Aeschylus was an ancient Greek playwright widely regarded as the father of tragedy and one of the three great tragedians of classical Athens, alongside Sophocles and Euripides. He is credited with transforming early Dionysian performance into structured dramatic tragedy by introducing a second actor, enabling genuine dialogue and dramatic conflict for the first time.

When and where did Aeschylus live?

Aeschylus was born around 525 BCE in Eleusis, a town near Athens in Attica, and died in 456 BCE in Gela, Sicily. He lived and worked primarily in Athens during the late Archaic and early Classical periods, a formative era for Greek democracy and culture.

What genre or literary tradition did Aeschylus work in?

Aeschylus worked exclusively in Attic tragedy, a dramatic genre performed at the annual City Dionysia festival in Athens in honor of the god Dionysus. His plays were composed as trilogies or tetralogies — three tragedies followed by a satyr play — a structural convention he helped establish and of which the Oresteia (458 BCE) is the only surviving complete example.

What did Aeschylus write?

Ancient sources credited Aeschylus with approximately 70 to 90 plays, of which only seven survive intact: The Persians (472 BCE), Seven Against Thebes (467 BCE), The Suppliants (c. 463 BCE), and the Oresteia trilogy comprising Agamemnon, The Libation Bearers, and The Eumenides (458 BCE), along with Prometheus Bound, whose authorship remains debated by scholars. His lost works are known only through fragments and ancient catalogues.

Who and what influenced Aeschylus?

Aeschylus drew heavily on Homer's Iliad and Odyssey for mythological material and elevated diction, and he acknowledged a profound debt to the epic tradition. He was also shaped by the religious mysteries of Eleusis, where he was born, as well as the theological and ethical concerns of early Greek lyric poets such as Pindar and Hesiod's theogonic tradition.

What shaped Aeschylus' life and career?

Aeschylus fought as a soldier in the Persian Wars, including the Battle of Marathon in 490 BCE and possibly Salamis in 480 BCE — experiences he regarded as among the most significant of his life. His firsthand witness to Athens' struggle for survival against Persia directly informed The Persians, the oldest surviving European drama, which depicts the Persian defeat from the enemy's perspective.

What is Aeschylus' legacy in Western literature?

Aeschylus fundamentally shaped the trajectory of Western drama by establishing conventions of dramatic structure, the use of multiple actors, elaborate stagecraft, and the exploration of divine justice and human suffering as serious theatrical themes. His Oresteia, examining cycles of vengeance and the birth of Athenian legal institutions, has been continuously read, performed, and adapted from antiquity through to the present day and remains a cornerstone of classical education.

What historical role did Aeschylus play beyond writing?

Beyond his literary achievements, Aeschylus served as a citizen-soldier of Athens and fought at the Battle of Marathon in 490 BCE, a fact he considered important enough to record in his own epitaph, which made no mention of his plays. He also visited the court of the tyrant Hieron I of Syracuse in Sicily on at least two occasions, restaging The Persians there around 470 BCE, helping to disseminate Athenian dramatic culture across the Greek world.

What genre is Aeschylus' Libation Bearers?

The Libation Bearers (Choephoroi) is an ancient Greek tragedy, the second play in Aeschylus' Oresteia trilogy. As a tragedy, it follows the conventions of Attic drama performed at the festival of the City Dionysia in Athens, combining spoken dialogue, choral song, and dance to explore themes of justice, revenge, and divine will.

When was Aeschylus' Libation Bearers written?

The Libation Bearers was first performed in 458 BCE at the City Dionysia in Athens, as the second part of the Oresteia trilogy, which won first prize at that festival. It is one of the latest surviving works of Aeschylus, who died in 456 BCE, making it among the final compositions of his career.

What is Aeschylus' Libation Bearers about?

The Libation Bearers dramatizes the return of Orestes to Argos and his revenge killing of his mother Clytemnestra and her lover Aegisthus, who had murdered his father Agamemnon. Orestes acts under the command of Apollo but is immediately pursued by the Furies (Erinyes) for the crime of matricide, setting up the conflict resolved in the trilogy's final play, the Eumenides.

What are the central themes of Aeschylus' Libation Bearers?

The central themes of the Libation Bearers include the cyclical nature of vendetta and blood guilt, the tension between divine command and moral responsibility, and the conflict between maternal and paternal bonds. The play also explores the psychology of vengeance through Orestes' hesitation before killing Clytemnestra and the role of Electra's grief as a driving moral force.

What is the structure and form of Aeschylus' Libation Bearers?

The Libation Bearers follows the formal structure of Attic tragedy, comprising a prologue, parodos, alternating episodes and choral stasima, and an exodos. A notable structural feature is the kommos, an extended lyric lament shared between Orestes, Electra, and the Chorus at the tomb of Agamemnon, which is one of the longest and most formally complex passages in surviving Greek tragedy.

What was the political and historical context of Aeschylus' Libation Bearers?

The Libation Bearers was performed in 458 BCE during a period of significant political change in Athens, including the reforms of Ephialtes in 462–461 BCE that reduced the power of the Areopagus council. Scholars have argued that the Oresteia as a whole, culminating in the reconstitution of the Areopagus in the Eumenides, engages directly with these democratic reforms and contemporary debates about Athenian civic institutions.

What are the defining literary features and style of Aeschylus' Libation Bearers?

The Libation Bearers is distinguished by its dense, metaphor-laden language, including sustained imagery of serpents, blood, and light versus darkness. The recognition scene between Orestes and Electra at Agamemnon's tomb, conducted partly through Electra's identification of a lock of hair and footprints, became famous in antiquity and was later satirized by Euripides in his Electra (c. 413 BCE).

What did Aeschylus' Libation Bearers contribute to literary tradition?

The Libation Bearers established the matricide of Clytemnestra as the definitive dramatic treatment of the Orestes myth, setting a benchmark against which Sophocles' Electra and Euripides' Electra and Orestes were composed and measured. It also contributed the model of the recognition scene and the portrayal of divine-commanded vengeance as a source of tragic irresolution, both of which became enduring dramatic conventions.

How has Aeschylus' Libation Bearers influenced later literature and culture?

The Libation Bearers has exercised sustained influence on Western literature, most notably through its treatment of the revenge imperative and the psychological torment of Orestes, which prefigures the dilemma of Shakespeare's Hamlet. In the modern era, Eugene O'Neill's Mourning Becomes Electra (1931) transposed the Oresteia trilogy, including the Libation Bearers narrative, to post–Civil War New England, demonstrating the enduring adaptability of the myth.

Who are the key figures in Aeschylus' Libation Bearers?

The principal characters are Orestes, son of Agamemnon, who returns from exile in Phocis to avenge his father; his sister Electra, who has mourned at Agamemnon's tomb; Clytemnestra, their mother and the wife of Aegisthus; and Aegisthus, Clytemnestra's lover and co-ruler of Argos. The Chorus of enslaved Trojan women, who give the play its title by carrying libations to Agamemnon's tomb, serve as moral witnesses and active participants throughout the drama.

0:00

Libation Bearers

Aeschylus

Ὀρέστης

Ἑρμῆ χθόνιε, πατρῷʼ ἐποπτεύων κράτη,

σωτὴρ γενοῦ μοι ξύμμαχός τʼ αἰτουμένῳ·

ἥκω γὰρ ἐς γῆν τήνδε καὶ κατέρχομαι.

τύμβου δʼ ἐπʼ ὄχθῳ τῷδε κηρύσσω πατρὶ

κλύειν, ἀκοῦσαι

πλόκαμον Ἰνάχῳ θρεπτήριον.

τὸν δεύτερον δὲ τόνδε πενθητήριον

οὐ γὰρ παρὼν ᾤμωξα σόν, πάτερ, μόρον

οὐδʼ ἐξέτεινα χεῖρʼ ἐπʼ ἐκφορᾷ νεκροῦ.

τί χρῆμα λεύσσω; τίς ποθʼ ἥδʼ ὁμήγυρις

στείχει γυναικῶν φάρεσιν μελαγχίμοις

πρέπουσα; ποίᾳ ξυμφορᾷ προσεικάσω;

πότερα δόμοισι πῆμα προσκυρεῖ νέον;

ἢ πατρὶ τὠμῷ τάσδʼ ἐπεικάσας τύχω

χοὰς φερούσας νερτέροις μειλίγματα;

οὐδέν ποτʼ ἄλλο· καὶ γὰρ Ἠλέκτραν δοκῶ

στείχειν ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν πένθει λυγρῷ

πρέπουσαν. ὦ Ζεῦ, δός με τείσασθαι μόρον

πατρός, γενοῦ δὲ σύμμαχος θέλων ἐμοί.

Πυλάδη, σταθῶμεν ἐκποδών, ὡς ἂν σαφῶς

μάθω γυναικῶν ἥτις ἥδε προστροπή.

Χορός

ἰαλτὸς ἐκ δόμων ἔβαν

χοὰς προπομπὸς ὀξύχειρι σὺν κτύπῳ.

πρέπει παρηὶς φοινίοις ἀμυγμοῖς

ὄνυχος ἄλοκι νεοτόμῳ·

διʼ αἰῶνος δʼ ἰυγμοῖσι βόσκεται κέαρ.

λινοφθόροι δʼ ὑφασμάτων

λακίδες ἔφλαδον ὑπʼ ἄλγεσιν,

προστέρνῳ στολμῷ

πέπλων ἀγελάστοις

ξυμφοραῖς πεπληγμένων.

τορὸς δὲ Φοῖβος ὀρθόθριξ

δόμων ὀνειρόμαντις, ἐξ ὕπνου κότον

πνέων, ἀωρόνυκτον ἀμβόαμα

μυχόθεν ἔλακε περὶ φόβῳ,

γυναικείοισιν ἐν δώμασιν βαρὺς πίτνων.

κριταί τε τῶνδʼ ὀνειράτων

θεόθεν ἔλακον ὑπέγγυοι

μέμφεσθαι τοὺς γᾶς

νέρθεν περιθύμως

τοῖς κτανοῦσί τʼ ἐγκοτεῖν.

τοιάνδε χάριν ἀχάριτον ἀπότροπον κακῶν,

ἰὼ γαῖα μαῖα,

μωμένα μʼ ἰάλλει

δύσθεος γυνά. φοβοῦ-

μαι δʼ ἔπος τόδʼ ἐκβαλεῖν.

τί γὰρ λύτρον πεσόντος αἵματος πέδοι;

ἰὼ πάνοιζυς ἑστία,

ἰὼ κατασκαφαὶ δόμων.

ἀνήλιοι βροτοστυγεῖς

δνόφοι καλύπτουσι δόμους

δεσποτῶν θανάτοισι.

σέβας δʼ ἄμαχον ἀδάματον ἀπόλεμον τὸ πρὶν

διʼ ὤτων φρενός τε

δαμίας περαῖνον

νῦν ἀφίσταται. φοβεῖ-

ται δέ τις. τὸ δʼ εὐτυχεῖν,

τόδʼ ἐν βροτοῖς θεός τε καὶ θεοῦ πλέον.

ῥοπὴ δʼ ἐπισκοπεῖ δίκας

ταχεῖα τοὺς μὲν ἐν φάει,

τὰ δʼ ἐν μεταιχμίῳ σκότου

μένει χρονίζοντας ἄχη βρύει,

τοὺς δʼ ἄκραντος ἔχει νύξ.

διʼ αἵματʼ ἐκποθένθʼ ὑπὸ χθονὸς τροφοῦ

τίτας φόνος πέπηγεν οὐ διαρρύδαν.

διαλγὴς δʼ ἄτα διαφέρει

τὸν αἴτιον παναρκέτας νόσου βρύειν.

θιγόντι δʼ οὔτι νυμφικῶν ἑδωλίων

ἄκος, πόροι τε πάντες ἐκ μιᾶς ὁδοῦ

προβαίνοντες τὸν χερομυσῆ

φόνον καθαίροντες ἴθυσαν μάταν.

ἐμοὶ δʼ — ἀνάγκαν γὰρ ἀμφίπτολιν

θεοὶ προσήνεγκαν· ʽἐκ γὰρ οἴκων

πατρῴων δούλιόν μʼ ἐσᾶγον αἶσαν —

δίκαια καὶ μὴ δίκαια ἀρχὰς πρέπον

βίᾳ φρενῶν αἰνέσαι

πικρὸν στύγος κρατούσῃ.

δακρύω δʼ ὑφʼ εἱμάτων

ματαίοισι δεσποτᾶν

τύχαις, κρυφαίοις πένθεσιν παχνουμένη.

Ἠλέκτρα

δμωαὶ γυναῖκες, δωμάτων εὐθήμονες,

ἐπεὶ πάρεστε τῆσδε προστροπῆς ἐμοὶ

πομποί, γένεσθε τῶνδε σύμβουλοι πέρι·

τί φῶ χέουσα τάσδε κηδείους χοάς;

πῶς εὔφρονʼ εἴπω, πῶς κατεύξομαι πατρί;

πότερα λέγουσα παρὰ φίλης φίλῳ φέρειν

γυναικὸς ἀνδρί, τῆς ἐμῆς μητρὸς πάρα;

τῶνδʼ οὐ πάρεστι θάρσος, οὐδʼ ἔχω τί φῶ,

χέουσα τόνδε πέλανον ἐν τύμβῳ πατρός.

ἢ τοῦτο φάσκω τοὔπος, ὡς νόμος βροτοῖς,

ἔσθλʼ ἀντιδοῦναι τοῖσι πέμπουσιν τάδε

στέφη, δόσιν γε τῶν κακῶν ἐπαξίαν;

100

ἢ σῖγʼ ἀτίμως, ὥσπερ οὖν ἀπώλετο

101

πατήρ, τάδʼ ἐκχέασα, γάποτον χύσιν,

102

στείχω καθάρμαθʼ ὥς τις ἐκπέμψας πάλιν

103

δικοῦσα τεῦχος ἀστρόφοισιν ὄμμασιν;

104

τῆσδʼ ἐστὲ βουλῆς, ὦ φίλαι, μεταίτιαι·

105

κοινὸν γὰρ ἔχθος ἐν δόμοις νομίζομεν.

106

μὴ κεύθετʼ ἔνδον καρδίας φόβῳ τινός.

107

τὸ μόρσιμον γὰρ τόν τʼ ἐλεύθερον μένει

108

καὶ τὸν πρὸς ἄλλης δεσποτούμενον χερός.

109

λέγοις ἄν, εἴ τι τῶνδʼ ἔχοις ὑπέρτερον.

110

Χορός

130

τοὺς γῆς ἔνερθε δαίμονας κλύειν ἐμὰς

131

εὐχάς, πατρῴων δωμάτων ἐπισκόπους,

132

καὶ Γαῖαν αὐτήν, ἣ τὰ πάντα τίκτεται,

133

θρέψασά τʼ αὖθις τῶνδε κῦμα λαμβάνει·

134

κἀγὼ χέουσα τάσδε χέρνιβας βροτοῖς

135

λέγω καλοῦσα πατέρʼ, ἐποίκτιρόν τʼ ἐμὲ

136

φίλον τʼ Ὀρέστην· πῶς ἀνάξομεν δόμοις;

137

πεπραμένοι γὰρ νῦν γέ πως ἀλώμεθα

138

πρὸς τῆς τεκούσης, ἄνδρα δʼ ἀντηλλάξατο

139

Αἴγισθον, ὅσπερ σοῦ φόνου μεταίτιος.

140

κἀγὼ μὲν ἀντίδουλος· ἐκ δὲ χρημάτων

141

φεύγων Ὀρέστης ἐστίν, οἱ δʼ ὑπερκόπως

142

ἐν τοῖσι σοῖς πόνοισι χλίουσιν μέγα.

143

ἐλθεῖν δʼ Ὀρέστην δεῦρο σὺν τύχῃ τινὶ

144

κατεύχομαί σοι, καὶ σὺ κλῦθί μου, πάτερ·

145

αὐτῇ τέ μοι δὸς σωφρονεστέραν πολὺ

146

μητρὸς γενέσθαι χεῖρά τʼ εὐσεβεστέραν.

147

ἡμῖν μὲν εὐχὰς τάσδε, τοῖς δʼ ἐναντίοις

148

λέγω φανῆναί σου, πάτερ, τιμάορον,

149

καὶ τοὺς κτανόντας ἀντικατθανεῖν δίκῃ.

150

ταῦτʼ ἐν μέσῳ τίθημι τῆς καλῆς ἀρᾶς,

151

κείνοις λέγουσα τήνδε τὴν κακὴν ἀράν·

152

ἡμῖν δὲ πομπὸς ἴσθι τῶν ἐσθλῶν ἄνω,

153

σὺν θεοῖσι καὶ γῇ καὶ δίκῃ νικηφόρῳ.

154

τοιαῖσδʼ ἐπʼ εὐχαῖς τάσδʼ ἐπισπένδω χοάς.

155

ὑμᾶς δὲ κωκυτοῖς ἐπανθίζειν νόμος,

156

παιᾶνα τοῦ θανόντος ἐξαυδωμένας.

157

Χορός

ἵετε δάκρυ καναχὲς ὀλόμενον

158

ὀλομένῳ δεσπότᾳ

159

πρὸς ἔρυμα τόδε κακῶν, κεδνῶν τʼ

160

ἀπότροπον ἄγος ἀπεύχετον

161

κεχυμένων χοᾶν. κλύε δέ μοι, κλύε, σέ-

162

βας ὦ δέσποτʼ, ἐξ ἀμαυρᾶς φρενός.

163

ὀτοτοτοτοτοτοτοῖ,

164

ἴτω τις δορυ-

165

σθενὴς ἀνήρ, ἀναλυτὴρ δόμων,

166

Σκυθικά τʼ ἐν χεροῖν παλίντονʼ

167

ἐν ἔργῳ βέλη ʼπιπάλλων Ἄρης

168

σχέδιά τʼ αὐτόκωπα νωμῶν ξίφη.

169

Ἠλέκτρα

187

Ἠλέκτρα

κἀμοὶ προσέστη καρδίας κλυδώνιον

188

χολῆς, ἐπαίσθην δʼ ὡς διανταίῳ βέλει·

189

ἐξ ὀμμάτων δὲ δίψιοι πίπτουσί μοι

190

σταγόνες ἄφρακτοι δυσχίμου πλημμυρίδος,

191

πλόκαμον ἰδούσῃ τόνδε· πῶς γὰρ ἐλπίσω

192

ἀστῶν τινʼ ἄλλον τῆσδε δεσπόζειν φόβης;

193

ἀλλʼ οὐδὲ μήν νιν ἡ κτανοῦσʼ ἐκείρατο,

194

ἐμὴ δὲ μήτηρ, οὐδαμῶς ἐπώνυμον

195

φρόνημα παισὶ δύσθεον πεπαμένη.

196

ἐγὼ δʼ ὅπως μὲν ἄντικρυς τάδʼ αἰνέσω,

197

εἶναι τόδʼ ἀγλάισμά μοι τοῦ φιλτάτου

198

βροτῶν Ὀρέστου — σαίνομαι δʼ ὑπʼ ἐλπίδος.

199

φεῦ.

200

εἴθʼ εἶχε φωνὴν εὔφρονʼ ἀγγέλου δίκην,

201

ὅπως δίφροντις οὖσα μὴ ʼκινυσσόμην,

202

ἀλλʼ εὖ ʼσαφήνει τόνδʼ ἀποπτύσαι πλόκον,

203

εἴπερ γʼ ἀπʼ ἐχθροῦ κρατὸς ἦν τετμημένος,

204

ἢ ξυγγενὴς ὢν εἶχε συμπενθεῖν ἐμοὶ

205

ἄγαλμα τύμβου τοῦδε καὶ τιμὴν πατρός.

206

ἀλλʼ εἰδότας μὲν τοὺς θεοὺς καλούμεθα,

207

οἵοισιν ἐν χειμῶσι ναυτίλων δίκην

208

στροβούμεθʼ· εἰ δὲ χρὴ τυχεῖν σωτηρίας,

209

σμικροῦ γένοιτʼ ἂν σπέρματος μέγας πυθμήν.

210

καὶ μὴν στίβοι γε, δεύτερον τεκμήριον,

211

ποδῶν ὅμοιοι τοῖς τʼ ἐμοῖσιν ἐμφερεῖς —

212

καὶ γὰρ δύʼ ἐστὸν τώδε περιγραφὰ ποδοῖν,

213

αὐτοῦ τʼ ἐκείνου καὶ συνεμπόρου τινός.

214

πτέρναι τενόντων θʼ ὑπογραφαὶ μετρούμεναι

215

εἰς ταὐτὸ συμβαίνουσι τοῖς ἐμοῖς στίβοις.

216

πάρεστι δʼ ὠδὶς καὶ φρενῶν καταφθορά.

217

Ὀρέστης

εὔχου τὰ λοιπά, τοῖς θεοῖς τελεσφόρους

218

αὐτὸν μὲν οὖν ὁρῶσα δυσμαθεῖς ἐμέ·

231

κουρὰν δʼ ἰδοῦσα τήνδε κηδείου τριχὸς

232

ἰχνοσκοποῦσά τʼ ἐν στίβοισι τοῖς ἐμοῖς

233

ἀνεπτερώθης κἀδόκεις ὁρᾶν ἐμέ.

234

σκέψαι τομῇ προσθεῖσα βόστρυχον τριχὸς

235

σαυτῆς ἀδελφοῦ σύμμετρον τὠμῷ κάρᾳ.

236

ἰδοῦ δʼ ὕφασμα τοῦτο, σῆς ἔργον χερός,

237

σπάθης τε πληγὰς ἠδὲ θήρειον γραφήν.

238

ἔνδον γενοῦ, χαρᾷ δὲ μὴ ʼκπλαγῇς φρένας·

239

τοὺς φιλτάτους γὰρ οἶδα νῷν ὄντας πικρούς.

240

Ἠλέκτρα

ὦ φίλτατον μέλημα δώμασιν πατρός,

241

δακρυτὸς ἐλπὶς σπέρματος σωτηρίου,

242

ἀλκῇ πεποιθὼς δῶμʼ ἀνακτήσῃ πατρός.

243

ὦ τερπνὸν ὄμμα τέσσαρας μοίρας ἔχον

244

ἐμοί· προσαυδᾶν δʼ ἐστʼ ἀναγκαίως ἔχον

245

πατέρα τε, καὶ τὸ μητρὸς ἐς σέ μοι ῥέπει

246

στέργηθρον· ἡ δὲ πανδίκως ἐχθαίρεται·

247

καὶ τῆς τυθείσης νηλεῶς ὁμοσπόρου·

248

πιστὸς δʼ ἀδελφὸς ἦσθʼ, ἐμοὶ σέβας φέρων

249

μόνος· Κράτος τε καὶ Δίκη σὺν τῷ τρίτῳ

250

πάντων μεγίστῳ Ζηνὶ συγγένοιτό σοι.

251

Ὀρέστης

Ζεῦ Ζεῦ, θεωρὸς τῶνδε πραγμάτων γενοῦ·

252

ἰδοῦ δὲ γένναν εὖνιν αἰετοῦ πατρός,

253

θανόντος ἐν πλεκταῖσι καὶ σπειράμασιν

254

δεινῆς ἐχίδνης. τοὺς δʼ ἀπωρφανισμένους

255

νῆστις πιέζει λιμός· οὐ γὰρ ἐντελεῖς

256

θήραν πατρῴαν προσφέρειν σκηνήμασιν.

257

οὕτω δὲ κἀμὲ τήνδε τʼ, Ἠλέκτραν λέγω,

258

ἰδεῖν πάρεστί σοι, πατροστερῆ γόνον,

259

ἄμφω φυγὴν ἔχοντε τὴν αὐτὴν δόμων.

260

καὶ τοῦ θυτῆρος καί σε τιμῶντος μέγα

261

πατρὸς νεοσσοὺς τούσδʼ ἀποφθείρας πόθεν

262

ἕξεις ὁμοίας χειρὸς εὔθοινον γέρας;

263

οὔτʼ αἰετοῦ γένεθλʼ ἀποφθείρας, πάλιν

264

πέμπειν ἔχοις ἂν σήματʼ εὐπιθῆ βροτοῖς·

265

οὔτʼ ἀρχικός σοι πᾶς ὅδʼ αὐανθεὶς πυθμὴν

266

βωμοῖς ἀρήξει βουθύτοις ἐν ἤμασιν.

267

κόμιζʼ, ἀπὸ σμικροῦ δʼ ἂν ἄρειας μέγαν

268

δόμον, δοκοῦντα κάρτα νῦν πεπτωκέναι.

269

Χορός

ὦ παῖδες, ὦ σωτῆρες ἑστίας πατρός,

270

σιγᾶθʼ, ὅπως μὴ πεύσεταί τις, ὦ τέκνα,

271

γλώσσης χάριν δὲ πάντʼ ἀπαγγείλῃ τάδε

272

πρὸς τοὺς κρατοῦντας· οὓς ἴδοιμʼ ἐγώ ποτε

273

θανόντας ἐν κηκῖδι πισσήρει φλογός.

274

Ὀρέστης

οὔτοι προδώσει Λοξίου μεγασθενὴς

275

χρησμὸς κελεύων τόνδε κίνδυνον περᾶν,

276

κἀξορθιάζων πολλὰ καὶ δυσχειμέρους

277

ἄτας ὑφʼ ἧπαρ θερμὸν ἐξαυδώμενος,

278

εἰ μὴ μέτειμι τοῦ πατρὸς τοὺς αἰτίους·

279

τρόπον τὸν αὐτὸν ἀνταποκτεῖναι λέγων,

280

ἀποχρημάτοισι ζημίαις ταυρούμενον·

281

αὐτὸν δʼ ἔφασκε τῇ φίλῃ ψυχῇ τάδε

282

τείσειν μʼ ἔχοντα πολλὰ δυστερπῆ κακά.

283

τὰ μὲν γὰρ ἐκ γῆς δυσφρόνων μηνίματα

284

βροτοῖς πιφαύσκων εἶπε, τὰς δʼ αἰνῶν νόσους,

285

σαρκῶν ἐπαμβατῆρας ἀγρίαις γνάθοις

286

λειχῆνας ἐξέσθοντας ἀρχαίαν φύσιν·

287

λευκὰς δὲ κόρσας τῇδʼ ἐπαντέλλειν νόσῳ·

288

ἄλλας τʼ ἐφώνει προσβολάς Ἐρινύων

289

ἐκ τῶν πατρῴων αἱμάτων τελουμένας·

290

τὸ γὰρ σκοτεινὸν τῶν ἐνερτέρων βέλος

291

ἐκ προστροπαίων ἐν γένει πεπτωκότων,

292

καὶ λύσσα καὶ μάταιος ἐκ νυκτῶν φόβος

293

ὁρῶντα λαμπρὸν ἐν σκότῳ νωμῶντʼ ὀφρὺν

294

κινεῖ, ταράσσει, καὶ διώκεσθαι πόλεως

295

χαλκηλάτῳ πλάστιγγι λυμανθὲν δέμας.

296

καὶ τοῖς τοιούτοις οὔτε κρατῆρος μέρος

297

εἶναι μετασχεῖν, οὐ φιλοσπόνδου λιβός,

298

βωμῶν τʼ ἀπείργειν οὐχ ὁρωμένην πατρὸς

299

μῆνιν· δέχεσθαι δʼ οὔτε συλλύειν τινά.

300

πάντων δʼ ἄτιμον κἄφιλον θνῄσκειν χρόνῳ

301

κακῶς ταριχευθέντα παμφθάρτῳ μόρῳ.

302

τοιοῖσδε χρησμοῖς ἆρα χρὴ πεποιθέναι;

303

κεἰ μὴ πέποιθα, τοὔργον ἔστʼ ἐργαστέον.

304

πολλοὶ γὰρ εἰς ἓν συμπίτνουσιν ἵμεροι,

305

θεοῦ τʼ ἐφετμαὶ καὶ πατρὸς πένθος μέγα,

306

καὶ πρὸς πιέζει χρημάτων ἀχηνία,

307

τὸ μὴ πολίτας εὐκλεεστάτους βροτῶν,

308

Τροίας ἀναστατῆρας εὐδόξῳ φρενί,

309

δυοῖν γυναικοῖν ὧδʼ ὑπηκόους πέλειν.

310

θήλεια γὰρ φρήν· εἰ δὲ μή, τάχʼ εἴσεται.

311

Χορός

ἀλλʼ ὦ μεγάλαι Μοῖραι, Διόθεν

312

τῇδε τελευτᾶν,

313

τὸ δίκαιον μεταβαίνει.

314

ἀντὶ μὲν ἐχθρᾶς γλώσσης ἐχθρὰ

315

γλῶσσα τελείσθω· τοὐφειλόμενον

316

πράσσουσα Δίκη μέγʼ ἀυτεῖ·

317

ἀντὶ δὲ πληγῆς φονίας φονίαν

318

πληγὴν τινέτω. δράσαντι παθεῖν,

319

τριγέρων μῦθος τάδε φωνεῖ.

320

Ὀρέστης

ὦ πάτερ αἰνόπατερ, τί σοι

321

φάμενος ἢ τί ῥέξας

322

τύχοιμʼ ἂν ἕκαθεν οὐρίσας,

323

ἔνθα σʼ ἔχουσιν εὐναί,

324

σκότῳ φάος ἀντίμοι-

325

ρον; χάριτες δʼ ὁμοίως

326

κέκληνται γόος εὐκλεὴς

327

προσθοδόμοις Ἀτρείδαις.

328

Χορός

τέκνον, φρόνημα τοῦ

329

θανόντος οὐ δαμάζει

330

πυρὸς ἡ μαλερὰ γνάθος,

331

φαίνει δʼ ὕστερον ὀργάς·

332

ὀτοτύζεται δʼ ὁ θνῄσκων,

333

ἀναφαίνεται δʼ ὁ βλάπτων.

334

πατέρων τε καὶ τεκόντων

335

γόος ἔνδικος ματεύει

336

τὸ πᾶν ἀμφιλαφής ταραχθείς.

337

Ἠλέκτρα

κλῦθὶ νυν, ὦ πάτερ, ἐν μέρει

338

πολυδάκρυτα πένθη.

339

δίπαις τοί σʼ ἐπιτύμβιος

340

θρῆνος ἀναστενάζει.

341

τάφος δʼ ἱκέτας δέδεκται

342

φυγάδας θʼ ὁμοίως.

343

τί τῶνδʼ εὖ, τί δʼ ἄτερ κακῶν;

344

οὐκ ἀτρίακτος ἄτα;

345

Χορός

ἀλλʼ ἔτʼ ἂν ἐκ τῶνδε θεὸς χρῄζων

346

θείη κελάδους εὐφθογγοτέρους·

347

ἀντὶ δὲ θρήνων ἐπιτυμβιδίων

348

παιὰν μελάθροις ἐν βασιλείοις

349

νεοκρᾶτα φίλον κομίσειεν.

350

Ὀρέστης

εἰ γὰρ ὑπʼ Ἰλίῳ

351

πρός τινος Λυκίων, πάτερ,

352

δορίτμητος κατηναρίσθης·

353

λιπὼν ἂν εὔκλειαν ἐν δόμοισι

354

τέκνων τʼ ἐν κελεύθοις

355

ἐπιστρεπτὸν αἰῶ

356

κτίσας πολύχωστον ἂν εἶχες

357

τάφον διαποντίου γᾶς

358

δώμασιν εὐφόρητον,

359

Χορός

φίλος φίλοισι τοῖς

360

ἐκεῖ καλῶς θανοῦσιν

361

κατὰ χθονὸς ἐμπρέπων

362

σεμνότιμος ἀνάκτωρ,

363

πρόπολός τε τῶν μεγίστων

364

χθονίων ἐκεῖ τυράννων·

365

βασιλεὺς γὰρ ἦσθʼ, ὄφρʼ ἔζης,

366

μόριμον λάχος πιπλάντων

367

χεροῖν πεισίβροτόν τε βάκτρον.

368

Ἠλέκτρα

μηδʼ ὑπὸ Τρωίας

369

τείχεσι φθίμενος, πάτερ,

370

μετʼ ἄλλῳ δουρικμῆτι λαῷ

371

παρὰ Σκαμάνδρου πόρον τεθάφθαι.

372

πάρος δʼ οἱ κτανόντες

373

νιν οὕτως δαμῆναι

374

φίλοις, θανατηφόρον αἶσαν

375

πρόσω τινὰ πυνθάνεσθαι

376

τῶνδε πόνων ἄπειρον.

377

Χορός

ταῦτα μέν, ὦ παῖ, κρείσσονα χρυσοῦ,

378

μεγάλης δὲ τύχης καὶ ὑπερβορέου

379

μείζονα φωνεῖς· δύνασαι γάρ.

380

ἀλλὰ διπλῆς γὰρ τῆσδε μαράγνης

381

δοῦπος ἱκνεῖται· τῶν μὲν ἀρωγοὶ

382

κατὰ γῆς ἤδη, τῶν δὲ κρατούντων

383

χέρες οὐχ ὅσιαι στυγερῶν τούτων·

384

παισὶ δὲ μᾶλλον γεγένηται.

385

Ὀρέστης

τοῦτο διαμπερὲς οὖς

386

ἵκεθʼ ἅπερ τι βέλος.

387

Ζεῦ Ζεῦ, κάτωθεν ἀμπέμπων

388

ὑστερόποινον ἄταν

389

βροτῶν τλάμονι καὶ πανούργῳ

390

χειρὶ — τοκεῦσι δʼ ὅμως τελεῖται.

391

Χορός

ἐφυμνῆσαι γένοιτό μοι πυκά-

392

εντʼ ὀλολυγμὸν ἀνδρὸς

393

θεινομένου, γυναικός τʼ

394

ὀλλυμένας· τί γὰρ κεύθω φρενὸς οἷον ἔμπας

395

ποτᾶται; πάροιθεν δὲ πρῴρας

396

δριμὺς ἄηται κραδίας

397

θυμὸς ἔγκοτον στύγος.

398

Ἠλέκτρα

καί πότʼ ἂν ἀμφιθαλὴς

399

Ζεὺς ἐπὶ χεῖρα βάλοι,

400

φεῦ φεῦ, κάρανα δαΐξας;

401

πιστὰ γένοιτο χώρᾳ.

402

δίκαν δʼ ἐξ ἀδίκων ἀπαιτῶ.

403

κλῦτε δὲ Γᾶ χθονίων τε τιμαί.

404

Χορός

ἀλλὰ νόμος μὲν φονίας σταγόνας

405

χυμένας ἐς πέδον ἄλλο προσαιτεῖν

406

αἷμα. βοᾷ γὰρ λοιγὸς Ἐρινὺν

407

παρὰ τῶν πρότερον φθιμένων ἄτην

408

ἑτέραν ἐπάγουσαν ἐπʼ ἄτῃ.

409

Ὀρέστης

πόποι δὴ νερτέρων τυραννίδες,

410

ἴδετε πολυκρατεῖς Ἀραὶ φθινομένων,

411

ἴδεσθʼ Ἀτρειδᾶν τὰ λοίπʼ ἀμηχάνως

412

ἔχοντα καὶ δωμάτων

413

ἄτιμα. πᾷ τις τράποιτʼ ἄν, ὦ Ζεῦ;

414

Χορός

πέπαλται δαὖτὲ μοι φίλον κέαρ

415

τόνδε κλύουσαν οἶκτον

416

καὶ τότε μὲν δύσελπις,

417

σπλάγχνα δέ μοι κελαινοῦ-

418

ται πρὸς ἔπος κλυούσᾳ.

419

ὅταν δʼ αὖτʼ ἐπʼ ἀλκῆς ἐπάρῃ μʼ

420

ἐλπὶς, ἀπέστασεν ἄχος

421

προσφανεῖσά μοι καλῶς.

422

Ἠλέκτρα

τί δʼ ἂν φάντες τύχοιμεν ἢ τά περ

423

πάθομεν ἄχεα πρός γε τῶν τεκομένων;

424

πάρεστι σαίνειν, τὰ δʼ οὔτι θέλγεται.

425

λύκος γὰρ ὥστʼ ὠμόφρων

426

ἄσαντος ἐκ ματρός ἐστι θυμός.

427

Χορός

ἔκοψα κομμὸν Ἄριον ἔν τε Κισσίας

428

νόμοις ἰηλεμιστρίας,

429

ἀπριγδόπληκτα πολυπλάνητα δʼ ἦν ἰδεῖν

430

ἐπασσυτεροτριβῆ τὰ χερὸς ὀρέγματα

431

ἄνωθεν ἀνέκαθεν, κτύπῳ δʼ ἐπερρόθει

432

κροτητὸν ἀμὸν καὶ πανάθλιον κάρα.

433

Ἠλέκτρα

ἰὼ ἰὼ δαΐα

434

πάντολμε μᾶτερ, δαΐαις ἐν ἐκφοραῖς

435

ἄνευ πολιτᾶν ἄνακτʼ,

436

ἄνευ δὲ πενθημάτων

437

ἔτλας ἀνοίμωκτον ἄνδρα θάψαι.

438

Ὀρέστης

τὸ πᾶν ἀτίμως ἔλεξας, οἴμοι.

439

πατρὸς δʼ ἀτίμωσιν ἆρα τείσει

440

ἕκατι μὲν δαιμόνων,

441

ἕκατι δʼ ἀμᾶν χερῶν;

442

ἔπειτʼ ἐγὼ νοσφίσας ὀλοίμαν.

443

Χορός

ἐμασχαλίσθη δέ γʼ, ὡς τόδʼ εἰδῇς·

444

ἔπρασσε δʼ, ᾇπέρ νιν ὧδε θάπτει,

445

μόρον κτίσαι μωμένα

446

ἄφερτον αἰῶνι σῷ.

447

κλύεις πατρῴους δύας ἀτίμους.

448

Ἠλέκτρα

λέγεις πατρῷον μόρον· ἐγὼ δʼ ἀπεστάτουν

449

ἄτιμος, οὐδὲν ἀξία·

450

μυχῷ δʼ ἄφερκτος πολυσινοῦς κυνὸς δίκαν

451

ἑτοιμότερα γέλωτος ἀνέφερον λίβη,

452

χέουσα πολύδακρυν γόον κεκρυμμένα.

453

τοιαῦτʼ ἀκούων ἐν φρεσὶν γράφου.

454

Χορός

διʼ ὤτων δὲ συν-

455

τέτραινε μῦθον ἡσύχῳ φρενῶν βάσει.

456

τὰ μὲν γὰρ οὕτως ἔχει,

457

τὰ δʼ αὐτὸς ὄργα μαθεῖν.

458

πρέπει δʼ ἀκάμπτῳ μένει καθήκειν.

459

Ὀρέστης

σὲ τοι λέγω, ξυγγενοῦ, πάτερ, φίλοις.

460

Ἠλέκτρα

ἐγὼ δʼ ἐπιφθέγγομαι κεκλαυμένα.

461

Χορός

στάσις δὲ πάγκοινος ἅδʼ ἐπιρροθεῖ·

462

ἄκουσον ἐς φάος μολών,

463

ξὺν δὲ γενοῦ πρὸς ἐχθρούς.

464

Ὀρέστης

Ἄρης Ἄρει ξυμβαλεῖ, Δίκᾳ Δίκα.

465

Ἠλέκτρα

ἰὼ θεοί, κραίνετʼ ἐνδίκως δίκας.

466

Χορός

τρόμος μʼ ὑφέρπει κλύουσαν εὐγμάτων.

467

τὸ μόρσιμον μένει πάλαι,

468

εὐχομένοις δʼ ἂν ἔλθοι.

469

ὦ πόνος ἐγγενὴς

470

καὶ παράμουσος Ἄτας

471

αἱματόεσσα πλαγά.

472

ἰὼ δύστονʼ ἄφερτα κήδη·

473

ἰὼ δυσκατάπαυστον ἄλγος.

474

δώμασιν ἔμμοτον

475

τῶνδʼ ἄκος, οὐδʼ ἀπʼ ἄλλων

476

ἔκτοθεν, ἀλλʼ ἀπʼ αὐτῶν,

477

διʼ ὠμὰν ἔριν αἱματηράν.

478

θεῶν τῶν κατὰ γᾶς ὅδʼ ὕμνος.

479

ἀλλὰ κλύοντες, μάκαρες χθόνιοι,

480

τῆσδε κατευχῆς πέμπετʼ ἀρωγὴν

481

παισὶν προφρόνως ἐπὶ νίκῃ.

482

Ὀρέστης

πάτερ, τρόποισιν οὐ τυραννικοῖς θανών,

483

αἰτουμένῳ μοι δὸς κράτος τῶν σῶν δόμων.

484

Ἠλέκτρα

κἀγώ, πάτερ, τοιάνδε σου χρείαν ἔχω,

485

φυγεῖν μέγαν προσθεῖσαν Αἰγίσθῳ φθόρον.

486

Ὀρέστης

οὕτω γὰρ ἄν σοι δαῖτες ἔννομοι βροτῶν

487

κτιζοίατʼ· εἰ δὲ μή, παρʼ εὐδείπνοις ἔσῃ

488

ἄτιμος ἐμπύροισι κνισωτοῖς χθονός.

489

Ἠλέκτρα

κἀγὼ χοάς σοι τῆς ἐμῆς παγκληρίας

490

οἴσω πατρῴων ἐκ δόμων γαμηλίους·

491

502

εἴπερ κρατηθείς γʼ ἀντινικῆσαι θέλεις.

503

Ἠλέκτρα

καὶ τῆσδʼ ἄκουσον λοισθίου βοῆς, πάτερ,

504

ἰδὼν νεοσσοὺς τούσδʼ ἐφημένους τάφῳ·

505

οἴκτιρε θῆλυν ἄρσενός θʼ ὁμοῦ γόνον,

506

καὶ μὴ ʼξαλείψῃς σπέρμα Πελοπιδῶν τόδε

507

οὕτω γὰρ οὐ τέθνηκας οὐδὲ περ θανών·

508

παῖδες γὰρ ἀνδρὶ κληδόνες σωτήριοι

509

θανόντι· φελλοὶ δʼ ὣς ἄγουσι δίκτυον,

510

τὸν ἐκ βυθοῦ κλωστῆρα σῴζοντες λίνου.

511

ἄκουʼ, ὑπὲρ σοῦ τοιάδʼ ἔστʼ ὀδύρματα.

512

αὐτὸς δὲ σῴζῃ τόνδε τιμήσας λόγον.

513

Χορός

καὶ μὴν ἀμεμφῆ τόνδʼ ἐτείνατον λόγον,

514

τίμημα τύμβου τῆς ἀνοιμώκτου τύχης.

515

τὰ δʼ ἄλλʼ, ἐπειδὴ δρᾶν κατώρθωσαι φρενί,

516

ἔρδοις ἂν ἤδη δαίμονος πειρώμενος.

517

Ὀρέστης

ἔσται· πυθέσθαι δʼ οὐδέν ἐστʼ ἔξω δρόμου,

518

πόθεν χοὰς ἔπεμψεν, ἐκ τίνος λόγου

519

μεθύστερον τιμῶσʼ ἀνήκεστον πάθος;

520

θανόντι δʼ οὐ φρονοῦντι δειλαία χάρις

521

ἐπέμπετʼ· οὐκ ἔχοιμʼ ἂν εἰκάσαι τόδε.

522

τὰ δῶρα μείω δʼ ἐστὶ τῆς ἁμαρτίας.

523

τὰ πάντα γάρ τις ἐκχέας ἀνθʼ αἵματος

524

ἑνός, μάτην ὁ μόχθος· ὧδʼ ἔχει λόγος.

525

θέλοντι δʼ, εἴπερ οἶσθʼ, ἐμοὶ φράσον τάδε.

526

Χορός

οἶδʼ, ὦ τέκνον, παρῆ γάρ· ἔκ τʼ ὀνειράτων

527

καὶ νυκτιπλάγκτων δειμάτων πεπαλμένη

528

ἡ δʼ ἐξ ὕπνου κέκλαγγεν ἐπτοημένη.

539

πολλοὶ δʼ ἀνῇθον, ἐκτυφλωθέντες σκότῳ,

540

λαμπτῆρες ἐν δόμοισι δεσποίνης χάριν·

541

πέμπει τʼ ἔπειτα τάσδε κηδείους χοάς,

542

ἄκος τομαῖον ἐλπίσασα πημάτων.

543

Ὀρέστης

ἀλλʼ εὔχομαι γῇ τῇδε καὶ πατρὸς τάφῳ

544

τοὔνειρον εἶναι τοῦτʼ ἐμοὶ τελεσφόρον.

545

κρίνω δέ τοί νιν ὥστε συγκόλλως ἔχειν.

546

εἰ γὰρ τὸν αὐτὸν χῶρον ἐκλιπὼν ἐμοὶ

547

οὕφις ἐμοῖσι σπαργάνοις ὡπλίζετο,

548

καὶ μαστὸν ἀμφέχασκʼ ἐμὸν θρεπτήριον,

549

θρόμβῳ δʼ ἔμειξεν αἵματος φίλον γάλα,

550

ἡ δʼ ἀμφὶ τάρβει τῷδʼ ἐπῴμωξεν πάθει,

551

δεῖ τοί νιν, ὡς ἔθρεψεν ἔκπαγλον τέρας,

552

θανεῖν βιαίως· ἐκδρακοντωθεὶς δʼ ἐγὼ

553

κτείνω νιν, ὡς τοὔνειρον ἐννέπει τόδε.

554

Χορός

τερασκόπον δὴ τῶνδέ σʼ αἱροῦμαι πέρι.

555

γένοιτο δʼ οὕτως. τἄλλα δʼ ἐξηγοῦ φίλοις,

556

τοὺς μέν τι ποιεῖν, τοὺς δὲ μή τι δρᾶν λέγων.

557

Ὀρέστης

ἁπλοῦς ὁ μῦθος· τήνδε μὲν στείχειν ἔσω,

558

αἰνῶ δὲ κρύπτειν τάσδε συνθήκας ἐμάς,

559

ὡς ἂν δόλῳ κτείναντες ἄνδρα τίμιον

560

δόλοισι καὶ ληφθῶσιν ἐν ταὐτῷ βρόχῳ

561

θανόντες, καὶ Λοξίας ἐφήμισεν,

562

ἄναξ Ἀπόλλων, μάντις ἀψευδὴς τὸ πρίν.

563

ξένῳ γὰρ εἰκώς, παντελῆ σαγὴν ἔχων,

564

ἥξω σὺν ἀνδρὶ τῷδʼ ἐφʼ ἑρκείους πύλας

565

Πυλάδῃ, ξένος τε καὶ δορύξενος δόμων.

566

ἄμφω δὲ φωνὴν ἥσομεν Παρνησσίδα,

567

γλώσσης ἀυτὴν Φωκίδος μιμουμένω.

568

καὶ δὴ θυρωρῶν οὔτις ἂν φαιδρᾷ φρενὶ

569

δέξαιτʼ, ἐπειδὴ δαιμονᾷ δόμος κακοῖς·

570

μενοῦμεν οὕτως ὥστʼ ἐπεικάζειν τινὰ

571

δόμους παραστείχοντα καὶ τάδʼ ἐννέπειν·

572

τί δὴ πύλαισι τὸν ἱκέτην ἀπείργεται

573

Αἴγισθος, εἴπερ οἶδεν ἔνδημος παρών;

574

εἰ δʼ οὖν ἀμείψω βαλὸν ἑρκείων πυλῶν

575

κἀκεῖνον ἐν θρόνοισιν εὑρήσω πατρός,

576

ἢ καὶ μολὼν ἔπειτά μοι κατὰ στόμα

577

ἀρεῖ, σάφʼ ἴσθι, καὶ κατʼ ὀφθαλμοὺς βαλεῖ,

578

πρὶν αὐτὸν εἰπεῖν ποδαπὸς ὁ ξένος; νεκρὸν

579

θήσω, ποδώκει περιβαλὼν χαλκεύματι.

580

φόνου δʼ Ἐρινὺς οὐχ ὑπεσπανισμένη

581

ἄκρατον αἷμα πίεται τρίτην πόσιν.

582

νῦν οὖν σὺ μὲν φύλασσε τἀν οἴκῳ καλῶς,

583

ὅπως ἂν ἀρτίκολλα συμβαίνῃ τάδε·

584

ὑμῖν δʼ ἐπαινῶ γλῶσσαν εὔφημον φέρειν,

585

σιγᾶν θʼ ὅπου δεῖ καὶ λέγειν τὰ καίρια.

586

τὰ δʼ ἄλλα τούτῳ δεῦρʼ ἐποπτεῦσαι λέγω,

587

ξιφηφόρους ἀγῶνας ὀρθώσαντί μοι.

588

Χορός

πολλὰ μὲν γᾶ τρέφει

589

δεινὰ καὶ δειμάτων ἄχη,

590

πόντιαί τʼ ἀγκάλαι κνωδάλων

591

ἀνταίων βρύουσι·

592

πλάθουσι βλαστοῦσι καὶ πεδαίχμιοι

593

λαμπάδες πεδάοροι,

594

πτανά τε καὶ πεδοβά-

595

μονα κἀνεμοέντʼ ἂν

596

αἰγίδων φράσαι κότον.

597

ἀλλʼ ὑπέρτολμον ἀν-

598

δρὸς φρόνημα τίς λέγοι

599

καὶ γυναικῶν φρεσὶν τλαμόνων καὶ

600

παντόλμους ἔρωτας

601

ἄταισι συννόμους βροτῶν;

602

ξυζύγους δʼ ὁμαυλίας

603

θηλυκρατὴς ἀπέρω-

604

τος ἔρως παρανικᾷ

605

κνωδάλων τε καὶ βροτῶν.

606

ἴστω δʼ, ὅστις οὐχ ὑπόπτερος

607

φροντίσιν, δαεὶς

608

τὰν ἁ παιδολυ-

609

μὰς τάλαινα Θεστιὰς μήσατο

610

πυρδαῆτιν πρόνοιαν,

611

καταίθουσα παιδὸς δαφοινὸν

612

δαλὸν ἥλικʼ, ἐπεὶ μολὼν

613

ματρόθεν κελάδησε,

614

ξύμμετρόν τε διαὶ βίου

615

μοιρόκραντον ἐς ἆμαρ.

616

ἄλλαν δεῖ τινʼ ἐν λόγοις στυγεῖν

617

φοινίαν κόραν,

618

ἅτʼ ἐχθρῶν ὑπαὶ

619

φῶτʼ ἀπώλεσεν φίλον Κρητικοῖς

620

χρυσοκμήτοισιν ὅρμοις

621

πιθήσασα δώροισι Μίνω,

622

Νῖσον ἀθανάτας τριχὸς

623

νοσφίσασʼ ἀπροβούλως

624

πνέονθʼ ἁ κυνόφρων ὕπνῳ.

625

κιγχάνει δέ μιν Ἑρμῆς.

626

ἐπεὶ δʼ ἐπεμνασάμαν ἀμειλίχων

627

πόνων, ὁ καιρὸς δὲ δυσφιλὲς γαμή-

628

λευμʼ ἀπεύχετον δόμοις

629

γυναικοβούλους τε μήτιδας φρενῶν

630

ἐπʼ ἀνδρὶ τευχεσφόρῳ,

631

ἐπʼ ἀνδρὶ δᾴοις ἐπεικότως σέβαι.

632

τίω δʼ ἀθέρμαντον ἑστίαν δόμων

633

γυναικείαν τʼ ἄτολμον αἰχμάν.

634

κακῶν δὲ πρεσβεύεται τὸ Λήμνιον

635

λόγῳ· γοᾶται δὲ δὴ πάθος κατά-

636

πτυστον· ᾔκασεν δέ τις

637

τὸ δεινὸν αὖ Λημνίοισι πήμασιν.

638

θεοστυγήτῳ δʼ ἄχει

639

βροτῶν ἀτιμωθὲν οἴχεται γένος.

640

σέβει γὰρ οὔτις τὸ δυσφιλὲς θεοῖς.

641

τί τῶνδʼ οὐκ ἐνδίκως ἀγείρω;

642

τὸ δʼ ἄγχι πλευμόνων ξίφος

643

διανταίαν ὀξυπευκὲς οὐτᾷ

644

διαὶ Δίκας. τὸ μὴ θέμις γὰρ οὖν

645

λὰξ πέδοι πατούμενον, τὸ πᾶν Διὸς

646

σέβας παρεκβάντος οὐ θεμιστῶς.

647

Δίκας δʼ ἐρείδεται πυθμήν·

648

προχαλκεύει δʼ Αἶσα φασγανουργός·

649

τέκνον δʼ ἐπεισφέρει δόμοισιν

650

αἱμάτων παλαιτέρων τίνειν μύσος

651

χρόνῳ κλυτὰ βυσσόφρων Ἐρινύς.

652

Ὀρέστης

παῖ παῖ, θύρας ἄκουσον ἑρκείας κτύπον.

653

τίς ἔνδον, ὦ παῖ, παῖ, μάλʼ αὖθις, ἐν δόμοις;

654

τρίτον τόδʼ ἐκπέραμα δωμάτων καλῶ,

655

εἴπερ φιλόξενʼ ἐστὶν Αἰγίσθου διαί.

656

Οἰκέτης

εἶεν, ἀκούω· ποδαπὸς ὁ ξένος; πόθεν;

657

Ὀρέστης

ἄγγελλε τοῖσι κυρίοισι δωμάτων,

658

πρὸς οὕσπερ ἥκω καὶ φέρω καινοὺς λόγους.

659

τάχυνε δʼ, ὡς καὶ νυκτὸς ἅρμʼ ἐπείγεται

660

σκοτεινόν, ὥρα δʼ ἐμπόρους καθιέναι

661

ἄγκυραν ἐν δόμοισι πανδόκοις ξένων.

662

ἐξελθέτω τις δωμάτων τελεσφόρος

663

γυνὴ τόπαρχος, ἄνδρα δʼ εὐπρεπέστερον·

664

αἰδὼς γὰρ ἐν λεχθεῖσιν οὐκ ἐπαργέμους

665

λόγους τίθησιν· εἶπε θαρσήσας ἀνὴρ

666

πρὸς ἄνδρα κἀσήμηνεν ἐμφανὲς τέκμαρ.

667

Κλυταιμνήστρα

ξένοι, λέγοιτʼ ἂν εἴ τι δεῖ· πάρεστι γὰρ

668

ὁποῖά περ δόμοισι τοῖσδʼ ἐπεικότα,

669

καὶ θερμὰ λουτρὰ καὶ πόνων θελκτηρία

670

στρωμνή, δικαίων τʼ ὀμμάτων παρουσία.

671

εἰ δʼ ἄλλο πρᾶξαι δεῖ τι βουλιώτερον,

672

ἀνδρῶν τόδʼ ἐστὶν ἔργον, οἷς κοινώσομεν

673

Ὀρέστης

ξένος μέν εἰμι Δαυλιεὺς ἐκ Φωκέων·

674

στείχοντα δʼ αὐτόφορτον οἰκείᾳ σαγῇ

675

εἰς Ἄργος, ὥσπερ δεῦρʼ ἀπεζύγην πόδα,

676

ἀγνὼς πρὸς ἀγνῶτʼ εἶπε συμβαλὼν ἀνήρ,

677

ἐξιστορήσας καὶ σαφηνίσας ὁδόν,

678

Στροφίος ὁ Φωκεύς· πεύθομαι γὰρ ἐν λόγῳ

679

ἐπείπερ ἄλλως, ὦ ξένʼ, εἰς Ἄργος κίεις,

680

πρὸς τοὺς τεκόντας πανδίκως μεμνημένος

681

τεθνεῶτʼ Ὀρέστην εἰπέ, μηδαμῶς λάθῃ.

682

εἴτʼ οὖν κομίζειν δόξα νικήσει φίλων,

683

εἴτʼ οὖν μέτοικον, εἰς τὸ πᾶν ἀεὶ ξένον,

684

θάπτειν, ἐφετμὰς τάσδε πόρθμευσον πάλιν.

685

νῦν γὰρ λέβητος χαλκέου πλευρώματα

686

σποδὸν κέκευθεν ἀνδρὸς εὖ κεκλαυμένου.

687

τοσαῦτʼ ἀκούσας εἶπον. εἰ δὲ τυγχάνω

688

τοῖς κυρίοισι καὶ προσήκουσιν λέγων

689

οὐκ οἶδα, τὸν τεκόντα δʼ εἰκὸς εἰδέναι.

690

Κλυταιμνήστρα

οἲ ʼγώ, κατʼ ἄκρας εἶπας ὡς πορθούμεθα.

691

ὦ δυσπάλαιστε τῶνδε δωμάτων Ἀρά,

692

ὡς πόλλʼ ἐπωπᾷς, κἀκποδὼν εὖ κείμενα

693

τόξοις πρόσωθεν εὐσκόποις χειρουμένη,

694

φίλων ἀποψιλοῖς με τὴν παναθλίαν.

695

καὶ νῦν Ὀρέστης — ἦν γὰρ εὐβούλως ἔχων,

696

ἔξω κομίζων ὀλεθρίου πηλοῦ πόδα, —

697

νῦν δʼ ἥπερ ἐν δόμοισι βακχείας καλῆς

698

ἰατρὸς ἐλπὶς ἦν, προδοῦσαν ἔγγραφε.

699

Ὀρέστης

ἐγὼ μὲν οὖν ξένοισιν ὧδʼ εὐδαίμοσιν

700

κεδνῶν ἕκατι πραγμάτων ἂν ἤθελον

701

γνωστὸς γενέσθαι καὶ ξενωθῆναι· τί γὰρ

702

ξένου ξένοισίν ἐστιν εὐμενέστερον;

703

πρὸς δυσσεβείας δʼ ἦν ἐμοὶ τόδʼ ἐν φρεσίν,

704

τοιόνδε πρᾶγμα μὴ καρανῶσαι φίλοις,

705

καταινέσαντα καὶ κατεξενωμένον.

706

Κλυταιμνήστρα

οὔτοι κυρήσεις μεῖον ἀξίως σέθεν,

707

οὐδʼ ἧσσον ἂν γένοιο δώμασιν φίλος.

708

ἄλλος δʼ ὁμοίως ἦλθεν ἂν τάδʼ ἀγγελῶν.

709

ἀλλʼ ἔσθʼ ὁ καιρὸς ἡμερεύοντας ξένους

710

μακρᾶς κελεύθου τυγχάνειν τὰ πρόσφορα.

711

ἄγʼ αὐτὸν εἰς ἀνδρῶνας εὐξένους δόμων,

712

ὀπισθόπους τε τούσδε καὶ ξυνέμπορον·

713

κἀκεῖ κυρούντων δώμασιν τὰ πρόσφορα.

714

αἰνῶ δὲ πράσσειν ὡς ὑπευθύνῳ τάδε.

715

ἡμεῖς δὲ ταῦτα τοῖς κρατοῦσι δωμάτων

716

κοινώσομέν τε κοὐ σπανίζοντες φίλων

717

βουλευσόμεσθα τῆσδε συμφορᾶς πέρι.

718

Χορός

εἶεν, φίλιαι δμωίδες οἴκων,

719

πότε δὴ στομάτων

720

δείξομεν ἰσχὺν ἐπʼ Ὀρέστῃ;

721

ὦ πότνια χθὼν καὶ πότνιʼ ἀκτὴ

722

χώματος, ἣ νῦν ἐπὶ ναυάρχῳ

723

σώματι κεῖσαι τῷ βασιλείῳ,

724

νῦν ἐπάκουσον, νῦν ἐπάρηξον·

725

νῦν γὰρ ἀκμάζει Πειθὼ δολίαν

726

ξυγκαταβῆναι, χθόνιον δʼ Ἑρμῆν

727

καὶ τὸν νύχιον τοῖσδʼ ἐφοδεῦσαι

728

ξιφοδηλήτοισιν ἀγῶσιν.

729

ἔοικεν ἁνὴρ ὁ ξένος τεύχειν κακόν·

730

τροφὸν δʼ Ὀρέστου τήνδʼ ὁρῶ κεκλαυμένην.

731

ποῖ δὴ πατεῖς, Κίλισσα, δωμάτων πύλας;

732

λύπη δʼ ἄμισθός ἐστί σοι ξυνέμπορος;

733

Τροφός

Αἴγισθον ἡ κρατοῦσα τοῖς ξένοις καλεῖν

734

ὅπως τάχιστʼ ἄνωγεν, ὡς σαφέστερον

735

ἀνὴρ ἀπʼ ἀνδρὸς τὴν νεάγγελτον φάτιν

736

ἐλθὼν πύθηται τήνδε, πρὸς μὲν οἰκέτας

737

θετοσκυθρωπῶν ἐντὸς ὀμμάτων γέλων

738

κεύθουσʼ ἐπʼ ἔργοις διαπεπραγμένοις καλῶς

739

κείνῃ, δόμοις δὲ τοῖσδε παγκάκως ἔχειν,

740

φήμης ὕφʼ ἧς ἤγγειλαν οἱ ξένοι τορῶς.

741

ἦ δὴ κλύων ἐκεῖνος εὐφρανεῖ νόον,

742

εὖτʼ ἂν πύθηται μῦθον. ὦ τάλαινʼ ἐγώ·

743

ὥς μοι τὰ μὲν παλαιὰ συγκεκραμένα

744

ἄλγη δύσοιστα τοῖσδʼ ἐν Ἀτρέως δόμοις

745

τυχόντʼ ἐμὴν ἤλγυνεν ἐν στέρνοις φρένα.

746

ἀλλʼ οὔτι πω τοιόνδε πῆμʼ ἀνεσχόμην·

747

τὰ μὲν γὰρ ἄλλα τλημόνως ἤντλουν κακά·

748

φίλον δʼ Ὀρέστην, τῆς ἐμῆς ψυχῆς τριβήν,

749

ὃν ἐξέθρεψα μητρόθεν δεδεγμένη, —

750

κἀκʼ νυκτιπλάγκτων ὀρθίων κελευμάτων

751

καὶ πολλὰ καὶ μοχθήρʼ ἀνωφέλητʼ ἐμοὶ

752

τλάσῃ· —τὸ μὴ φρονοῦν γὰρ ὡσπερεὶ βοτὸν

753

τρέφειν ἀνάγκη, πῶς γὰρ οὔ; τρόπῳ φρενός·

754

οὐ γάρ τι φωνεῖ παῖς ἔτʼ ὢν ἐν σπαργάνοις,

755

εἰ λιμός, ἢ δίψη τις, ἢ λιψουρία

756

ἔχει· νέα δὲ νηδὺς αὐτάρκης τέκνων.

757

τούτων πρόμαντις οὖσα, πολλὰ δʼ, οἴομαι,

758

ψευσθεῖσα παιδὸς σπαργάνων φαιδρύντρια,

759

γναφεὺς τροφεύς τε ταὐτὸν εἰχέτην τέλος.

760

ἐγὼ διπλᾶς δὲ τάσδε χειρωναξίας

761

ἔχουσʼ Ὀρέστην ἐξεδεξάμην πατρί·

762

τεθνηκότος δὲ νῦν τάλαινα πεύθομαι.

οὔπω· κακός γε μάντις ἂν γνοίη τάδε.

777

Τροφός

τί φής; ἔχεις τι τῶν λελεγμένων δίχα;

778

Χορός

ἄγγελλʼ ἰοῦσα, πρᾶσσε τἀπεσταλμένα.

779

μέλει θεοῖσιν ὧνπερ ἂν μέλῃ πέρι.

780

Τροφός

ἀλλʼ εἶμι καὶ σοῖς ταῦτα πείσομαι λόγοις.

781

γένοιτο δʼ ὡς ἄριστα σὺν θεῶν δόσει.

782

Χορός

νῦν παραιτουμένᾳ μοι, πάτερ

783

Ζεῦ θεῶν Ὀλυμπίων,

784

δὸς τύχας τυχεῖν δόμου κυρίως

785

τὰ σώφρονʼ εὖ μαιομένοις ἰδεῖν.

786

διὰ δίκας πᾶν ἔπος

787

ἔλακον· ὦ Ζεῦ, σύ νιν φυλάσσοις.

788

ἓ ἕ, πρὸ δὲ δὴ ʼχθρῶν

789

τὸν ἔσωθεν μελάθρων, Ζεῦ,

790

θές, ἐπεί νιν μέγαν ἄρας,

791

δίδυμα καὶ τριπλᾶ

792

παλίμποινα θέλων ἀμείψει.

793

ἴσθι δʼ ἀνδρὸς φίλου πῶλον εὖ-

794

νιν ζυγέντʼ ἐν ἅρμασιν

795

πημάτων. σὺ δʼ ἐν δρόμῳ προστιθεὶς

796

μέτρον κτίσον σῳζόμενον ῥυθμὸν

797

τοῦτʼ ἰδεῖν διὰ πέδον

798

ἀνομένων βημάτων ὄρεγμα;

799

οἵ τʼ ἔσω δωμάτων

800

πλουτογαθῆ μυχὸν νομίζετε,

801

κλῦτε, σύμφρονες θεοί·

802

ἄγετε τῶν πάλαι πεπραγμένων

803

λύσασθʼ αἷμα προσφάτοις δίκαις.

804

γέρων φόνος μηκέτʼ ἐν δόμοις τέκοι.

805

τὸ δὲ καλῶς κτίμενον ὦ μέγα ναίων

806

στόμιον, εὖ δὸς ἀνιδεῖν δόμον ἀνδρός,

807

καί νιν ἐλευθερίας φῶς

808

λαμπρὸν ἰδεῖν φιλίοις

809

ὄμμασιν ἐκ δνοφερᾶς καλύπτρας.

810

ξυλλάβοι δʼ ἐνδίκως

811

παῖς ὁ Μαίας, ἐπεὶ φορώτατος

812

πρᾶξιν οὐρίαν θέλων·

813

πολλὰ δʼ ἄλλα φανεῖ χρηίζων κρυπτά.

814

ἄσκοπον δʼ ἔπος λέγων

815

νύκτα πρό τʼ ὀμμάτων σκότον φέρει,

816

καθʼ ἡμέραν δʼ οὐδὲν ἐμφανέστερος.

817

καὶ τότʼ ἤδη κλυτὸν

818

δωμάτων λυτήριον,

819

θῆλυν οὐριοστάταν οὐδʼ

820

ὀξύκρεκτον γοα-

821

τᾶν νόμον θήσομεν· πλεῖ τάδʼ εὖ·

822

ἐμὸν ἐμὸν κέρδος αὔξεται τόδʼ· ἄ-

823

τα δʼ ἀποστατεῖ φίλων.

824

σὺ δὲ θαρσῶν, ὅταν ἥκῃ μέρος ἔργων,

825

ἐπαΰσας πατρὸς αὐδὰν

826

θροούσᾳ πρὸς σὲ τέκνον πατρὸς αὐδὰν

827

καὶ πέραινʼ ἀνεπίμομφον ἄταν.

828

Περσέως τʼ ἐν φρεσὶν

829

καρδίαν ἀνασχεθών,

830

τοῖς θʼ ὑπὸ χθονὸς φίλοισιν,

831

τοῖς τʼ ἄνωθεν πρόπρασ-

832

σε χάριν ὀργᾶς λυγρᾶς, ἔνδοθεν

833

φόνιον ἄταν τιθείς, τὸν αἴτιον δʼ

834

ἐξαπολλύων μόρου.

835

Αἴγισθος

ἥκω μὲν οὐκ ἄκλητος, ἀλλʼ ὑπάγγελος·

836

νέαν φάτιν δὲ πεύθομαι λέγειν τινὰς

837

ξένους μολόντας οὐδαμῶς ἐφίμερον,

838

μόρον δʼ Ὀρέστου. καὶ τόδʼ ἀμφέρειν δόμοις

839

γένοιτʼ ἂν ἄχθος δειματοσταγὲς φόνῳ

840

τῷ πρόσθεν ἑλκαίνουσι καὶ δεδηγμένοις.

841

πῶς ταῦτʼ ἀληθῆ καὶ βλέποντα δοξάσω;

842

ἢ πρὸς γυναικῶν δειματούμενοι λόγοι

843

πεδάρσιοι θρῴσκουσι, θνῄσκοντες μάτην;

844

τί τῶνδʼ ἂν εἴποις ὥστε δηλῶσαι φρενί;

845

Χορός

ἠκούσαμεν μέν, πυνθάνου δὲ τῶν ξένων

846

ἔσω παρελθών. οὐδὲν ἀγγέλων σθένος

847

ὡς αὐτὸν αὐτῶν ἄνδρα πεύθεσθαι πάρα.

848

Αἴγισθος

ἰδεῖν ἐλέγξαι τʼ αὖ θέλω τὸν ἄγγελον,

849

εἴτʼ αὐτὸς ἦν θνῄσκοντος ἐγγύθεν παρών,

850

εἴτʼ ἐξ ἀμαυρᾶς κληδόνος λέγει μαθών.

851

οὔτοι φρένʼ ἂν κλέψειεν ὠμματωμένην.

852

Χορός

Ζεῦ Ζεῦ, τί λέγω, πόθεν ἄρξωμαι

853

τάδʼ ἐπευχομένη κἀπιθεάζουσʼ,

854

ὑπὸ δʼ εὐνοίας

855

πῶς ἴσον εἰποῦσʼ ἀνύσωμαι;

856

νῦν γὰρ μέλλουσι μιανθεῖσαι

857

πειραὶ κοπάνων ἀνδροδαΐκτων

858

ἢ πάνυ θήσειν Ἀγαμεμνονίων

859

οἴκων ὄλεθρον διὰ παντός,

860

ἢ πῦρ καὶ φῶς ἐπʼ ἐλευθερίᾳ

861

δαίων ἀρχάς τε πολισσονόμους

862

πατέρων θʼ ἕξει μέγαν ὄλβον.

863

τοιάνδε πάλην μόνος ὢν ἔφεδρος

864

δισσοῖς μέλλει θεῖος Ὀρέστης

865

ἅψειν. εἴη δʼ ἐπὶ νίκῃ.

866

Αἴγισθος

ἒ ἔ, ὀτοτοτοῖ.

867

Χορός

ἔα ἔα μάλα·

868

πῶς ἔχει; πῶς κέκρανται δόμοις;

869

ἀποσταθῶμεν πράγματος τελουμένου,

870

ὅπως δοκῶμεν τῶνδʼ ἀναίτιαι κακῶν

871

εἶναι· μάχης γὰρ δὴ κεκύρωται τέλος.

872

Οἰκέτης

οἴμοι, πανοίμοι δεσπότου πεπληγμένου·

873

οἴμοι μάλʼ αὖθις ἐν τρίτοις προσφθέγμασιν.

874

Αἴγισθος οὐκέτʼ ἔστιν. ἀλλʼ ἀνοίξατε

875

ὅπως τάχιστα, καὶ γυναικείους πύλας

876

μοχλοῖς χαλᾶτε· καὶ μάλʼ ἡβῶντος δὲ δεῖ,

877

οὐχ ὡς δʼ ἀρῆξαι διαπεπραγμένῳ· τί γάρ;

878

ἰοὺ ἰού.

879

κωφοῖς ἀυτῶ καὶ καθεύδουσιν μάτην

880

ἄκραντα βάζω; ποῖ Κλυταιμήστρα; τί δρᾷ;

881

ἔοικε νῦν αὐτῆς ἐπὶ ξυροῦ πέλας

882

αὐχὴν πεσεῖσθαι πρὸς δίκην πεπληγμένος.

883

Κλυταιμνήστρα

τί δʼ ἐστὶ χρῆμα; τίνα βοὴν ἵστης δόμοις;

884

Οἰκέτης

τὸν ζῶντα καίνειν τοὺς τεθνηκότας λέγω.

885

Κλυταιμνήστρα

οἲ ʼγώ. ξυνῆκα τοὔπος ἐξ αἰνιγμάτων.

886

δόλοις ὀλούμεθʼ, ὥσπερ οὖν ἐκτείναμεν.

887

δοίη τις ἀνδροκμῆτα πέλεκυν ὡς τάχος·

888

εἰδῶμεν εἰ νικῶμεν, ἢ νικώμεθα·

889

ἐνταῦθα γὰρ δὴ τοῦδʼ ἀφικόμην κακοῦ.

890

Ὀρέστης

σὲ καὶ ματεύω· τῷδε δʼ ἀρκούντως ἔχει.

891

Κλυταιμνήστρα

οἲ ʼγώ. τέθνηκας, φίλτατʼ Αἰγίσθου βία.

892

Ὀρέστης

φιλεῖς τὸν ἄνδρα; τοιγὰρ ἐν ταὐτῷ τάφῳ

893

κείσῃ· θανόντα δʼ οὔτι μὴ προδῷς ποτε.

894

Κλυταιμνήστρα

ἐπίσχες, ὦ παῖ, τόνδε δʼ αἴδεσαι, τέκνον,

895

μαστόν, πρὸς ᾧ σὺ πολλὰ δὴ βρίζων ἅμα

896

οὔλοισιν ἐξήμελξας εὐτραφὲς γάλα.

897

Ὀρέστης

Πυλάδη τί δράσω; μητέρʼ αἰδεσθῶ κτανεῖν;

898

Πυλάδης

ποῦ δὴ τὰ λοιπὰ Λοξίου μαντεύματα

899

τὰ πυθόχρηστα, πιστὰ δʼ εὐορκώματα;

900

ἅπαντας ἐχθροὺς τῶν θεῶν ἡγοῦ πλέον.

901

Ὀρέστης

κρίνω σὲ νικᾶν, καὶ παραινεῖς μοι καλῶς.

902

ἕπου, πρὸς αὐτὸν τόνδε σὲ σφάξαι θέλω.

903

καὶ ζῶντα γάρ νιν κρείσσονʼ ἡγήσω πατρός·

ἦ κάρτα μάντις οὑξ ὀνειράτων φόβος.

928

ἔκανες ὃν οὐ χρῆν, καὶ τὸ μὴ χρεὼν πάθε.

929

Χορός

στένω μὲν οὖν καὶ τῶνδε συμφορὰν διπλῆν.

930

ἐπεὶ δὲ πολλῶν αἱμάτων ἐπήκρισε

931

τλήμων Ὀρέστης, τοῦθʼ ὅμως αἱρούμεθα,

932

ὀφθαλμὸν οἴκων μὴ πανώλεθρον πεσεῖν.

933

ἔμολε μὲν δίκα Πριαμίδαις χρόνῳ,

934

βαρύδικος ποινά·

935

ἔμολε δʼ ἐς δόμον τὸν Ἀγαμέμνονος

936

διπλοῦς λέων, διπλοῦς Ἄρης.

937

ἔλασε δʼ ἐς τὸ πᾶν

938

ὁ πυθόχρηστος φυγὰς

939

θεόθεν εὖ φραδαῖσιν ὡρμημένος.

940

ἐπολολύξατʼ ὦ δεσποσύνων δόμων

941

ἀναφυγᾶς κακῶν καὶ κτεάνων τριβᾶς

942

ὑπαὶ δυοῖν μιαστόροιν,

943

δυσοίμου τύχας.

944

ἔμολε δʼ ᾧ μέλει κρυπταδίου μάχας

945

δολιόφρων ποινά·

946

ἔθιγε δʼ ἐν μάχᾳ χερὸς ἐτήτυμος

947

Διὸς κόρα — Δίκαν δέ νιν

948

προσαγορεύομεν βροτοὶ τυχόντες καλῶς —

949

ὀλέθριον πνέουσʼ ἐν ἐχθροῖς κότον.

950

ἐπολολύξατʼ ὦ δεσποσύνων δόμων

951

ἀναφυγᾶς κακῶν καὶ κτεάνων τριβᾶς

952

ὑπαὶ δυοῖν μιαστόροιν,

953

δυσοίμου τύχας.

954

τά περ ὁ Λοξίας ὁ Παρνασσίας

955

μέγαν ἔχων μυχὸν χθονὸς ἐπωρθία-

956

ξεν ἀδόλως δόλοις

957

βλάβαν ἐγχρονισθεῖσαν ἐποίχεται.

958

κρατεῖταί πως τὸ θεῖον παρὰ τὸ μὴ

959

ὑπουργεῖν κακοῖς.

960

ἄξια δʼ οὐρανοῦχον ἀρχὰν σέβειν.

961

πάρα τε φῶς ἰδεῖν

962

μέγα τʼ ἀφῃρέθην ψάλιον οἰκέων.

963

ἄναγε μὰν δόμοι· πολὺν ἄγαν χρόνον

964

χαμαιπετεῖς ἔκεισθʼ ἀεί.

965

τάχα δὲ παντελὴς χρόνος ἀμείψεται

966

πρόθυρα δωμάτων, ὅταν ἀφʼ ἑστίας

967

πᾶν ἐλαθῇ μύσος

968

καθαρμοῖσιν ἀτᾶν ἐλατηρίοις.

969

τύχαι δʼ εὐπροσωποκοῖται τὸ πᾶν

970

ἰδεῖν ἀκοῦσαι πρευμενεῖς

971

μετοίκοις δόμων πεσοῦνται πάλιν.

972

πάρα τε φῶς ἰδεῖν

973

μέγα τʼ ἀφῃρέθην ψάλιον οἰκέων.

974

ἄναγε μὰν δόμοι· πολὺν ἄγαν χρόνον

975

χαμαιπετεῖς ἔκεισθʼ ἀεί.

976

Ὀρέστης

ἴδεσθε χώρας τὴν διπλῆν τυραννίδα

977

πατροκτόνους τε δωμάτων πορθήτορας.

978

σεμνοὶ μὲν ἦσαν ἐν θρόνοις τόθʼ ἥμενοι,

979

φίλοι δὲ καὶ νῦν, ὡς ἐπεικάσαι πάθη

980

πάρεστιν, ὅρκος τʼ ἐμμένει πιστώμασι.

981

ξυνώμοσαν μὲν θάνατον ἀθλίῳ πατρὶ

982

καὶ ξυνθανεῖσθαι· καὶ τάδʼ εὐόρκως ἔχει.

983

ἴδεσθε δʼ αὖτε, τῶνδʼ ἐπήκοοι κακῶν,

984

τὸ μηχάνημα, δεσμὸν ἀθλίῳ πατρί,

985

πέδας τε χειροῖν καὶ ποδοῖν ξυνωρίδα.

986

ἐκτείνατʼ αὐτὸ καὶ κύκλῳ παρασταδὸν

987

στέγαστρον ἀνδρὸς δείξαθʼ, ὡς ἴδῃ πατήρ,

988

οὐχ οὑμός, ἀλλʼ ὁ πάντʼ ἐποπτεύων τάδε

989

Ἥλιος, ἄναγνα μητρὸς ἔργα τῆς ἐμῆς,

990

ὡς ἂν παρῇ μοι μάρτυς ἐν δίκῃ ποτέ,

991

ὡς τόνδʼ ἐγὼ μετῆλθον ἐνδίκως μόρον

992

τὸν μητρός· Αἰγίσθου γὰρ οὐ λέγω μόρον·

993

ἔχει γὰρ αἰσχυντῆρος, ὡς νόμος, δίκην·

994

ἥτις δʼ ἐπʼ ἀνδρὶ τοῦτʼ ἐμήσατο στύγος,

995

ἐξ οὗ τέκνων ἤνεγχʼ ὑπὸ ζώνην βάρος,

996

φίλον τέως, νῦν δʼ ἐχθρόν, ὡς φαίνει, κακόν,

997

τί σοι δοκεῖ; μύραινά γʼ εἴτʼ ἔχιδνʼ ἔφυ

998

σήπειν θιγοῦσʼ ἂν ἄλλον οὐ δεδηγμένον

999

τόλμης ἕκατι κἀκδίκου φρονήματος.

1000

τί νιν προσείπω, κἂν τύχω μάλʼ εὐστομῶν;

1001

ἄγρευμα θηρός, ἢ νεκροῦ ποδένδυτον

1002

δροίτης κατασκήνωμα; δίκτυον μὲν οὖν,

1003

ἄρκυν τʼ ἂν εἴποις καὶ ποδιστῆρας πέπλους.

1004

τοιοῦτον ἂν κτήσαιτο φηλήτης ἀνήρ,

1005

ξένων ἀπαιόλημα κἀργυροστερῆ

1006

βίον νομίζων, τῷδέ τʼ ἂν δολώματι

1007

πολλοὺς ἀναιρῶν πολλὰ θερμαίνοι φρένα.

1008

τοιάδʼ ἐμοὶ ξύνοικος ἐν δόμοισι μὴ

1009

γένοιτʼ· ὀλοίμην πρόσθεν ἐκ θεῶν ἄπαις.

1010

Χορός

αἰαῖ αἰαῖ μελέων ἔργων·

1011

στυγερῷ θανάτῳ διεπράχθης.

1012

ἒ ἔ,

1013

μίμνοντι δὲ καὶ πάθος ἀνθεῖ.

1014

Ὀρέστης

ἔδρασεν ἢ οὐκ ἔδρασε; μαρτυρεῖ δέ μοι

1015

φᾶρος τόδʼ, ὡς ἔβαψεν Αἰγίσθου ξίφος.

1016

φόνου δὲ κηκὶς ξὺν χρόνῳ ξυμβάλλεται,

1017

πολλὰς βαφὰς φθείρουσα τοῦ ποικίλματος.

1018

νῦν αὐτὸν αἰνῶ, νῦν ἀποιμώζω παρών,

1019

πατροκτόνον θʼ ὕφασμα προσφωνῶν τόδε.

1020

ἀλγῶ μὲν ἔργα καὶ πάθος γένος τε πᾶν,

1021

ἄζηλα νίκης τῆσδʼ ἔχων μιάσματα.

1022

Χορός

οὔτις μερόπων ἀσινὴς βίοτον

1023

διὰ παντὸς ἀπήμονʼ ἀμείψει.

1024

ἒ ἔ,

1025

μόχθος δʼ ὁ μὲν αὐτίχʼ, ὁ δʼ ἥξει.

1026

Ὀρέστης

ἀλλʼ, ὡς ἂν εἰδῆτʼ, οὐ γὰρ οἶδʼ ὅπη τελεῖ,

1027

ὥσπερ ξὺν ἵπποις ἡνιοστροφῶ δρόμου

1028

ἐξωτέρω· φέρουσι γὰρ νικώμενον

1029

φρένες δύσαρκτοι· πρὸς δὲ καρδίᾳ φόβος

1030

ᾄδειν ἕτοιμος ἠδʼ ὑπορχεῖσθαι κότῳ.

1031

ἕως δʼ ἔτʼ ἔμφρων εἰμί, κηρύσσω φίλοις

1032

κτανεῖν τέ φημι μητέρʼ οὐκ ἄνευ δίκης,

1033

πατροκτόνον μίασμα καὶ θεῶν στύγος.

1034

καὶ φίλτρα τόλμης τῆσδε πλειστηρίζομαι

1035

τὸν πυθόμαντιν Λοξίαν, χρήσαντʼ ἐμοὶ

1036

πράξαντι μὲν ταῦτʼ ἐκτὸς αἰτίας κακῆς

1037

εἶναι, παρέντα δʼ — οὐκ ἐρῶ τὴν ζημίαν·

1038

τόξῳ γὰρ οὔτις πημάτων ἐφίξεται.

1039

καὶ νῦν ὁρᾶτέ μʼ, ὡς παρεσκευασμένος

1040

ξὺν τῷδε θαλλῷ καὶ στέφει προσίξομαι

1041

μεσόμφαλόν θʼ ἵδρυμα, Λοξίου πέδον,

1042

πυρός τε φέγγος ἄφθιτον κεκλημένον,

1043

φεύγων τόδʼ αἷμα κοινόν· οὐδʼ ἐφʼ ἑστίαν

1044

ἄλλην τραπέσθαι Λοξίας ἐφίετο.

1045

καὶ μαρτυρεῖν μὲν ὡς ἐπορσύνθη κακὰ

1046

τάδʼ ἐν χρόνῳ μοι πάντας Ἀργείους λέγω·

1047

ἐγὼ δʼ ἀλήτης τῆσδε γῆς ἀπόξενος,

1048

ζῶν καὶ τεθνηκὼς τάσδε κληδόνας λιπών.

1049

Χορός

ἀλλʼ εὖ γʼ ἔπραξας, μηδʼ ἐπιζευχθῇς στόμα

1050

φήμῃ πονηρᾷ μηδʼ ἐπιγλωσσῶ κακά,

1051

ἐλευθερώσας πᾶσαν Ἀργείων πόλιν,

1052

δυοῖν δρακόντοιν εὐπετῶς τεμὼν κάρα.

1053

Ὀρέστης

ἆ, ἆ.

1054

δμωαὶ γυναῖκες, αἵδε Γοργόνων δίκην

1055

1072

τρίτος αὖ χειμὼν

1073

πνεύσας γονίας ἐτελέσθη.

1074

παιδοβόροι μὲν πρῶτον ὑπῆρξαν

1075

μόχθοι τάλανές τε Θυέστου·

1076

δεύτερον ἀνδρὸς βασίλεια πάθη·

1077

λουτροδάικτος δʼ ὤλετʼ Ἀχαιῶν

1078

πολέμαρχος ἀνήρ·

1079

νῦν δʼ αὖ τρίτος ἦλθέ ποθεν σωτήρ,

1080

ἢ μόρον εἴπω;

1081

ποῖ δῆτα κρανεῖ, ποῖ καταλήξει

1082

μετακοιμισθὲν μένος ἄτης;

1083