Homer was an ancient Greek epic poet traditionally credited as the author of the Iliad and the Odyssey, the two foundational epics of Western literature. He is regarded as the greatest poet of the ancient Greek world and is often called the 'father of Western literature.' Ancient sources portrayed him as a blind bard, though whether he was a single historical individual or a name attached to a tradition of oral composition remains debated by scholars.

When and where did Homer live?

Homer is conventionally dated to around the 8th century BCE, with most scholars placing his activity between approximately 750 and 700 BCE. Ancient traditions most frequently associated him with Ionia, on the western coast of Asia Minor, with the island of Chios and the city of Smyrna (modern Izmir, Turkey) being the most persistently cited birthplaces. Seven cities in antiquity claimed him as a native son, reflecting the absence of firm biographical records.

What genre or literary tradition did Homer work in?

Homer worked within the tradition of ancient Greek oral epic poetry, composing in dactylic hexameter, the formal meter of all classical Greek epic verse. This tradition was rooted in an centuries-old oral-formulaic system, identified in the 20th century by Milman Parry and Albert Lord, in which bards used repeated phrases, epithets, and stock scenes to compose and perform lengthy narrative poems from memory. Homer stands at the culmination of this pre-literate bardic tradition in Greece.

What did Homer write?

Homer is credited as the author of the Iliad and the Odyssey, two monumental epic poems that together comprise roughly 27,000 lines of Greek verse. The Iliad dramatizes a few weeks of the Trojan War, focusing on the wrath of the Greek hero Achilles, while the Odyssey narrates the ten-year homeward voyage of Odysseus after Troy's fall. A collection of thirty-three shorter poems known as the Homeric Hymns was also attributed to Homer in antiquity, though modern scholars generally regard these as the work of multiple later poets.

Who and what influenced Homer?

Homer drew upon a vast and ancient tradition of oral bardic poetry that had been developing in the Greek world since the Bronze Age, incorporating myths, legends, and narrative formulas inherited from generations of predecessors known as aoidoi, or singers. Significant Near Eastern literary traditions, including the Mesopotamian Epic of Gilgamesh and Ugaritic poetry, show thematic and structural parallels with the Homeric epics, suggesting indirect cultural influence through centuries of contact in the eastern Mediterranean. Historical events, particularly the memories of the Mycenaean Bronze Age civilization and its conflicts preserved in oral tradition, provided the mythological raw material for the Trojan War cycle at the heart of both epics.

What shaped Homer's life and career?

Because no reliable biographical record of Homer survives, what shaped his life must largely be inferred from the poems themselves and from later ancient biographical traditions, which are largely legendary. His poetry reflects deep familiarity with the geography of the Aegean world, aristocratic court culture, warfare, seamanship, and religious practice, suggesting a composer who performed for elite audiences at festivals and royal courts. Ancient accounts describe him as a traveling aoidos, or professional bard, who moved between communities in the Ionian region reciting and refining his compositions for audiences across the Greek world.

What is Homer's legacy in Western literature?

Homer's Iliad and Odyssey established the foundational narrative, moral, and aesthetic frameworks of Western literary culture, directly shaping the work of Virgil, whose Aeneid (19 BCE) was a conscious reimagining of both Homeric epics for a Roman audience. His influence extends through Dante's Divine Comedy, Milton's Paradise Lost, James Joyce's Ulysses (1922), and countless other landmark works across more than 2,700 years of literary history. The Homeric epics also provided the primary curriculum for Greek education from the classical period onward, and the Iliad and Odyssey remain among the most widely read, translated, and studied works in the global literary canon.

What genre is Homer's Iliad?

The Iliad is an ancient Greek epic poem, belonging to the tradition of heroic oral poetry that celebrates the deeds of legendary warriors and demigods. It stands alongside the Odyssey as the foundational exemplar of the Western epic genre, characterized by its grand scale, divine intervention, formal invocation of the Muse, and elevated dactylic hexameter verse.

When was Homer's Iliad written?

The Iliad is conventionally dated to the late 8th century BCE, with most scholars placing its composition between approximately 750 and 700 BCE. The poem likely crystallized from a long tradition of oral composition reaching back to the Mycenaean period, and it was probably first written down using the newly adopted Greek alphabetic script around this same period.

What is Homer's Iliad about?

The Iliad narrates a compressed episode from the tenth and final year of the Greek siege of Troy, focusing on the wrath of the Greek hero Achilles after he is dishonored by the commander Agamemnon. The narrative spans roughly fifty days and culminates in the death of the Trojan champion Hector at Achilles' hands and the ransoming of Hector's body by his father, King Priam.

What are the central themes of Homer's Iliad?

The poem's dominant theme is mēnis — the destructive wrath of Achilles — and its catastrophic consequences for both Greeks and Trojans alike. Other central themes include the tension between personal honor (timē) and collective duty, the transience of human life in contrast to divine immortality, the grief of loss, and the ambiguous nature of glory (kleos) purchased at the cost of an early death.

What is the structure and form of Homer's Iliad?

The Iliad is composed in dactylic hexameter, the canonical meter of Greek epic, and is divided into twenty-four books corresponding to the twenty-four letters of the Greek alphabet, a division attributed to Alexandrian scholars at the Library of Alexandria in the 3rd century BCE. The poem contains approximately 15,693 lines and employs a ring-composition structure, with the ransoming of Hector's body in Book 24 mirroring and resolving the quarrel over Chryseis's body in Book 1.

What was the political and historical context of Homer's Iliad?

The Iliad was composed during the Greek Archaic period, a time of emerging city-states (poleis), colonization, and the crystallization of a pan-Hellenic cultural identity. The Trojan War it depicts, set around the late Bronze Age (circa 1200 BCE), served 8th-century Greeks as a shared mythological heritage that helped define Greek identity against non-Greek 'barbarian' peoples, and the poem's heroes provided aristocratic audiences with models of competitive excellence (aretē).

What are the defining literary features and style of Homer's Iliad?

The Iliad is distinguished by its extensive use of the oral-formulaic technique identified by Milman Parry and Albert Lord in the 20th century, including repeated epithets such as 'swift-footed Achilles' and 'grey-eyed Athena,' type-scenes, and extended epic similes drawn from nature and everyday life. The narrative maintains an objective, expansive tone even in scenes of extreme violence and grief, and the poet grants dignity and pathos to both Greek and Trojan characters with notable impartiality.

What did Homer's Iliad contribute to literary tradition?

The Iliad established the formal conventions of the Western epic, providing the template adopted by Virgil in the Aeneid (29–19 BCE), Apollonius of Rhodes in the Argonautica (3rd century BCE), and later by Milton in Paradise Lost (1667). It also inaugurated the practice of beginning a narrative in medias res, a technique codified as a rule of epic composition by Horace in his Ars Poetica (circa 19 BCE).

How has Homer's Iliad influenced later literature and culture?

The Iliad has exerted continuous influence from antiquity to the present: it was the central educational text of ancient Greece, memorized and recited at the Panathenaic Games in Athens, and Alexander the Great reportedly slept with a copy annotated by Aristotle. In modern literature, its influence is visible in works ranging from Keats's 'On First Looking into Chapman's Homer' (1816) to Pat Barker's novel The Silence of the Girls (2018), and its exploration of war's heroism and futility resonates strongly with 20th- and 21st-century readers.

Who are the key figures in Homer's Iliad?

The central human figures are Achilles, the greatest Greek warrior, whose withdrawal from battle and eventual return drives the plot, and Hector, Troy's foremost defender and the poem's most fully humanized character. Other major figures include Agamemnon, king of Mycenae and commander of the Greek forces; Patroclus, Achilles' closest companion whose death precipitates the poem's climax; Helen, whose abduction by Paris initiated the war; and the Olympian gods, including Athena, Apollo, Hera, and Zeus, who actively intervene in the conflict on opposing sides.

0:00

Iliad

Book 6

Homer

Narrator

Τρώων δʼ οἰώθη καὶ Ἀχαιῶν φύλοπις αἰνή·

πολλὰ δʼ ἄρʼ ἔνθα καὶ ἔνθʼ ἴθυσε μάχη πεδίοιο

ἀλλήλων ἰθυνομένων χαλκήρεα δοῦρα

μεσσηγὺς Σιμόεντος ἰδὲ Ξάνθοιο ῥοάων.

Αἴας δὲ πρῶτος Τελαμώνιος ἕρκος Ἀχαιῶν

Τρώων ῥῆξε φάλαγγα, φόως δʼ ἑτάροισιν ἔθηκεν,

ἄνδρα βαλὼν ὃς ἄριστος ἐνὶ Θρῄκεσσι τέτυκτο

υἱὸν Ἐϋσσώρου Ἀκάμαντʼ ἠΰν τε μέγαν τε.

τόν ῥʼ ἔβαλε πρῶτος κόρυθος φάλον ἱπποδασείης,

ἐν δὲ μετώπῳ πῆξε, πέρησε δʼ ἄρʼ ὀστέον εἴσω

αἰχμὴ χαλκείη· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψεν.

Ἄξυλον δʼ ἄρʼ ἔπεφνε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης

Τευθρανίδην, ὃς ἔναιεν ἐϋκτιμένῃ ἐν Ἀρίσβῃ

ἀφνειὸς βιότοιο, φίλος δʼ ἦν ἀνθρώποισι.

πάντας γὰρ φιλέεσκεν ὁδῷ ἔπι οἰκία ναίων.

ἀλλά οἱ οὔ τις τῶν γε τότʼ ἤρκεσε λυγρὸν ὄλεθρον

πρόσθεν ὑπαντιάσας, ἀλλʼ ἄμφω θυμὸν ἀπηύρα

αὐτὸν καὶ θεράποντα Καλήσιον, ὅς ῥα τόθʼ ἵππων

ἔσκεν ὑφηνίοχος· τὼ δʼ ἄμφω γαῖαν ἐδύτην.

Δρῆσον δʼ Εὐρύαλος καὶ Ὀφέλτιον ἐξενάριξε·

βῆ δὲ μετʼ Αἴσηπον καὶ Πήδασον, οὕς ποτε νύμφη

νηῒς Ἀβαρβαρέη τέκʼ ἀμύμονι Βουκολίωνι.

Βουκολίων δʼ ἦν υἱὸς ἀγαυοῦ Λαομέδοντος

πρεσβύτατος γενεῇ, σκότιον δέ ἑ γείνατο μήτηρ·

ποιμαίνων δʼ ἐπʼ ὄεσσι μίγη φιλότητι καὶ εὐνῇ,

ἣ δʼ ὑποκυσαμένη διδυμάονε γείνατο παῖδε.

καὶ μὲν τῶν ὑπέλυσε μένος καὶ φαίδιμα γυῖα

Μηκιστηϊάδης καὶ ἀπʼ ὤμων τεύχεʼ ἐσύλα.

Ἀστύαλον δʼ ἄρʼ ἔπεφνε μενεπτόλεμος Πολυποίτης·

Πιδύτην δʼ Ὀδυσεὺς Περκώσιον ἐξενάριξεν

ἔγχεϊ χαλκείῳ, Τεῦκρος δʼ Ἀρετάονα δῖον.

Ἀντίλοχος δʼ Ἄβληρον ἐνήρατο δουρὶ φαεινῷ

Νεστορίδης, Ἔλατον δὲ ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·

ναῖε δὲ Σατνιόεντος ἐϋρρείταο παρʼ ὄχθας

Πήδασον αἰπεινήν. Φύλακον δʼ ἕλε Λήϊτος ἥρως

φεύγοντʼ· Εὐρύπυλος δὲ Μελάνθιον ἐξενάριξεν.

Ἄδρηστον δʼ ἄρʼ ἔπειτα βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος

ζωὸν ἕλʼ· ἵππω γάρ οἱ ἀτυζομένω πεδίοιο

ὄζῳ ἔνι βλαφθέντε μυρικίνῳ ἀγκύλον ἅρμα

ἄξαντʼ ἐν πρώτῳ ῥυμῷ αὐτὼ μὲν ἐβήτην

πρὸς πόλιν, ᾗ περ οἱ ἄλλοι ἀτυζόμενοι φοβέοντο,

αὐτὸς δʼ ἐκ δίφροιο παρὰ τροχὸν ἐξεκυλίσθη

πρηνὴς ἐν κονίῃσιν ἐπὶ στόμα· πὰρ δέ οἱ ἔστη

Ἀτρεΐδης Μενέλαος ἔχων δολιχόσκιον ἔγχος.

Ἄδρηστος δʼ ἄρʼ ἔπειτα λαβὼν ἐλίσσετο γούνων·

Adrastus

ζώγρει Ἀτρέος υἱέ, σὺ δʼ ἄξια δέξαι ἄποινα·

πολλὰ δʼ ἐν ἀφνειοῦ πατρὸς κειμήλια κεῖται

χαλκός τε χρυσός τε πολύκμητός τε σίδηρος,

τῶν κέν τοι χαρίσαιτο πατὴρ ἀπερείσιʼ ἄποινα

εἴ κεν ἐμὲ ζωὸν πεπύθοιτʼ ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν.

Narrator

ὣς φάτο, τῷ δʼ ἄρα θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔπειθε·

καὶ δή μιν τάχʼ ἔμελλε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν

δώσειν ᾧ θεράποντι καταξέμεν· ἀλλʼ Ἀγαμέμνων

ἀντίος ἦλθε θέων, καὶ ὁμοκλήσας ἔπος ηὔδα·

Agamemnon

ὦ πέπον ὦ Μενέλαε, τί ἢ δὲ σὺ κήδεαι οὕτως

ἀνδρῶν; ἦ σοὶ ἄριστα πεποίηται κατὰ οἶκον

πρὸς Τρώων; τῶν μή τις ὑπεκφύγοι αἰπὺν ὄλεθρον

χεῖράς θʼ ἡμετέρας, μηδʼ ὅν τινα γαστέρι μήτηρ

κοῦρον ἐόντα φέροι, μηδʼ ὃς φύγοι, ἀλλʼ ἅμα πάντες

Ἰλίου ἐξαπολοίατʼ ἀκήδεστοι καὶ ἄφαντοι.

Narrator

ὣς εἰπὼν ἔτρεψεν ἀδελφειοῦ φρένας ἥρως

αἴσιμα παρειπών· ὃ δʼ ἀπὸ ἕθεν ὤσατο χειρὶ

ἥρωʼ Ἄδρηστον· τὸν δὲ κρείων Ἀγαμέμνων

οὖτα κατὰ λαπάρην· ὃ δʼ ἀνετράπετʼ, Ἀτρεΐδης δὲ

λὰξ ἐν στήθεσι βὰς ἐξέσπασε μείλινον ἔγχος.

Νέστωρ δʼ Ἀργείοισιν ἐκέκλετο μακρὸν ἀΰσας·

Nestor

ὦ φίλοι ἥρωες Δαναοὶ θεράποντες Ἄρηος

μή τις νῦν ἐνάρων ἐπιβαλλόμενος μετόπισθε

μιμνέτω ὥς κε πλεῖστα φέρων ἐπὶ νῆας ἵκηται,

ἀλλʼ ἄνδρας κτείνωμεν· ἔπειτα δὲ καὶ τὰ ἕκηλοι

νεκροὺς ἂμ πεδίον συλήσετε τεθνηῶτας.

Narrator

ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.

ἔνθά κεν αὖτε Τρῶες ἀρηϊφίλων ὑπʼ Ἀχαιῶν

Ἴλιον εἰσανέβησαν ἀναλκείῃσι δαμέντες,

εἰ μὴ ἄρʼ Αἰνείᾳ τε καὶ Ἕκτορι εἶπε παραστὰς

Πριαμίδης Ἕλενος οἰωνοπόλων ὄχʼ ἄριστος·

Helenus

Αἰνεία τε καὶ Ἕκτορ, ἐπεὶ πόνος ὔμμι μάλιστα

Τρώων καὶ Λυκίων ἐγκέκλιται, οὕνεκʼ ἄριστοι

πᾶσαν ἐπʼ ἰθύν ἐστε μάχεσθαί τε φρονέειν τε,

στῆτʼ αὐτοῦ, καὶ λαὸν ἐρυκάκετε πρὸ πυλάων

πάντῃ ἐποιχόμενοι πρὶν αὖτʼ ἐν χερσὶ γυναικῶν

φεύγοντας πεσέειν, δηΐοισι δὲ χάρμα γενέσθαι.

αὐτὰρ ἐπεί κε φάλαγγας ἐποτρύνητον ἁπάσας,

ἡμεῖς μὲν Δαναοῖσι μαχησόμεθʼ αὖθι μένοντες,

καὶ μάλα τειρόμενοί περ· ἀναγκαίη γὰρ ἐπείγει·

Ἕκτορ ἀτὰρ σὺ πόλιν δὲ μετέρχεο, εἰπὲ δʼ ἔπειτα

μητέρι σῇ καὶ ἐμῇ· ἣ δὲ ξυνάγουσα γεραιὰς

νηὸν Ἀθηναίης γλαυκώπιδος ἐν πόλει ἄκρῃ

οἴξασα κληῗδι θύρας ἱεροῖο δόμοιο

πέπλον, ὅς οἱ δοκέει χαριέστατος ἠδὲ μέγιστος

εἶναι ἐνὶ μεγάρῳ καί οἱ πολὺ φίλτατος αὐτῇ,

θεῖναι Ἀθηναίης ἐπὶ γούνασιν ἠϋκόμοιο,

καί οἱ ὑποσχέσθαι δυοκαίδεκα βοῦς ἐνὶ νηῷ

ἤνις ἠκέστας ἱερευσέμεν, αἴ κʼ ἐλεήσῃ

ἄστύ τε καὶ Τρώων ἀλόχους καὶ νήπια τέκνα,

ὥς κεν Τυδέος υἱὸν ἀπόσχῃ Ἰλίου ἱρῆς

ἄγριον αἰχμητὴν κρατερὸν μήστωρα φόβοιο,

ὃν δὴ ἐγὼ κάρτιστον Ἀχαιῶν φημι γενέσθαι.

οὐδʼ Ἀχιλῆά ποθʼ ὧδέ γʼ ἐδείδιμεν ὄρχαμον ἀνδρῶν,

ὅν πέρ φασι θεᾶς ἐξέμμεναι· ἀλλʼ ὅδε λίην

100

μαίνεται, οὐδέ τίς οἱ δύναται μένος ἰσοφαρίζειν.

101

Narrator

ὣς ἔφαθʼ, Ἕκτωρ δʼ οὔ τι κασιγνήτῳ ἀπίθησεν.

102

αὐτίκα δʼ ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε,

103

πάλλων δʼ ὀξέα δοῦρα κατὰ στρατὸν ᾤχετο πάντῃ

104

ὀτρύνων μαχέσασθαι, ἔγειρε δὲ φύλοπιν αἰνήν.

105

οἳ δʼ ἐλελίχθησαν καὶ ἐναντίοι ἔσταν Ἀχαιῶν·

106

Ἀργεῖοι δʼ ὑπεχώρησαν, λῆξαν δὲ φόνοιο,

107

φὰν δέ τινʼ ἀθανάτων ἐξ οὐρανοῦ ἀστερόεντος

108

Τρωσὶν ἀλεξήσοντα κατελθέμεν, ὡς ἐλέλιχθεν.

109

Ἕκτωρ δὲ Τρώεσσιν ἐκέκλετο μακρὸν ἀΰσας·

110

Hector

Τρῶες ὑπέρθυμοι τηλεκλειτοί τʼ ἐπίκουροι

111

ἀνέρες ἔστε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος ἀλκῆς,

112

ὄφρʼ ἂν ἐγὼ βείω προτὶ Ἴλιον, ἠδὲ γέρουσιν

113

εἴπω βουλευτῇσι καὶ ἡμετέρῃς ἀλόχοισι

114

δαίμοσιν ἀρήσασθαι, ὑποσχέσθαι δʼ ἑκατόμβας.

115

Narrator

ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη κορυθαίολος Ἕκτωρ·

116

ἀμφὶ δέ μιν σφυρὰ τύπτε καὶ αὐχένα δέρμα κελαινὸν

117

ἄντυξ ἣ πυμάτη θέεν ἀσπίδος ὀμφαλοέσσης.

118

Γλαῦκος δʼ Ἱππολόχοιο πάϊς καὶ Τυδέος υἱὸς

119

ἐς μέσον ἀμφοτέρων συνίτην μεμαῶτε μάχεσθαι.

120

οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντε,

121

τὸν πρότερος προσέειπε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·

122

Diomedes

τίς δὲ σύ ἐσσι φέριστε καταθνητῶν ἀνθρώπων;

123

οὐ μὲν γάρ ποτʼ ὄπωπα μάχῃ ἔνι κυδιανείρῃ

124

τὸ πρίν· ἀτὰρ μὲν νῦν γε πολὺ προβέβηκας ἁπάντων

125

σῷ θάρσει, ὅ τʼ ἐμὸν δολιχόσκιον ἔγχος ἔμεινας·

126

δυστήνων δέ τε παῖδες ἐμῷ μένει ἀντιόωσιν.

127

εἰ δέ τις ἀθανάτων γε κατʼ οὐρανοῦ εἰλήλουθας,

128

οὐκ ἂν ἔγωγε θεοῖσιν ἐπουρανίοισι μαχοίμην.

129

οὐδὲ γὰρ οὐδὲ Δρύαντος υἱὸς κρατερὸς Λυκόοργος

130

δὴν ἦν, ὅς ῥα θεοῖσιν ἐπουρανίοισιν ἔριζεν·

131

ὅς ποτε μαινομένοιο Διωνύσοιο τιθήνας

132

σεῦε κατʼ ἠγάθεον Νυσήϊον· αἳ δʼ ἅμα πᾶσαι

133

θύσθλα χαμαὶ κατέχευαν ὑπʼ ἀνδροφόνοιο Λυκούργου

134

θεινόμεναι βουπλῆγι· Διώνυσος δὲ φοβηθεὶς

135

δύσεθʼ ἁλὸς κατὰ κῦμα, Θέτις δʼ ὑπεδέξατο κόλπῳ

136

δειδιότα· κρατερὸς γὰρ ἔχε τρόμος ἀνδρὸς ὁμοκλῇ.

137

τῷ μὲν ἔπειτʼ ὀδύσαντο θεοὶ ῥεῖα ζώοντες,

138

καί μιν τυφλὸν ἔθηκε Κρόνου πάϊς· οὐδʼ ἄρʼ ἔτι δὴν

139

ἦν, ἐπεὶ ἀθανάτοισιν ἀπήχθετο πᾶσι θεοῖσιν·

140

οὐδʼ ἂν ἐγὼ μακάρεσσι θεοῖς ἐθέλοιμι μάχεσθαι.

141

εἰ δέ τίς ἐσσι βροτῶν οἳ ἀρούρης καρπὸν ἔδουσιν,

142

ἆσσον ἴθʼ ὥς κεν θᾶσσον ὀλέθρου πείραθʼ ἵκηαι.

143

Narrator

τὸν δʼ αὖθʼ Ἱππολόχοιο προσηύδα φαίδιμος υἱός·

144

Glaucus

Τυδεΐδη μεγάθυμε τί ἢ γενεὴν ἐρεείνεις;

145

οἵη περ φύλλων γενεὴ τοίη δὲ καὶ ἀνδρῶν.

146

φύλλα τὰ μέν τʼ ἄνεμος χαμάδις χέει, ἄλλα δέ θʼ ὕλη

147

τηλεθόωσα φύει, ἔαρος δʼ ἐπιγίγνεται ὥρη·

148

ὣς ἀνδρῶν γενεὴ ἣ μὲν φύει ἣ δʼ ἀπολήγει.

149

εἰ δʼ ἐθέλεις καὶ ταῦτα δαήμεναι ὄφρʼ ἐῢ εἰδῇς

150

ἡμετέρην γενεήν, πολλοὶ δέ μιν ἄνδρες ἴσασιν·

151

ἔστι πόλις Ἐφύρη μυχῷ Ἄργεος ἱπποβότοιο,

152

ἔνθα δὲ Σίσυφος ἔσκεν, ὃ κέρδιστος γένετʼ ἀνδρῶν,

153

Σίσυφος Αἰολίδης· ὃ δʼ ἄρα Γλαῦκον τέκεθʼ υἱόν,

154

αὐτὰρ Γλαῦκος τίκτεν ἀμύμονα Βελλεροφόντην·

155

τῷ δὲ θεοὶ κάλλός τε καὶ ἠνορέην ἐρατεινὴν

156

ὤπασαν· αὐτάρ οἱ Προῖτος κακὰ μήσατο θυμῷ,

157

ὅς ῥʼ ἐκ δήμου ἔλασσεν, ἐπεὶ πολὺ φέρτερος ἦεν,

158

Ἀργείων· Ζεὺς γάρ οἱ ὑπὸ σκήπτρῳ ἐδάμασσε.

159

τῷ δὲ γυνὴ Προίτου ἐπεμήνατο δῖʼ Ἄντεια

160

κρυπταδίῃ φιλότητι μιγήμεναι· ἀλλὰ τὸν οὔ τι

161

πεῖθʼ ἀγαθὰ φρονέοντα δαΐφρονα Βελλεροφόντην.

162

ἣ δὲ ψευσαμένη Προῖτον βασιλῆα προσηύδα·

163

τεθναίης ὦ Προῖτʼ, ἢ κάκτανε Βελλεροφόντην,

164

ὅς μʼ ἔθελεν φιλότητι μιγήμεναι οὐκ ἐθελούσῃ.

165

ὣς φάτο, τὸν δὲ ἄνακτα χόλος λάβεν οἷον ἄκουσε·

166

κτεῖναι μέν ῥʼ ἀλέεινε, σεβάσσατο γὰρ τό γε θυμῷ,

167

πέμπε δέ μιν Λυκίην δέ, πόρεν δʼ ὅ γε σήματα λυγρὰ

168

γράψας ἐν πίνακι πτυκτῷ θυμοφθόρα πολλά,

169

δεῖξαι δʼ ἠνώγειν ᾧ πενθερῷ ὄφρʼ ἀπόλοιτο.

170

αὐτὰρ ὁ βῆ Λυκίην δὲ θεῶν ὑπʼ ἀμύμονι πομπῇ.

171

ἀλλʼ ὅτε δὴ Λυκίην ἷξε Ξάνθόν τε ῥέοντα,

172

προφρονέως μιν τῖεν ἄναξ Λυκίης εὐρείης·

173

ἐννῆμαρ ξείνισσε καὶ ἐννέα βοῦς ἱέρευσεν.

174

ἀλλʼ ὅτε δὴ δεκάτη ἐφάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠὼς

175

καὶ τότε μιν ἐρέεινε καὶ ᾔτεε σῆμα ἰδέσθαι

176

ὅττί ῥά οἱ γαμβροῖο πάρα Προίτοιο φέροιτο.

177

αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ σῆμα κακὸν παρεδέξατο γαμβροῦ,

178

πρῶτον μέν ῥα Χίμαιραν ἀμαιμακέτην ἐκέλευσε

179

πεφνέμεν· ἣ δʼ ἄρʼ ἔην θεῖον γένος οὐδʼ ἀνθρώπων,

180

πρόσθε λέων, ὄπιθεν δὲ δράκων, μέσση δὲ χίμαιρα,

181

δεινὸν ἀποπνείουσα πυρὸς μένος αἰθομένοιο,

182

καὶ τὴν μὲν κατέπεφνε θεῶν τεράεσσι πιθήσας.

183

δεύτερον αὖ Σολύμοισι μαχέσσατο κυδαλίμοισι·

184

καρτίστην δὴ τήν γε μάχην φάτο δύμεναι ἀνδρῶν.

185

τὸ τρίτον αὖ κατέπεφνεν Ἀμαζόνας ἀντιανείρας.

186

τῷ δʼ ἄρʼ ἀνερχομένῳ πυκινὸν δόλον ἄλλον ὕφαινε·

187

κρίνας ἐκ Λυκίης εὐρείης φῶτας ἀρίστους

188

εἷσε λόχον· τοὶ δʼ οὔ τι πάλιν οἶκον δὲ νέοντο·

189

πάντας γὰρ κατέπεφνεν ἀμύμων Βελλεροφόντης.

190

ἀλλʼ ὅτε δὴ γίγνωσκε θεοῦ γόνον ἠῢν ἐόντα

191

αὐτοῦ μιν κατέρυκε, δίδου δʼ ὅ γε θυγατέρα ἥν,

192

δῶκε δέ οἱ τιμῆς βασιληΐδος ἥμισυ πάσης·

193

καὶ μέν οἱ Λύκιοι τέμενος τάμον ἔξοχον ἄλλων

194

καλὸν φυταλιῆς καὶ ἀρούρης, ὄφρα νέμοιτο.

195

ἣ δʼ ἔτεκε τρία τέκνα δαΐφρονι Βελλεροφόντῃ

196

Ἴσανδρόν τε καὶ Ἱππόλοχον καὶ Λαοδάμειαν.

197

Λαοδαμείῃ μὲν παρελέξατο μητίετα Ζεύς,

198

ἣ δʼ ἔτεκʼ ἀντίθεον Σαρπηδόνα χαλκοκορυστήν.

199

ἀλλʼ ὅτε δὴ καὶ κεῖνος ἀπήχθετο πᾶσι θεοῖσιν,

200

ἤτοι ὃ κὰπ πεδίον τὸ Ἀλήϊον οἶος ἀλᾶτο

201

ὃν θυμὸν κατέδων, πάτον ἀνθρώπων ἀλεείνων·

202

Narrator

Ἴσανδρον δέ οἱ υἱὸν Ἄρης ἆτος πολέμοιο

203

μαρνάμενον Σολύμοισι κατέκτανε κυδαλίμοισι·

204

τὴν δὲ χολωσαμένη χρυσήνιος Ἄρτεμις ἔκτα.

205

Ἱππόλοχος δέ μʼ ἔτικτε, καὶ ἐκ τοῦ φημι γενέσθαι·

206

πέμπε δέ μʼ ἐς Τροίην, καί μοι μάλα πόλλʼ ἐπέτελλεν

207

αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων,

208

μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν, οἳ μέγʼ ἄριστοι

209

ἔν τʼ Ἐφύρῃ ἐγένοντο καὶ ἐν Λυκίῃ εὐρείῃ.

210

ταύτης τοι γενεῆς τε καὶ αἵματος εὔχομαι εἶναι.

211

ὣς φάτο, γήθησεν δὲ βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·

212

ἔγχος μὲν κατέπηξεν ἐπὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃ,

213

αὐτὰρ ὃ μειλιχίοισι προσηύδα ποιμένα λαῶν·

214

Diomedes

ἦ ῥά νύ μοι ξεῖνος πατρώϊός ἐσσι παλαιός·

215

Οἰνεὺς γάρ ποτε δῖος ἀμύμονα Βελλεροφόντην

216

ξείνισʼ ἐνὶ μεγάροισιν ἐείκοσιν ἤματʼ ἐρύξας·

217

οἳ δὲ καὶ ἀλλήλοισι πόρον ξεινήϊα καλά·

218

Οἰνεὺς μὲν ζωστῆρα δίδου φοίνικι φαεινόν,

219

Βελλεροφόντης δὲ χρύσεον δέπας ἀμφικύπελλον

220

καί μιν ἐγὼ κατέλειπον ἰὼν ἐν δώμασʼ ἐμοῖσι.

221

Τυδέα δʼ οὐ μέμνημαι, ἐπεί μʼ ἔτι τυτθὸν ἐόντα

222

κάλλιφʼ, ὅτʼ ἐν Θήβῃσιν ἀπώλετο λαὸς Ἀχαιῶν.

223

τὼ νῦν σοὶ μὲν ἐγὼ ξεῖνος φίλος Ἄργεϊ μέσσῳ

224

εἰμί, σὺ δʼ ἐν Λυκίῃ ὅτε κεν τῶν δῆμον ἵκωμαι.

225

ἔγχεα δʼ ἀλλήλων ἀλεώμεθα καὶ διʼ ὁμίλου·

226

πολλοὶ μὲν γὰρ ἐμοὶ Τρῶες κλειτοί τʼ ἐπίκουροι

227

κτείνειν ὅν κε θεός γε πόρῃ καὶ ποσσὶ κιχείω,

228

πολλοὶ δʼ αὖ σοὶ Ἀχαιοὶ ἐναιρέμεν ὅν κε δύνηαι.

229

τεύχεα δʼ ἀλλήλοις ἐπαμείψομεν, ὄφρα καὶ οἵδε

230

γνῶσιν ὅτι ξεῖνοι πατρώϊοι εὐχόμεθʼ εἶναι.

231

Narrator

ὣς ἄρα φωνήσαντε καθʼ ἵππων ἀΐξαντε

232

χεῖράς τʼ ἀλλήλων λαβέτην καὶ πιστώσαντο·

233

ἔνθʼ αὖτε Γλαύκῳ Κρονίδης φρένας ἐξέλετο Ζεύς,

234

ὃς πρὸς Τυδεΐδην Διομήδεα τεύχεʼ ἄμειβε

235

χρύσεα χαλκείων, ἑκατόμβοιʼ ἐννεαβοίων.

236

Ἕκτωρ δʼ ὡς Σκαιάς τε πύλας καὶ φηγὸν ἵκανεν,

237

ἀμφʼ ἄρα μιν Τρώων ἄλοχοι θέον ἠδὲ θύγατρες

238

εἰρόμεναι παῖδάς τε κασιγνήτους τε ἔτας τε

239

καὶ πόσιας· ὃ δʼ ἔπειτα θεοῖς εὔχεσθαι ἀνώγει

240

πάσας ἑξείης· πολλῇσι δὲ κήδεʼ ἐφῆπτο.

241

ἀλλʼ ὅτε δὴ Πριάμοιο δόμον περικαλλέʼ ἵκανε

242

ξεστῇς αἰθούσῃσι τετυγμένον· αὐτὰρ ἐν αὐτῷ

243

πεντήκοντʼ ἔνεσαν θάλαμοι ξεστοῖο λίθοιο

244

πλησίον ἀλλήλων δεδμημένοι, ἔνθα δὲ παῖδες

245

κοιμῶντο Πριάμοιο παρὰ μνηστῇς ἀλόχοισι,

246

κουράων δʼ ἑτέρωθεν ἐναντίοι ἔνδοθεν αὐλῆς

247

δώδεκʼ ἔσαν τέγεοι θάλαμοι ξεστοῖο λίθοιο

248

πλησίον ἀλλήλων δεδμημένοι, ἔνθα δὲ γαμβροὶ

249

κοιμῶντο Πριάμοιο παρʼ αἰδοίῃς ἀλόχοισιν·

250

ἔνθά οἱ ἠπιόδωρος ἐναντίη ἤλυθε μήτηρ

251

Λαοδίκην ἐσάγουσα θυγατρῶν εἶδος ἀρίστην·

252

ἔν τʼ ἄρα οἱ φῦ χειρὶ ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζε·

253

Hecuba

τέκνον τίπτε λιπὼν πόλεμον θρασὺν εἰλήλουθας;

254

ἦ μάλα δὴ τείρουσι δυσώνυμοι υἷες Ἀχαιῶν

255

μαρνάμενοι περὶ ἄστυ· σὲ δʼ ἐνθάδε θυμὸς ἀνῆκεν

256

ἐλθόντʼ ἐξ ἄκρης πόλιος Διὶ χεῖρας ἀνασχεῖν.

257

ἀλλὰ μένʼ ὄφρά κέ τοι μελιηδέα οἶνον ἐνείκω,

258

ὡς σπείσῃς Διὶ πατρὶ καὶ ἄλλοις ἀθανάτοισι

259

πρῶτον, ἔπειτα δὲ καὐτὸς ὀνήσεαι αἴ κε πίῃσθα.

260

ἀνδρὶ δὲ κεκμηῶτι μένος μέγα οἶνος ἀέξει,

261

ὡς τύνη κέκμηκας ἀμύνων σοῖσιν ἔτῃσι.

262

Narrator

τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·

263

Hector

μή μοι οἶνον ἄειρε μελίφρονα πότνια μῆτερ,

264

μή μʼ ἀπογυιώσῃς μένεος, ἀλκῆς τε λάθωμαι·

265

χερσὶ δʼ ἀνίπτοισιν Διὶ λείβειν αἴθοπα οἶνον

266

ἅζομαι· οὐδέ πῃ ἔστι κελαινεφέϊ Κρονίωνι

267

αἵματι καὶ λύθρῳ πεπαλαγμένον εὐχετάασθαι.

268

ἀλλὰ σὺ μὲν πρὸς νηὸν Ἀθηναίης ἀγελείης

269

ἔρχεο σὺν θυέεσσιν ἀολλίσσασα γεραιάς·

270

πέπλον δʼ, ὅς τίς τοι χαριέστατος ἠδὲ μέγιστος

271

ἔστιν ἐνὶ μεγάρῳ καί τοι πολὺ φίλτατος αὐτῇ,

272

τὸν θὲς Ἀθηναίης ἐπὶ γούνασιν ἠϋκόμοιο,

273

καί οἱ ὑποσχέσθαι δυοκαίδεκα βοῦς ἐνὶ νηῷ

274

ἤνις ἠκέστας ἱερευσέμεν, αἴ κʼ ἐλεήσῃ

275

ἄστύ τε καὶ Τρώων ἀλόχους καὶ νήπια τέκνα,

276

αἴ κεν Τυδέος υἱὸν ἀπόσχῃ Ἰλίου ἱρῆς

277

ἄγριον αἰχμητὴν κρατερὸν μήστωρα φόβοιο.

278

ἀλλὰ σὺ μὲν πρὸς νηὸν Ἀθηναίης ἀγελείης

279

ἔρχευ, ἐγὼ δὲ Πάριν μετελεύσομαι ὄφρα καλέσσω

280

αἴ κʼ ἐθέλῃσʼ εἰπόντος ἀκουέμεν· ὥς κέ οἱ αὖθι

281

γαῖα χάνοι· μέγα γάρ μιν Ὀλύμπιος ἔτρεφε πῆμα

282

Τρωσί τε καὶ Πριάμῳ μεγαλήτορι τοῖό τε παισίν.

283

εἰ κεῖνόν γε ἴδοιμι κατελθόντʼ Ἄϊδος εἴσω

284

φαίην κε φρένʼ ἀτέρπου ὀϊζύος ἐκλελαθέσθαι.

285

Narrator

ὣς ἔφαθʼ, ἣ δὲ μολοῦσα ποτὶ μέγαρʼ ἀμφιπόλοισι

286

κέκλετο· ταὶ δʼ ἄρʼ ἀόλλισσαν κατὰ ἄστυ γεραιάς.

287

αὐτὴ δʼ ἐς θάλαμον κατεβήσετο κηώεντα,

288

ἔνθʼ ἔσάν οἱ πέπλοι παμποίκιλα ἔργα γυναικῶν

289

Σιδονίων, τὰς αὐτὸς Ἀλέξανδρος θεοειδὴς

290

ἤγαγε Σιδονίηθεν ἐπιπλὼς εὐρέα πόντον,

291

τὴν ὁδὸν ἣν Ἑλένην περ ἀνήγαγεν εὐπατέρειαν·

292

τῶν ἕνʼ ἀειραμένη Ἑκάβη φέρε δῶρον Ἀθήνῃ,

293

ὃς κάλλιστος ἔην ποικίλμασιν ἠδὲ μέγιστος,

294

ἀστὴρ δʼ ὣς ἀπέλαμπεν· ἔκειτο δὲ νείατος ἄλλων.

295

βῆ δʼ ἰέναι, πολλαὶ δὲ μετεσσεύοντο γεραιαί.

296

αἱ δʼ ὅτε νηὸν ἵκανον Ἀθήνης ἐν πόλει ἄκρῃ,

297

τῇσι θύρας ὤϊξε Θεανὼ καλλιπάρῃος

298

Κισσηῒς ἄλοχος Ἀντήνορος ἱπποδάμοιο·

299

τὴν γὰρ Τρῶες ἔθηκαν Ἀθηναίης ἱέρειαν.

300

αἳ δʼ ὀλολυγῇ πᾶσαι Ἀθήνῃ χεῖρας ἀνέσχον·

301

ἣ δʼ ἄρα πέπλον ἑλοῦσα Θεανὼ καλλιπάρῃος

302

θῆκεν Ἀθηναίης ἐπὶ γούνασιν ἠϋκόμοιο,

303

εὐχομένη δʼ ἠρᾶτο Διὸς κούρῃ μεγάλοιο·

304

Theano

πότνιʼ Ἀθηναίη ἐρυσίπτολι δῖα θεάων

305

ἆξον δὴ ἔγχος Διομήδεος, ἠδὲ καὶ αὐτὸν

306

πρηνέα δὸς πεσέειν Σκαιῶν προπάροιθε πυλάων,

307

ὄφρά τοι αὐτίκα νῦν δυοκαίδεκα βοῦς ἐνὶ νηῷ

308

ἤνις ἠκέστας ἱερεύσομεν, αἴ κʼ ἐλεήσῃς

309

ἄστύ τε καὶ Τρώων ἀλόχους καὶ νήπια τέκνα.

310

Narrator

ὣς ἔφατʼ εὐχομένη, ἀνένευε δὲ Παλλὰς Ἀθήνη.

311

ὣς αἳ μέν ῥʼ εὔχοντο Διὸς κούρῃ μεγάλοιο,

312

Ἕκτωρ δὲ πρὸς δώματʼ Ἀλεξάνδροιο βεβήκει

313

καλά, τά ῥʼ αὐτὸς ἔτευξε σὺν ἀνδράσιν οἳ τότʼ ἄριστοι

314

ἦσαν ἐνὶ Τροίῃ ἐριβώλακι τέκτονες ἄνδρες,

315

οἵ οἱ ἐποίησαν θάλαμον καὶ δῶμα καὶ αὐλὴν

316

ἐγγύθι τε Πριάμοιο καὶ Ἕκτορος ἐν πόλει ἄκρῃ.

317

ἔνθʼ Ἕκτωρ εἰσῆλθε Διῒ φίλος, ἐν δʼ ἄρα χειρὶ

318

ἔγχος ἔχʼ ἑνδεκάπηχυ· πάροιθε δὲ λάμπετο δουρὸς

319

αἰχμὴ χαλκείη, περὶ δὲ χρύσεος θέε πόρκης.

320

τὸν δʼ εὗρʼ ἐν θαλάμῳ περικαλλέα τεύχεʼ ἕποντα

321

ἀσπίδα καὶ θώρηκα, καὶ ἀγκύλα τόξʼ ἁφόωντα·

322

Ἀργείη δʼ Ἑλένη μετʼ ἄρα δμῳῇσι γυναιξὶν

323

ἧστο καὶ ἀμφιπόλοισι περικλυτὰ ἔργα κέλευε.

324

τὸν δʼ Ἕκτωρ νείκεσσεν ἰδὼν αἰσχροῖς ἐπέεσσι·

325

Hector

δαιμόνιʼ οὐ μὲν καλὰ χόλον τόνδʼ ἔνθεο θυμῷ,

326

λαοὶ μὲν φθινύθουσι περὶ πτόλιν αἰπύ τε τεῖχος

327

μαρνάμενοι· σέο δʼ εἵνεκʼ ἀϋτή τε πτόλεμός τε

328

ἄστυ τόδʼ ἀμφιδέδηε· σὺ δʼ ἂν μαχέσαιο καὶ ἄλλῳ,

329

ὅν τινά που μεθιέντα ἴδοις στυγεροῦ πολέμοιο.

330

ἀλλʼ ἄνα μὴ τάχα ἄστυ πυρὸς δηΐοιο θέρηται.

331

Narrator

τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν Ἀλέξανδρος θεοειδής·

332

Paris

Ἕκτορ ἐπεί με κατʼ αἶσαν ἐνείκεσας οὐδʼ ὑπὲρ αἶσαν,

333

τοὔνεκά τοι ἐρέω· σὺ δὲ σύνθεο καί μευ ἄκουσον·

334

οὔ τοι ἐγὼ Τρώων τόσσον χόλῳ οὐδὲ νεμέσσι

335

ἥμην ἐν θαλάμῳ, ἔθελον δʼ ἄχεϊ προτραπέσθαι.

336

νῦν δέ με παρειποῦσʼ ἄλοχος μαλακοῖς ἐπέεσσιν

337

ὅρμησʼ ἐς πόλεμον· δοκέει δέ μοι ὧδε καὶ αὐτῷ

338

λώϊον ἔσσεσθαι· νίκη δʼ ἐπαμείβεται ἄνδρας.

339

ἀλλʼ ἄγε νῦν ἐπίμεινον, Ἀρήϊα τεύχεα δύω·

340

ἢ ἴθʼ, ἐγὼ δὲ μέτειμι· κιχήσεσθαι δέ σʼ ὀΐω.

341

Narrator

ὣς φάτο, τὸν δʼ οὔ τι προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·

342

τὸν δʼ Ἑλένη μύθοισι προσηύδα μειλιχίοισι·

343

Helen

δᾶερ ἐμεῖο κυνὸς κακομηχάνου ὀκρυοέσσης,

344

ὥς μʼ ὄφελʼ ἤματι τῷ ὅτε με πρῶτον τέκε μήτηρ

345

οἴχεσθαι προφέρουσα κακὴ ἀνέμοιο θύελλα

346

εἰς ὄρος ἢ εἰς κῦμα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης,

347

ἔνθά με κῦμʼ ἀπόερσε πάρος τάδε ἔργα γενέσθαι.

348

αὐτὰρ ἐπεὶ τάδε γʼ ὧδε θεοὶ κακὰ τεκμήραντο,

349

ἀνδρὸς ἔπειτʼ ὤφελλον ἀμείνονος εἶναι ἄκοιτις,

350

ὃς ᾔδη νέμεσίν τε καὶ αἴσχεα πόλλʼ ἀνθρώπων.

351

τούτῳ δʼ οὔτʼ ἂρ νῦν φρένες ἔμπεδοι οὔτʼ ἄρʼ ὀπίσσω

352

ἔσσονται· τὼ καί μιν ἐπαυρήσεσθαι ὀΐω.

353

ἀλλʼ ἄγε νῦν εἴσελθε καὶ ἕζεο τῷδʼ ἐπὶ δίφρῳ

354

δᾶερ, ἐπεί σε μάλιστα πόνος φρένας ἀμφιβέβηκεν

355

εἵνεκʼ ἐμεῖο κυνὸς καὶ Ἀλεξάνδρου ἕνεκʼ ἄτης,

356

οἷσιν ἐπὶ Ζεὺς θῆκε κακὸν μόρον, ὡς καὶ ὀπίσσω

357

ἀνθρώποισι πελώμεθʼ ἀοίδιμοι ἐσσομένοισι.

358

Narrator

τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ

359

Hector

μή με κάθιζʼ Ἑλένη φιλέουσά περ· οὐδέ με πείσεις·

360

ἤδη γάρ μοι θυμὸς ἐπέσσυται ὄφρʼ ἐπαμύνω

361

Τρώεσσʼ, οἳ μέγʼ ἐμεῖο ποθὴν ἀπεόντος ἔχουσιν.

362

ἀλλὰ σύ γʼ ὄρνυθι τοῦτον, ἐπειγέσθω δὲ καὶ αὐτός,

363

ὥς κεν ἔμʼ ἔντοσθεν πόλιος καταμάρψῃ ἐόντα.

364

καὶ γὰρ ἐγὼν οἶκον δὲ ἐλεύσομαι ὄφρα ἴδωμαι

365

οἰκῆας ἄλοχόν τε φίλην καὶ νήπιον υἱόν.

366

οὐ γὰρ οἶδʼ εἰ ἔτι σφιν ὑπότροπος ἵξομαι αὖτις,

367

ἦ ἤδη μʼ ὑπὸ χερσὶ θεοὶ δαμόωσιν Ἀχαιῶν.

368

Narrator

ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη κορυθαίολος Ἕκτωρ·

369

αἶψα δʼ ἔπειθʼ ἵκανε δόμους εὖ ναιετάοντας,

370

οὐδʼ εὗρʼ Ἀνδρομάχην λευκώλενον ἐν μεγάροισιν,

371

ἀλλʼ ἥ γε ξὺν παιδὶ καὶ ἀμφιπόλῳ ἐϋπέπλῳ

372

πύργῳ ἐφεστήκει γοόωσά τε μυρομένη τε.

373

Ἕκτωρ δʼ ὡς οὐκ ἔνδον ἀμύμονα τέτμεν ἄκοιτιν

374

ἔστη ἐπʼ οὐδὸν ἰών, μετὰ δὲ δμῳῇσιν ἔειπεν·

375

Hector

εἰ δʼ ἄγε μοι δμῳαὶ νημερτέα μυθήσασθε·

376

πῇ ἔβη Ἀνδρομάχη λευκώλενος ἐκ μεγάροιο;

377

ἠέ πῃ ἐς γαλόων ἢ εἰνατέρων ἐϋπέπλων

378

ἢ ἐς Ἀθηναίης ἐξοίχεται, ἔνθά περ ἄλλαι

379

Τρῳαὶ ἐϋπλόκαμοι δεινὴν θεὸν ἱλάσκονται;

380

Narrator

τὸν δʼ αὖτʼ ὀτρηρὴ ταμίη πρὸς μῦθον ἔειπεν·

381

Housekeeper

Ἕκτορ ἐπεὶ μάλʼ ἄνωγας ἀληθέα μυθήσασθαι,

382

οὔτέ πῃ ἐς γαλόων οὔτʼ εἰνατέρων ἐϋπέπλων

383

οὔτʼ ἐς Ἀθηναίης ἐξοίχεται, ἔνθά περ ἄλλαι

384

Τρῳαὶ ἐϋπλόκαμοι δεινὴν θεὸν ἱλάσκονται,

385

ἀλλʼ ἐπὶ πύργον ἔβη μέγαν Ἰλίου, οὕνεκʼ ἄκουσε

386

τείρεσθαι Τρῶας, μέγα δὲ κράτος εἶναι Ἀχαιῶν.

387

ἣ μὲν δὴ πρὸς τεῖχος ἐπειγομένη ἀφικάνει

388

μαινομένῃ ἐϊκυῖα· φέρει δʼ ἅμα παῖδα τιθήνη.

389

Narrator

ἦ ῥα γυνὴ ταμίη, ὃ δʼ ἀπέσσυτο δώματος Ἕκτωρ

390

τὴν αὐτὴν ὁδὸν αὖτις ἐϋκτιμένας κατʼ ἀγυιάς.

391

εὖτε πύλας ἵκανε διερχόμενος μέγα ἄστυ

392

Σκαιάς, τῇ ἄρʼ ἔμελλε διεξίμεναι πεδίον δέ,

393

ἔνθʼ ἄλοχος πολύδωρος ἐναντίη ἦλθε θέουσα

394

Ἀνδρομάχη θυγάτηρ μεγαλήτορος Ἠετίωνος

395

Ἠετίων ὃς ἔναιεν ὑπὸ Πλάκῳ ὑληέσσῃ

396

Θήβῃ Ὑποπλακίῃ Κιλίκεσσʼ ἄνδρεσσιν ἀνάσσων·

397

τοῦ περ δὴ θυγάτηρ ἔχεθʼ Ἕκτορι χαλκοκορυστῇ.

398

ἥ οἱ ἔπειτʼ ἤντησʼ, ἅμα δʼ ἀμφίπολος κίεν αὐτῇ

399

παῖδʼ ἐπὶ κόλπῳ ἔχουσʼ ἀταλάφρονα νήπιον αὔτως

400

Ἑκτορίδην ἀγαπητὸν ἀλίγκιον ἀστέρι καλῷ,

401

τόν ῥʼ Ἕκτωρ καλέεσκε Σκαμάνδριον, αὐτὰρ οἱ ἄλλοι

402

Ἀστυάνακτʼ· οἶος γὰρ ἐρύετο Ἴλιον Ἕκτωρ.

403

ἤτοι ὃ μὲν μείδησεν ἰδὼν ἐς παῖδα σιωπῇ·

404

Ἀνδρομάχη δέ οἱ ἄγχι παρίστατο δάκρυ χέουσα,

405

ἔν τʼ ἄρα οἱ φῦ χειρὶ ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζε·

406

Andromache

δαιμόνιε φθίσει σε τὸ σὸν μένος, οὐδʼ ἐλεαίρεις

407

παῖδά τε νηπίαχον καὶ ἔμʼ ἄμμορον, ἣ τάχα χήρη

408

σεῦ ἔσομαι· τάχα γάρ σε κατακτανέουσιν Ἀχαιοὶ

409

πάντες ἐφορμηθέντες· ἐμοὶ δέ κε κέρδιον εἴη

410

σεῦ ἀφαμαρτούσῃ χθόνα δύμεναι· οὐ γὰρ ἔτʼ ἄλλη

411

ἔσται θαλπωρὴ ἐπεὶ ἂν σύ γε πότμον ἐπίσπῃς

412

ἀλλʼ ἄχεʼ· οὐδέ μοι ἔστι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ.

413

ἤτοι γὰρ πατέρʼ ἁμὸν ἀπέκτανε δῖος Ἀχιλλεύς,

414

ἐκ δὲ πόλιν πέρσεν Κιλίκων εὖ ναιετάουσαν

415

Θήβην ὑψίπυλον· κατὰ δʼ ἔκτανεν Ἠετίωνα,

416

οὐδέ μιν ἐξενάριξε, σεβάσσατο γὰρ τό γε θυμῷ,

417

ἀλλʼ ἄρα μιν κατέκηε σὺν ἔντεσι δαιδαλέοισιν

418

ἠδʼ ἐπὶ σῆμʼ ἔχεεν· περὶ δὲ πτελέας ἐφύτευσαν

419

νύμφαι ὀρεστιάδες κοῦραι Διὸς αἰγιόχοιο.

420

οἳ δέ μοι ἑπτὰ κασίγνητοι ἔσαν ἐν μεγάροισιν

421

οἳ μὲν πάντες ἰῷ κίον ἤματι Ἄϊδος εἴσω·

422

πάντας γὰρ κατέπεφνε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺς

423

βουσὶν ἐπʼ εἰλιπόδεσσι καὶ ἀργεννῇς ὀΐεσσι.

424

μητέρα δʼ, ἣ βασίλευεν ὑπὸ Πλάκῳ ὑληέσσῃ,

425

τὴν ἐπεὶ ἂρ δεῦρʼ ἤγαγʼ ἅμʼ ἄλλοισι κτεάτεσσιν,

426

ἂψ ὅ γε τὴν ἀπέλυσε λαβὼν ἀπερείσιʼ ἄποινα,

427

πατρὸς δʼ ἐν μεγάροισι βάλʼ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα.

428

Ἕκτορ ἀτὰρ σύ μοί ἐσσι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ

429

ἠδὲ κασίγνητος, σὺ δέ μοι θαλερὸς παρακοίτης·

430

ἀλλʼ ἄγε νῦν ἐλέαιρε καὶ αὐτοῦ μίμνʼ ἐπὶ πύργῳ,

431

μὴ παῖδʼ ὀρφανικὸν θήῃς χήρην τε γυναῖκα·

432

λαὸν δὲ στῆσον παρʼ ἐρινεόν, ἔνθα μάλιστα

433

ἀμβατός ἐστι πόλις καὶ ἐπίδρομον ἔπλετο τεῖχος.

434

τρὶς γὰρ τῇ γʼ ἐλθόντες ἐπειρήσανθʼ οἱ ἄριστοι

435

ἀμφʼ Αἴαντε δύω καὶ ἀγακλυτὸν Ἰδομενῆα

436

ἠδʼ ἀμφʼ Ἀτρεΐδας καὶ Τυδέος ἄλκιμον υἱόν·

437

ἤ πού τίς σφιν ἔνισπε θεοπροπίων ἐῢ εἰδώς,

438

ἤ νυ καὶ αὐτῶν θυμὸς ἐποτρύνει καὶ ἀνώγει.

439

Narrator

τὴν δʼ αὖτε προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·

440

Hector

ἦ καὶ ἐμοὶ τάδε πάντα μέλει γύναι· ἀλλὰ μάλʼ αἰνῶς

441

αἰδέομαι Τρῶας καὶ Τρῳάδας ἑλκεσιπέπλους,

442

αἴ κε κακὸς ὣς νόσφιν ἀλυσκάζω πολέμοιο·

443

οὐδέ με θυμὸς ἄνωγεν, ἐπεὶ μάθον ἔμμεναι ἐσθλὸς

444

αἰεὶ καὶ πρώτοισι μετὰ Τρώεσσι μάχεσθαι

445

ἀρνύμενος πατρός τε μέγα κλέος ἠδʼ ἐμὸν αὐτοῦ.

446

εὖ γὰρ ἐγὼ τόδε οἶδα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν·

447

ἔσσεται ἦμαρ ὅτʼ ἄν ποτʼ ὀλώλῃ Ἴλιος ἱρὴ

448

καὶ Πρίαμος καὶ λαὸς ἐϋμμελίω Πριάμοιο.

449

ἀλλʼ οὔ μοι Τρώων τόσσον μέλει ἄλγος ὀπίσσω,

450

οὔτʼ αὐτῆς Ἑκάβης οὔτε Πριάμοιο ἄνακτος

451

οὔτε κασιγνήτων, οἵ κεν πολέες τε καὶ ἐσθλοὶ

452

ἐν κονίῃσι πέσοιεν ὑπʼ ἀνδράσι δυσμενέεσσιν,

453

ὅσσον σεῦ, ὅτε κέν τις Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων

454

δακρυόεσσαν ἄγηται ἐλεύθερον ἦμαρ ἀπούρας·

455

καί κεν ἐν Ἄργει ἐοῦσα πρὸς ἄλλης ἱστὸν ὑφαίνοις,

456

καί κεν ὕδωρ φορέοις Μεσσηΐδος ἢ Ὑπερείης

457

πόλλʼ ἀεκαζομένη, κρατερὴ δʼ ἐπικείσετʼ ἀνάγκη·

458

καί ποτέ τις εἴπῃσιν ἰδὼν κατὰ δάκρυ χέουσαν·

459

Ἕκτορος ἥδε γυνὴ ὃς ἀριστεύεσκε μάχεσθαι

460

Τρώων ἱπποδάμων ὅτε Ἴλιον ἀμφεμάχοντο.

461

ὥς ποτέ τις ἐρέει· σοὶ δʼ αὖ νέον ἔσσεται ἄλγος

462

χήτεϊ τοιοῦδʼ ἀνδρὸς ἀμύνειν δούλιον ἦμαρ.

463

ἀλλά με τεθνηῶτα χυτὴ κατὰ γαῖα καλύπτοι

464

πρίν γέ τι σῆς τε βοῆς σοῦ θʼ ἑλκηθμοῖο πυθέσθαι.

465

ὣς εἰπὼν οὗ παιδὸς ὀρέξατο φαίδιμος Ἕκτωρ·

466

ἂψ δʼ ὃ πάϊς πρὸς κόλπον ἐϋζώνοιο τιθήνης

467

ἐκλίνθη ἰάχων πατρὸς φίλου ὄψιν ἀτυχθεὶς

468

ταρβήσας χαλκόν τε ἰδὲ λόφον ἱππιοχαίτην,

469

δεινὸν ἀπʼ ἀκροτάτης κόρυθος νεύοντα νοήσας.

470

ἐκ δʼ ἐγέλασσε πατήρ τε φίλος καὶ πότνια μήτηρ·

471

αὐτίκʼ ἀπὸ κρατὸς κόρυθʼ εἵλετο φαίδιμος Ἕκτωρ,

472

καὶ τὴν μὲν κατέθηκεν ἐπὶ χθονὶ παμφανόωσαν·

473

αὐτὰρ ὅ γʼ ὃν φίλον υἱὸν ἐπεὶ κύσε πῆλέ τε χερσὶν

474

εἶπε δʼ ἐπευξάμενος Διί τʼ ἄλλοισίν τε θεοῖσι·

475

Ζεῦ ἄλλοι τε θεοὶ δότε δὴ καὶ τόνδε γενέσθαι

476

παῖδʼ ἐμὸν ὡς καὶ ἐγώ περ ἀριπρεπέα Τρώεσσιν,

477

ὧδε βίην τʼ ἀγαθόν, καὶ Ἰλίου ἶφι ἀνάσσειν·

478

καί ποτέ τις εἴποι πατρός γʼ ὅδε πολλὸν ἀμείνων

479

ἐκ πολέμου ἀνιόντα· φέροι δʼ ἔναρα βροτόεντα

480

κτείνας δήϊον ἄνδρα, χαρείη δὲ φρένα μήτηρ.

481

Narrator

ὣς εἰπὼν ἀλόχοιο φίλης ἐν χερσὶν ἔθηκε

482

παῖδʼ ἑόν· ἣ δʼ ἄρα μιν κηώδεϊ δέξατο κόλπῳ

483

δακρυόεν γελάσασα· πόσις δʼ ἐλέησε νοήσας,

484

χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζε·

485

Hector

δαιμονίη μή μοί τι λίην ἀκαχίζεο θυμῷ·

486

οὐ γάρ τίς μʼ ὑπὲρ αἶσαν ἀνὴρ Ἄϊδι προϊάψει·

487

μοῖραν δʼ οὔ τινά φημι πεφυγμένον ἔμμεναι ἀνδρῶν,

488

οὐ κακὸν οὐδὲ μὲν ἐσθλόν, ἐπὴν τὰ πρῶτα γένηται.

489

ἀλλʼ εἰς οἶκον ἰοῦσα τὰ σʼ αὐτῆς ἔργα κόμιζε

490

ἱστόν τʼ ἠλακάτην τε, καὶ ἀμφιπόλοισι κέλευε

491

ἔργον ἐποίχεσθαι· πόλεμος δʼ ἄνδρεσσι μελήσει

492

πᾶσι, μάλιστα δʼ ἐμοί, τοὶ Ἰλίῳ ἐγγεγάασιν.

493

Narrator

ὣς ἄρα φωνήσας κόρυθʼ εἵλετο φαίδιμος Ἕκτωρ

494

ἵππουριν· ἄλοχος δὲ φίλη οἶκον δὲ βεβήκει

495

ἐντροπαλιζομένη, θαλερὸν κατὰ δάκρυ χέουσα.

496

αἶψα δʼ ἔπειθʼ ἵκανε δόμους εὖ ναιετάοντας

497

Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο, κιχήσατο δʼ ἔνδοθι πολλὰς

498

ἀμφιπόλους, τῇσιν δὲ γόον πάσῃσιν ἐνῶρσεν.

499

αἳ μὲν ἔτι ζωὸν γόον Ἕκτορα ᾧ ἐνὶ οἴκῳ·

500

οὐ γάρ μιν ἔτʼ ἔφαντο ὑπότροπον ἐκ πολέμοιο

501

ἵξεσθαι προφυγόντα μένος καὶ χεῖρας Ἀχαιῶν.

502

οὐδὲ Πάρις δήθυνεν ἐν ὑψηλοῖσι δόμοισιν,

503

ἀλλʼ ὅ γʼ, ἐπεὶ κατέδυ κλυτὰ τεύχεα ποικίλα χαλκῷ,

504

σεύατʼ ἔπειτʼ ἀνὰ ἄστυ ποσὶ κραιπνοῖσι πεποιθώς.

505

ὡς δʼ ὅτε τις στατὸς ἵππος ἀκοστήσας ἐπὶ φάτνῃ

506

δεσμὸν ἀπορρήξας θείῃ πεδίοιο κροαίνων

507

εἰωθὼς λούεσθαι ἐϋρρεῖος ποταμοῖο

508

κυδιόων· ὑψοῦ δὲ κάρη ἔχει, ἀμφὶ δὲ χαῖται

509

ὤμοις ἀΐσσονται· ὃ δʼ ἀγλαΐηφι πεποιθὼς

510

ῥίμφά ἑ γοῦνα φέρει μετά τʼ ἤθεα καὶ νομὸν ἵππων·

511

ὣς υἱὸς Πριάμοιο Πάρις κατὰ Περγάμου ἄκρης

512

τεύχεσι παμφαίνων ὥς τʼ ἠλέκτωρ ἐβεβήκει

513

καγχαλόων, ταχέες δὲ πόδες φέρον· αἶψα δʼ ἔπειτα

514

Ἕκτορα δῖον ἔτετμεν ἀδελφεὸν εὖτʼ ἄρʼ ἔμελλε

515

στρέψεσθʼ ἐκ χώρης ὅθι ᾗ ὀάριζε γυναικί.

516

τὸν πρότερος προσέειπεν Ἀλέξανδρος θεοειδής·

517

Paris

ἠθεῖʼ ἦ μάλα δή σε καὶ ἐσσύμενον κατερύκω

518

δηθύνων, οὐδʼ ἦλθον ἐναίσιμον ὡς ἐκέλευες;

519

Narrator

τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·

520

Agamemnon

δαιμόνιʼ οὐκ ἄν τίς τοι ἀνὴρ ὃς ἐναίσιμος εἴη

521

ἔργον ἀτιμήσειε μάχης, ἐπεὶ ἄλκιμός ἐσσι·

522

ἀλλὰ ἑκὼν μεθιεῖς τε καὶ οὐκ ἐθέλεις· τὸ δʼ ἐμὸν κῆρ

523

ἄχνυται ἐν θυμῷ, ὅθʼ ὑπὲρ σέθεν αἴσχεʼ ἀκούω

524

πρὸς Τρώων, οἳ ἔχουσι πολὺν πόνον εἵνεκα σεῖο.

525

ἀλλʼ ἴομεν· τὰ δʼ ὄπισθεν ἀρεσσόμεθʼ, αἴ κέ ποθι Ζεὺς

526

δώῃ ἐπουρανίοισι θεοῖς αἰειγενέτῃσι

527

κρητῆρα στήσασθαι ἐλεύθερον ἐν μεγάροισιν

528

ἐκ Τροίης ἐλάσαντας ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς.

529