Homer was an ancient Greek epic poet traditionally credited as the author of the Iliad and the Odyssey, the two foundational epics of Western literature. He is regarded as the greatest poet of the ancient Greek world and is often called the 'father of Western literature.' Ancient sources portrayed him as a blind bard, though whether he was a single historical individual or a name attached to a tradition of oral composition remains debated by scholars.

When and where did Homer live?

Homer is conventionally dated to around the 8th century BCE, with most scholars placing his activity between approximately 750 and 700 BCE. Ancient traditions most frequently associated him with Ionia, on the western coast of Asia Minor, with the island of Chios and the city of Smyrna (modern Izmir, Turkey) being the most persistently cited birthplaces. Seven cities in antiquity claimed him as a native son, reflecting the absence of firm biographical records.

What genre or literary tradition did Homer work in?

Homer worked within the tradition of ancient Greek oral epic poetry, composing in dactylic hexameter, the formal meter of all classical Greek epic verse. This tradition was rooted in an centuries-old oral-formulaic system, identified in the 20th century by Milman Parry and Albert Lord, in which bards used repeated phrases, epithets, and stock scenes to compose and perform lengthy narrative poems from memory. Homer stands at the culmination of this pre-literate bardic tradition in Greece.

What did Homer write?

Homer is credited as the author of the Iliad and the Odyssey, two monumental epic poems that together comprise roughly 27,000 lines of Greek verse. The Iliad dramatizes a few weeks of the Trojan War, focusing on the wrath of the Greek hero Achilles, while the Odyssey narrates the ten-year homeward voyage of Odysseus after Troy's fall. A collection of thirty-three shorter poems known as the Homeric Hymns was also attributed to Homer in antiquity, though modern scholars generally regard these as the work of multiple later poets.

Who and what influenced Homer?

Homer drew upon a vast and ancient tradition of oral bardic poetry that had been developing in the Greek world since the Bronze Age, incorporating myths, legends, and narrative formulas inherited from generations of predecessors known as aoidoi, or singers. Significant Near Eastern literary traditions, including the Mesopotamian Epic of Gilgamesh and Ugaritic poetry, show thematic and structural parallels with the Homeric epics, suggesting indirect cultural influence through centuries of contact in the eastern Mediterranean. Historical events, particularly the memories of the Mycenaean Bronze Age civilization and its conflicts preserved in oral tradition, provided the mythological raw material for the Trojan War cycle at the heart of both epics.

What shaped Homer's life and career?

Because no reliable biographical record of Homer survives, what shaped his life must largely be inferred from the poems themselves and from later ancient biographical traditions, which are largely legendary. His poetry reflects deep familiarity with the geography of the Aegean world, aristocratic court culture, warfare, seamanship, and religious practice, suggesting a composer who performed for elite audiences at festivals and royal courts. Ancient accounts describe him as a traveling aoidos, or professional bard, who moved between communities in the Ionian region reciting and refining his compositions for audiences across the Greek world.

What is Homer's legacy in Western literature?

Homer's Iliad and Odyssey established the foundational narrative, moral, and aesthetic frameworks of Western literary culture, directly shaping the work of Virgil, whose Aeneid (19 BCE) was a conscious reimagining of both Homeric epics for a Roman audience. His influence extends through Dante's Divine Comedy, Milton's Paradise Lost, James Joyce's Ulysses (1922), and countless other landmark works across more than 2,700 years of literary history. The Homeric epics also provided the primary curriculum for Greek education from the classical period onward, and the Iliad and Odyssey remain among the most widely read, translated, and studied works in the global literary canon.

What genre is Homer's Iliad?

The Iliad is an ancient Greek epic poem, belonging to the tradition of heroic oral poetry that celebrates the deeds of legendary warriors and demigods. It stands alongside the Odyssey as the foundational exemplar of the Western epic genre, characterized by its grand scale, divine intervention, formal invocation of the Muse, and elevated dactylic hexameter verse.

When was Homer's Iliad written?

The Iliad is conventionally dated to the late 8th century BCE, with most scholars placing its composition between approximately 750 and 700 BCE. The poem likely crystallized from a long tradition of oral composition reaching back to the Mycenaean period, and it was probably first written down using the newly adopted Greek alphabetic script around this same period.

What is Homer's Iliad about?

The Iliad narrates a compressed episode from the tenth and final year of the Greek siege of Troy, focusing on the wrath of the Greek hero Achilles after he is dishonored by the commander Agamemnon. The narrative spans roughly fifty days and culminates in the death of the Trojan champion Hector at Achilles' hands and the ransoming of Hector's body by his father, King Priam.

What are the central themes of Homer's Iliad?

The poem's dominant theme is mēnis — the destructive wrath of Achilles — and its catastrophic consequences for both Greeks and Trojans alike. Other central themes include the tension between personal honor (timē) and collective duty, the transience of human life in contrast to divine immortality, the grief of loss, and the ambiguous nature of glory (kleos) purchased at the cost of an early death.

What is the structure and form of Homer's Iliad?

The Iliad is composed in dactylic hexameter, the canonical meter of Greek epic, and is divided into twenty-four books corresponding to the twenty-four letters of the Greek alphabet, a division attributed to Alexandrian scholars at the Library of Alexandria in the 3rd century BCE. The poem contains approximately 15,693 lines and employs a ring-composition structure, with the ransoming of Hector's body in Book 24 mirroring and resolving the quarrel over Chryseis's body in Book 1.

What was the political and historical context of Homer's Iliad?

The Iliad was composed during the Greek Archaic period, a time of emerging city-states (poleis), colonization, and the crystallization of a pan-Hellenic cultural identity. The Trojan War it depicts, set around the late Bronze Age (circa 1200 BCE), served 8th-century Greeks as a shared mythological heritage that helped define Greek identity against non-Greek 'barbarian' peoples, and the poem's heroes provided aristocratic audiences with models of competitive excellence (aretē).

What are the defining literary features and style of Homer's Iliad?

The Iliad is distinguished by its extensive use of the oral-formulaic technique identified by Milman Parry and Albert Lord in the 20th century, including repeated epithets such as 'swift-footed Achilles' and 'grey-eyed Athena,' type-scenes, and extended epic similes drawn from nature and everyday life. The narrative maintains an objective, expansive tone even in scenes of extreme violence and grief, and the poet grants dignity and pathos to both Greek and Trojan characters with notable impartiality.

What did Homer's Iliad contribute to literary tradition?

The Iliad established the formal conventions of the Western epic, providing the template adopted by Virgil in the Aeneid (29–19 BCE), Apollonius of Rhodes in the Argonautica (3rd century BCE), and later by Milton in Paradise Lost (1667). It also inaugurated the practice of beginning a narrative in medias res, a technique codified as a rule of epic composition by Horace in his Ars Poetica (circa 19 BCE).

How has Homer's Iliad influenced later literature and culture?

The Iliad has exerted continuous influence from antiquity to the present: it was the central educational text of ancient Greece, memorized and recited at the Panathenaic Games in Athens, and Alexander the Great reportedly slept with a copy annotated by Aristotle. In modern literature, its influence is visible in works ranging from Keats's 'On First Looking into Chapman's Homer' (1816) to Pat Barker's novel The Silence of the Girls (2018), and its exploration of war's heroism and futility resonates strongly with 20th- and 21st-century readers.

Who are the key figures in Homer's Iliad?

The central human figures are Achilles, the greatest Greek warrior, whose withdrawal from battle and eventual return drives the plot, and Hector, Troy's foremost defender and the poem's most fully humanized character. Other major figures include Agamemnon, king of Mycenae and commander of the Greek forces; Patroclus, Achilles' closest companion whose death precipitates the poem's climax; Helen, whose abduction by Paris initiated the war; and the Olympian gods, including Athena, Apollo, Hera, and Zeus, who actively intervene in the conflict on opposing sides.

0:00

Iliad

Book 22

Homer

Narrator

ὣς οἳ μὲν κατὰ ἄστυ πεφυζότες ἠΰτε νεβροὶ

ἱδρῶ ἀπεψύχοντο πίον τʼ ἀκέοντό τε δίψαν

κεκλιμένοι καλῇσιν ἐπάλξεσιν· αὐτὰρ Ἀχαιοὶ

τείχεος ἆσσον ἴσαν σάκεʼ ὤμοισι κλίναντες.

Ἕκτορα δʼ αὐτοῦ μεῖναι ὀλοιὴ μοῖρα πέδησεν

Ἰλίου προπάροιθε πυλάων τε Σκαιάων.

αὐτὰρ Πηλείωνα προσηύδα Φοῖβος Ἀπόλλων·

Apollo

τίπτέ με Πηλέος υἱὲ ποσὶν ταχέεσσι διώκεις

αὐτὸς θνητὸς ἐὼν θεὸν ἄμβροτον; οὐδέ νύ πώ με

ἔγνως ὡς θεός εἰμι, σὺ δʼ ἀσπερχὲς μενεαίνεις.

ἦ νύ τοι οὔ τι μέλει Τρώων πόνος, οὓς ἐφόβησας,

οἳ δή τοι εἰς ἄστυ ἄλεν, σὺ δὲ δεῦρο λιάσθης.

οὐ μέν με κτενέεις, ἐπεὶ οὔ τοι μόρσιμός εἰμι.

Narrator

τὸν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·

Achilles

ἔβλαψάς μʼ ἑκάεργε θεῶν ὀλοώτατε πάντων

ἐνθάδε νῦν τρέψας ἀπὸ τείχεος· ἦ κʼ ἔτι πολλοὶ

γαῖαν ὀδὰξ εἷλον πρὶν Ἴλιον εἰσαφικέσθαι.

νῦν δʼ ἐμὲ μὲν μέγα κῦδος ἀφείλεο, τοὺς δὲ σάωσας

ῥηϊδίως, ἐπεὶ οὔ τι τίσιν γʼ ἔδεισας ὀπίσσω.

ἦ σʼ ἂν τισαίμην, εἴ μοι δύναμίς γε παρείη.

Narrator

ὣς εἰπὼν προτὶ ἄστυ μέγα φρονέων ἐβεβήκει,

σευάμενος ὥς θʼ ἵππος ἀεθλοφόρος σὺν ὄχεσφιν,

ὅς ῥά τε ῥεῖα θέῃσι τιταινόμενος πεδίοιο·

ὣς Ἀχιλεὺς λαιψηρὰ πόδας καὶ γούνατʼ ἐνώμα.

τὸν δʼ ὃ γέρων Πρίαμος πρῶτος ἴδεν ὀφθαλμοῖσι

παμφαίνονθʼ ὥς τʼ ἀστέρʼ ἐπεσσύμενον πεδίοιο,

ὅς ῥά τʼ ὀπώρης εἶσιν, ἀρίζηλοι δέ οἱ αὐγαὶ

φαίνονται πολλοῖσι μετʼ ἀστράσι νυκτὸς ἀμολγῷ,

ὅν τε κύνʼ Ὠρίωνος ἐπίκλησιν καλέουσι.

λαμπρότατος μὲν ὅ γʼ ἐστί, κακὸν δέ τε σῆμα τέτυκται,

καί τε φέρει πολλὸν πυρετὸν δειλοῖσι βροτοῖσιν·

ὣς τοῦ χαλκὸς ἔλαμπε περὶ στήθεσσι θέοντος.

ᾤμωξεν δʼ ὃ γέρων, κεφαλὴν δʼ ὅ γε κόψατο χερσὶν

ὑψόσʼ ἀνασχόμενος, μέγα δʼ οἰμώξας ἐγεγώνει

λισσόμενος φίλον υἱόν· ὃ δὲ προπάροιθε πυλάων

ἑστήκει ἄμοτον μεμαὼς Ἀχιλῆϊ μάχεσθαι·

τὸν δʼ ὃ γέρων ἐλεεινὰ προσηύδα χεῖρας ὀρεγνύς·

Priam

Ἕκτορ μή μοι μίμνε φίλον τέκος ἀνέρα τοῦτον

οἶος ἄνευθʼ ἄλλων, ἵνα μὴ τάχα πότμον ἐπίσπῃς

Πηλεΐωνι δαμείς, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερός ἐστι

σχέτλιος· αἴθε θεοῖσι φίλος τοσσόνδε γένοιτο

ὅσσον ἐμοί· τάχα κέν ἑ κύνες καὶ γῦπες ἔδοιεν

κείμενον· ἦ κέ μοι αἰνὸν ἀπὸ πραπίδων ἄχος ἔλθοι·

ὅς μʼ υἱῶν πολλῶν τε καὶ ἐσθλῶν εὖνιν ἔθηκε

κτείνων καὶ περνὰς νήσων ἔπι τηλεδαπάων.

καὶ γὰρ νῦν δύο παῖδε Λυκάονα καὶ Πολύδωρον

οὐ δύναμαι ἰδέειν Τρώων εἰς ἄστυ ἀλέντων,

τούς μοι Λαοθόη τέκετο κρείουσα γυναικῶν.

ἀλλʼ εἰ μὲν ζώουσι μετὰ στρατῷ, ἦ τʼ ἂν ἔπειτα

χαλκοῦ τε χρυσοῦ τʼ ἀπολυσόμεθʼ, ἔστι γὰρ ἔνδον·

πολλὰ γὰρ ὤπασε παιδὶ γέρων ὀνομάκλυτος Ἄλτης.

εἰ δʼ ἤδη τεθνᾶσι καὶ εἰν Ἀΐδαο δόμοισιν,

ἄλγος ἐμῷ θυμῷ καὶ μητέρι τοὶ τεκόμεσθα·

λαοῖσιν δʼ ἄλλοισι μινυνθαδιώτερον ἄλγος

ἔσσεται, ἢν μὴ καὶ σὺ θάνῃς Ἀχιλῆϊ δαμασθείς.

ἀλλʼ εἰσέρχεο τεῖχος ἐμὸν τέκος, ὄφρα σαώσῃς

Τρῶας καὶ Τρῳάς, μὴ δὲ μέγα κῦδος ὀρέξῃς

Πηλεΐδῃ, αὐτὸς δὲ φίλης αἰῶνος ἀμερθῇς.

πρὸς δʼ ἐμὲ τὸν δύστηνον ἔτι φρονέοντʼ ἐλέησον

δύσμορον, ὅν ῥα πατὴρ Κρονίδης ἐπὶ γήραος οὐδῷ

αἴσῃ ἐν ἀργαλέῃ φθίσει κακὰ πόλλʼ ἐπιδόντα

υἷάς τʼ ὀλλυμένους ἑλκηθείσας τε θύγατρας,

καὶ θαλάμους κεραϊζομένους, καὶ νήπια τέκνα

βαλλόμενα προτὶ γαίῃ ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι,

ἑλκομένας τε νυοὺς ὀλοῇς ὑπὸ χερσὶν Ἀχαιῶν.

αὐτὸν δʼ ἂν πύματόν με κύνες πρώτῃσι θύρῃσιν

ὠμησταὶ ἐρύουσιν, ἐπεί κέ τις ὀξέϊ χαλκῷ

τύψας ἠὲ βαλὼν ῥεθέων ἐκ θυμὸν ἕληται,

οὓς τρέφον ἐν μεγάροισι τραπεζῆας θυραωρούς,

οἵ κʼ ἐμὸν αἷμα πιόντες ἀλύσσοντες περὶ θυμῷ

κείσοντʼ ἐν προθύροισι. νέῳ δέ τε πάντʼ ἐπέοικεν

ἄρηϊ κταμένῳ δεδαϊγμένῳ ὀξέϊ χαλκῷ

κεῖσθαι· πάντα δὲ καλὰ θανόντι περ ὅττι φανήῃ·

ἀλλʼ ὅτε δὴ πολιόν τε κάρη πολιόν τε γένειον

αἰδῶ τʼ αἰσχύνωσι κύνες κταμένοιο γέροντος,

τοῦτο δὴ οἴκτιστον πέλεται δειλοῖσι βροτοῖσιν.

Narrator

ἦ ῥʼ ὃ γέρων, πολιὰς δʼ ἄρʼ ἀνὰ τρίχας ἕλκετο χερσὶ

τίλλων ἐκ κεφαλῆς· οὐδʼ Ἕκτορι θυμὸν ἔπειθε.

μήτηρ δʼ αὖθʼ ἑτέρωθεν ὀδύρετο δάκρυ χέουσα

κόλπον ἀνιεμένη, ἑτέρηφι δὲ μαζὸν ἀνέσχε·

καί μιν δάκρυ χέουσʼ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·

Hecuba

Ἕκτορ τέκνον ἐμὸν τάδε τʼ αἴδεο καί μʼ ἐλέησον

αὐτήν, εἴ ποτέ τοι λαθικηδέα μαζὸν ἐπέσχον·

τῶν μνῆσαι φίλε τέκνον ἄμυνε δὲ δήϊον ἄνδρα

τείχεος ἐντὸς ἐών, μὴ δὲ πρόμος ἵστασο τούτῳ

σχέτλιος· εἴ περ γάρ σε κατακτάνῃ, οὔ σʼ ἔτʼ ἔγωγε

κλαύσομαι ἐν λεχέεσσι φίλον θάλος, ὃν τέκον αὐτή,

οὐδʼ ἄλοχος πολύδωρος· ἄνευθε δέ σε μέγα νῶϊν

Ἀργείων παρὰ νηυσὶ κύνες ταχέες κατέδονται.

Narrator

ὣς τώ γε κλαίοντε προσαυδήτην φίλον υἱὸν

πολλὰ λισσομένω· οὐδʼ Ἕκτορι θυμὸν ἔπειθον,

ἀλλʼ ὅ γε μίμνʼ Ἀχιλῆα πελώριον ἆσσον ἰόντα.

ὡς δὲ δράκων ἐπὶ χειῇ ὀρέστερος ἄνδρα μένῃσι

βεβρωκὼς κακὰ φάρμακʼ, ἔδυ δέ τέ μιν χόλος αἰνός,

σμερδαλέον δὲ δέδορκεν ἑλισσόμενος περὶ χειῇ·

ὣς Ἕκτωρ ἄσβεστον ἔχων μένος οὐχ ὑπεχώρει

πύργῳ ἔπι προὔχοντι φαεινὴν ἀσπίδʼ ἐρείσας·

ὀχθήσας δʼ ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·

Hector

ὤ μοι ἐγών, εἰ μέν κε πύλας καὶ τείχεα δύω,

Πουλυδάμας μοι πρῶτος ἐλεγχείην ἀναθήσει,

100

ὅς μʼ ἐκέλευε Τρωσὶ ποτὶ πτόλιν ἡγήσασθαι

101

νύχθʼ ὕπο τήνδʼ ὀλοὴν ὅτε τʼ ὤρετο δῖος Ἀχιλλεύς.

102

ἀλλʼ ἐγὼ οὐ πιθόμην· ἦ τʼ ἂν πολὺ κέρδιον ἦεν.

103

νῦν δʼ ἐπεὶ ὤλεσα λαὸν ἀτασθαλίῃσιν ἐμῇσιν,

104

αἰδέομαι Τρῶας καὶ Τρῳάδας ἑλκεσιπέπλους,

105

μή ποτέ τις εἴπῃσι κακώτερος ἄλλος ἐμεῖο·

106

Ἕκτωρ ἧφι βίηφι πιθήσας ὤλεσε λαόν.

107

Narrator

ὣς ἐρέουσιν· ἐμοὶ δὲ τότʼ ἂν πολὺ κέρδιον εἴη

108

ἄντην ἢ Ἀχιλῆα κατακτείναντα νέεσθαι,

109

ἠέ κεν αὐτῷ ὀλέσθαι ἐϋκλειῶς πρὸ πόληος.

110

εἰ δέ κεν ἀσπίδα μὲν καταθείομαι ὀμφαλόεσσαν

111

καὶ κόρυθα βριαρήν, δόρυ δὲ πρὸς τεῖχος ἐρείσας

112

αὐτὸς ἰὼν Ἀχιλῆος ἀμύμονος ἀντίος ἔλθω

113

καί οἱ ὑπόσχωμαι Ἑλένην καὶ κτήμαθʼ ἅμʼ αὐτῇ,

114

πάντα μάλʼ ὅσσά τʼ Ἀλέξανδρος κοίλῃς ἐνὶ νηυσὶν

115

ἠγάγετο Τροίηνδʼ, ἥ τʼ ἔπλετο νείκεος ἀρχή,

116

δωσέμεν Ἀτρεΐδῃσιν ἄγειν, ἅμα δʼ ἀμφὶς Ἀχαιοῖς

117

ἄλλʼ ἀποδάσσεσθαι ὅσα τε πτόλις ἥδε κέκευθε·

118

Τρωσὶν δʼ αὖ μετόπισθε γερούσιον ὅρκον ἕλωμαι

119

μή τι κατακρύψειν, ἀλλʼ ἄνδιχα πάντα δάσασθαι

120

κτῆσιν ὅσην πτολίεθρον ἐπήρατον ἐντὸς ἐέργει·

121

ἀλλὰ τί ἤ μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;

122

μή μιν ἐγὼ μὲν ἵκωμαι ἰών, ὃ δέ μʼ οὐκ ἐλεήσει

123

οὐδέ τί μʼ αἰδέσεται, κτενέει δέ με γυμνὸν ἐόντα

124

αὔτως ὥς τε γυναῖκα, ἐπεί κʼ ἀπὸ τεύχεα δύω.

125

οὐ μέν πως νῦν ἔστιν ἀπὸ δρυὸς οὐδʼ ἀπὸ πέτρης

126

τῷ ὀαριζέμεναι, ἅ τε παρθένος ἠΐθεός τε

127

παρθένος ἠΐθεός τʼ ὀαρίζετον ἀλλήλοιιν.

128

βέλτερον αὖτʼ ἔριδι ξυνελαυνέμεν ὅττι τάχιστα·

129

εἴδομεν ὁπποτέρῳ κεν Ὀλύμπιος εὖχος ὀρέξῃ.

130

ὣς ὅρμαινε μένων, ὃ δέ οἱ σχεδὸν ἦλθεν Ἀχιλλεὺς

131

ἶσος Ἐνυαλίῳ κορυθάϊκι πτολεμιστῇ

132

σείων Πηλιάδα μελίην κατὰ δεξιὸν ὦμον

133

δεινήν· ἀμφὶ δὲ χαλκὸς ἐλάμπετο εἴκελος αὐγῇ

134

ἢ πυρὸς αἰθομένου ἢ ἠελίου ἀνιόντος.

135

Ἕκτορα δʼ, ὡς ἐνόησεν, ἕλε τρόμος· οὐδʼ ἄρʼ ἔτʼ ἔτλη

136

αὖθι μένειν, ὀπίσω δὲ πύλας λίπε, βῆ δὲ φοβηθείς·

137

Πηλεΐδης δʼ ἐπόρουσε ποσὶ κραιπνοῖσι πεποιθώς.

138

ἠΰτε κίρκος ὄρεσφιν ἐλαφρότατος πετεηνῶν

139

ῥηϊδίως οἴμησε μετὰ τρήρωνα πέλειαν,

140

ἣ δέ θʼ ὕπαιθα φοβεῖται, ὃ δʼ ἐγγύθεν ὀξὺ λεληκὼς

141

ταρφέʼ ἐπαΐσσει, ἑλέειν τέ ἑ θυμὸς ἀνώγει·

142

ὣς ἄρʼ ὅ γʼ ἐμμεμαὼς ἰθὺς πέτετο, τρέσε δʼ Ἕκτωρ

143

τεῖχος ὕπο Τρώων, λαιψηρὰ δὲ γούνατʼ ἐνώμα.

144

οἳ δὲ παρὰ σκοπιὴν καὶ ἐρινεὸν ἠνεμόεντα

145

τείχεος αἰὲν ὑπʼ ἐκ κατʼ ἀμαξιτὸν ἐσσεύοντο,

146

κρουνὼ δʼ ἵκανον καλλιρρόω· ἔνθα δὲ πηγαὶ

147

δοιαὶ ἀναΐσσουσι Σκαμάνδρου δινήεντος.

148

ἣ μὲν γάρ θʼ ὕδατι λιαρῷ ῥέει, ἀμφὶ δὲ καπνὸς

149

γίγνεται ἐξ αὐτῆς ὡς εἰ πυρὸς αἰθομένοιο·

150

ἣ δʼ ἑτέρη θέρεϊ προρέει ἐϊκυῖα χαλάζῃ,

151

ἢ χιόνι ψυχρῇ ἢ ἐξ ὕδατος κρυστάλλῳ.

152

ἔνθα δʼ ἐπʼ αὐτάων πλυνοὶ εὐρέες ἐγγὺς ἔασι

153

καλοὶ λαΐνεοι, ὅθι εἵματα σιγαλόεντα

154

πλύνεσκον Τρώων ἄλοχοι καλαί τε θύγατρες

155

τὸ πρὶν ἐπʼ εἰρήνης πρὶν ἐλθεῖν υἷας Ἀχαιῶν.

156

τῇ ῥα παραδραμέτην φεύγων ὃ δʼ ὄπισθε διώκων·

157

πρόσθε μὲν ἐσθλὸς ἔφευγε, δίωκε δέ μιν μέγʼ ἀμείνων

158

καρπαλίμως, ἐπεὶ οὐχ ἱερήϊον οὐδὲ βοείην

159

ἀρνύσθην, ἅ τε ποσσὶν ἀέθλια γίγνεται ἀνδρῶν,

160

ἀλλὰ περὶ ψυχῆς θέον Ἕκτορος ἱπποδάμοιο.

161

ὡς δʼ ὅτʼ ἀεθλοφόροι περὶ τέρματα μώνυχες ἵπποι

162

ῥίμφα μάλα τρωχῶσι· τὸ δὲ μέγα κεῖται ἄεθλον

163

ἢ τρίπος ἠὲ γυνὴ ἀνδρὸς κατατεθνηῶτος·

164

ὣς τὼ τρὶς Πριάμοιο πόλιν πέρι δινηθήτην

165

καρπαλίμοισι πόδεσσι· θεοὶ δʼ ἐς πάντες ὁρῶντο·

166

τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·

167

Zeus

ὢ πόποι ἦ φίλον ἄνδρα διωκόμενον περὶ τεῖχος

168

ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι· ἐμὸν δʼ ὀλοφύρεται ἦτορ

169

Ἕκτορος, ὅς μοι πολλὰ βοῶν ἐπὶ μηρίʼ ἔκηεν

170

Ἴδης ἐν κορυφῇσι πολυπτύχου, ἄλλοτε δʼ αὖτε

171

ἐν πόλει ἀκροτάτῃ· νῦν αὖτέ ἑ δῖος Ἀχιλλεὺς

172

ἄστυ πέρι Πριάμοιο ποσὶν ταχέεσσι διώκει.

173

ἀλλʼ ἄγετε φράζεσθε θεοὶ καὶ μητιάασθε

174

ἠέ μιν ἐκ θανάτοιο σαώσομεν, ἦέ μιν ἤδη

175

Πηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ δαμάσσομεν ἐσθλὸν ἐόντα.

176

Narrator

τὸν δʼ αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·

177

Hera

ὦ πάτερ ἀργικέραυνε κελαινεφὲς οἷον ἔειπες·

178

ἄνδρα θνητὸν ἐόντα πάλαι πεπρωμένον αἴσῃ

179

ἂψ ἐθέλεις θανάτοιο δυσηχέος ἐξαναλῦσαι;

180

ἔρδʼ· ἀτὰρ οὔ τοι πάντες ἐπαινέομεν θεοὶ ἄλλοι.

181

Narrator

τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·

182

Zeus

θάρσει Τριτογένεια φίλον τέκος· οὔ νύ τι θυμῷ

183

πρόφρονι μυθέομαι, ἐθέλω δέ τοι ἤπιος εἶναι·

184

ἔρξον ὅπῃ δή τοι νόος ἔπλετο, μὴ δʼ ἔτʼ ἐρώει.

185

Narrator

ὣς εἰπὼν ὄτρυνε πάρος μεμαυῖαν Ἀθήνην·

186

βῆ δὲ κατʼ Οὐλύμποιο καρήνων ἀΐξασα.

187

Ἕκτορα δʼ ἀσπερχὲς κλονέων ἔφεπʼ ὠκὺς Ἀχιλλεύς.

188

ὡς δʼ ὅτε νεβρὸν ὄρεσφι κύων ἐλάφοιο δίηται

189

ὄρσας ἐξ εὐνῆς διά τʼ ἄγκεα καὶ διὰ βήσσας·

190

τὸν δʼ εἴ πέρ τε λάθῃσι καταπτήξας ὑπὸ θάμνῳ,

191

ἀλλά τʼ ἀνιχνεύων θέει ἔμπεδον ὄφρά κεν εὕρῃ·

192

ὣς Ἕκτωρ οὐ λῆθε ποδώκεα Πηλεΐωνα.

193

ὁσσάκι δʼ ὁρμήσειε πυλάων Δαρδανιάων

194

ἀντίον ἀΐξασθαι ἐϋδμήτους ὑπὸ πύργους,

195

εἴ πως οἷ καθύπερθεν ἀλάλκοιεν βελέεσσι,

196

τοσσάκι μιν προπάροιθεν ἀποστρέψασκε παραφθὰς

197

πρὸς πεδίον· αὐτὸς δὲ ποτὶ πτόλιος πέτετʼ αἰεί.

198

ὡς δʼ ἐν ὀνείρῳ οὐ δύναται φεύγοντα διώκειν·

199

οὔτʼ ἄρʼ ὃ τὸν δύναται ὑποφεύγειν οὔθʼ ὃ διώκειν·

200

ὣς ὃ τὸν οὐ δύνατο μάρψαι ποσίν, οὐδʼ ὃς ἀλύξαι.

201

πῶς δέ κεν Ἕκτωρ κῆρας ὑπεξέφυγεν θανάτοιο,

202

εἰ μή οἱ πύματόν τε καὶ ὕστατον ἤντετʼ Ἀπόλλων

203

ἐγγύθεν, ὅς οἱ ἐπῶρσε μένος λαιψηρά τε γοῦνα;

204

λαοῖσιν δʼ ἀνένευε καρήατι δῖος Ἀχιλλεύς,

205

οὐδʼ ἔα ἱέμεναι ἐπὶ Ἕκτορι πικρὰ βέλεμνα,

206

μή τις κῦδος ἄροιτο βαλών, ὃ δὲ δεύτερος ἔλθοι.

207

ἀλλʼ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπὶ κρουνοὺς ἀφίκοντο,

208

καὶ τότε δὴ χρύσεια πατὴρ ἐτίταινε τάλαντα,

209

ἐν δʼ ἐτίθει δύο κῆρε τανηλεγέος θανάτοιο,

210

τὴν μὲν Ἀχιλλῆος, τὴν δʼ Ἕκτορος ἱπποδάμοιο,

211

ἕλκε δὲ μέσσα λαβών· ῥέπε δʼ Ἕκτορος αἴσιμον ἦμαρ,

212

ᾤχετο δʼ εἰς Ἀΐδαο, λίπεν δέ ἑ Φοῖβος Ἀπόλλων.

213

Πηλεΐωνα δʼ ἵκανε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη,

214

ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·

215

Athena

νῦν δὴ νῶι ἔολπα Διῒ φίλε φαίδιμʼ Ἀχιλλεῦ

216

οἴσεσθαι μέγα κῦδος Ἀχαιοῖσι προτὶ νῆας

217

Ἕκτορα δῃώσαντε μάχης ἄατόν περ ἐόντα.

218

οὔ οἱ νῦν ἔτι γʼ ἔστι πεφυγμένον ἄμμε γενέσθαι,

219

οὐδʼ εἴ κεν μάλα πολλὰ πάθοι ἑκάεργος Ἀπόλλων

220

προπροκυλινδόμενος πατρὸς Διὸς αἰγιόχοιο.

221

ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν στῆθι καὶ ἄμπνυε, τόνδε δʼ ἐγώ τοι

222

οἰχομένη πεπιθήσω ἐναντίβιον μαχέσασθαι.

223

Narrator

ὣς φάτʼ Ἀθηναίη, ὃ δʼ ἐπείθετο, χαῖρε δὲ θυμῷ,

224

στῆ δʼ ἄρʼ ἐπὶ μελίης χαλκογλώχινος ἐρεισθείς.

225

ἣ δʼ ἄρα τὸν μὲν ἔλειπε, κιχήσατο δʼ Ἕκτορα δῖον

226

Δηϊφόβῳ ἐϊκυῖα δέμας καὶ ἀτειρέα φωνήν·

227

ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·

228

Athena

ἠθεῖʼ ἦ μάλα δή σε βιάζεται ὠκὺς Ἀχιλλεὺς

229

ἄστυ πέρι Πριάμοιο ποσὶν ταχέεσσι διώκων·

230

ἀλλʼ ἄγε δὴ στέωμεν καὶ ἀλεξώμεσθα μένοντες.

231

Narrator

τὴν δʼ αὖτε προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·

232

Hector

Δηΐφοβʼ ἦ μέν μοι τὸ πάρος πολὺ φίλτατος ἦσθα

233

γνωτῶν οὓς Ἑκάβη ἠδὲ Πρίαμος τέκε παῖδας·

234

νῦν δʼ ἔτι καὶ μᾶλλον νοέω φρεσὶ τιμήσασθαι,

235

ὃς ἔτλης ἐμεῦ εἵνεκʼ, ἐπεὶ ἴδες ὀφθαλμοῖσι,

236

τείχεος ἐξελθεῖν, ἄλλοι δʼ ἔντοσθε μένουσι.

237

Narrator

τὸν δʼ αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·

238

Hector

ἠθεῖʼ ἦ μὲν πολλὰ πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ

239

λίσσονθʼ ἑξείης γουνούμενοι, ἀμφὶ δʼ ἑταῖροι,

240

αὖθι μένειν· τοῖον γὰρ ὑποτρομέουσιν ἅπαντες·

241

ἀλλʼ ἐμὸς ἔνδοθι θυμὸς ἐτείρετο πένθεϊ λυγρῷ.

242

νῦν δʼ ἰθὺς μεμαῶτε μαχώμεθα, μὴ δέ τι δούρων

243

ἔστω φειδωλή, ἵνα εἴδομεν εἴ κεν Ἀχιλλεὺς

244

νῶϊ κατακτείνας ἔναρα βροτόεντα φέρηται

245

νῆας ἔπι γλαφυράς, ἦ κεν σῷ δουρὶ δαμήῃ.

246

Narrator

ὣς φαμένη καὶ κερδοσύνῃ ἡγήσατʼ Ἀθήνη·

247

οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντες,

248

τὸν πρότερος προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·

249

Hector

οὔ σʼ ἔτι Πηλέος υἱὲ φοβήσομαι, ὡς τὸ πάρος περ

250

τρὶς περὶ ἄστυ μέγα Πριάμου δίον, οὐδέ ποτʼ ἔτλην

251

μεῖναι ἐπερχόμενον· νῦν αὖτέ με θυμὸς ἀνῆκε

252

στήμεναι ἀντία σεῖο· ἕλοιμί κεν ἤ κεν ἁλοίην.

253

ἀλλʼ ἄγε δεῦρο θεοὺς ἐπιδώμεθα· τοὶ γὰρ ἄριστοι

254

μάρτυροι ἔσσονται καὶ ἐπίσκοποι ἁρμονιάων·

255

οὐ γὰρ ἐγώ σʼ ἔκπαγλον ἀεικιῶ, αἴ κεν ἐμοὶ Ζεὺς

256

δώῃ καμμονίην, σὴν δὲ ψυχὴν ἀφέλωμαι·

257

ἀλλʼ ἐπεὶ ἄρ κέ σε συλήσω κλυτὰ τεύχεʼ Ἀχιλλεῦ

258

νεκρὸν Ἀχαιοῖσιν δώσω πάλιν· ὣς δὲ σὺ ῥέζειν.

259

Narrator

τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·

260

Achilles

Ἕκτορ μή μοι ἄλαστε συνημοσύνας ἀγόρευε·

261

ὡς οὐκ ἔστι λέουσι καὶ ἀνδράσιν ὅρκια πιστά,

262

οὐδὲ λύκοι τε καὶ ἄρνες ὁμόφρονα θυμὸν ἔχουσιν,

263

ἀλλὰ κακὰ φρονέουσι διαμπερὲς ἀλλήλοισιν,

264

ὣς οὐκ ἔστʼ ἐμὲ καὶ σὲ φιλήμεναι, οὐδέ τι νῶϊν

265

ὅρκια ἔσσονται, πρίν γʼ ἢ ἕτερόν γε πεσόντα

266

αἵματος ἆσαι Ἄρηα ταλαύρινον πολεμιστήν.

267

παντοίης ἀρετῆς μιμνήσκεο· νῦν σε μάλα χρὴ

268

αἰχμητήν τʼ ἔμεναι καὶ θαρσαλέον πολεμιστήν.

269

οὔ τοι ἔτʼ ἔσθʼ ὑπάλυξις, ἄφαρ δέ σε Παλλὰς Ἀθήνη

270

ἔγχει ἐμῷ δαμάᾳ· νῦν δʼ ἀθρόα πάντʼ ἀποτίσεις

271

κήδεʼ ἐμῶν ἑτάρων οὓς ἔκτανες ἔγχεϊ θύων.

272

Narrator

ἦ ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος·

273

καὶ τὸ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο φαίδιμος Ἕκτωρ·

274

ἕζετο γὰρ προϊδών, τὸ δʼ ὑπέρπτατο χάλκεον ἔγχος,

275

ἐν γαίῃ δʼ ἐπάγη· ἀνὰ δʼ ἥρπασε Παλλὰς Ἀθήνη,

276

ἂψ δʼ Ἀχιλῆϊ δίδου, λάθε δʼ Ἕκτορα ποιμένα λαῶν.

277

Ἕκτωρ δὲ προσέειπεν ἀμύμονα Πηλεΐωνα·

278

Hector

ἤμβροτες, οὐδʼ ἄρα πώ τι θεοῖς ἐπιείκελʼ Ἀχιλλεῦ

279

ἐκ Διὸς ἠείδης τὸν ἐμὸν μόρον, ἦ τοι ἔφης γε·

280

ἀλλά τις ἀρτιεπὴς καὶ ἐπίκλοπος ἔπλεο μύθων,

281

ὄφρά σʼ ὑποδείσας μένεος ἀλκῆς τε λάθωμαι.

282

οὐ μέν μοι φεύγοντι μεταφρένῳ ἐν δόρυ πήξεις,

283

ἀλλʼ ἰθὺς μεμαῶτι διὰ στήθεσφιν ἔλασσον

284

εἴ τοι ἔδωκε θεός· νῦν αὖτʼ ἐμὸν ἔγχος ἄλευαι

285

χάλκεον· ὡς δή μιν σῷ ἐν χροῒ πᾶν κομίσαιο.

286

καί κεν ἐλαφρότερος πόλεμος Τρώεσσι γένοιτο

287

σεῖο καταφθιμένοιο· σὺ γάρ σφισι πῆμα μέγιστον.

288

Narrator

ἦ ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος,

289

καὶ βάλε Πηλεΐδαο μέσον σάκος οὐδʼ ἀφάμαρτε·

290

τῆλε δʼ ἀπεπλάγχθη σάκεος δόρυ· χώσατο δʼ Ἕκτωρ

291

ὅττί ῥά οἱ βέλος ὠκὺ ἐτώσιον ἔκφυγε χειρός,

292

στῆ δὲ κατηφήσας, οὐδʼ ἄλλʼ ἔχε μείλινον ἔγχος.

293

Δηΐφοβον δʼ ἐκάλει λευκάσπιδα μακρὸν ἀΰσας·

294

ᾔτεέ μιν δόρυ μακρόν· ὃ δʼ οὔ τί οἱ ἐγγύθεν ἦεν.

295

Ἕκτωρ δʼ ἔγνω ᾗσιν ἐνὶ φρεσὶ φώνησέν τε·

296

Hector

ὢ πόποι ἦ μάλα δή με θεοὶ θάνατόνδε κάλεσσαν·

297

Δηΐφοβον γὰρ ἔγωγʼ ἐφάμην ἥρωα παρεῖναι·

298

ἀλλʼ ὃ μὲν ἐν τείχει, ἐμὲ δʼ ἐξαπάτησεν Ἀθήνη.

299

νῦν δὲ δὴ ἐγγύθι μοι θάνατος κακός, οὐδʼ ἔτʼ ἄνευθεν,

300

οὐδʼ ἀλέη· ἦ γάρ ῥα πάλαι τό γε φίλτερον ἦεν

301

Ζηνί τε καὶ Διὸς υἷι ἑκηβόλῳ, οἵ με πάρος γε

302

πρόφρονες εἰρύατο· νῦν αὖτέ με μοῖρα κιχάνει.

303

μὴ μὰν ἀσπουδί γε καὶ ἀκλειῶς ἀπολοίμην,

304

ἀλλὰ μέγα ῥέξας τι καὶ ἐσσομένοισι πυθέσθαι.

305

Narrator

ὣς ἄρα φωνήσας εἰρύσσατο φάσγανον ὀξύ,

306

τό οἱ ὑπὸ λαπάρην τέτατο μέγα τε στιβαρόν τε,

307

οἴμησεν δὲ ἀλεὶς ὥς τʼ αἰετὸς ὑψιπετήεις,

308

ὅς τʼ εἶσιν πεδίον δὲ διὰ νεφέων ἐρεβεννῶν

309

ἁρπάξων ἢ ἄρνʼ ἀμαλὴν ἤ πτῶκα λαγωόν·

310

ὣς Ἕκτωρ οἴμησε τινάσσων φάσγανον ὀξύ.

311

ὁρμήθη δʼ Ἀχιλεύς, μένεος δʼ ἐμπλήσατο θυμὸν

312

ἀγρίου, πρόσθεν δὲ σάκος στέρνοιο κάλυψε

313

καλὸν δαιδάλεον, κόρυθι δʼ ἐπένευε φαεινῇ

314

τετραφάλῳ· καλαὶ δὲ περισσείοντο ἔθειραι

315

χρύσεαι, ἃς Ἥφαιστος ἵει λόφον ἀμφὶ θαμειάς.

316

οἷος δʼ ἀστὴρ εἶσι μετʼ ἀστράσι νυκτὸς ἀμολγῷ

317

ἕσπερος, ὃς κάλλιστος ἐν οὐρανῷ ἵσταται ἀστήρ,

318

ὣς αἰχμῆς ἀπέλαμπʼ εὐήκεος, ἣν ἄρʼ Ἀχιλλεὺς

319

πάλλεν δεξιτερῇ φρονέων κακὸν Ἕκτορι δίῳ

320

εἰσορόων χρόα καλόν, ὅπῃ εἴξειε μάλιστα.

321

τοῦ δὲ καὶ ἄλλο τόσον μὲν ἔχε χρόα χάλκεα τεύχεα

322

καλά, τὰ Πατρόκλοιο βίην ἐνάριξε κατακτάς·

323

φαίνετο δʼ ᾗ κληῗδες ἀπʼ ὤμων αὐχένʼ ἔχουσι

324

λαυκανίην, ἵνα τε ψυχῆς ὤκιστος ὄλεθρος·

325

τῇ ῥʼ ἐπὶ οἷ μεμαῶτʼ ἔλασʼ ἔγχεϊ δῖος Ἀχιλλεύς,

326

ἀντικρὺ δʼ ἁπαλοῖο διʼ αὐχένος ἤλυθʼ ἀκωκή·

327

οὐδʼ ἄρʼ ἀπʼ ἀσφάραγον μελίη τάμε χαλκοβάρεια,

328

ὄφρά τί μιν προτιείποι ἀμειβόμενος ἐπέεσσιν.

329

ἤριπε δʼ ἐν κονίῃς· ὃ δʼ ἐπεύξατο δῖος Ἀχιλλεύς·

330

Achilles

Ἕκτορ ἀτάρ που ἔφης Πατροκλῆʼ ἐξεναρίζων

331

σῶς ἔσσεσθʼ, ἐμὲ δʼ οὐδὲν ὀπίζεο νόσφιν ἐόντα

332

νήπιε· τοῖο δʼ ἄνευθεν ἀοσσητὴρ μέγʼ ἀμείνων

333

νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐγὼ μετόπισθε λελείμμην,

334

ὅς τοι γούνατʼ ἔλυσα· σὲ μὲν κύνες ἠδʼ οἰωνοὶ

335

ἑλκήσουσʼ ἀϊκῶς, τὸν δὲ κτεριοῦσιν Ἀχαιοί.

336

Narrator

τὸν δʼ ὀλιγοδρανέων προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·

337

Hector

λίσσομʼ ὑπὲρ ψυχῆς καὶ γούνων σῶν τε τοκήων

338

μή με ἔα παρὰ νηυσὶ κύνας καταδάψαι Ἀχαιῶν,

339

ἀλλὰ σὺ μὲν χαλκόν τε ἅλις χρυσόν τε δέδεξο

340

δῶρα τά τοι δώσουσι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ,

341

σῶμα δὲ οἴκαδʼ ἐμὸν δόμεναι πάλιν, ὄφρα πυρός με

342

Τρῶες καὶ Τρώων ἄλοχοι λελάχωσι θανόντα.

343

Narrator

τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεὺς·

344

Achilles

μή με κύον γούνων γουνάζεο μὴ δὲ τοκήων·

345

αἲ γάρ πως αὐτόν με μένος καὶ θυμὸς ἀνήη

346

ὤμʼ ἀποταμνόμενον κρέα ἔδμεναι, οἷα ἔοργας,

347

ὡς οὐκ ἔσθʼ ὃς σῆς γε κύνας κεφαλῆς ἀπαλάλκοι,

348

οὐδʼ εἴ κεν δεκάκις τε καὶ εἰκοσινήριτʼ ἄποινα

349

στήσωσʼ ἐνθάδʼ ἄγοντες, ὑπόσχωνται δὲ καὶ ἄλλα,

350

οὐδʼ εἴ κέν σʼ αὐτὸν χρυσῷ ἐρύσασθαι ἀνώγοι

351

Δαρδανίδης Πρίαμος· οὐδʼ ὧς σέ γε πότνια μήτηρ

352

ἐνθεμένη λεχέεσσι γοήσεται ὃν τέκεν αὐτή,

353

ἀλλὰ κύνες τε καὶ οἰωνοὶ κατὰ πάντα δάσονται.

354

Narrator

τὸν δὲ καταθνῄσκων προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·

355

Hector

ἦ σʼ εὖ γιγνώσκων προτιόσσομαι, οὐδʼ ἄρʼ ἔμελλον

356

πείσειν· ἦ γὰρ σοί γε σιδήρεος ἐν φρεσὶ θυμός.

357

φράζεο νῦν, μή τοί τι θεῶν μήνιμα γένωμαι

358

ἤματι τῷ ὅτε κέν σε Πάρις καὶ Φοῖβος Ἀπόλλων

359

ἐσθλὸν ἐόντʼ ὀλέσωσιν ἐνὶ Σκαιῇσι πύλῃσιν.

360

Narrator

ὣς ἄρα μιν εἰπόντα τέλος θανάτοιο κάλυψε,

361

ψυχὴ δʼ ἐκ ῥεθέων πταμένη Ἄϊδος δὲ βεβήκει

362

ὃν πότμον γοόωσα λιποῦσʼ ἀνδροτῆτα καὶ ἥβην.

363

τὸν καὶ τεθνηῶτα προσηύδα δῖος Ἀχιλλεύς·

364

Achilles

τέθναθι· κῆρα δʼ ἐγὼ τότε δέξομαι ὁππότε κεν δὴ

365

Ζεὺς ἐθέλῃ τελέσαι ἠδʼ ἀθάνατοι θεοὶ ἄλλοι.

366

Narrator

ἦ ῥα, καὶ ἐκ νεκροῖο ἐρύσσατο χάλκεον ἔγχος,

367

καὶ τό γʼ ἄνευθεν ἔθηχʼ, ὃ δʼ ἀπʼ ὤμων τεύχεʼ ἐσύλα

368

αἱματόεντʼ· ἄλλοι δὲ περίδραμον υἷες Ἀχαιῶν,

369

οἳ καὶ θηήσαντο φυὴν καὶ εἶδος ἀγητὸν

370

Ἕκτορος· οὐδʼ ἄρα οἵ τις ἀνουτητί γε παρέστη.

371

ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον·

372

Everyman

ὢ πόποι, ἦ μάλα δὴ μαλακώτερος ἀμφαφάασθαι

373

Ἕκτωρ ἢ ὅτε νῆας ἐνέπρησεν πυρὶ κηλέῳ.

374

Narrator

ὣς ἄρα τις εἴπεσκε καὶ οὐτήσασκε παραστάς.

375

τὸν δʼ ἐπεὶ ἐξενάριξε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς,

376

στὰς ἐν Ἀχαιοῖσιν ἔπεα πτερόεντʼ ἀγόρευεν·

377

Achilles

ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες

378

ἐπεὶ δὴ τόνδʼ ἄνδρα θεοὶ δαμάσασθαι ἔδωκαν,

379

ὃς κακὰ πόλλʼ ἔρρεξεν ὅσʼ οὐ σύμπαντες οἱ ἄλλοι,

380

εἰ δʼ ἄγετʼ ἀμφὶ πόλιν σὺν τεύχεσι πειρηθῶμεν,

381

ὄφρά κʼ ἔτι γνῶμεν Τρώων νόον ὅν τινʼ ἔχουσιν,

382

ἢ καταλείψουσιν πόλιν ἄκρην τοῦδε πεσόντος,

383

ἦε μένειν μεμάασι καὶ Ἕκτορος οὐκέτʼ ἐόντος.

384

ἀλλὰ τί ἤ μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;

385

κεῖται πὰρ νήεσσι νέκυς ἄκλαυτος ἄθαπτος

386

Πάτροκλος· τοῦ δʼ οὐκ ἐπιλήσομαι, ὄφρʼ ἂν ἔγωγε

387

ζωοῖσιν μετέω καί μοι φίλα γούνατʼ ὀρώρῃ·

388

εἰ δὲ θανόντων περ καταλήθοντʼ εἰν Ἀΐδαο

389

αὐτὰρ ἐγὼ καὶ κεῖθι φίλου μεμνήσομʼ ἑταίρου.

390

νῦν δʼ ἄγʼ ἀείδοντες παιήονα κοῦροι Ἀχαιῶν

391

νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσι νεώμεθα, τόνδε δʼ ἄγωμεν.

392

ἠράμεθα μέγα κῦδος· ἐπέφνομεν Ἕκτορα δῖον,

393

ᾧ Τρῶες κατὰ ἄστυ θεῷ ὣς εὐχετόωντο.

394

Narrator

ἦ ῥα, καὶ Ἕκτορα δῖον ἀεικέα μήδετο ἔργα.

395

ἀμφοτέρων μετόπισθε ποδῶν τέτρηνε τένοντε

396

ἐς σφυρὸν ἐκ πτέρνης, βοέους δʼ ἐξῆπτεν ἱμάντας,

397

ἐκ δίφροιο δʼ ἔδησε, κάρη δʼ ἕλκεσθαι ἔασεν·

398

ἐς δίφρον δʼ ἀναβὰς ἀνά τε κλυτὰ τεύχεʼ ἀείρας

399

μάστιξέν ῥʼ ἐλάαν, τὼ δʼ οὐκ ἀέκοντε πετέσθην.

400

τοῦ δʼ ἦν ἑλκομένοιο κονίσαλος, ἀμφὶ δὲ χαῖται

401

κυάνεαι πίτναντο, κάρη δʼ ἅπαν ἐν κονίῃσι

402

κεῖτο πάρος χαρίεν· τότε δὲ Ζεὺς δυσμενέεσσι

403

δῶκεν ἀεικίσσασθαι ἑῇ ἐν πατρίδι γαίῃ.

404

ὣς τοῦ μὲν κεκόνιτο κάρη ἅπαν· ἣ δέ νυ μήτηρ

405

τίλλε κόμην, ἀπὸ δὲ λιπαρὴν ἔρριψε καλύπτρην

406

τηλόσε, κώκυσεν δὲ μάλα μέγα παῖδʼ ἐσιδοῦσα·

407

ᾤμωξεν δʼ ἐλεεινὰ πατὴρ φίλος, ἀμφὶ δὲ λαοὶ

408

κωκυτῷ τʼ εἴχοντο καὶ οἰμωγῇ κατὰ ἄστυ.

409

τῷ δὲ μάλιστʼ ἄρʼ ἔην ἐναλίγκιον ὡς εἰ ἅπασα

410

Ἴλιος ὀφρυόεσσα πυρὶ σμύχοιτο κατʼ ἄκρης.

411

λαοὶ μέν ῥα γέροντα μόγις ἔχον ἀσχαλόωντα

412

ἐξελθεῖν μεμαῶτα πυλάων Δαρδανιάων.

413

πάντας δʼ ἐλλιτάνευε κυλινδόμενος κατὰ κόπρον,

414

ἐξονομακλήδην ὀνομάζων ἄνδρα ἕκαστον·

415

Priam

σχέσθε φίλοι, καί μʼ οἶον ἐάσατε κηδόμενοί περ

416

ἐξελθόντα πόληος ἱκέσθʼ ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν.

417

λίσσωμʼ ἀνέρα τοῦτον ἀτάσθαλον ὀβριμοεργόν,

418

ἤν πως ἡλικίην αἰδέσσεται ἠδʼ ἐλεήσῃ

419

γῆρας· καὶ δέ νυ τῷ γε πατὴρ τοιόσδε τέτυκται

420

Πηλεύς, ὅς μιν ἔτικτε καὶ ἔτρεφε πῆμα γενέσθαι

421

Τρωσί· μάλιστα δʼ ἐμοὶ περὶ πάντων ἄλγεʼ ἔθηκε.

422

τόσσους γάρ μοι παῖδας ἀπέκτανε τηλεθάοντας·

423

τῶν πάντων οὐ τόσσον ὀδύρομαι ἀχνύμενός περ

424

ὡς ἑνός, οὗ μʼ ἄχος ὀξὺ κατοίσεται Ἄϊδος εἴσω,

425

Ἕκτορος· ὡς ὄφελεν θανέειν ἐν χερσὶν ἐμῇσι·

426

τώ κε κορεσσάμεθα κλαίοντέ τε μυρομένω τε

427

μήτηρ θʼ, ἥ μιν ἔτικτε δυσάμμορος, ἠδʼ ἐγὼ αὐτός.

428

Narrator

ὣς ἔφατο κλαίων, ἐπὶ δὲ στενάχοντο πολῖται·

429

Τρῳῇσιν δʼ Ἑκάβη ἁδινοῦ ἐξῆρχε γόοιο·

430

Hecuba

τέκνον ἐγὼ δειλή· τί νυ βείομαι αἰνὰ παθοῦσα

431

σεῦ ἀποτεθνηῶτος; ὅ μοι νύκτάς τε καὶ ἦμαρ

432

εὐχωλὴ κατὰ ἄστυ πελέσκεο, πᾶσί τʼ ὄνειαρ

433

Τρωσί τε καὶ Τρῳῇσι κατὰ πτόλιν, οἵ σε θεὸν ὣς

434

δειδέχατʼ· ἦ γὰρ καί σφι μάλα μέγα κῦδος ἔησθα

435

ζωὸς ἐών· νῦν αὖ θάνατος καὶ μοῖρα κιχάνει.

436

Narrator

ὣς ἔφατο κλαίουσʼ, ἄλοχος δʼ οὔ πώ τι πέπυστο

437

Ἕκτορος· οὐ γάρ οἵ τις ἐτήτυμος ἄγγελος ἐλθὼν

438

ἤγγειλʼ ὅττί ῥά οἱ πόσις ἔκτοθι μίμνε πυλάων,

439

ἀλλʼ ἥ γʼ ἱστὸν ὕφαινε μυχῷ δόμου ὑψηλοῖο

440

δίπλακα πορφυρέην, ἐν δὲ θρόνα ποικίλʼ ἔπασσε.

441

κέκλετο δʼ ἀμφιπόλοισιν ἐϋπλοκάμοις κατὰ δῶμα

442

ἀμφὶ πυρὶ στῆσαι τρίποδα μέγαν, ὄφρα πέλοιτο

443

Ἕκτορι θερμὰ λοετρὰ μάχης ἐκ νοστήσαντι

444

νηπίη, οὐδʼ ἐνόησεν ὅ μιν μάλα τῆλε λοετρῶν

445

χερσὶν Ἀχιλλῆος δάμασε γλαυκῶπις Ἀθήνη.

446

κωκυτοῦ δʼ ἤκουσε καὶ οἰμωγῆς ἀπὸ πύργου·

447

τῆς δʼ ἐλελίχθη γυῖα, χαμαὶ δέ οἱ ἔκπεσε κερκίς·

448

ἣ δʼ αὖτις δμῳῇσιν ἐϋπλοκάμοισι μετηύδα·

449

Andromache

δεῦτε δύω μοι ἕπεσθον, ἴδωμʼ ὅτινʼ ἔργα τέτυκται.

450

αἰδοίης ἑκυρῆς ὀπὸς ἔκλυον, ἐν δʼ ἐμοὶ αὐτῇ

451

στήθεσι πάλλεται ἦτορ ἀνὰ στόμα, νέρθε δὲ γοῦνα

452

πήγνυται· ἐγγὺς δή τι κακὸν Πριάμοιο τέκεσσιν.

453

αἲ γὰρ ἀπʼ οὔατος εἴη ἐμεῦ ἔπος· ἀλλὰ μάλʼ αἰνῶς

454

δείδω μὴ δή μοι θρασὺν Ἕκτορα δῖος Ἀχιλλεὺς

455

μοῦνον ἀποτμήξας πόλιος πεδίον δὲ δίηται,

456

καὶ δή μιν καταπαύσῃ ἀγηνορίης ἀλεγεινῆς

457

ἥ μιν ἔχεσκʼ, ἐπεὶ οὔ ποτʼ ἐνὶ πληθυῖ μένεν ἀνδρῶν,

458

ἀλλὰ πολὺ προθέεσκε, τὸ ὃν μένος οὐδενὶ εἴκων.

459

Narrator

ὣς φαμένη μεγάροιο διέσσυτο μαινάδι ἴση

460

παλλομένη κραδίην· ἅμα δʼ ἀμφίπολοι κίον αὐτῇ

461

αὐτὰρ ἐπεὶ πύργόν τε καὶ ἀνδρῶν ἷξεν ὅμιλον

462

ἔστη παπτήνασʼ ἐπὶ τείχεϊ, τὸν δὲ νόησεν

463

ἑλκόμενον πρόσθεν πόλιος· ταχέες δέ μιν ἵπποι

464

ἕλκον ἀκηδέστως κοίλας ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν.

465

τὴν δὲ κατʼ ὀφθαλμῶν ἐρεβεννὴ νὺξ ἐκάλυψεν,

466

ἤριπε δʼ ἐξοπίσω, ἀπὸ δὲ ψυχὴν ἐκάπυσσε.

467

τῆλε δʼ ἀπὸ κρατὸς βάλε δέσματα σιγαλόεντα,

468

ἄμπυκα κεκρύφαλόν τε ἰδὲ πλεκτὴν ἀναδέσμην

469

κρήδεμνόν θʼ, ὅ ῥά οἱ δῶκε χρυσῆ Ἀφροδίτη

470

ἤματι τῷ ὅτε μιν κορυθαίολος ἠγάγεθʼ Ἕκτωρ

471

ἐκ δόμου Ἠετίωνος, ἐπεὶ πόρε μυρία ἕδνα.

472

ἀμφὶ δέ μιν γαλόῳ τε καὶ εἰνατέρες ἅλις ἔσταν,

473

αἵ ἑ μετὰ σφίσιν εἶχον ἀτυζομένην ἀπολέσθαι.

474

ἣ δʼ ἐπεὶ οὖν ἔμπνυτο καὶ ἐς φρένα θυμὸς ἀγέρθη

475

ἀμβλήδην γοόωσα μετὰ Τρῳῇσιν ἔειπεν·

476

Andromache

Ἕκτορ ἐγὼ δύστηνος· ἰῇ ἄρα γεινόμεθʼ αἴσῃ

477

ἀμφότεροι, σὺ μὲν ἐν Τροίῃ Πριάμου κατὰ δῶμα,

478

αὐτὰρ ἐγὼ Θήβῃσιν ὑπὸ Πλάκῳ ὑληέσσῃ

479

ἐν δόμῳ Ἠετίωνος, ὅ μʼ ἔτρεφε τυτθὸν ἐοῦσαν

480

δύσμορος αἰνόμορον· ὡς μὴ ὤφελλε τεκέσθαι.

481

νῦν δὲ σὺ μὲν Ἀΐδαο δόμους ὑπὸ κεύθεσι γαίης

482

ἔρχεαι, αὐτὰρ ἐμὲ στυγερῷ ἐνὶ πένθεϊ λείπεις

483

χήρην ἐν μεγάροισι· πάϊς δʼ ἔτι νήπιος αὔτως,

484

ὃν τέκομεν σύ τʼ ἐγώ τε δυσάμμοροι· οὔτε σὺ τούτῳ

485

ἔσσεαι Ἕκτορ ὄνειαρ ἐπεὶ θάνες, οὔτε σοὶ οὗτος.

486

ἤν περ γὰρ πόλεμόν γε φύγῃ πολύδακρυν Ἀχαιῶν,

487

αἰεί τοι τούτῳ γε πόνος καὶ κήδεʼ ὀπίσσω

488

ἔσσοντʼ· ἄλλοι γάρ οἱ ἀπουρίσσουσιν ἀρούρας.

489

ἦμαρ δʼ ὀρφανικὸν παναφήλικα παῖδα τίθησι·

490

πάντα δʼ ὑπεμνήμυκε, δεδάκρυνται δὲ παρειαί,

491

δευόμενος δέ τʼ ἄνεισι πάϊς ἐς πατρὸς ἑταίρους,

492

ἄλλον μὲν χλαίνης ἐρύων, ἄλλον δὲ χιτῶνος·

493

τῶν δʼ ἐλεησάντων κοτύλην τις τυτθὸν ἐπέσχε·

494

χείλεα μέν τʼ ἐδίηνʼ, ὑπερῴην δʼ οὐκ ἐδίηνε.

495

τὸν δὲ καὶ ἀμφιθαλὴς ἐκ δαιτύος ἐστυφέλιξε

496

χερσὶν πεπλήγων καὶ ὀνειδείοισιν ἐνίσσων·

497

ἔρρʼ οὕτως· οὐ σός γε πατὴρ μεταδαίνυται ἡμῖν.

498

Narrator

δακρυόεις δέ τʼ ἄνεισι πάϊς ἐς μητέρα χήρην

499

Ἀστυάναξ, ὃς πρὶν μὲν ἑοῦ ἐπὶ γούνασι πατρὸς

500

μυελὸν οἶον ἔδεσκε καὶ οἰῶν πίονα δημόν·

501

αὐτὰρ ὅθʼ ὕπνος ἕλοι, παύσαιτό τε νηπιαχεύων,

502

εὕδεσκʼ ἐν λέκτροισιν ἐν ἀγκαλίδεσσι τιθήνης

503

εὐνῇ ἔνι μαλακῇ θαλέων ἐμπλησάμενος κῆρ·

504

νῦν δʼ ἂν πολλὰ πάθῃσι φίλου ἀπὸ πατρὸς ἁμαρτὼν

505

Ἀστυάναξ, ὃν Τρῶες ἐπίκλησιν καλέουσιν·

506

οἶος γάρ σφιν ἔρυσο πύλας καὶ τείχεα μακρά.

507

νῦν δὲ σὲ μὲν παρὰ νηυσὶ κορωνίσι νόσφι τοκήων

508

αἰόλαι εὐλαὶ ἔδονται, ἐπεί κε κύνες κορέσωνται

509

γυμνόν· ἀτάρ τοι εἵματʼ ἐνὶ μεγάροισι κέονται

510

λεπτά τε καὶ χαρίεντα τετυγμένα χερσὶ γυναικῶν.

511

ἀλλʼ ἤτοι τάδε πάντα καταφλέξω πυρὶ κηλέῳ

512

οὐδὲν σοί γʼ ὄφελος, ἐπεὶ οὐκ ἐγκείσεαι αὐτοῖς,

513

ἀλλὰ πρὸς Τρώων καὶ Τρωϊάδων κλέος εἶναι.

514

ὣς ἔφατο κλαίουσʼ, ἐπὶ δὲ στενάχοντο γυναῖκες.

515