aristophanes' Acharnians?

The Acharnians follows the standard structural conventions of Old Comedy: a prologue establishing the situation, the entry of the chorus (parodos), an agon or formal debate, the parabasis in which the chorus addresses the audience directly on behalf of the poet, and a series of episodic scenes followed by a celebratory conclusion (exodos). The chorus consists of charcoal-burners from the deme of Acharnai, staunch Athenian patriots who initially oppose Dikaiopolis but are eventually won over by his arguments. The play is composed in a mixture of spoken iambic trimeters and sung lyric meters appropriate to choral passages.

What was the political and historical context of Aristophanes' Acharnians?

The Acharnians was staged in 425 BCE during a particularly grim phase of the Peloponnesian War, when Sparta had repeatedly invaded and ravaged the Attic countryside, forcing rural Athenians to take refuge within the city walls under the strategy devised by Pericles, who had died in 429 BCE. The demagogue Kleon had recently risen to political dominance in Athens following the death of Perikles and was a vocal proponent of continued aggressive war. Aristophanes had previously been prosecuted by Kleon for slandering Athens in the presence of foreigners in his play Babylonians (426 BCE), giving the Acharnians a sharply personal as well as political dimension.

What are the defining literary features and style of Aristophanes' Acharnians?

The Acharnians is marked by Aristophanes' characteristic blend of high literary parody, scatological humor, sharp political invective, and lyrical choral poetry. A notable literary device is the sustained parody of Euripides, whose tragic style and costuming Dikaiopolis consciously adopts when he borrows the rags of the Euripidean hero Telephos to make his case before the chorus. The play also employs the metatheatrical technique of having characters discuss the nature of comedy itself, particularly in the parabasis, where Aristophanes defends his satirical mission against the attacks of Kleon.

What did Aristophanes' Acharnians contribute to literary tradition?

The Acharnians is the earliest surviving complete comedy in Western literature and provides the foundational template for the genre of political satire as a dramatic form. It established the convention of using comic fantasy—here the conceit of a private peace treaty—as a vehicle for serious moral and political argument, a technique that would influence satirists from Horace and Juvenal in antiquity to modern political comedy. The play also preserves invaluable evidence for the conventions of Old Comedy, including the structure of the parabasis and the agon, making it an indispensable document for classical scholarship.

How has Aristophanes' Acharnians influenced later literature and culture?

The Acharnians' antiwar pacifist fantasy has made it a touchstone for writers and thinkers reflecting on the human cost of war, and its influence can be traced in the tradition of utopian and satirical literature from Thomas More's Utopia (1516) to modern antiwar drama. The character of Dikaiopolis, the common man who outwits politicians and generals to secure his own peace, prefigures the resourceful everyman protagonist common in comic tradition. In the twentieth century, the play was revived and adapted in the context of both World War I and the Vietnam War era, demonstrating the enduring relevance of Aristophanes' satirical critique.

Who are the key figures in Aristophanes' Acharnians?

The protagonist is Dikaiopolis, whose name means 'Just City' or 'righteous citizen,' an Athenian farmer who engineers a private thirty-year peace with Sparta. The general Lamachus, a real historical Athenian military commander, appears as a comic foil, representing the martial values Dikaiopolis rejects; he was later killed on the disastrous Sicilian Expedition of 413 BCE. The playwright Euripides appears as a comic character whose tragic costumes and rhetorical devices Dikaiopolis borrows, while the demagogue Kleon, though never appearing on stage, is a constant satirical target throughout the play.

0:00

Acharnians

Aristophanes

Δικαιόπολις

ὅσα δὴ δέδηγμαι τὴν ἐμαυτοῦ καρδίαν,

ἥσθην δὲ βαιά, πάνυ δὲ βαιά, τέτταρα·

ἃ δʼ ὠδυνήθην, ψαμμακοσιογάργαρα.

φέρʼ ἴδω, τί δʼ ἥσθην ἄξιον χαιρηδόνος;

ἐγᾦδʼ ἐφʼ ᾧ γε τὸ κέαρ ηὐφράνθην ἰδών,

τοῖς πέντε ταλάντοις οἷς Κλέων ἐξήμεσεν.

ταῦθʼ ὡς ἐγανώθην, καὶ φιλῶ τοὺς ἱππέας

διὰ τοῦτο τοὔργον· ἄξιον γὰρ Ἑλλάδι.

ἀλλʼ ὠδυνήθην ἕτερον αὖ τραγῳδικόν,

ὅτε δὴ ʼκεχήνη προσδοκῶν τὸν Αἰσχύλον,

ὁ δʼ ἀνεῖπεν, εἴσαγʼ ὦ Θέογνι τὸν χορόν.

πῶς τοῦτʼ ἔσεισέ μου δοκεῖς τὴν καρδίαν;

ἀλλʼ ἕτερον ἥσθην, ἡνίκʼ ἐπὶ Μόσχῳ ποτὲ

Δεξίθεος εἰσῆλθʼ ᾀσόμενος Βοιώτιον.

τῆτες δʼ ἀπέθανον καὶ διεστράφην ἰδών,

ὅτε δὴ παρέκυψε Χαῖρις ἐπὶ τὸν ὄρθιον.

ἀλλʼ οὐδεπώποτʼ ἐξ ὅτου ʼγὼ ῥύπτομαι

οὕτως ἐδήχθην ὑπὸ κονίας τὰς ὀφρῦς

ὡς νῦν, ὁπότʼ οὔσης κυρίας ἐκκλησίας

ἑωθινῆς ἔρημος ἡ πνὺξ αὑτηί,

οἱ δʼ ἐν ἀγορᾷ λαλοῦσι κἄνω καὶ κάτω

τὸ σχοινίον φεύγουσι τὸ μεμιλτωμένον.

οὐδʼ οἱ πρυτάνεις ἥκουσιν, ἀλλʼ ἀωρίαν

ἥκοντες, εἶτα δʼ ὠστιοῦνται πῶς δοκεῖς

ἐλθόντες ἀλλήλοισι περὶ πρώτου ξύλου,

ἁθρόοι καταρρέοντες· εἰρήνη δʼ ὅπως

ἔσται προτιμῶσʼ οὐδέν· ὦ πόλις πόλις.

ἐγὼ δʼ ἀεὶ πρώτιστος εἰς ἐκκλησίαν

νοστῶν κάθημαι· κᾆτʼ ἐπειδὰν ὦ μόνος,

στένω κέχηνα σκορδινῶμαι πέρδομαι,

ἀπορῶ γράφω παρατίλλομαι λογίζομαι,

ἀποβλέπων ἐς τὸν ἀγρὸν εἰρήνης ἐρῶν,

στυγῶν μὲν ἄστυ τὸν δʼ ἐμὸν δῆμον ποθῶν,

ὃς οὐδεπώποτʼ εἶπεν, ἄνθρακας πρίω,

οὐκ ὄξος οὐκ ἔλαιον, οὐδʼ ᾔδει πρίω,

ἀλλʼ αὐτὸς ἔφερε πάντα χὠ πρίων ἀπῆν.

νῦν οὖν ἀτεχνῶς ἥκω παρεσκευασμένος

βοᾶν ὑποκρούειν λοιδορεῖν τοὺς ῥήτορας,

ἐάν τις ἄλλο πλὴν περὶ εἰρήνης λέγῃ.

ἀλλʼ οἱ πρυτάνεις γὰρ οὑτοιὶ μεσημβρινοί.

οὐκ ἠγόρευον; τοῦτʼ ἐκεῖνʼ οὑγὼ ʼλεγον·

ἐς τὴν προεδρίαν πᾶς ἀνὴρ ὠστίζεται.

Κῆρυξ

πάριτʼ ἐς τὸ πρόσθεν,

πάριθʼ, ὡς ἂν ἐντὸς ἦτε τοῦ καθάρματος.

Ἀμφίθεος

ἤδη τις εἶπε;

Κῆρυξ

τίς ἀγορεύειν βούλεται;

Ἀμφίθεος

ἐγώ.

Κῆρυξ

τίς ὤν;

Ἀμφίθεος

Ἀμφίθεος.

Κῆρυξ

οὐκ ἄνθρωπος;

Ἀμφίθεος

οὔ,

ἀλλʼ ἀθάνατος. ὁ γὰρ Ἀμφίθεος Δήμητρος ἦν

καὶ Τριπτολέμου· τούτου δὲ Κελεὸς γίγνεται·

γαμεῖ δὲ Κελεὸς Φαιναρέτην τήθην ἐμήν,

ἐξ ἧς Λυκῖνος ἐγένεʼ· ἐκ τούτου δʼ ἐγὼ

ἀθάνατός εἰμʼ· ἐμοὶ δʼ ἐπέτρεψαν οἱ θεοὶ

σπονδὰς ποιεῖσθαι πρὸς Λακεδαιμονίους μόνῳ.

ἀλλʼ ἀθάνατος ὢν ὦνδρες ἐφόδιʼ οὐκ ἔχω·

οὐ γὰρ διδόασιν οἱ πρυτάνεις.

Κῆρυξ

οἱ τοξόται.

Ἀμφίθεος

ὦ Τριπτόλεμε καὶ Κελεὲ περιόψεσθέ με;

Δικαιόπολις

ὦνδρες πρυτάνεις ἀδικεῖτε τὴν ἐκκλησίαν

τὸν ἄνδρʼ ἀπάγοντες, ὅστις ἡμῖν ἤθελε

σπονδὰς ποιεῖσθαι καὶ κρεμάσαι τὰς ἀσπίδας.

Κῆρυξ

κάθησο, σῖγα.

Δικαιόπολις

μὰ τὸν Ἀπόλλω ʼγὼ μὲν οὔ,

ἢν μὴ περὶ εἰρήνης γε πρυτανεύσητέ μοι.

Κῆρυξ

οἱ πρέσβεις οἱ παρὰ βασιλέως.

Δικαιόπολις

ποίου βασιλέως; ἄχθομαι ʼγὼ πρέσβεσιν

καὶ τοῖς ταὧσι τοῖς τʼ ἀλαζονεύμασιν.

Κῆρυξ

σίγα.

Δικαιόπολις

βαβαιάξ. ὦκβάτανα τοῦ σχήματος.

Πρέσβυς

ἐπέμψαθʼ ἡμᾶς ὡς βασιλέα τὸν μέγαν

μισθὸν φέροντας δύο δραχμὰς τῆς ἡμέρας

ἐπʼ Εὐθυμένους ἄρχοντος.

Δικαιόπολις

οἴμοι τῶν δραχμῶν.

Πρέσβυς

καὶ δῆτʼ ἐτρυχόμεσθα διὰ Καϋστρίων

πεδίων ὁδοιπλανοῦντες ἐσκηνημένοι,

ἐφʼ ἁρμαμαξῶν μαλθακῶς κατακείμενοι,

ἀπολλύμενοι.

Δικαιόπολις

σφόδρα γὰρ ἐσῳζόμην ἐγὼ

παρὰ τὴν ἔπαλξιν ἐν φορυτῷ κατακείμενος.

Πρέσβυς

ξενιζόμενοι δὲ πρὸς βίαν ἐπίνομεν

ἐξ ὑαλίνων ἐκπωμάτων καὶ χρυσίδων

ἄκρατον οἶνον ἡδύν.

Δικαιόπολις

ὦ Κραναὰ πόλις

ἆρʼ αἰσθάνει τὸν κατάγελων τῶν πρέσβεων;

Πρέσβυς

οἱ βάρβαροι γὰρ ἄνδρας ἡγοῦνται μόνους

τοὺς πλεῖστα δυναμένους καταφαγεῖν καὶ πιεῖν.

Δικαιόπολις

ἡμεῖς δὲ λαικαστάς τε καὶ καταπύγονας.

Πρέσβυς

ἔτει τετάρτῳ δʼ ἐς τὰ βασίλειʼ ἤλθομεν·

ἀλλʼ εἰς ἀπόπατον ᾤχετο στρατιὰν λαβών,

κἄχεζεν ὀκτὼ μῆνας ἐπὶ χρυσῶν ὀρῶν.

Δικαιόπολις

πόσου δὲ τὸν πρωκτὸν χρόνου ξυνήγαγεν;

Πρέσβυς

τῇ πανσελήνῳ· κᾆτʼ ἀπῆλθεν οἴκαδε.

εἶτʼ ἐξένιζε· παρετίθει δʼ ἡμῖν ὅλους

ἐκ κριβάνου βοῦς.

Δικαιόπολις

καὶ τίς εἶδε πώποτε

βοῦς κριβανίτας; τῶν ἀλαζονευμάτων.

Πρέσβυς

καὶ ναὶ μὰ Δίʼ ὄρνιν τριπλάσιον Κλεωνύμου

100

παρέθηκεν ἡμῖν· ὄνομα δʼ ἦν αὐτῷ φέναξ.

101

Δικαιόπολις

ταῦτʼ ἄρ ἐφενάκιζες σὺ δύο δραχμὰς φέρων.

102

Πρέσβυς

καὶ νῦν ἄγοντες ἥκομεν Ψευδαρτάβαν,

103

τὸν βασιλέως ὀφθαλμόν.

104

Δικαιόπολις

ἐκκόψειέ γε

105

κόραξ πατάξας, τόν τε σὸν τοῦ πρέσβεως.

106

Κῆρυξ

ὁ βασιλέως ὀφθαλμός.

107

Δικαιόπολις

ὦναξ Ἡράκλεις.

108

πρὸς τῶν θεῶν ἄνθρωπε ναύφαρκτον βλέπεις;

109

ἢ περὶ ἄκραν κάμπτων νεώσοικον σκοπεῖς;

110

ἄσκωμʼ ἔχεις που περὶ τὸν ὀφθαλμὸν κάτω.

111

Πρέσβυς

ἄγε δὴ σὺ βασιλεὺς ἅττα σʼ ἀπέπεμψεν φράσον

112

λέξοντʼ Ἀθηναίοισιν ὦ Ψευδαρτάβα.

113

Ψευδαρτάβας

ἰαρταμὰν ἐξάρξαν ἀπισσόνα σάτρα.

114

Πρέσβυς

ξυνήκαθʼ ὃ λέγει;

115

Δικαιόπολις

μὰ τὸν Ἀπόλλω ʼγὼ μὲν οὔ.

116

Πρέσβυς

πέμψειν βασιλέα φησὶν ὑμῖν χρυσίον.

117

λέγε δὴ σὺ μεῖζον καὶ σαφῶς τὸ χρυσίον.

118

Ψευδαρτάβας

οὐ λῆψι χρῦσο χαυνόπρωκτʼ Ἰαοναῦ.

119

Δικαιόπολις

οἴμοι κακοδαίμων ὡς σαφῶς.

120

Πρέσβυς

τί δʼ αὖ λέγει;

121

Δικαιόπολις

ὅ τι; χαυνοπρώκτους τοὺς Ἰάονας λέγει,

122

εἰ προσδοκῶσι χρυσίον ἐκ τῶν βαρβάρων.

123

Δρ.

οὔκ, ἀλλʼ ἀχάνας ὅδε γε χρυσίου λέγει.

124

Δικαιόπολις

ποίας ἀχάνας; σὺ μὲν ἀλαζὼν εἶ μέγας.

125

ἀλλʼ ἄπιθʼ· ἐγὼ δὲ βασανιῶ τοῦτον μόνος.

126

ἄγε δὴ σὺ φράσον ἐμοὶ σαφῶς πρὸς τουτονί,

127

ἵνα μή σε βάψω βάμμα Σαρδιανικόν·

128

βασιλεὺς ὁ μέγας ἡμῖν ἀποπέμψει χρυσίον; ʽἀνανεύει. ʼ

129

ἄλλως ἄρʼ ἐξαπατώμεθʼ ὑπὸ τῶν πρέσβεων; ʽἐπινεύει. ʼ

130

Ἑλληνικόν γʼ ἐπένευσαν ἅνδρες οὑτοιί,

131

κοὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐκ εἰσὶν ἐνθένδʼ αὐτόθεν.

132

καὶ τοῖν μὲν εὐνούχοιν τὸν ἕτερον τουτονὶ

133

ἐγᾦδʼ ὅς ἐστι, Κλεισθένης ὁ Σιβυρτίου.

134

ὦ θερμόβουλον πρωκτὸν ἐξυρημένε,

135

τοιόνδε γʼ ὦ πίθηκε τὸν πώγωνʼ ἔχων

136

εὐνοῦχος ἡμῖν ἦλθες ἐσκευασμένος;

137

ὁδὶ δὲ τίς ποτʼ ἐστίν; οὐ δήπου Στράτων;

138

Κῆρυξ

σίγα, κάθιζε.

139

τὸν βασιλέως ὀφθαλμὸν ἡ βουλὴ καλεῖ

140

ἐς τὸ πρυτανεῖον.

141

Δικαιόπολις

ταῦτα δῆτʼ οὐχ ἀγχόνη;

142

κἄπειτʼ ἐγὼ δῆτʼ ἐνθαδὶ στραγγεύομαι;

143

τοὺς δὲ ξενίζειν οὐδέποτέ γʼ ἴσχει θύρα.

144

ἀλλʼ ἐργάσομαί τι δεινὸν ἔργον καὶ μέγα.

145

ἀλλʼ Ἀμφίθεός μοι ποῦ ʼστιν;

146

Ἀμφίθεος

οὑτοσὶ πάρα.

147

Δικαιόπολις

ἐμοὶ σὺ ταυτασὶ λαβὼν ὀκτὼ δραχμὰς

148

σπονδὰς ποίησαι πρὸς Λακεδαιμονίους μόνῳ

149

καὶ τοῖσι παιδίοισι καὶ τῇ πλάτιδι·

150

ὑμεῖς δὲ πρεσβεύεσθε καὶ κεχήνετε.

151

Κῆρυξ

προσίτω Θέωρος ὁ παρὰ Σιτάλκους.

152

Θέωρος

ὁδί.

153

Δικαιόπολις

ἕτερος ἀλαζὼν οὗτος ἐσκηρύττεται.

154

Θέωρος

χρόνον μὲν οὐκ ἂν ἦμεν ἐν Θρᾴκῃ πολύν —

155

Δικαιόπολις

μὰ Δίʼ οὐκ ἄν, εἰ μισθόν γε μὴ ʼφερες πολύν.

156

Θέωρος

εἰ μὴ κατένειψε χιόνι τὴν Θρᾴκην ὅλην

157

καὶ τοὺς ποταμοὺς ἔπηξʼ, ὑπʼ αὐτὸν τὸν χρόνον,

158

ὅτʼ ἐνθαδὶ Θέογνις ἠγωνίζετο.

159

τοῦτον μετὰ Σιτάλκους ἔπινον τὸν χρόνον·

160

καὶ δῆτα φιλαθήναιος ἦν ὑπερφυῶς,

161

ὑμῶν τʼ ἐραστὴς ἦν ἀληθὴς ὥστε καὶ

162

ἐν τοῖσι τοίχοις ἔγραφʼ, Ἀθηναῖοι καλοί.

163

ὁ δʼ υἱός, ὃν Ἀθηναῖον ἐπεποιήμεθα,

164

ἤρα φαγεῖν ἀλλᾶντας ἐξ Ἀπατουρίων,

165

καὶ τὸν πατέρʼ ἠντεβόλει βοηθεῖν τῇ πάτρᾳ·

166

ὁ δʼ ὤμοσε σπένδων βοηθήσειν ἔχων

167

στρατιὰν τοσαύτην ὥστʼ Ἀθηναίους ἐρεῖν,

168

ὅσον τὸ χρῆμα παρνόπων προσέρχεται.

169

Δικαιόπολις

κάκιστʼ ἀπολοίμην, εἴ τι τούτων πείθομαι

170

ὧν εἶπας ἐνταυθοῖ σὺ πλὴν τῶν παρνόπων.

171

Θέωρος

καὶ νῦν ὅπερ μαχιμώτατον Θρᾳκῶν ἔθνος

172

ἔπεμψεν ὑμῖν.

173

Δικαιόπολις

τοῦτο μέν γʼ ἤδη σαφές.

174

Κῆρυξ

οἱ Θρᾷκες ἴτε δεῦρʼ, οὓς Θέωρος ἤγαγεν.

175

Δικαιόπολις

τουτὶ τί ἐστι τὸ κακόν;

176

Θέωρος

Ὀδομάντων στρατός.

177

Δικαιόπολις

ποίων Ὀδομάντων; εἰπέ μοι τουτὶ τί ἦν;

178

τίς τῶν Ὀδομάντων τὸ πέος ἀποτεθρίακεν;

179

Θέωρος

τούτοις ἐάν τις δύο δραχμὰς μισθὸν διδῷ,

180

καταπελτάσονται τὴν Βοιωτίαν ὅλην.

181

Δικαιόπολις

τοισδὶ δύο δραχμὰς τοῖς ἀπεψωλημένοις;

182

ὑποστένοι μέντἂν ὁ θρανίτης λεὼς

183

ὁ σωσίπολις. οἴμοι τάλας ἀπόλλυμαι,

184

ὑπὸ τῶν Ὀδομάντων τὰ σκόροδα πορθούμενος.

185

οὐ καταβαλεῖτε τὰ σκόροδʼ;

186

Θέωρος

ὦ μόχθηρε σὺ

187

οὐ μὴ πρόσει τούτοισιν ἐσκοροδισμένοις.

188

Δικαιόπολις

ταυτὶ περιείδεθʼ οἱ πρυτάνεις πάσχοντά με

189

ἐν τῇ πατρίδι καὶ ταῦθʼ ὑπʼ ἀνδρῶν βαρβάρων;

190

ἀλλʼ ἀπαγορεύω μὴ ποιεῖν ἐκκλησίαν

191

τοῖς Θρᾳξὶ περὶ μισθοῦ· λέγω δʼ ὑμῖν ὅτι

192

διοσημία ʼστὶ καὶ ῥανὶς βέβληκέ με.

193

Κῆρυξ

τοὺς Θρᾷκας ἀπιέναι, παρεῖναι δʼ εἰς ἔνην.

194

οἱ γὰρ πρυτάνεις λύουσι τὴν ἐκκλησίαν.

195

Δικαιόπολις

οἴμοι τάλας μυττωτὸν ὅσον ἀπώλεσα.

196

ἀλλʼ ἐκ Λακεδαίμονος γὰρ Ἀμφίθεος ὁδί.

197

χαῖρʼ Ἀμφίθεε.

198

Ἀμφίθεος

μήπω γε πρίν γʼ ἂν στῶ τρέχων·

199

δεῖ γάρ με φεύγοντʼ ἐκφυγεῖν Ἀχαρνέας.

200

Δικαιόπολις

τί δʼ ἔστʼ;

201

Ἀμφίθεος

ἐγὼ μὲν δεῦρό σοι σπονδὰς φέρων

202

ἔσπευδον· οἱ δʼ ὤσφροντο πρεσβῦταί τινες

203

Ἀχαρνικοί, στιπτοὶ γέροντες πρίνινοι

204

ἀτεράμονες Μαραθωνομάχαι σφενδάμνινοι.

205

ἔπειτʼ ἀνέκραγον πάντες, ὦ μιαρώτατε

206

σπονδὰς φέρεις τῶν ἀμπέλων τετμημένων;

207

κἀς τοὺς τρίβωνας ξυνελέγοντο τῶν λίθων·

208

ἐγὼ δʼ ἔφευγον· οἱ δʼ ἐδίωκον κἀβόων.

209

Δικαιόπολις

οἱ δʼ οὖν βοώντων· ἀλλὰ τὰς σπονδὰς φέρεις;

210

Ἀμφίθεος

ἔγωγέ φημι, τρία γε ταυτὶ γεύματα.

211

αὗται μέν εἰσι πεντέτεις. γεῦσαι λαβών.

212

Δικαιόπολις

αἰβοῖ.

213

Ἀμφίθεος

τί ἔστιν;

214

Δικαιόπολις

οὐκ ἀρέσκουσίν μʼ ὅτι

215

ὄζουσι πίττης καὶ παρασκευῆς νεῶν.

216

Ἀμφίθεος

σὺ δʼ ἀλλὰ τασδὶ τὰς δεκέτεις γεῦσαι λαβών.

217

Δικαιόπολις

ὄζουσι χαὖται πρέσβεων ἐς τὰς πόλεις

218

ὀξύτατον ὥσπερ διατριβῆς τῶν ξυμμάχων.

219

Ἀμφίθεος

ἀλλʼ αὑταιὶ σπονδαὶ τριακοντούτιδες

220

κατὰ γῆν τε καὶ θάλατταν.

221

Δικαιόπολις

ὦ Διονύσια,

222

αὗται μὲν ὄζουσʼ ἀμβροσίας καὶ νέκταρος

223

καὶ μὴ ʼπιτηρεῖν σιτίʼ ἡμερῶν τριῶν,

224

κἀν τῷ στόματι λέγουσι, βαῖνʼ ὅπῃ θέλεις.

225

ταύτας δέχομαι καὶ σπένδομαι κἀκπίομαι,

226

χαίρειν κελεύων πολλὰ τοὺς Ἀχαρνέας.

227

ἐγὼ δὲ πολέμου καὶ κακῶν ἀπαλλαγεὶς

228

ἄξω τὰ κατʼ ἀγροὺς εἰσιὼν Διονύσια.

229

Ἀμφίθεος

ἐγὼ δὲ φευξοῦμαί γε τοὺς Ἀχαρνέας.

230

Χορός

τῇδε πᾶς ἕπου δίωκε καὶ τὸν ἄνδρα πυνθάνου

231

τῶν ὁδοιπόρων ἁπάντων· τῇ πόλει γὰρ ἄξιον

232

ξυλλαβεῖν τὸν ἄνδρα τοῦτον. ἀλλά μοι μηνύσατε,

233

εἴ τις οἶδʼ ὅποι τέτραπται γῆς ὁ τὰς σπονδὰς φέρων.

234

ἐκπέφευγʼ, οἴχεται φροῦδος. οἴμοι τάλας

235

τῶν ἐτῶν τῶν ἐμῶν·

236

οὐκ ἂν ἐπʼ ἐμῆς γε νεότητος, ὅτʼ ἐγὼ φέρων ἀνθράκων φορτίον

237

ἠκολούθουν Φαΰλλῳ τρέχων, ὧδε φαύλως ἂν ὁ

238

σπονδοφόρος οὗτος ὑπʼ ἐμοῦ τότε διωκόμενος

239

ἐξέφυγεν οὐδʼ ἂν ἐλαφρῶς ἂν ἀπεπλίξατο.

240

νῦν δʼ ἐπειδὴ στερρὸν ἤδη τοὐμὸν ἀντικνήμιον,

241

καὶ παλαιῷ Λακρατείδῃ τὸ σκέλος βαρύνεται,

242

οἴχεται. διωκτέος δέ· μὴ γὰρ ἐγχάνῃ ποτὲ

243

μηδέ περ γέροντας ὄντας ἐκφυγὼν Ἀχαρνέας.

244

ὅστις ὦ Ζεῦ πάτερ καὶ θεοὶ τοῖσιν ἐχθροῖσιν ἐσπείσατο,

245

οἷσι παρʼ ἐμοῦ πόλεμος ἐχθοδοπὸς αὔξεται τῶν ἐμῶν χωρίων·

246

κοὐκ ἀνήσω πρὶν ἂν σχοῖνος αὐτοῖσιν ἀντεμπαγῶ

247

ὀξὺς ὀδυνηρὸς ἐπίκωπος, ἵνα

248

μήποτε πατῶσιν ἔτι τὰς ἐμὰς ἀμπέλους.

249

ἀλλὰ δεῖ ζητεῖν τὸν ἄνδρα καὶ βλέπειν βαλληνάδε

250

καὶ διώκειν γῆν πρὸ γῆς, ἕως ἂν εὑρεθῇ ποτέ·

251

ὡς ἐγὼ βάλλων ἐκεῖνον οὐκ ἂν ἐμπλῄμην λίθοις.

252

Δικαιόπολις

εὐφημεῖτε, εὐφημεῖτε.

253

Χορός

σῖγα πᾶς. ἠκούσατʼ ἄνδρες ἆρα τῆς εὐφημίας;

254

οὗτος αὐτός ἐστιν ὃν ζητοῦμεν. ἀλλὰ δεῦρο πᾶς

255

ἐκποδών· θύσων γὰρ ἁνὴρ ὡς ἔοικʼ ἐξέρχεται.

256

Δικαιόπολις

εὐφημεῖτε, εὐφημεῖτε.

257

προΐτω σʼ τὸ πρόσθεν ὀλίγον ἡ κανηφόρος·

258

ὁ Ξανθίας τὸν φαλλὸν ὀρθὸν στησάτω.

259

κατάθου τὸ κανοῦν ὦ θύγατερ, ἵνʼ ἀπαρξώμεθα.

260

Θυγάτηρ

ὦ μῆτερ ἀνάδος δεῦρο τὴν ἐτνήρυσιν,

261

ἵνʼ ἔτνος καταχέω τοὐλατῆρος τουτουί.

262

Δικαιόπολις

καὶ μὴν καλόν γʼ ἔστʼ· ὦ Διόνυσε δέσποτα

263

κεχαρισμένως σοι τήνδε τὴν πομπὴν ἐμὲ

264

πέμψαντα καὶ θύσαντα μετὰ τῶν οἰκετῶν

265

ἀγαγεῖν τυχηρῶς τὰ κατʼ ἀγροὺς Διονύσια,

266

στρατιᾶς ἀπαλλαχθέντα· τὰς σπονδὰς δέ μοι

267

καλῶς ξυνενεγκεῖν τὰς τριακοντούτιδας.

268

ἄγʼ ὦ θύγατερ ὅπως τὸ κανοῦν καλὴ καλῶς

269

οἴσεις βλέπουσα θυμβροφάγον. ὡς μακάριος

270

ὅστις σʼ ὀπύσει κἀκποιήσεται γαλᾶς

271

σοῦ μηδὲν ἥττους βδεῖν, ἐπειδὰν ὄρθρος ᾖ.

272

πρόβαινε, κἀν τὤχλῳ φυλάττεσθαι σφόδρα

273

μή τις λαθών σου περιτράγῃ τὰ χρυσία.

274

ὦ Ξανθία, σφῷν δʼ ἐστὶν ὀρθὸς ἑκτέος

275

ὁ φαλλὸς ἐξόπισθε τῆς κανηφόρου·

276

ἐγὼ δʼ ἀκολουθῶν ᾄσομαι τὸ φαλλικόν·

277

σὺ δʼ ὦ γύναι θεῶ μʼ ἀπὸ τοῦ τέγους. πρόβα.

278

Φαλῆς ἑταῖρε Βακχίου

279

ξύγκωμε νυκτοπεριπλάνητε

280

μοιχὲ παιδεραστά,

281

ἕκτῳ σʼ ἔτει προσεῖπον ἐς

282

τὸν δῆμον ἐλθὼν ἄσμενος,

283

σπονδὰς ποιησάμενος ἐμαυτῷ,

284

πραγμάτων τε καὶ μαχῶν

285

καὶ Λαμάχων ἀπαλλαγείς.

286

πολλῷ γάρ ἐσθʼ ἥδιον, ὦ Φαλῆς Φαλῆς,

287

κλέπτουσαν εὑρόνθʼ ὡρικὴν ὑληφόρον

288

τὴν Στρυμοδώρου Θρᾷτταν ἐκ τοῦ Φελλέως

289

μέσην λαβόντʼ ἄραντα καταβαλόντα

290

καταγιγαρτίσʼ ὦ

291

Φαλῆς Φαλῆς.

292

ἐὰν μεθʼ ἡμῶν ξυμπίῃς, ἐκ κραιπάλης

293

ἕωθεν εἰρήνης ῥοφήσει τρύβλιον·

294

ἡ δʼ ἀσπὶς ἐν τῷ φεψάλῳ κρεμήσεται.

295

Χορός

οὗτος αὐτός ἐστιν, οὗτος.

296

βάλλε βάλλε βάλλε βάλλε,

297

παῖε παῖε τὸν μιαρόν.

298

οὐ βαλεῖς; οὐ βαλεῖς;

299

Δικαιόπολις

Ἡράκλεις τουτὶ τί ἐστι; τὴν χύτραν συντρίψετε.

300

Χορός

σὲ μὲν οὖν καταλεύσομεν ὦ μιαρὰ κεφαλή.

301

Δικαιόπολις

ἀντὶ ποίας αἰτίας ὦχαρνέων γεραίτατοι;

302

Χορός

τοῦτʼ ἐρωτᾷς; ἀναίσχυντος εἶ καὶ βδελυρὸς

303

ὦ προδότα τῆς πατρίδος, ὅστις ἡμῶν μόνος

304

σπεισάμενος εἶτα δύνασαι πρὸς ἔμʼ ἀποβλέπειν.

305

Δικαιόπολις

ἀντὶ δʼ ὧν ἐσπεισάμην οὐκ ἴστε. μἀλλαʼ ἀκούσατε.

306

Χορός

σοῦ γʼ ἀκούσωμεν; ἀπολεῖ· κατά σε χώσομεν τοῖς λίθοις.

307

Δικαιόπολις

μηδαμῶς πρὶν ἄν γʼ ἀκούσητʼ· ἀλλʼ ἀνάσχεσθʼ ὦγαθοί.

308

Χορός

οὐκ ἀνασχήσομαι· μηδὲ λέγε μοι σὺ λόγον·

309

ὡς μεμίσηκά σε Κλέωνος ἔτι μᾶλλον, ὃν ἐγὼ

310

κατατεμῶ ποθʼ ἱππεῦσι καττύματα.

311

σοῦ δʼ ἐγὼ λόγους λέγοντος οὐκ ἀκούσομαι μακρούς,

312

ὅστις ἐσπείσω Λάκωσιν, ἀλλὰ τιμωρήσομαι.

313

Δικαιόπολις

ὦγαθοὶ τοὺς μὲν Λάκωνας ἐκποδὼν ἐάσατε,

314

τῶν δʼ ἐμῶν σπονδῶν ἀκούσατʼ, εἰ καλῶς ἐσπεισάμην.

315

Χορός

πῶς δέ γʼ ἂν καλῶς λέγοις ἄν, εἴπερ ἐσπείσω γʼ ἅπαξ

316

οἷσιν οὔτε βωμὸς οὔτε πίστις οὔθʼ ὅρκος μένει;

317

Δικαιόπολις

οἶδʼ ἐγὼ καὶ τοὺς Λάκωνας, οἷς ἄγαν ἐγκείμεθα,

318

οὐχ ἁπάντων ὄντας ἡμῖν αἰτίους τῶν πραγμάτων.

319

Χορός

οὐχ ἁπάντων ὦ πανοῦργε; ταῦτα δὴ τολμᾷς λέγειν

320

ἐμφανῶς ἤδη πρὸς ἡμᾶς; εἶτʼ ἐγώ σου φείσομαι;

321

Δικαιόπολις

οὐχ ἁπάντων, οὐχ ἁπάντων· ἀλλʼ ἐγὼ λέγων ὁδὶ

322

πόλλʼ ἂν ἀποφήναιμʼ ἐκείνους ἔσθʼ ἃ κἀδικουμένους.

323

Χορός

τοῦτο τοὔπος δεινὸν ἤδη καὶ ταραξικάρδιον,

324

εἰ σὺ τολμήσεις ὑπὲρ τῶν πολεμίων ἡμῖν λέγειν.

325

Δικαιόπολις

κἄν γε μὴ λέγω δίκαια μηδὲ τῷ πλήθει δοκῶ,

326

ὑπὲρ ἐπιξήνου ʼθελήσω τὴν κεφαλὴν ἔχων λέγειν.

327

Χορός

εἰπέ μοι τί φειδόμεσθα τῶν λίθων ὦ δημόται

328

μὴ οὐ καταξαίνειν τὸν ἄνδρα τοῦτον ἐς φοινικίδα;

329

Δικαιόπολις

οἷον αὖ μέλας τις ὑμῖν θυμάλωψ ἐπέζεσεν.

330

οὐκ ἀκούσεσθʼ; οὐκ ἀκούσεσθʼ ἐτεὸν ὦχαρνηίδαι;

331

Χορός

οὐκ ἀκουσόμεσθα δῆτα.

332

Δικαιόπολις

δεινά τἄρα πείσομαι.

333

Χορός

ἐξολοίμην, ἢν ἀκούσω.

334

Δικαιόπολις

μηδαμῶς ὦχαρνικοί.

335

Χορός

ὡς τεθνήξων ἴσθι νυνί.

336

Δικαιόπολις

δήξομἄρʼ ὑμᾶς ἐγώ.

337

ἀνταποκτενῶ γὰρ ὑμῶν τῶν φίλων τοὺς φιλτάτους·

338

ὡς ἔχω γʼ ὑμῶν ὁμήρους, οὓς ἀποσφάξω λαβών.

339

Χορός

εἰπέ μοι, τί τοῦτʼ ἀπειλεῖ τοὔπος ἄνδρες δημόται

340

τοῖς Ἀχαρνικοῖσιν ἡμῖν; μῶν ἔχει του παιδίον

341

τῶν παρόντων ἔνδον εἵρξας; ἢ ʼπὶ τῷ θρασύνεται;

342

Δικαιόπολις

βάλλετʼ εἰ βούλεσθʼ. ἐγὼ γὰρ τουτονὶ διαφθερῶ.

343

εἴσομαι δʼ ὑμῶν τάχʼ ὅστις ἀνθράκων τι κήδεται.

344

Χορός

ὡς ἀπωλόμεσθʼ. ὁ λάρκος δημότης ὅδʼ ἔστʼ ἐμός.

345

ἀλλὰ μὴ δράσῃς ὃ μέλλεις· μηδαμῶς ὦ μηδαμῶς.

346

Δικαιόπολις

ὡς ἀποκτενῶ, κέκραχθʼ· ἐγὼ γὰρ οὐκ ἀκούσομαι.

347

Χορός

ἀπολεῖς ἄρʼ ὁμήλικα τόνδε φιλανθρακέα;

348

Δικαιόπολις

οὐδʼ ἐμοῦ λέγοντος ὑμεῖς ἀρτίως ἠκούσατε.

349

Χορός

ἀλλὰ γὰρ νῦν λέγʼ, εἴ σοι δοκεῖ, τόν τε Λακεδαιμόνιον

350

αὐτὸν ὅτι τῷ τρόπῳ σοὐστὶ φίλος·

351

ὡς τόδε τὸ λαρκίδιον οὐ προδώσω ποτέ.

352

Δικαιόπολις

τοὺς λίθους νύν μοι χαμᾶζε πρῶτον ἐξεράσατε.

353

Χορός

οὑτοιί σοι χαμαί, καὶ σὺ κατάθου πάλιν τὸ ξίφος.

354

Δικαιόπολις

ἀλλʼ ὅπως μὴ νʼ τοῖς τρίβωσιν ἐγκάθηνταί που λίθοι.

355

Χορός

ἐκσέσεισται χαμᾶζʼ· οὐχ ὁρᾷς σειόμενον;

356

ἀλλὰ μή μοι πρόφασιν, ἀλλὰ κατάθου τὸ βέλος.

357

ὡς ὅδε γε σειστὸς ἅμα τῇ στροφῇ γίγνεται.

358

Δικαιόπολις

ἐμέλλετʼ ἄρα πάντως ἀνήσειν τῆς βοῆς,

359

ὀλίγου τʼ ἀπέθανον ἄνθρακες Παρνήθιοι,

360

καὶ ταῦτα διὰ τὴν ἀτοπίαν τῶν δημοτῶν.

361

ὑπὸ τοῦ δέους δὲ τῆς μαρίλης μοι συχνὴν

362

ὁ λάρκος ἐνετίλησεν ὥσπερ σηπία.

363

δεινὸν γὰρ οὕτως ὀμφακίαν πεφυκέναι

364

τὸν θυμὸν ἀνδρῶν ὥστε βάλλειν καὶ βοᾶν

365

ἐθέλειν τʼ ἀκοῦσαι μηδὲν ἴσον ἴσῳ φέρον,

366

ἐμοῦ ʼθέλοντος ὑπὲρ ἐπιξήνου λέγειν

367

ὑπὲρ Λακεδαιμονίων ἅπανθʼ ὅσʼ ἂν λέγω·

368

καίτοι φιλῶ γε τὴν ἐμὴν ψυχὴν ἐγώ.

369

Χορός

τί οὖν οὐ λέγεις, ἐπίξηνον ἐξενεγκὼν θύραζʼ,

370

ὅ τι ποτʼ ὦ σχέτλιε τὸ μέγα τοῦτʼ ἔχεις;

371

πάνυ γὰρ ἔμεγε πόθος ὅ τι φρονεῖς ἔχει.

372

ἀλλʼ ᾗπερ αὐτὸς τὴν δίκην διωρίσω,

373

θεὶς δεῦρο τοὐπίξηνον ἐγχείρει λέγειν.

374

Δικαιόπολις

ἰδοὺ θεᾶσθε, τὸ μὲν ἐπίξηνον τοδί,

375

ὁ δʼ ἀνὴρ ὁ λέξων οὑτοσὶ τυννουτοσί.

376

ἀμέλει μὰ τὸν Δίʼ οὐκ ἐνασπιδώσομαι,

377

λέξω δʼ ὑπὲρ Λακεδαιμονίων ἅ μοι δοκεῖ.

378

καίτοι δέδοικα πολλά· τούς τε γὰρ τρόπους

379

τοὺς τῶν ἀγροίκων οἶδα χαίροντας σφόδρα,

380

ἐάν τις αὐτοὺς εὐλογῇ καὶ τὴν πόλιν

381

ἀνὴρ ἀλαζὼν καὶ δίκαια κἄδικα·

382

κἀνταῦθα λανθάνουσʼ ἀπεμπολώμενοι·

383

τῶν τʼ αὖ γερόντων οἶδα τὰς ψυχὰς ὅτι

384

οὐδὲν βλέπουσιν ἄλλο πλὴν ψηφηδακεῖν.

385

αὐτός τʼ ἐμαυτὸν ὑπὸ Κλέωνος ἅπαθον

386

ἐπίσταμαι διὰ τὴν πέρυσι κωμῳδίαν.

387

εἰσελκύσας γάρ μʼ ἐς τὸ βουλευτήριον

388

διέβαλλε καὶ ψευδῆ κατεγλώττιζέ μου

389

κἀκυκλοβόρει κἄπλυνεν, ὥστʼ ὀλίγου πάνυ

390

ἀπωλόμην μολυνοπραγμονούμενος.

391

νῦν οὖν με πρῶτον πρὶν λέγειν ἐάσατε

392

ἐνσκευάσασθαί μʼ οἷον ἀθλιώτατον.

393

Χορός

τί ταῦτα στρέφει τεχνάζεις τε καὶ πορίζεις τριβάς;

394

λαβὲ δʼ ἐμοῦ γʼ ἓνεκα παρʼ Ἱερωνύμου

395

σκοτοδασυπυκνότριχά τινʼ Ἄιδος κυνῆν·

396

ἀλλʼ ἐξάνοιγε μηχανὰς τὰς Σισύφου,

397

ὡς σκῆψιν ἁγὼν οὗτος οὐκ ἐσδέξεται.

398

Δικαιόπολις

ὥρα ʼστὶν ἤδη καρτερὰν ψυχὴν λαβεῖν,

399

καί μοι βαδιστέʼ ἐστὶν ὡς Εὐριπίδην.

400

παῖ παῖ.

401

Κηφισόφων

τίς οὗτος,

402

Δικαιόπολις

ἔνδον ἔστʼ Εὐριπίδης;

403

Κηφισόφων

οὐκ ἔνδον ἔνδον ἐστίν, εἰ γνώμην ἔχεις.

404

Δικαιόπολις

πῶς ἔνδον εἶτʼ οὐκ ἔνδον;

405

Κηφισόφων

ὀρθῶς ὦ γέρον.

406

ὁ νοῦς μὲν ἔξω ξυλλέγων ἐπύλλια

407

οὐκ ἔνδον, αὐτὸς δʼ ἔνδον ἀναβάδην ποιεῖ

408

τραγῳδίαν.

409

Δικαιόπολις

ὦ τρισμακάριʼ Εὐριπίδη,

410

ὅθʼ ὁ δοῦλος οὑτωσὶ σαφῶς ἀπεκρίνατο.

411

ἐκκάλεσον αὐτόν.

412

Κηφισόφων

ἀλλʼ ἀδύνατον.

413

Δικαιόπολις

ἀλλʼ ὅμως·

414

οὐ γὰρ ἂν ἀπέλθοιμʼ, ἀλλὰ κόψω τὴν θύραν.

415

Εὐριπίδη, Εὐριπίδιον,

416

ὑπάκουσον, εἴπερ τώποτʼ ἀνθρώπων τινί·

417

Δικαιόπολις καλεῖ σε Χολλῄδης, ἐγώ.

418

Εὐριπίδης

ἀλλʼ οὐ σχολή.

419

Δικαιόπολις

ἀλλʼ ἐκκυκλήθητʼ.

420

Εὐριπίδης

ἀλλʼ ἀδύνατον.

421

Δικαιόπολις

ἀλλʼ ὅμως.

422

Εὐριπίδης

ἀλλʼ ἐκκυκλήσομαι· καταβαίνειν δʼ οὐ σχολή.

423

Δικαιόπολις

Εὐριπίδη,

424

Εὐριπίδης

τί λέλακας;

425

Δικαιόπολις

ἀναβάδην ποιεῖς,

426

ἐξὸν καταβάδην; οὐκ ἐτὸς χωλοὺς ποιεῖς.

427

ἀτὰρ τί τὰ ῥάκιʼ ἐκ τραγῳδίας ἔχεις,

428

ἐσθῆτʼ ἐλεινήν; οὐκ ἐτὸς πτωχοὺς ποιεῖς.

429

ἀλλʼ ἀντιβολῶ πρὸς τῶν γονάτων σʼ Εὐριπίδη,

430

δός μοι ῥάκιόν τι τοῦ παλαιοῦ δράματος.

431

δεῖ γάρ με λέξαι τῷ χορῷ ῥῆσιν μακράν·

432

αὕτη δὲ θάνατον, ἢν κακῶς λέξω, φέρει.

433

Εὐριπίδης

τὰ ποῖα τρύχη; μῶν ἐν οἷς Οἰνεὺς ὁδὶ

434

ὁ δύσποτμος γεραιὸς ἠγωνίζετο;

435

Δικαιόπολις

οὐκ Οἰνέως ἦν, ἀλλʼ ἔτʼ ἀθλιωτέρου.

436

Εὐριπίδης

τὰ τοῦ τυφλοῦ Φοίνικος;

437

Δικαιόπολις

οὐ Φοίνικος, οὔ·

438

ἀλλʼ ἕτερος ἦν Φοίνικος ἀθλιώτερος.

439

Εὐριπίδης

ποίας ποθʼ ἁνὴρ λακίδας αἰτεῖται πέπλων;

440

ἀλλʼ ἦ Φιλοκτήτου τὰ τοῦ πτωχοῦ λέγεις;

441

Δικαιόπολις

οὐκ ἀλλὰ τούτου πολὺ πολὺ πτωχιστέρου.

442

Εὐριπίδης

ἀλλʼ ἦ τὰ δυσπινῆ ʼθέλεις πεπλώματα,

443

ἃ Βελλεροφόντης εἶχʼ ὁ χωλὸς οὑτοσί;

444

Δικαιόπολις

οὐ Βελλεροφόντης· ἀλλὰ κἀκεῖνος μὲν ἦν

445

χωλὸς προσαιτῶν στωμύλος δεινὸς λέγειν.

446

Εὐριπίδης

οἶδʼ ἄνδρα Μυσὸν Τήλεφον.

447

Δικαιόπολις

ναὶ Τήλεφον·

448

τούτου δὸς ἀντιβολῶ σέ μοι τὰ σπάργανα.

449

Εὐριπίδης

ὦ παῖ δὸς αὐτῷ Τηλέφου ῥακώματα.

450

κεῖται δʼ ἄνωθεν τῶν Θυεστείων ῥακῶν

451

μεταξὺ τῶν Ἰνοῦς.

452

Κηφισόφων

ἰδοὺ ταυτὶ λαβέ.

453

Δικαιόπολις

ὦ Ζεῦ διόπτα καὶ κατόπτα πανταχῇ,

454

ἐνσκευάσασθαί μʼ οἷον ἀθλιώτατον.

455

Εὐριπίδη, ʼπειδήπερ ἐχαρίσω ταδί,

456

κἀκεῖνά μοι δὸς τἀκόλουθα τῶν ῥακῶν,

457

τὸ πιλίδιον περὶ τὴν κεφαλὴν τὸ Μύσιον.

458

δεῖ γάρ με δόξαι πτωχὸν εἶναι τήμερον,

459

εἶναι μὲν ὅσπερ εἰμί, φαίνεσθαι δὲ μή·

460

τοὺς μὲν θεατὰς εἰδέναι μʼ ὃς εἴμʼ ἐγώ,

461

τοὺς δʼ αὖ χορευτὰς ἠλιθίους παρεστάναι,

462

ὅπως ἂν αὐτοὺς ῥηματίοις σκιμαλίσω.

463

Εὐριπίδης

δώσω· πυκνῇ γὰρ λεπτὰ μηχανᾷ φρενί.

464

Δικαιόπολις

εὐδαιμονοίης, Τηλέφῳ δʼ ἁγὼ φρονῶ.

465

εὖ γʼ οἷον ἤδη ῥηματίων ἐμπίμπλαμαι.

466

ἀτὰρ δέομαί γε πτωχικοῦ βακτηρίου.

467

Εὐριπίδης

τουτὶ λαβὼν ἄπελθε λαΐνων σταθμῶν.

468

Δικαιόπολις

ὦ θύμʼ, ὁρᾷς γὰρ ὡς ἀπωθοῦμαι δόμων,

469

πολλῶν δεόμενος σκευαρίων· νῦν δὴ γενοῦ

470

γλίσχρος προσαιτῶν λιπαρῶν τʼ. Εὐριπίδη

471

δός μοι σπυρίδιον διακεκαυμένον λύχνῳ.

472

Εὐριπίδης

τί δʼ ὦ τάλας σε τοῦδʼ ἔχει πλέκους χρέος;

473

Δικαιόπολις

χρέος μὲν οὐδέν, βούλομαι δʼ ὅμως λαβεῖν.

474

Εὐριπίδης

λυπηρὸς ἴσθʼ ὢν κἀποχώρησον δόμων.

475

Δικαιόπολις

φεῦ·

476

εὐδαιμονοίης, ὥσπερ ἡ μήτηρ ποτέ.

477

Εὐριπίδης

ἄπελθε νῦν μοι.

478

Δικαιόπολις

μἀλλά μοι δὸς ἓν μόνον

479

κοτυλίσκιον τὸ χεῖλος ἀποκεκρουσμένον.

480

Εὐριπίδης

φθείρου λαβὼν τόδʼ· ἴσθʼ ὀχληρὸς ὢν δόμοις.

481

Δικαιόπολις

οὔπω μὰ Δίʼ· οἶσθʼ οἷʼ αὐτὸς ἐργάζει κακά.

482

ἀλλʼ ὦ γλυκύτατʼ Εὐριπίδη τουτὶ μόνον

483

δός μοι χυτρίδιον σφογγίῳ βεβυσμένον.

484

Εὐριπίδης

ὦνθρωπʼ ἀφαιρήσει με τὴν τραγῳδίαν·

485

ἄπελθε ταυτηνὶ λαβών.

486

Δικαιόπολις

ἀπέρχομαι.

487

καίτοι τί δράσω; δεῖ γὰρ ἑνὸς οὗ μὴ τυχὼν

488

ἀπόλωλʼ. ἄκουσον ὦ γλυκύτατʼ Εὐριπίδη·

489

τουτὶ λαβὼν ἄπειμι κοὐ πρόσειμʼ ἔτι·

490

ἐς τὸ σπυρίδιον ἰσχνά μοι φυλλεῖα δός.

491

Εὐριπίδης

ἀπολεῖς μʼ. ἰδού σοι. φροῦδά μοι τὰ δράματα.

492

Δικαιόπολις

ἀλλʼ οὐκέτʼ, ἀλλʼ ἄπειμι. καὶ γάρ εἰμʼ ἄγαν

493

ὀχληρός, οὐ δοκῶν με κοιράνους στυγεῖν.

494

οἴμοι κακοδαίμων, ὡς ἀπόλωλʼ. ἐπελαθόμην

495

ἐν ᾧπέρ ἐστι πάντα μοι τὰ πράγματα.

496

Εὐριπίδιον ὦ φιλτάτιον καὶ γλυκύτατον,

497

κάκιστʼ ἀπολοίμην, εἴ τί σʼ αἰτήσαιμʼ ἔτι,

498

πλὴν ἓν μόνον, τουτὶ μόνον τουτὶ μόνον,

499

σκάνδικά μοι δὸς μητρόθεν δεδεγμένος.

500

Εὐριπίδης

ἁνὴρ ὑβρίζει· κλῇε πηκτὰ δωμάτων.

501

Δικαιόπολις

ὦ θύμʼ ἄνευ σκάνδικος ἐμπορευτέα.

502

ἆρʼ οἶσθʼ ὅσον τὸν ἀγῶνʼ ἀγωνιεῖ τάχα,

503

μέλλων ὑπὲρ Λακεδαιμονίων ἀνδρῶν λέγειν;

504

πρόβαινέ νυν ὦ θυμέ· γραμμὴ δʼ αὑτηί.

505

ἕστηκας; οὐκ εἶ καταπιὼν Εὐριπίδην;

506

ἐπῄνεσʼ· ἄγε νυν ὦ τάλαινα καρδία

507

ἄπελθʼ ἐκεῖσε, κᾆτα τὴν κεφαλὴν ἐκεῖ

508

παράσχες εἰποῦσʼ ἅττʼ ἂν αὐτῇ σοι δοκῇ.

509

τόλμησον ἴθι χώρησον, ἄγαμαι καρδίας.

510

Χορός

τί δράσεις; τί φήσεις; εὖ ἴσθι νυν

511

ἀναίσχυντος ὢν σιδηροῦς τʼ ἀνήρ,

512

ὅστις παρασχὼν τῇ πόλει τὸν αὐχένα

513

ἅπασι μέλλεις εἷς λέγειν τἀναντία.

514

ἁνὴρ οὐ τρέμει τὸ πρᾶγμʼ. εἶά νυν,

515

ἐπειδήπερ αὐτὸς αἱρεῖ, λέγε.

516

Δικαιόπολις

μή μοι φθονήσητʼ ἄνδρες οἱ θεώμενοι,

517

εἰ πτωχὸς ὢν ἔπειτʼ ἐν Ἀθηναίοις λέγειν

518

μέλλω περὶ τῆς πόλεως, τρυγῳδίαν ποιῶν.

519

τὸ γὰρ δίκαιον οἶδε καὶ τρυγῳδία.

520

ἐγὼ δὲ λέξω δεινὰ μὲν δίκαια δέ.

521

οὐ γάρ με νῦν γε διαβαλεῖ Κλέων ὅτι

522

ξένων παρόντων τὴν πόλιν κακῶς λέγω.

523

αὐτοὶ γάρ ἐσμεν οὑπὶ Ληναίῳ τʼ ἀγών,

524

κοὔπω ξένοι πάρεισιν· οὔτε γὰρ φόροι

525

ἥκουσιν οὔτʼ ἐκ τῶν πόλεων οἱ ξύμμαχοι·

526

ἀλλʼ ἐσμὲν αὐτοὶ νῦν γε περιεπτισμένοι·

527

τοὺς γὰρ μετοίκους ἄχυρα τῶν ἀστῶν λέγω.

528

ἐγὼ δὲ μισῶ μὲν Λακεδαιμονίους σφόδρα,

529

καὐτοῖς ὁ Ποσειδῶν οὑπὶ Ταινάρῳ θεὸς

530

σείσας ἅπασιν ἐμβάλοι τὰς οἰκίας·

531

κἀμοὶ γάρ ἐστʼ ἀμπέλια διακεκομμένα.

532

ἀτὰρ φίλοι γὰρ οἱ παρόντες ἐν λόγῳ,

533

τί ταῦτα τοὺς Λάκωνας αἰτιώμεθα;

534

ἡμῶν γὰρ ἄνδρες, κοὐχὶ τὴν πόλιν λέγω,

535

μέμνησθε τοῦθʼ ὅτι οὐχὶ τὴν πόλιν λέγω,

536

ἀλλʼ ἀνδράρια μοχθηρά, παρακεκομμένα,

537

ἄτιμα καὶ παράσημα καὶ παράξενα,

538

ἐσυκοφάντει Μεγαρέων τὰ χλανίσκια·

539

κεἴ που σίκυον ἴδοιεν ἢ λαγῴδιον

540

ἢ χοιρίδιον ἢ σκόροδον ἢ χόνδρους ἅλας,

541

ταῦτʼ ἦν Μεγαρικὰ κἀπέπρατʼ αὐθημερόν.

542

καὶ ταῦτα μὲν δὴ σμικρὰ κἀπιχώρια,

543

πόρνην δὲ Σιμαίθαν ἰόντες Μεγαράδε

544

νεανίαι κλέπτουσι μεθυσοκότταβοι·

545

κᾆθʼ οἱ Μεγαρῆς ὀδύναις πεφυσιγγωμένοι

546

ἀντεξέκλεψαν Ἀσπασίας πόρνα δύο·

547

κἀντεῦθεν ἀρχὴ τοῦ πολέμου κατερράγη

548

Ἕλλησι πᾶσιν ἐκ τριῶν λαικαστριῶν.

549

ἐντεῦθεν ὀργῇ Περικλέης οὑλύμπιος

550

ἤστραπτʼ ἐβρόντα ξυνεκύκα τὴν Ἑλλάδα,

551

ἐτίθει νόμους ὥσπερ σκόλια γεγραμμένους,

552

ὡς χρὴ Μεγαρέας μήτε γῇ μήτʼ ἐν ἀγορᾷ

553

μήτʼ ἐν θαλάττῃ μήτʼ ἐν οὐρανῷ μένειν.

554

ἐντεῦθεν οἱ Μεγαρῆς, ὅτε δὴ ʼπείνων βάδην,

555

Λακεδαιμονίων ἐδέοντο τὸ ψήφισμʼ ὅπως

556

μεταστραφείη τὸ διὰ τὰς λαικαστρίας·

557

κοὐκ ἠθέλομεν ἡμεῖς δεομένων πολλάκις.

558

κἀντεῦθεν ἤδη πάταγος ἦν τῶν ἀσπίδων.

559

ἐρεῖ τις, οὐ χρῆν· ἀλλὰ τί ἐχρῆν, εἴπατε.

560

φέρʼ εἰ Λακεδαιμονίων τις ἐκπλεύσας σκάφει

561

ἀπέδοτο φήνας κυνίδιον Σεριφίων,

562

καθῆσθʼ ἂν ἐν δόμοισιν; ἦ πολλοῦ γε δεῖ·

563

καὶ κάρτα μέντἂν εὐθέως καθείλκετε

564

τριακοσίας ναῦς, ἦν δʼ ἂν ἡ πόλις πλέα

565

θορύβου στρατιωτῶν, περὶ τριηράρχου βοῆς,

566

μισθοῦ διδομένου, παλλαδίων χρυσουμένων,

567

στοᾶς στεναχούσης, σιτίων μετρουμένων,

568

ἀσκῶν, τροπωτήρων, κάδους ὠνουμένων,

569

σκορόδων, ἐλαῶν, κρομμύων ἐν δικτύοις,

570

στεφάνων, τριχίδων, αὐλητρίδων, ὑπωπίων·

571

τὸ νεώριον δʼ αὖ κωπέων πλατουμένων,

572

τύλων ψοφούντων, θαλαμιῶν τροπουμένων,

573

αὐλῶν, κελευστῶν, νιγλάρων, συριγμάτων.

574

ταῦτʼ οἶδʼ ὅτι ἂν ἐδρᾶτε· τὸν δὲ Τήλεφον

575

οὐκ οἰόμεσθα; νοῦς ἄρʼ ἡμῖν οὐκ ἔνι.

576

Ἡμιχόριον Α

ἄληθες ὦπίτριπτε καί μιαρώτατε;

577

ταυτὶ σὺ τολμᾷς πτωχὸς ὢν ἡμᾶς λέγειν,

578

καὶ συκοφάντης εἴ τις ἦν ὠνείδισας;

579

Ἡμιχόριον Β

νὴ τὸν Ποσειδῶ καὶ λέγει γʼ ἅπερ λέγει

580

δίκαια πάντα κοὐδὲν αὐτῶν ψεύδεται.

581

Ἡμιχόριον Α

εἶτʼ εἰ δίκαια, τοῦτον εἰπεῖν αὔτʼ ἐχρῆν;

582

ἀλλʼ οὔτι χαίρων ταῦτα τολμήσει λέγειν.

583

Ἡμιχόριον Β

οὗτος σὺ ποῖ θεῖς; οὐ μενεῖς; ὡς εἰ θενεῖς

584

τὸν ἄνδρα τοῦτον, αὐτὸς ἀρθήσει τάχα.

585

Ἡμιχόριον Α

ἰὼ Λάμαχʼ ὦ βλέπων ἀστραπάς,

586

βοήθησον ὦ γοργολόφα φανείς,

587

ἰὼ Λάμαχʼ ὦ φίλʼ ὦ φυλέτα·

588

εἴτε τις ἔστι ταξίαρχος ἢ στρατηγὸς ἢ

589

τειχομάχας ἀνήρ, βοηθησάτω

590

τις ἀνύσας. ἐγὼ γὰρ ἔχομαι μέσος.

591

Λάμαχος

πόθεν βοῆς ἤκουσα πολεμιστηρίας;

592

ποῖ χρὴ βοηθεῖν; ποῖ κυδοιμὸν ἐμβαλεῖν;

593

τίς Γοργόνʼ ἐξήγειρεν ἐκ τοῦ σάγματος;

594

Δικαιόπολις

ὦ Λάμαχʼ ἥρως, τῶν λόφων καὶ τῶν λόχων.

595

Ἡμιχόριον Α

ὦ Λάμαχʼ, οὐ γὰρ οὗτος ἅνθρωπος πάλαι

596

ἅπασαν ἡμῶν τὴν πόλιν κακορροθεῖ;

597

Λάμαχος

οὗτος σὺ τολμᾷς πτωχὸς ὢν λέγειν τάδε;

598

Δικαιόπολις

ὦ Λάμαχʼ ἥρως, ἀλλὰ συγγνώμην ἔχε,

599

εἰ πτωχὸς ὢν εἶπόν τι κἀστωμυλάμην.

600

Λάμαχος

τί δʼ εἶπας ἡμᾶς; οὐκ ἐρεῖς;

601

Δικαιόπολις

οὐκ οἶδά πω·

602

ὑπὸ τοῦ δέους γὰρ τῶν ὅπλων εἰλιγγιῶ.

603

ἀλλʼ ἀντιβολῶ σʼ ἀπένεγκέ μου τὴν μορμόνα.

604

Λάμαχος

ἰδού.

605

Δικαιόπολις

παράθες νυν ὑπτίαν αὐτὴν ἐμοί.

606

Λάμαχος

κεῖται.

607

Δικαιόπολις

φέρε νυν ἀπὸ τοῦ κράνους μοι τὸ πτερόν.

608

Λάμαχος

τουτὶ πτίλον σοι.

609

Δικαιόπολις

τῆς κεφαλῆς νύν μου λαβοῦ,

610

ἵνʼ ἐξεμέσω· βδελύττομαι γὰρ τοὺς λόφους.

611

Λάμαχος

οὗτος τί δράσεις; τῷ πτίλῳ μέλλεις ἐμεῖν;

612

πτίλον γάρ ἐστιν —

613

Δικαιόπολις

εἰπέ μοι τίνος ποτὲ

614

ὄρνιθός ἐστιν; ἆρα κομπολακύθου;

615

Λάμαχος

οἴμʼ ὡς τεθνήξεις.

616

Δικαιόπολις

μηδαμῶς ὦ Λάμαχε·

617

οὐ γὰρ κατʼ ἰσχύν ἐστιν· εἰ δʼ ἰσχυρὸς εἶ,

618

τί μʼ οὐκ ἀπεψώλησας; εὔοπλος γὰρ εἶ.

619

Λάμαχος

ταυτὶ λέγεις σὺ τὸν στρατηγὸν πτωχὸς ὤν;

620

Δικαιόπολις

ἐγὼ γάρ εἰμι πτωχός;

621

Λάμαχος

ἀλλὰ τίς γὰρ εἶ;

622

Δικαιόπολις

ὅστις; πολίτης χρηστός, οὐ σπουδαρχίδης,

623

ἀλλʼ ἐξ ὅτου περ ὁ πόλεμος, στρατωνίδης,

624

σὺ δʼ ἐξ ὅτου περ ὁ πόλεμος, μισθαρχίδης.

625

Λάμαχος

ἐχειροτόνησαν γάρ με —

626

Δικαιόπολις

κόκκυγές γε τρεῖς.

627

ταῦτʼ οὖν ἐγὼ βδελυττόμενος ἐσπεισάμην,

628

ὁρῶν πολιοὺς μὲν ἄνδρας ἐν ταῖς τάξεσιν,

629

νεανίας δʼ οἵους σὺ διαδεδρακότας,

630

τοὺς μὲν ἐπὶ Θρᾴκης μισθοφοροῦντας τρεῖς δραχμάς,

631

Τεισαμενοφαινίππους Πανουργιππαρχίδας,

632

ἑτέρους δὲ παρὰ Χάρητι τοὺς δʼ ἐν Χάοσιν,

633

Γερητοθεοδώρους Διομειαλαζόνας,

634

τοὺς δʼ ἐν Καμαρίνῃ κἀν Γέλα κἀν Καταγέλᾳ.

635

Λάμαχος

ἐχειροτονήθησαν γάρ.

636

Δικαιόπολις

αἴτιον δὲ τί

637

ὑμᾶς μὲν ἀεὶ μισθοφορεῖν ἁμῃγέπῃ,

638

τωνδὶ δὲ μηδένʼ; ἐτεὸν ὦ Μαριλάδη

639

ἤδη πεπρέσβευκας σὺ πολιὸς ὢν ἓν ἢ;

640

ἀνένευσε· καίτοι γʼ ἐστὶ σώφρων κἀργάτης.

641

τί δαὶ Δράκυλλος ἢ Εὐφορίδης ἢ Πρινίδης;

642

εἶδέν τις ὑμῶν τἀκβάτανʼ ἢ τοὺς Χάονας;

643

οὔ φασιν. ἀλλʼ ὁ Κοισύρας καὶ Λάμαχος,

644

οἷς ὑπʼ ἐράνου τε καὶ χρεῶν πρώην ποτέ,

645

ὥσπερ ἀπόνιπτρον ἐκχέοντες ἑσπέρας,

646

ἅπαντες ἐξίστω παρῄνουν οἱ φίλοι.

647

Λάμαχος

ὦ δημοκρατία ταῦτα δῆτʼ ἀνασχετά;

648

Δικαιόπολις

οὐ δῆτʼ ἐὰν μὴ μισθοφορῇ γε Λάμαχος.

649

Λάμαχος

ἀλλʼ οὖν ἐγὼ μὲν πᾶσι Πελοποννησίοις

650

ἀεὶ πολεμήσω καὶ ταράξω πανταχῇ

651

καὶ ναυσὶ καὶ πεζοῖσι κατὰ τὸ καρτερόν.

652

Δικαιόπολις

ἐγὼ δὲ κηρύττω γε Πελοποννησίοις

653

ἅπασι καὶ Μεγαρεῦσι καὶ Βοιωτίοις

654

πωλεῖν ἀγοράζειν πρὸς ἐμέ, Λαμάχῳ δὲ μή.

655

Χορός

ἁνὴρ νικᾷ τοῖσι λόγοισιν, καὶ τὸν δῆμον μεταπείθει

656

περὶ τῶν σπονδῶν. ἀλλʼ ἀποδύντες τοῖς ἀναπαίστοις ἐπίωμεν.

657

ἐξ οὗ γε χοροῖσιν ἐφέστηκεν τρυγικοῖς ὁ διδάσκαλος ἡμῶν,

658

οὔπω παρέβη πρὸς τὸ θέατρον λέξων ὡς δεξιός ἐστιν·

659

διαβαλλόμενος δʼ ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν ἐν Ἀθηναίοις ταχυβούλοις,

660

ὡς κωμῳδεῖ τὴν πόλιν ἡμῶν καὶ τὸν δῆμον καθυβρίζει,

661

ἀποκρίνασθαι δεῖται νυνὶ πρὸς Ἀθηναίους μεταβούλους.

662

φησὶν δʼ εἶναι πολλῶν ἀγαθῶν ἄξιος ὑμῖν ὁ ποιητής,

663

παύσας ὑμᾶς ξενικοῖσι λόγοις μὴ λίαν ἐξαπατᾶσθαι,

664

μήθʼ ἥδεσθαι θωπευομένους, μήτʼ εἶναι χαυνοπολίτας.

665

πρότερον δʼ ὑμᾶς ἀπὸ τῶν πόλεων οἱ πρέσβεις ἐξαπατῶντες

666

πρῶτον μὲν ἰοστεφάνους ἐκάλουν· κἀπειδὴ τοῦτό τις εἴποι,

667

εὐθὺς διὰ τοὺς στεφάνους ἐπʼ ἄκρων τῶν πυγιδίων ἐκάθησθε.

668

εἰ δέ τις ὑμᾶς ὑποθωπεύσας λιπαρὰς καλέσειεν Ἀθήνας,

669

ηὕρετο πᾶν ἂν διὰ τὰς λιπαράς, ἀφύων τιμὴν περιάψας.

670

ταῦτα ποιήσας πολλῶν ἀγαθῶν αἴτιος ὑμῖν γεγένηται,

671

καὶ τοὺς δήμους ἐν ταῖς πόλεσιν δείξας ὡς δημοκρατοῦνται.

672

τοιγάρτοι νῦν ἐκ τῶν πόλεων τὸν φόρον ὑμῖν ἀπάγοντες

673

ἥξουσιν ἰδεῖν ἐπιθυμοῦντες τὸν ποιητὴν τὸν ἄριστον,

674

ὅστις παρεκινδύνευσʼ εἰπεῖν ἐν Ἀθηναίοις τὰ δίκαια.

675

οὕτω δʼ αὐτοῦ περὶ τῆς τόλμης ἤδη πόρρω κλέος ἥκει,

676

ὅτε καὶ βασιλεὺς Λακεδαιμονίων τὴν πρεσβείαν βασανίζων

677

ἠρώτησεν πρῶτα μὲν αὐτοὺς πότεροι ταῖς ναυσὶ κρατοῦσιν,

678

εἶτα δὲ τοῦτον τὸν ποιητὴν ποτέρους εἴποι κακὰ πολλά·

679

τούτους γὰρ ἔφη τοὺς ἀνθρώπους πολὺ βελτίους γεγενῆσθαι

680

καὶ τῷ πολέμῳ πολὺ νικήσειν τοῦτον ξύμβουλον ἔχοντας.

681

διὰ ταῦθʼ ὑμᾶς Λακεδαιμόνιοι τὴν εἰρήνην προκαλοῦνται

682

καὶ τὴν Αἴγιναν ἀπαιτοῦσιν· καὶ τῆς νήσου μὲν ἐκείνης

683

οὐ φροντίζουσʼ, ἀλλʼ ἵνα τοῦτον τὸν ποιητὴν ἀφέλωνται.

684

ἀλλʼ ὑμεῖς τοι μή ποτʼ ἀφῆσθʼ· ὡς κωμῳδήσει τὰ δίκαια·

685

φησὶν δʼ ὑμᾶς πολλὰ διδάξειν ἀγάθʼ, ὥστʼ εὐδαίμονας εἶναι,

686

οὐ θωπεύων οὐδʼ ὑποτείνων μισθοὺς οὐδʼ ἐξαπατύλλων,

687

οὐδὲ πανουργῶν οὐδὲ κατάρδων, ἀλλὰ τὰ βέλτιστα διδάσκων.

688

πρὸς ταῦτα Κλέων καὶ παλαμάσθω

689

καὶ πᾶν ἐπʼ ἐμοὶ τεκταινέσθω.

690

τὸ γὰρ εὖ μετʼ ἐμοῦ καὶ τὸ δίκαιον

691

ξύμμαχον ἔσται, κοὐ μή ποθʼ ἁλῶ

692

περὶ τὴν πόλιν ὢν ὥσπερ ἐκεῖνος

693

δειλὸς καὶ λακαταπύγων.

694

δεῦρο Μοῦσʼ ἐλθὲ φλεγυρὰ πυρὸς ἔχουσα μένος ἔντονος Ἀχαρνική.

695

οἷον ἐξ ἀνθράκων πρινίνων φέψαλος ἀνήλατʼ ἐρεθιζόμενος οὐρίᾳ ῥιπίδι,

696

ἡνίκʼ ἂν ἐπανθρακίδες ὦσι παρακείμεναι,

697

οἱ δὲ Θασίαν ἀνακυκῶσι λιπαράμπυκα,

698

οἱ δὲ μάττωσιν, οὕτω σοβαρὸν ἐλθὲ μέλος ἔντονον ἀγροικότερον

699

ὡς ἐμὲ λαβοῦσα τὸν δημότην.

700

οἱ γέροντες οἱ παλαιοὶ μεμφόμεσθα τῇ πόλει·

701

οὐ γὰρ ἀξίως ἐκείνων ὧν ἐναυμαχήσαμεν

702

γηροβοσκούμεσθʼ ὑφʼ ὑμῶν, ἀλλὰ δεινὰ πάσχομεν,

703

οἵτινες γέροντας ἄνδρας ἐμβαλόντες ἐς γραφὰς

704

ὑπὸ νεανίσκων ἐᾶτε καταγελᾶσθαι ῥητόρων,

705

οὐδὲν ὄντας, ἀλλὰ κωφοὺς καὶ παρεξηυλημένους,

706

οἷς Ποσειδῶν ἀσφάλειός ἐστιν ἡ βακτηρία·

707

τονθορύζοντες δὲ γήρᾳ τῷ λίθῳ προσέσταμεν,

708

οὐχ ὁρῶντες οὐδὲν εἰ μὴ τῆς δίκης τὴν ἠλύγην.

709

ὁ δέ, νεανίας ἑαυτῷ σπουδάσας ξυνηγορεῖν,

710

ἐς τάχος παίει ξυνάπτων στρογγύλοις τοῖς ῥήμασιν·

711

κᾆτʼ ἀνελκύσας ἐρωτᾷ σκανδάληθρʼ ἱστὰς ἐπῶν

712

ἄνδρα Τιθωνὸν σπαράττων καὶ ταράττων καὶ κυκῶν.

713

ὁ δʼ ὑπὸ γήρως μασταρύζει, κᾆτʼ ὀφλὼν ἀπέρχεται,

714

εἶτα λύζει καὶ δακρύει καὶ λέγει πρὸς τοὺς φίλους,

715

οὗ μʼ ἐχρῆν σορὸν πρίασθαι τοῦτʼ ὀφλὼν ἀπέρχομαι.

716

ταῦτα πῶς εἰκότα, γέροντʼ ἀπολέσαι πολιὸν ἄνδρα περὶ κλεψύδραν,

717

πολλὰ δὴ ξυμπονήσαντα καὶ θερμὸν ἀπομορξάμενον ἀνδρικὸν ἱδρῶτα δὴ καὶ πολύν,

718

ἄνδρʼ ἀγαθὸν ὄντα Μαραθῶνι περὶ τὴν πόλιν;

719

εἶτα Μαραθῶνι μὲν ὅτʼ ἦμεν ἐδιώκομεν,

720

νῦν δʼ ὑπʼ ἀνδρῶν πονηρῶν σφόδρα διωκόμεθα, κᾆτα προσαλισκόμεθα.

721

πρὸς τάδε τίς ἀντερεῖ Μαρψίας;

722

τῷ γὰρ εἰκὸς ἄνδρα κυφὸν ἡλίκον Θουκυδίδην

723

ἐξολέσθαι συμπλακέντα τῇ Σκυθῶν ἐρημίᾳ,

724

τῷδε τῷ Κηφισοδήμῳ τῷ λάλῳ ξυνηγόρῳ;

725

ὥστʼ ἐγὼ μὲν ἠλέησα κἀπεμορξάμην ἰδὼν

726

ἄνδρα πρεσβύτην ὑπʼ ἀνδρὸς τοξότου κυκώμενον,

727

ὃς μὰ τὴν Δήμητρʼ, ἐκεῖνος ἡνίκʼ ἦν Θουκυδίδης,

728

οὐδʼ ἂν αὐτὴν τὴν Ἀχαίαν ῥᾳδίως ἠνέσχετο,

729

ἀλλὰ κατεπάλαισε μέντἂν πρῶτον Εὐάθλους δέκα,

730

κατεβόησε δʼ ἂν κεκραγὼς τοξότας τρισχιλίους,

731

περιετόξευσεν δʼ ἂν αὐτοῦ τοῦ πατρὸς τοὺς ξυγγενεῖς.

732

ἀλλʼ ἐπειδὴ τοὺς γέροντας οὐκ ἐᾶθʼ ὕπνου τυχεῖν,

733

ψηφίσασθε χωρὶς εἶναι τὰς γραφάς, ὅπως ἂν ᾖ

734

τῷ γέροντι μὲν γέρων καὶ νωδὸς ὁ ξυνήγορος,

735

τοῖς νέοισι δʼ εὐρύπρωκτος καὶ λάλος χὠ Κλεινίου.

736

κἀξελαύνειν χρὴ τὸ λοιπόν, κἂν φύγῃ τις ζημιοῦν,

737

τὸν γέροντα τῷ γέροντι, τὸν νέον δὲ τῷ νέῳ.

738

Δικαιόπολις

ὅροι μὲν ἀγορᾶς εἰσιν οἵδε τῆς ἐμῆς.

739

ἐνταῦθʼ ἀγοράζειν πᾶσι Πελοποννησίοις

740

ἔξεστι καὶ Μεγαρεῦσι καὶ Βοιωτίοις,

741

ἐφʼ ᾧτε πωλεῖν πρὸς ἐμέ, Λαμάχῳ δὲ μή.

742

ἀγορανόμους δὲ τῆς ἀγορᾶς καθίσταμαι

743

τρεῖς τοὺς λαχόντας τούσδʼ ἱμάντας ἐκ Λεπρῶν.

744

ἐνταῦθα μήτε συκοφάντης εἰσίτω

745

μήτʼ ἄλλος ὅστις Φασιανός ἐστʼ ἀνήρ.

746

ἐγὼ δὲ τὴν στήλην καθʼ ἣν ἐσπεισάμην

747

μέτειμʼ, ἵνα στήσω φανερὰν ἐν τἀγορᾷ.

748

Μεγαρεύς

ἀγορὰ νʼ Ἀθάναις χαῖρε Μεγαρεῦσιν φίλα.

749

ἐπόθουν τυ ναὶ τὸν φίλιον ᾇπερ ματέρα.

750

ἀλλʼ ὦ πόνηρα κώριʼ ἀθλίω πατρός,

751

ἄμβατε ποττὰν μᾶδδαν, αἴ χʼ εὕρητέ πᾶ.

752

ἀκούετε δή, ποτέχετʼ ἐμὶν τὰν γαστέρα·

753

πότερα πεπρᾶσθαι χρῄδδετʼ ἢ πεινῆν κακῶς;

754

Κόρα

πεπρᾶσθαι πεπρᾶσθαι.

755

Μεγαρεύς

ἐγώνγα καὐτός φαμι. τίς δʼ οὕτως ἄνους

756

ὃς ὑμέ κα πρίαιτο φανερὰν ζαμίαν;

757

ἀλλʼ ἔστι γάρ μοι Μεγαρικά τις μαχανά,

758

χοίρως γὰρ ὑμὲ σκευάσας φασῶ φέρειν.

759

περίθεσθε τάσδε τὰς ὁπλὰς τῶν χοιρίων.

760

ὅπως δὲ δοξεῖτʼ εἶμεν ἐξ ἀγαθᾶς ὑός·

761

ὡς ναὶ τὸν Ἑρμᾶν, αἴπερ ἱξεῖτʼ οἴκαδις

762

ἄπρατα, πειρασεῖσθε τᾶς λιμῶ κακῶς.

763

ἀλλʼ ἀμφίθεσθε καὶ ταδὶ τὰ ῥυγχία,

764

κἤπειτεν ἐς τὸυ σάκκον ὧδʼ ἐσβαίνετε.

765

ὅπως δὲ γρυλλιξεῖτε καὶ κοΐξετε

766

χἠσεῖτε φωνὰν χοιρίων μυστηρικῶν.

767

ἐγὼν δὲ καρυξῶ Δικαιόπολιν ὅπᾳ·

768

Δικαιόπολι, ἦ λῇς πρίασθαι χοιρία;

769

Δικαιόπολις

τί; ἀνὴρ Μεγαρικός;

770

Μεγαρεύς

ἀγορασοῦντες ἵκομες.

771

Δικαιόπολις

πῶς ἔχετε;

772

Μεγαρεύς

διαπεινᾶμες ἀεὶ ποττὸ πῦρ.

773

Δικαιόπολις

ἀλλʼ ἡδύ τοι νὴ τὸν Δίʼ, ἢν αὐλὸς παρῇ.

774

τί δʼ ἄλλο πράττεθʼ οἱ Μεγαρῆς νῦν;

775

Μεγαρεύς

οἷα δή.

776

ὅκα μὲν ἐγὼν τηνῶθεν ἐμπορευόμαν,

777

ἄνδρες πρόβουλοι τοῦτʼ ἔπραττον τᾷ πόλει,

778

ὅπως τάχιστα καὶ κάκιστʼ ἀπολοίμεθα.

779

Δικαιόπολις

αὐτίκʼ ἄρʼ ἀπαλλάξεσθε πραγμάτων.

780

Μεγαρεύς

σά μάν;

781

Δικαιόπολις

τί δʼ ἄλλο Μεγαροῖ; πῶς ὁ σῖτος ὤνιος;

782

Μεγαρεύς

παρʼ ἁμὶ πολυτίματος ᾇπερ τοὶ θεοί.

783

Δικαιόπολις

ἅλας οὖν φέρεις;

784

Μεγαρεύς

οὐχ ὑμὲς αὐτῶν ἄρχετε;

785

Δικαιόπολις

οὐδὲ σκόροδα;

786

Μεγαρεύς

ποῖα σκόροδʼ; ὑμὲς τῶν ἀεί,

787

ὅκκʼ ἐσβάλητε, τὼς ἀρωραῖοι μύες

788

πάσσακι τὰς ἄγλιθας ἐξορύσσετε.

789

Δικαιόπολις

τί δαὶ φέρεις;

790

Μεγαρεύς

χοίρως ἐγώνγα μυστικάς.

791

Δικαιόπολις

καλῶς λέγεις· ἐπίδειξον.

792

Μεγαρεύς

ἀλλὰ μὰν καλαί.

793

ἄντεινον αἰ λῇς· ὡς παχεῖα καὶ καλά.

794

Δικαιόπολις

τουτὶ τί ἦν τὸ πρᾶγμα;

795

Μεγαρεύς

χοῖρος ναὶ Δία.

796

Δικαιόπολις

τί λέγεις σύ; ποδαπὴ δή ʼστι χοῖρος;

797

Μεγαρεύς

Μεγαρικά.

798

ἢ οὐ χοῖρός ἐσθʼ ἅδʼ;

799

Δικαιόπολις

οὐκ ἔμοιγε φαίνεται.

800

Μεγαρεύς

οὐ δεινά; θᾶσθε τῶδε τὰς ἀπιστίας·

801

οὔ φατι τάνδε χοῖρον εἶμεν. ἀλλὰ μάν,

802

αἰ λῇς, περίδου μοι περὶ θυμιτιδᾶν ἁλῶν,

803

αἰ μή ʼστιν οὗτος χοῖρος Ἑλλάνων νόμῳ.

804

Δικαιόπολις

ἀλλʼ ἔστιν ἀνθρώπου γε.

805

Μεγαρεύς

ναὶ τὸν Διοκλέα

806

ἐμά γα. τὺ δέ νιν εἴμεναι τίνος δοκεῖς;

807

ἦ λῇς ἀκοῦσαι φθεγγομένας;

808

Δικαιόπολις

νὴ τοὺς θεοὺς

809

ἔγωγε.

810

Μεγαρεύς

φώνει δὴ τὺ ταχέως χοιρίον.

811

οὐ χρῆσθα; σιγῇς ὦ κάκιστʼ ἀπολουμένα;

812

πάλιν τυ ἀποισῶ ναὶ τὸν Ἑρμᾶν οἴκαδις.

813

Κόρη

κοῒ κοΐ.

814

Μεγαρεύς

αὕτα ʼστὶ χοῖρος;

815

Δικαιόπολις

νῦν γε χοῖρος φαίνεται.

816

ἀτὰρ ἐκτραφείς γε κύσθος ἔσται.

817

Μεγαρεύς

πέντʼ ἑτῶν,

818

σάφʼ ἴσθι, ποττὰν ματέρʼ εἰκασθήσεται.

819

Δικαιόπολις

ἀλλʼ οὐδὲ θύσιμός ἐστιν αὑτηγί.

820

Μεγαρεύς

σά μάν;

821

πᾷ δʼ οὐχὶ θύσιμός ἐστι;

822

Δικαιόπολις

κέρκον οὐκ ἔχει.

823

Μεγαρεύς

νεαρὰ γάρ ἐστιν· ἀλλὰ δελφακουμένα

824

ἑξεῖ μεγάλαν τε καὶ παχεῖαν κἠρυθράν.

825

ἀλλʼ αἰ τράφειν λῇς, ἅδε τοι χοῖρος καλά.

826

Δικαιόπολις

ὡς ξυγγενὴς ὁ κύσθος αὐτῆς θατέρᾳ.

827

Μεγαρεύς

ὁμοματρία γάρ ἐστι κἠκ τωὐτῶ πατρός.

828

αἰ δʼ ἂν παχυνθῇ κἀναχνοιανθῇ τριχί,

829

κάλλιστος ἔσται χοῖρος Ἀφροδίτᾳ θύειν.

830

Δικαιόπολις

ἀλλʼ οὐχὶ χοῖρος τἀφροδίτῃ θύεται.

831

Μεγαρεύς

οὐ χοῖρος Ἀφροδίτᾳ; μόνᾳ γα δαιμόνων.

832

καὶ γίνεταί γα τᾶνδε τᾶν χοίρων τὸ κρῆς

833

ἅδιστον ἂν τὸν ὀδελὸν ἐμπεπαρμένον.

834

Δικαιόπολις

ἤδη δʼ ἄνευ τῆς μητρὸς ἐσθίοιεν ἄν;

835

Μεγαρεύς

ναὶ τὸν Ποτειδᾶν καί κʼ ἄνις γα τῶ πατρός.

836

Δικαιόπολις

τί δʼ ἐσθίει μάλιστα;

837

Μεγαρεύς

πάνθʼ ἅ κα διδῷς.

838

αὐτὸς δʼ ἐρώτη.

839

Δικαιόπολις

χοῖρε χοῖρε.

840

Κόρα

κοῒ κοΐ.

841

Δικαιόπολις

τρώγοις ἂν ἐρεβίνθους;

842

Κόρα

κοῒ κοῒ κοΐ.

843

Δικαιόπολις

τί δαί; φιβάλεως ἰσχάδας;

844

Κόρα

κοῒ κοΐ.

845

Δικαιόπολις

τί δαὶ σύ; τρώγοις ἄν;

846

Κόρα

κοῒ κοῒ κοΐ.

847

Δικαιόπολις

ὡς ὀξὺ πρὸς τὰς ἰσχάδας κεκράγατε.

848

ἐνεγκάτω τις ἔνδοθεν τῶν ἰσχάδων

849

τοῖς χοιριδίοισιν. ἆρα τρώξονται; βαβαί,

850

οἷον ῥοθιάζουσʼ ὦ πολυτίμηθʼ Ἡράκλεις.

851

ποδαπὰ τὰ χοιρίʼ; ὡς Τραγασαῖα φαίνεται.

852

Μεγαρεύς

ἀλλʼ οὔτι πάσας κατέτραγον τὰς ἰσχάδας.

853

ἐγὼ γὰρ αὐτᾶν τάνδε μίαν ἀνειλόμαν.

854

Δικαιόπολις

νὴ τὸν Δίʼ ἀστείω γε τὼ βοσκήματε·

855

πόσου πρίωμαί σοι τὰ χοιρίδια; λέγε.

856

Μεγαρεύς

τὸ μὲν ἅτερον τούτων σκορόδων τροπαλίδος,

857

τὸ δʼ ἅτερον, αἰ λῇς, χοίνικος μόνας ἁλῶν.

858

Δικαιόπολις

ὠνήσομαί σοι· περίμενʼ αὐτοῦ.

859

Μεγαρεύς

ταῦτα δή.

860

Ἑρμᾶ ʼμπολαῖε τὰν γυναῖκα τὰν ἐμὰν

861

οὕτω μʼ ἀποδόσθαι τάν τʼ ἐμωυτῶ τʼ ἐμωυτῶ ματέρα.

862

Συκοφάντης

ὦνθρωπε ποδαπός;

863

Μεγαρεύς

χοιροπώλας Μεγαρικός.

864

Συκοφάντης

τὰ χοιρίδια τοίνυν ἐγὼ φανῶ ταδὶ

865

πολέμια καὶ σέ.

866

Μεγαρεύς

τοῦτʼ ἐκεῖνʼ, ἵκει πάλιν

867

ὅθενπερ ἀρχὰ τῶν κακῶν ἁμῖν ἔφυ.

868

Συκοφάντης

κλάων μεγαριεῖς. οὐκ ἀφήσεις τὸν σάκον;

869

Μεγαρεύς

Δικαιόπολι Δικαιόπολι φαντάδδομαι.

870

Δικαιόπολις

ὑπὸ τοῦ; τίς ὁ φαίνων σʼ ἐστίν; ἁγορανόμοι,

871

τοὺς συκοφάντας οὐ θύραζʼ ἐξείρξετε;

872

τί δὴ μαθὼν φαίνεις ἄνευ θρυαλλίδος;

873

Συκοφάντης

οὐ γὰρ φανῶ τοὺς πολεμίους;

874

Δικαιόπολις

κλάων γε σύ,

875

εἰ μὴ ʼτέρωσε συκοφαντήσεις τρέχων.

876

Μεγαρεύς

οἷον τὸ κακὸν ἐν ταῖς Ἀθάναις τοῦτʼ ἔνι.

877

Δικαιόπολις

θάρρει Μεγαρίκʼ· ἀλλʼ ἧς τὰ χοιρίδιʼ ἀπέδου

878

τιμῆς, λαβὲ ταυτὶ τὰ σκόροδα καὶ τοὺς ἅλας,

879

καὶ χαῖρε πόλλʼ.

880

Μεγαρεύς

ἀλλʼ ἁμὶν οὐκ ἐπιχώριον.

881

Δικαιόπολις

πολυπραγμοσύνη νυν ἐς κεφαλὴν τράποιτʼ ἐμοί.

882

Μεγαρεύς

ὦ χοιρίδια πειρῆσθε κἄνις τῶ πατρὸς

883

παίειν ἐφʼ ἁλὶ τὰν μᾶδδαν, αἴκα τις διδῷ.

884

Χορός

εὐδαιμονεῖ γʼ ἅνθρωπος. οὐκ ἤκουσας οἷ προβαίνει

885

τὸ πρᾶγμα τοῦ βουλεύματος; καρπώσεται γὰρ ἁνὴρ

886

ἐν τἀγορᾷ καθήμενος·

887

κἂν εἰσίῃ τις Κτησίας

888

ἢ συκοφάντης ἄλλος, οἰμώζων

889

καθεδεῖται·

890

οὐδʼ ἄλλος ἀνθρώπων ὑποψωνῶν σε πημανεῖ τι,

891

οὐδʼ ἐξομόρξεται Πρέπις τὴν εὐρυπρωκτίαν σοι,

892

οὐδʼ ὠστιεῖ Κλεωνύμῳ·

893

χλαῖναν δʼ ἔχων φανὴν δίει

894

κοὐ ξυντυχών σʼ Ὑπέρβολος

895

δικῶν ἀναπλήσει·

896

οὐδʼ ἐντυχὼν ἐν τἀγορᾷ πρόσεισί σοι βαδίζων

897

Κρατῖνος ἀεὶ κεκαρμένος μοιχὸν μιᾷ μαχαίρᾳ,

898

ὁ περιπόνηρος Ἀρτέμων,

899

ὁ ταχὺς ἄγαν τὴν μουσικήν,

900

ὄζων κακὸν τῶν μασχαλῶν

901

πατρὸς Τραγασαίου·

902

οὐδʼ αὖθις αὖ σε σκώψεται Παύσων ὁ παμπόνηρος

903

Λυσίστρατός τʼ ἐν τἀγορᾷ, Χολαργέων ὄνειδος,

904

ὁ περιαλουργὸς τοῖς κακοῖς,

905

ῥιγῶν τε καὶ πεινῶν ἀεὶ

906

πλεῖν ἢ τριάκονθʼ ἡμέρας

907

τοῦ μηνὸς ἑκάστου.

908

Βοιωτός

ἴττω Ἡρακλῆς ἔκαμόν γα τὰν τύλαν κακῶς·

909

κατάθου τὺ τὰν γλάχωνʼ ἀτρέμας Ἰσμηνία·

910

ὑμὲς δʼ ὅσοι Θείβαθεν αὐληταὶ πάρα

911

τοῖς ὀστίνοις φυσῆτε τὸν πρωκτὸν κυνός.

912

Δικαιόπολις

παῦʼ ἐς κόρακας. οἱ σφῆκες οὐκ ἀπὸ τῶν θυρῶν;

913

πόθεν προσέπτονθʼ οἱ κακῶς ἀπολούμενοι

914

ἐπὶ τὴν θύραν μοι Χαιριδῆς βομβαύλιοι;

915

Βοιωτός

νεὶ τὸν Ἰόλαον ἐπεχαρίττα γʼ ὦ ξένε·

916

Θείβαθε γὰρ φυσᾶντες ἐξόπισθέ μου

917

τἄνθια τᾶς γλάχωνος ἀπέκιξαν χαμαί.

918

ἀλλʼ εἴ τι βούλει, πρίασο τῶν ἐγὼ φέρω

919

τῶν ὀρταλίχων ἢ τῶν τετραπτερυλλίδων.

920

Δικαιόπολις

ὦ χαῖρε κολλικοφάγε Βοιωτίδιον.

921

τί φέρεις;

922

Βοιωτός

ὅσʼ ἐστὶν ἀγαθὰ Βοιωτοῖς ἁπλῶς,

923

ὀρίγανον γλαχὼ ψιάθως θρυαλλίδας

924

νάσσας κολοιὼς ἀτταγᾶς φαλαρίδας

925

τροχίλως κολύμβως.

926

Δικαιόπολις

ὡσπερεὶ χειμὼν ἄρα

927

ὀρνιθίας ἐς τὴν ἀγορὰν ἐλήλυθας.

928

Βοιωτός

καὶ μὰν φέρω χᾶνας λαγὼς ἀλώπεκας

929

σκάλοπας ἐχίνως αἰελούρως πικτίδας

930

ἰκτῖδας ἐνύδρως ἐγχέλεις Κωπαΐδας.

931

Δικαιόπολις

ὦ τερπνότατον σὺ τέμαχος ἀνθρώποις φέρων,

932

δός μοι προσειπεῖν, εἰ φέρεις, τὰς ἐγχέλεις.

933

Βοιωτός

πρέσβειρα πεντήκοντα Κωπᾴδων κορᾶν,

934

ἔκβαθι τῶδε κἠπιχάριτται τῷ ξένῳ.

935

Δικαιόπολις

ὦ φιλτάτη σὺ καὶ πάλαι ποθουμένη,

936

ἦλθες ποθεινὴ μὲν τρυγῳδικοῖς χοροῖς,

937

φίλη δὲ Μορύχῳ. δμῶες ἐξενέγκατε

938

τὴν ἐσχάραν μοι δεῦρο καὶ τὴν ῥιπίδα.

939

σκέψασθε παῖδες τὴν ἀρίστην ἔγχελυν,

940

ἥκουσαν ἕκτῳ μόλις ἔτει ποθουμένην·

941

προσείπατʼ αὐτὴν ὦ τέκνʼ· ἄνθρακας δʼ ἐγὼ

942

ὑμῖν παρέξω τῆσδε τῆς ξένης χάριν.

943

ἀλλʼ ἔσφερʼ αὐτήν· μηδὲ γὰρ θανών ποτε

944

σοῦ χωρὶς εἴην ἐντετευτλανωμένης.

945

Βοιωτός

ἐμοὶ δὲ τιμὰ τᾶσδε πᾷ γενήσεται;

946

Δικαιόπολις

ἀγορᾶς τέλος ταύτην γέ που δώσεις ἐμοί·

947

ἀλλʼ εἴ τι πωλεῖς τῶνδε τῶν ἄλλων λέγε.

948

Βοιωτός

ἰώγα ταῦτα πάντα.

949

Δικαιόπολις

φέρε πόσου λέγεις;

950

ἢ φορτίʼ ἕτερʼ ἐνθένδʼ ἐκεῖσʼ ἄξεις ἰών;

951

Βοιωτός

ὅ τι γʼ ἔστʼ Ἀθάναις, ἐν Βοιωτοῖσιν δὲ μή.

952

Δικαιόπολις

ἀφύας ἄρʼ ἄξεις πριάμενος Φαληρικὰς

953

ἢ κέραμον.

954

Βοιωτός

ἀφύας ἢ κέραμον; ἀλλʼ ἔντʼ ἐκεῖ·

955

ἀλλʼ ὅ τι παρʼ ἁμῖν μή ʼστι, τᾷδε δʼ αὖ πολύ.

956

Δικαιόπολις

ἐγᾦδα τοίνυν· συκοφάντην ἔξαγε,

957

ὥσπερ κέραμον ἐνδησάμενος.

958

Βοιωτός

νεὶ τὼ θιὼ

959

λάβοιμι μέντἂν κέρδος ἀγαγὼν καὶ πολύ,

960

ᾇπερ πίθακον ἀλιτρίας πολλᾶς πλέων.

961

Δικαιόπολις

καὶ μὴν ὁδὶ Νίκαρχος ἔρχεται φανῶν.

962

Βοιωτός

μικκός γα μᾶκος οὗτος.

963

Δικαιόπολις

ἀλλʼ ἅπαν κακόν.

964

Νίκαρχος

ταυτὶ τίνος τὰ φορτίʼ ἐστί;

965

Βοιωτός

τῶδʼ ἐμὰ

966

Θείβαθεν, ἴττω Δεύς.

967

Νίκαρχος

ἐγὼ τοίνυν ὁδὶ

968

φαίνω πολέμια ταῦτα.

969

Βοιωτός

τί δὲ κακὸν παθὼν

970

ὀρναπετίοισι πόλεμον ἤρα καί μάχαν;

971

Νίκαρχος

καὶ σέ γε φανῶ πρὸς τοῖσδε.

972

Βοιωτός

τί ἀδικείμενος;

973

Νίκαρχος

ἐγὼ φράσω σοι τῶν περιεστώτων χάριν·

974

ἐκ τῶν πολεμίων γʼ εἰσάγεις θρυαλλίδας.

975

Δικαιόπολις

ἔπειτα φαίνεις δῆτα διὰ θρυαλλίδα;

976

Νίκαρχος

αὕτη γὰρ ἐμπρήσειεν ἂν τὸ νεώριον.

977

Δικαιόπολις

νεώριον θρυαλλίς;

978

Νίκαρχος

οἶμαι·

979

Δικαιόπολις

τίνι τρόπῳ;

980

Νίκαρχος

ἐνθεὶς ἂν ἐς τίφην ἀνὴρ Βοιώτιος

981

ἅψας ἄν ἐσπέμψειεν ἐς τὸ νεώριον

982

διʼ ὑδρορρόας, βορέαν ἐπιτηρήσας μέγαν.

983

κεἴπερ λάβοιτο τῶν νεῶν τὸ πῦρ ἅπαξ,

984

σελαγοῖντʼ ἂν εὐθύς.

985

Δικαιόπολις

ὦ κάκιστʼ ἀπολούμενε,

986

σελαγοῖντʼ ἂν ὑπὸ τίφης τε καὶ θρυαλλίδος;

987

Νίκαρχος

μαρτύρομαι.

988

Δικαιόπολις

ξυλλάμβανʼ αὐτοῦ τὸ στόμα·

989

δός μοι φορυτόν, ἵνʼ αὐτὸν ἐνδήσας φέρω

990

ὥσπερ κέραμον ἵνα μὴ καταγῇ φερόμενος.

991

Χορός

ἔνδησον ὦ βέλτιστε τῷ

992

ξένῳ καλῶς τὴν ἐμπολὴν

993

οὕτως ὅπως

994

ἂν μὴ θέρων κατάξῃ.

995

Δικαιόπολις

ἐμοὶ μελήσει ταῦτʼ, ἐπεί

996

τοι καὶ ψοφεῖ λάλον τι καὶ

997

πυρορραγὲς

998

κἄλλως θεοῖσιν ἐχθρόν.

999

Χορός

τί χρήσεταί ποτʼ αὐτῷ;

1000

Δικαιόπολις

πάγχρηστον ἄγγος ἔσται,

1001

κρατὴρ κακῶν, τριπτὴρ δικῶν,

1002

φαίνειν ὑπευθύνους λυχνοῦχος

1003

καὶ κύλιξ —

1004

καὶ πράγματʼ ἐγκυκᾶσθαι.

1005

Χορός

πῶς δʼ ἂν πεποιθοίη τις ἀγγείῳ

1006

τοιούτῳ χρώμενος

1007

κατʼ οἰκίαν

1008

τοσόνδʼ ἀεὶ ψοφοῦντι;

1009

Δικαιόπολις

ἰσχυρόν ἐστιν ὦγάθʼ, ὥστʼ

1010

οὐκ ἂν καταγείη ποτʼ, εἴπερ

1011

ἐκ ποδῶν

1012

κατωκάρα κρέμαιτο.

1013

Χορός

ἤδη καλῶς ἔχει σοι.

1014

Βοιωτός

μέλλω γά τοι θερίδδειν.

1015

Χορός

ἀλλʼ ὦ ξένων βέλτιστε συνθέριζε

1016

καὶ τοῦτον λαβὼν

1017

πρόσβαλλʼ ὅποι βούλει φέρων

1018

πρὸς πάντα συκοφάντην.

1019

Δικαιόπολις

μόλις γʼ ἐνέδησα τὸν κακῶς ἀπολούμενον.

1020

αἴρου λαβὼν τὸν κέραμον ὦ Βοιώτιε.

1021

Βοιωτός

ὑπόκυπτε τὰν τύλαν ἰὼν Ἰσμήνιχε.

1022

Δικαιόπολις

χὤπως κατοίσεις αὐτὸν εὐλαβούμενος.

1023

πάντως μὲν οἴσεις οὐδὲν ὑγιές, ἀλλʼ ὅμως·

1024

κἂν τοῦτο κερδήνῃς ἄγων τὸ φορτίον,

1025

εὐδαιμονήσεις συκοφαντῶν γʼ οὕνεκα.

1026

Θεράπων Λαμάχου

Δικαιόπολι.

1027

Δικαιόπολις

τίς ἔστι; τί με βωστρεῖς;

1028

Θεράπων Λαμάχου

ὅ τι;

1029

ἐκέλευε Λάμαχός σε ταυτησὶ δραχμῆς

1030

ἐς τοὺς Χοᾶς αὑτῷ μεταδοῦναι τῶν κιχλῶν,

1031

τριῶν δραχμῶν δʼ ἐκέλευε Κωπᾷδʼ ἔγχελυν.

1032

Δικαιόπολις

ὁ ποῖος οὗτος Λάμαχος τὴν ἔγχελυν;

1033

Θεράπων Λαμάχου

ὁ δεινός, ὁ ταλαύρινος, ὃς τὴν Γοργόνα

1034

πάλλει κραδαίνων τρισὶ κατάσκιος λόφοις.

1035

Δικαιόπολις

οὐκ ἂν μὰ Δίʼ εἰ δοίη γέ μοι τὴν ἀσπίδα·

1036

ἀλλʼ ἐπὶ ταρίχει τοὺς λόφους κραδαινέτω·

1037

ἢν δʼ ἀπολιγαίνῃ, τοὺς ἀγορανόμους καλῶ.

1038

ἐγὼ δʼ ἐμαυτῷ τόδε λαβὼν τὸ φορτίον

1039

εἴσειμʼ ὑπαὶ πτερύγων κιχλᾶν καὶ κοψίχων.

1040

Χορός

εἶδες ὦ εἶδες ὦ πᾶσα πόλι τὸν φρόνιμον ἄνδρα τὸν ὑπέρσοφον,

1041

οἷʼ ἔχει σπεισάμενος ἐμπορικὰ χρήματα διεμπολᾶν,

1042

ὧν τὰ μὲν ἐν οἰκίᾳ χρήσιμα, τὰ δʼ αὖ πρέπει χλιαρὰ κατεσθίειν.

1043

αὐτόματα πάντʼ ἀγαθὰ τῷδέ γε πορίζεται.

1044

οὐδέποτʼ ἐγὼ Πόλεμον οἴκαδʼ ὑποδέξομαι,

1045

οὐδὲ παρʼ ἐμοί ποτε τὸν Ἁρμόδιον ᾄσεται

1046

ξυγκατακλινείς, ὅτι παροινικὸς ἀνὴρ ἔφυ,

1047

ὅστις ἐπὶ πάντʼ ἀγάθʼ ἔχοντας ἐπικωμάσας

1048

ἠργάσατο πάντα κακά, κἀνέτρεπε κἀξέχει

1049

κἀμάχετο καὶ προσέτι πολλὰ. προκαλουμένου

1050

πῖνε κατάκεισο λαβὲ τήνδε φιλοτησίαν

1051

τὰς χάρακας ἧπτε πολὺ μᾶλλον ἐν τῷ πυρί,

1052

ἐξέχει θʼ ἡμῶν βίᾳ τὸν οἶνον ἐκ τῶν ἀμπέλων.

1053

οὑτοσὶ δʼ ἐπτέρωταί τʼ ἐπὶ τὸ δεῖπνον ἅμα καὶ μεγάλα δὴ φρονεῖ,

1054

τοῦ βίου δʼ ἐξέβαλε δεῖγμα τάδε τὰ πτερὰ πρὸ τῶν θυρῶν.

1055

ὦ Κύπριδι τῇ καλῇ καὶ Χάρισι ταῖς φίλαις ξύντροφε Διαλλαγή,

1056

ὡς καλὸν ἔχουσα τὸ πρόσωπον ἄρʼ ἐλάνθανες.

1057

πῶς ἂν ἐμὲ καὶ σέ τις Ἔρως ξυναγάγοι λαβών,

1058

ὥσπερ ὁ γεγραμμένος ἔχων στέφανον ἀνθέμων.

1059

ἢ πάνυ γερόντιον ἴσως νενόμικάς με σύ;

1060

ἀλλά σε λαβὼν τρία δοκῶ γʼ ἂν ἔτι προσβαλεῖν·

1061

πρῶτα μὲν ἂν ἀμπελίδος ὄρχον ἐλάσαι μακρόν,

1062

εἶτα παρὰ τόνδε νέα μοσχίδια συκίδων,

1063

καὶ τὸ τρίτον ἡμερίδος ὄρχον, ὁ γέρων ὁδί,

1064

καὶ περὶ τὸ χωρίον ἐλᾷδας ἅπαν ἐν κύκλῳ,

1065

ὥστʼ ἀλείφεσθαί σʼ ἀπʼ αὐτῶν κἀμὲ ταῖς νουμηνίαις.

1066

Κῆρυξ

ἀκούετε λεῴ· κατὰ τὰ πάτρια τοὺς Χοᾶς

1067

πίνειν ὑπὸ τῆς σάλπιγγος· ὃς δʼ ἂν ἐκπίῃ

1068

πρώτιστος, ἀσκὸν Κτησιφῶντος λήψεται.

1069

Δικαιόπολις

ὦ παῖδες ὦ γυναῖκες οὐκ ἠκούσατε;

1070

τί δρᾶτε; τοῦ κήρυκος οὐκ ἀκούετε;

1071

ἀναβράττετʼ ἐξοπτᾶτε τρέπετʼ ἀφέλκετε

1072

τὰ λαγῷα ταχέως, τοὺς στεφάνους ἀνείρετε.

1073

φέρε τοὺς ὀβελίσκους, ἵνʼ ἀναπείρω τὰς κίχλας.

1074

Χορός

ζηλῶ σε τῆς εὐβουλίας,

1075

μᾶλλον δὲ τῆς εὐωχίας

1076

ἄνθρωπε τῆς παρούσης.

1077

Δικαιόπολις

τί δῆτʼ ἐπειδὰν τὰς κίχλας ὀπτωμένας ἴδητε;

1078

Χορός

οἶμαί σε καὶ τοῦτʼ εὖ λέγειν.

1079

Δικαιόπολις

τὸ πῦρ ὑποσκάλευε.

1080

Χορός

ἤκουσας ὡς μαγειρικῶς

1081

κομψῶς τε καὶ δειπνητικῶς

1082

αὑτῷ διακονεῖται;

1083

Γεωργός

οἴμοι τάλας.

1084

Δικαιόπολις

ὦ Ἡράκλεις τίς οὑτοσί;

1085

Γεωργός

ἀνὴρ κακοδαίμων.

1086

Δικαιόπολις

κατὰ σεαυτόν νυν τρέπου.

1087

Γεωργός

ὦ φίλτατε, σπονδαὶ γάρ εἰσι σοὶ μόνῳ,

1088

μέτρησον εἰρήνης τί μοι, κἂν πέντʼ ἔτη.

1089

Δικαιόπολις

τί δʼ ἔπαθες;

1090

Γεωργός

ἐπετρίβην ἀπολέσας τὼ βόε.

1091

Δικαιόπολις

πόθεν;

1092

Γεωργός

ἀπὸ Φυλῆς ἔλαβον οἱ Βοιώτιοι.

1093

Δικαιόπολις

ὦ τρισκακόδαιμον εἶτα λευκὸν ἀμπέχει;

1094

Γεωργός

καὶ ταῦτα μέντοι νὴ Δίʼ ὥπερ μʼ ἐτρεφέτην

1095

ἐν πᾶσι βολίτοις.

1096

Δικαιόπολις

εἶτα νυνὶ τοῦ δέει;

1097

Γεωργός

ἀπόλωλα τὠφθαλμὼ δακρύων τὼ βόε.

1098

ἀλλʼ εἴ τι κήδει Δερκέτου Φυλασίου,

1099

ὑπάλειψον εἰρήνῃ με τὠφθαλμὼ ταχύ.

1100

Δικαιόπολις

ἀλλʼ ὦ πόνηρʼ οὐ δημοσιεύων τυγχάνω.

1101

Γεωργός

ἴθʼ ἀντιβολῶ σʼ, ἤν πως κομίσωμαι τὼ βόε.

1102

Δικαιόπολις

οὐκ ἔστιν, ἀλλὰ κλᾶε πρὸς τοὺς Πιττάλου.

1103

Γεωργός

σὺ δʼ ἀλλά μοι σταλαγμὸν εἰρήνης ἕνα

1104

ἐς τὸν καλαμίσκον ἐνστάλαξον τουτονί.

1105

Δικαιόπολις

οὐδʼ ἂν στριβιλικίγξ· ἀλλʼ ἀπιὼν οἴμωζέ ποι.

1106

Γεωργός

οἴμοι κακοδαίμων τοῖν γεωργοῖν βοιδίοιν.

1107

Χορός

ἁνὴρ ἀνηύρηκέν τι ταῖς

1108

σπονδαῖσιν ἡδύ, κοὐκ ἔοικεν

1109

οὐδενὶ μεταδώσειν.

1110

Δικαιόπολις

κατάχει σὺ τῆς χορδῆς τὸ μέλι, τὰς σηπίας στάθευε.

1111

Χορός

ἤκουσας ὀρθιασμάτων;

1112

Δικαιόπολις

ὀπτᾶτε τἀγχέλεια.

1113

Χορός

ἀποκτενεῖς λιμῷ ʼμὲ καὶ

1114

τοὺς γείτονας κνίσῃ τε καὶ

1115

φωνῇ τοιαῦτα λάσκων.

1116

Δικαιόπολις

ὀπτᾶτε ταυτὶ καὶ καλῶς ξανθίζετε.

1117

Παράνυμφος

Δικαιόπολι.

1118

Δικαιόπολις

τίς οὑτοσί; τίς οὑτοσί;

1119

Παράνυμφος

ἔπεμψέ τίς σοι νυμφίος ταυτὶ κρέα

1120

ἐκ τῶν γάμων.

1121

Δικαιόπολις

καλῶς γε ποιῶν ὅστις ἦν.

1122

Παράνυμφος

ἐκέλευε δʼ ἐγχέαι σε τῶν κρεῶν χάριν,

1123

ἵνα μὴ στρατεύοιτʼ ἀλλὰ βινοίη μένων,

1124

ἐς τὸν ἀλάβαστον κύαθον εἰρήνης ἕνα.

1125

Δικαιόπολις

ἀπόφερʼ ἀπόφερε τὰ κρέα καὶ μή μοι δίδου,

1126

ὡς οὐκ ἂν ἐγχέαιμι μυρίων δραχμῶν.

1127

ἀλλʼ αὑτηὶ τίς ἔστιν;

1128

Παράνυμφος

ἡ νυμφεύτρια

1129

δεῖται παρὰ τῆς νύμφης τι σοὶ λέξαι μόνῳ.

1130

Δικαιόπολις

φέρε δὴ τί σὺ λέγεις; ὡς γέλοιον ὦ θεοὶ

1131

τὸ δέημα τῆς νύμφης ὃ δεῖταί μου σφόδρα,

1132

ὅπως ἂν οἰκουρῇ τὸ πέος τοῦ νυμφίου.

1133

φέρε δεῦρο τὰς σπονδάς, ἵνʼ αὐτῇ δῶ μόνῃ,

1134

ὁτιὴ γυνή ʼστι τοῦ πολέμου τʼ οὐκ αἰτία.

1135

ὕπεχʼ ὧδε δεῦρο τοὐξάλειπτρον ὦ γύναι.

1136

οἶσθʼ ὡς ποιεῖτε; τοῦτο τῇ νύμφῃ φράσον,

1137

ὅταν στρατιώτας καταλέγωσι, τουτῳὶ

1138

νύκτωρ ἀλειφέτω τὸ πέος τοῦ νυμφίου.

1139

ἀπόφερε τὰς σπονδάς. φέρε τὴν οἰνήρυσιν,

1140

ἵνʼ οἶνον ἐγχέω λαβὼν ἐς τοὺς Χοᾶς.

1141

Χορός

καὶ μὴν ὁδί τις τὰς ὀφρῦς ἀνεσπακὼς·

1142

ὥσπερ τι δεινὸν ἀγγελῶν ἐπείγεται.

1143

Ἄγγελος Α

ἰὼ πόνοι τε καὶ μάχαι καὶ Λάμαχοι.

1144

Λάμαχος

τίς ἀμφὶ χαλκοφάλαρα δώματα κτυπεῖ;

1145

Ἄγγελος Α

ἰέναι σʼ ἐκέλευον οἱ στρατηγοὶ τήμερον

1146

ταχέως λαβόντα τοὺς λόχους καὶ τοὺς λόφους·

1147

κἄπειτα τηρεῖν νειφόμενον τὰς ἐσβολάς.

1148

ὑπὸ τοὺς Χοᾶς γὰρ καὶ Χύτρους αὐτοῖσί τις

1149

ἤγγειλε λῃστὰς ἐμβαλεῖν Βοιωτίους.

1150

Λάμαχος

ἰὼ στρατηγοὶ πλείονες ἢ βελτίονες.

1151

οὐ δεινὰ μὴ ʼξεῖναί με μηδʼ ἑορτάσαι;

1152

Δικαιόπολις

ἰὼ στράτευμα πολεμολαμαχαϊκόν.

1153

Λάμαχος

οἴμοι κακοδαίμων καταγελᾷς ἤδη σύ μου.

1154

Δικαιόπολις

βούλει μάχεσθαι Γηρυόνῃ τετραπτίλῳ;

1155

Λάμαχος

αἰαῖ

1156

οἵαν ὁ κῆρυξ ἀγγελίαν ἤγγειλέ μοι.

1157

Δικαιόπολις

αἰαῖ τίνα δʼ αὖ μοι προστρέχει τις ἀγγελῶν;

1158

Ἄγγελος Β

Δικαιόπολι.

1159

Δικαιόπολις

τί ἔστιν;

1160

Ἄγγελος Β

ἐπὶ δεῖπνον ταχὺ

1161

βάδιζε τὴν κίστην λαβὼν καὶ τὸν χοᾶ.

1162

ὁ τοῦ Διονύσου γάρ σʼ ἱερεὺς μεταπέμπεται.

1163

ἀλλʼ ἐγκόνει· δειπνεῖν κατακωλύεις πάλαι.

1164

τὰ δʼ ἄλλα πάντʼ ἐστὶν παρεσκευασμένα,

1165

κλῖναι τράπεζαι προσκεφάλαια στρώματα

1166

στέφανοι μύρον τραγήμαθʼ, αἱ πόρναι πάρα,

1167

ἄμυλοι πλακοῦντες σησαμοῦντες ἴτρια,

1168

ὀρχηστρίδες, τὰ φίλταθʼ Ἁρμοδίου, καλαί.

1169

ἀλλʼ ὡς τάχιστα σπεῦδε.

1170

Λάμαχος

κακοδαίμων ἐγώ.

1171

Δικαιόπολις

καὶ γὰρ σὺ μεγάλην ἐπεγράφου τὴν Γοργόνα.

1172

σύγκλῃε, καὶ δεῖπνόν τις ἐνσκευαζέτω.

1173

Λάμαχος

παῖ παῖ φέρʼ ἔξω δεῦρο τὸν γυλιὸν ἐμοί.

1174

Δικαιόπολις

παῖ παῖ φέρʼ ἔξω δεῦρο τὴν κίστην ἐμοί.

1175

Λάμαχος

ἅλας θυμίτας οἶσε παῖ καὶ κρόμμυα.

1176

Δικαιόπολις

ἐμοὶ δὲ τεμάχη· κρομμύοις γὰρ ἄχθομαι.

1177

Λάμαχος

θρῖον ταρίχους οἶσε δεῦρο παῖ σαπροῦ.

1178

Δικαιόπολις

κἀμοὶ σὺ δημοῦ θρῖον· ὀπρήσω δʼ ἐκεῖ.

1179

Λάμαχος

ἔνεγκε δεῦρο τὼ πτερὼ τὼ κʼ τοῦ κράνους.

1180

Δικαιόπολις

ἐμοὶ δὲ τὰς φάττας γε φέρε καὶ τὰς κίχλας.

1181

Λάμαχος

καλόν γε καὶ λευκὸν τὸ τῆς στρούθου πτερόν.

1182

Δικαιόπολις

καλόν γε καὶ ξανθὸν τὸ τῆς φάττης κρέας.

1183

Λάμαχος

ὦνθρωπε παῦσαι καταγελῶν μου τῶν ὅπλων.

1184

Δικαιόπολις

ὦνθρωπε βούλει μὴ βλέπειν ἐς τὰς κίχλας;

1185

Λάμαχος

τὸ λοφεῖον ἐξένεγκε τῶν τριῶν λόφων.

1186

Δικαιόπολις

κἀμοὶ λεκάνιον τῶν λαγῴων δὸς κρεῶν.

1187

Λάμαχος

ἀλλʼ ἢ τριχόβρωτες τοὺς λόφους που κατέφαγον.

1188

Δικαιόπολις

ἀλλʼ ἤ πρὸ δείπνου τὴν μίμαρκυν κατέδομαι.

1189

Λάμαχος

ὦνθρωπε βούλει μὴ προσαγορεύειν ἐμέ;

1190

Δικαιόπολις

οὐκ ἀλλʼ ἐγὼ χὠ παῖς ἐρίζομεν πάλαι.

1191

βούλει περιδόσθαι κἀπιτρέψαι Λαμάχῳ,

1192

πότερον ἀκρίδες ἥδιόν ἐστιν ἤ κίχλαι;

1193

Λάμαχος

οἴμʼ ὡς ὑβρίζεις.

1194

Δικαιόπολις

τὰς ἀκρίδας κρίνει πολύ.

1195

Λάμαχος

παῖ παῖ καθελών μοι τὸ δόρυ δεῦρʼ ἔξω φέρε.

1196

Δικαιόπολις

παῖ παῖ σὺ δʼ ἀφελὼν δεῦρο τὴν χορδὴν φέρε.

1197

Λάμαχος

φέρε τοῦ δόρατος ἀφελκύσωμαι τοὔλυτρον.

1198

ἔχʼ, ἀντέχου παῖ.

1199

Δικαιόπολις

καὶ σὺ παῖ τοῦδʼ ἀντέχου.

1200

Λάμαχος

τοὺς κιλλίβαντας οἶσε παῖ τῆς ἀσπίδος.

1201

Δικαιόπολις

καὶ τῆς ἐμῆς τοὺς κριβανίτας ἔκφερε.

1202

Λάμαχος

φέρε δεῦρο γοργόνωτον ἀσπίδος κύκλον.

1203

Δικαιόπολις

κἀμοὶ πλακοῦντος τυρόνωτον δὸς κύκλον.

1204

Λάμαχος

ταῦτʼ οὐ κατάγελώς ἐστιν ἀνθρώποις πλατύς;

1205

Δικαιόπολις

ταῦτʼ οὐ πλακοῦς δῆτʼ ἐστὶν ἀνθρώποις γλυκύς;

1206

Λάμαχος

κατάχει σὺ παῖ τοὔλαιον. ἐν τῷ χαλκίῳ

1207

ἐνορῶ γέροντα δειλίας φευξούμενον.

1208

Δικαιόπολις

κατάχει σὺ τὸ μέλι. κἀνθάδʼ ἔνδηλος γέρων

1209

κλάειν κελεύων Λάμαχον τὸν Γοργάσου.

1210

Λάμαχος

φέρε δεῦρο παῖ θώρακα πολεμιστήριον.

1211

Δικαιόπολις

ἔξαιρε παῖ θώρακα κἀμοὶ τὸν χοᾶ.

1212

Λάμαχος

ἐν τῷδε πρὸς τοὺς πολεμίους θωρήξομαι.

1213

Δικαιόπολις

ἐν τῷδε πρὸς τοὺς συμπότας θωρήξομαι.

1214

Λάμαχος

τὰ στρώματʼ ὦ παῖ δῆσον ἐκ τῆς ἀσπίδος.

1215

Δικαιόπολις

τὸ δεῖπνον ὦ παῖ δῆσον ἐκ τῆς κιστίδος.

1216

Λάμαχος

ἐγὼ δʼ ἐμαυτῷ τὸν γυλιὸν οἴσω λαβών.

1217

Δικαιόπολις

ἐγὼ δὲ θοἰμάτιον λαβὼν ἐξέρχομαι.

1218

Λάμαχος

τὴν ἀσπίδʼ αἴρου καὶ βάδιζʼ ὦ παῖ λαβών.

1219

νείφει. βαβαιάξ· χειμέρια τὰ πράγματα.

1220

Δικαιόπολις

αἴρου τὸ δεῖπνον· συμποτικὰ τὰ πράγματα.

1221

Χορός

ἴτε δὴ χαίροντες ἐπὶ στρατιάν.

1222

ὡς ἀνομοίαν ἔρχεσθον ὁδόν·

1223

τῷ μὲν πίνειν στεφανωσαμένῳ,

1224

σοὶ δὲ ῥιγῶν καὶ προφυλάττειν,

1225

τῷ δὲ καθεύδειν

1226

μετὰ παιδίσκης ὡραιοτάτης,

1227

ἀνατριβομένῳ τε τὸ δεῖνα.

1228

Ἀντίμαχον τὸν ψακάδος τὸν ξυγγραφῆ τὸν μελέων ποιητήν,

1229

ὡς μὲν ἁπλῷ, κακῶς ἐξολέσειεν ὁ Ζεύς·

1230

ὅς γʼ ἐμὲ τὸν τλήμονα Λήναια χορηγῶν ἀπέλυσʼ ἄδειπνον.

1231

ὃν ἔτʼ ἐπίδοιμι τευθίδος

1232

δεόμενον, ἡ δʼ ὠπτημένη

1233

σίζουσα πάραλος ἐπὶ τραπέζῃ κειμένη

1234

ὀκέλλοι· κᾆτα μέλλοντος

1235

λαβεῖν αὐτοῦ κύων

1236

ἁρπάσασα φεύγοι.

1237

τοῦτο μὲν αὐτῷ κακὸν ἕν, κᾆθʼ ἕτερον νυκτερινὸν γένοιτο.

1238

ἠπιαλῶν γὰρ οἴκαδʼ ἐξ ἱππασίας βαδίζων,

1239

εἶτα κατάξειέ τις αὐτοῦ μεθύων τῆς κεφαλῆς Ὀρέστης

1240

μαινόμενος· ὁ δὲ λίθον βαλεῖν

1241

βουλόμενος ἐν σκότῳ λάβοι

1242

τῇ χειρὶ πέλεθον ἀρτίως κεχεσμένον·

1243

ἐπᾴξειεν δʼ ἔχων

1244

τὸν μάρμαρον, κἄπειθʼ ἁμαρτὼν

1245

βάλοι Κρατῖνον.

1246

Θεράπων Λαμάχου

ὦ δμῶες οἳ κατʼ οἶκόν ἐστε Λαμάχου,

1247

ὕδωρ ὕδωρ ἐν χυτριδίῳ θερμαίνετε·

1248

ὀθόνια, κηρωτὴν παρασκευάζετε,

1249

ἔριʼ οἰσυπηρά, λαμπάδιον περὶ τὸ σφυρόν.

1250

ἁνὴρ τέτρωται χάρακι διαπηδῶν τάφρον,

1251

καὶ τὸ σφυρὸν παλίνορρον ἐξεκόκκισεν,

1252

καὶ τῆς κεφαλῆς κατέαγε περὶ λίθῳ πεσών,

1253

καὶ Γοργόνʼ ἐξήγειρεν ἐκ τῆς ἀσπίδος.

1254

πτίλον δὲ τὸ μέγα κομπολακύθου πεσὸν

1255

πρὸς ταῖς πέτραισι, δεινὸν ἐξηύδα μέλος·

1256

‘ὦ κλεινὸν ὄμμα νῦν πανύστατόν σʼ ἰδὼν

1257

λείπω φάος γε τοὐμόν, οὐκέτʼ εἰμʼ ἐγώ.’

1258

τοσαῦτα λέξας εἰς ὑδρορρόαν πεσὼν

1259

ἀνίσταταί τε καὶ ξυναντᾷ δραπέταις

1260

λῃστὰς ἐλαύνων καὶ κατασπέρχων δορί.

1261

ὁδὶ δὲ καὐτός· ἀλλʼ ἄνοιγε τὴν θύραν.

1262

Λάμαχος

ἀτταταῖ ἀτταταῖ

1263

στυγερὰ τάδε γε κρυερὰ πάθεα· τάλας ἐγώ.

1264

διόλλυμαι δορὸς ὑπὸ πολεμίου τυπείς.

1265

ἐκεῖνο δʼ οὖν αἰακτὸν ἂν γένοιτο,

1266

Δικαιόπολις εἴ μʼ ἴδοι τετρωμένον

1267

κᾆτʼ ἐγχάνοι ταῖς ἐμαῖς τύχαισιν.

1268

Δικαιόπολις

ἀτταταῖ ἀτταταῖ

1269

τῶν τιτθίων, ὡς σκληρὰ καὶ κυδώνια.

1270

φιλήσατόν με μαλθακῶς ὦ χρυσίω

1271

τὸ περιπεταστὸν κἀπιμανδαλωτόν.

1272

τὸν γὰρ χοᾶ πρῶτος ἐκπέπωκα.

1273

Λάμαχος

ὦ συμφορὰ τάλαινα τῶν ἐμῶν κακῶν.

1274

ἰὼ ἰὼ τραυμάτων ἐπωδύνων.

1275

Δικαιόπολις

ἰὴ ἰὴ χαῖρε Λαμαχίππιον.

1276

Λάμαχος

στυγερὸς ἐγώ.

1277

Δικαιόπολις

τί με σὺ κυνεῖς;

1278

Λάμαχος

μογερὸς ἐγώ.

1279

Δικαιόπολις

τί με σὺ δάκνεις;

1280

Λάμαχος

τάλας ἐγὼ ξυμβολῆς βαρείας.

1281

Δικαιόπολις

τοῖς Χουσὶ γάρ τις ξυμβολὰς ἐπράττετο;

1282

Λάμαχος

ἰὼ ἰὼ Παιὰν Παιάν.

1283

Δικαιόπολις

ἀλλʼ οὐχὶ νυνὶ τήμερον Παιώνια.

1284

Λάμαχος

λάβεσθέ μου λάβεσθε τοῦ σκέλους παπαῖ,

1285

προσλάβεσθʼ ὦ φίλοι.

1286

Δικαιόπολις

ἐμοῦ δέ γε σφὼ τοῦ πέους ἄμφω μέσου

1287

προσλάβεσθʼ ὦ φίλαι.

1288

Λάμαχος

εἰλιγγιῶ κάρα λίθῳ πεπληγμένος

1289

καὶ σκοτοδινιῶ.

1290

Δικαιόπολις

κἀγὼ καθεύδειν βούλομαι καὶ στύομαι

1291

καὶ σκοτοβινιῶ

1292

Λάμαχος

θύραζέ μʼ ἐξενέγκατʼ ἐς τοῦ Πιττάλου

1293

παιωνίαισι χερσίν.

1294

Δικαιόπολις

ὡς τοὺς κριτάς με φέρετε· ποῦ ʼστιν ὁ βασιλεύς;

1295

ἀπόδοτέ μοι τὸν ἀσκόν.

1296

Λάμαχος

λόγχη τις ἐμπέπηγέ μοι διʼ ὀστέων ὀδυρτά.

1297

Δικαιόπολις

ὁρᾶτε τουτονὶ κενόν. τήνελλα καλλίνικος.

1298

Χορός

τήνελλα δῆτʼ, εἴπερ καλεῖς γʼ, ὦ πρέσβυ, καλλίνικος.

1299

Δικαιόπολις

καὶ πρός γʼ ἄκρατον ἐγχέας ἄμυστιν ἐξέλαψα.

1300

Χορός

τήνελλά νυν ὦ γεννάδα· χώρει λαβὼν τὸν ἀσκόν.

1301

Δικαιόπολις

ἕπεσθέ νυν ᾄδοντες ὦ τήνελλα καλλίνικος.

1302

Χορός

ἀλλʼ ἑψόμεσθα σὴν χάριν

1303

τήνελλα καλλίνικος ᾄδοντες

1304

σὲ καὶ τὸν ἀσκόν.

1305