Sophocles was one of the three great tragedians of ancient Athens, alongside Aeschylus and Euripides, and is widely regarded as the most technically accomplished playwright of classical antiquity. He won first prize at the City Dionysia festival approximately 18 times and was never ranked lower than second place in competition. Beyond the theatre, he served as a Hellenotamias (treasurer of the Athenian imperial league) and as a strategos (general) alongside Pericles during the Samian War of 440–439 BCE.

When and where did Sophocles live?

Sophocles was born around 497/496 BCE in Colonus, a deme just northwest of Athens, and died in 406/405 BCE at the age of approximately 90. He lived through the entire golden age of Athens, witnessing the Persian Wars, the rise of the Athenian empire under Pericles, the construction of the Parthenon, and the onset of the devastating Peloponnesian War. His extraordinarily long life allowed him to outlive Euripides by only a matter of months.

What genre or literary tradition did Sophocles work in?

Sophocles worked exclusively in the genre of Attic tragedy, a form of choral drama performed at religious festivals in honour of the god Dionysus, most notably the City Dionysia held each spring in Athens. He also composed at least one surviving satyr play, the fragmentary Ichneutae (Trackers), which represents the lighter, burlesque counterpart required alongside tragic trilogies. Within tragedy he introduced the third speaking actor, expanded the dramatic chorus from 12 to 15 members, and pioneered the use of scene-painting (skenographia), reforms that Aristotle later credited to him in the Poetics.

What did Sophocles write?

Ancient sources credited Sophocles with approximately 123 plays, of which only seven complete tragedies survive: Antigone (c. 441 BCE), Oedipus Rex (c. 429 BCE), Electra (date uncertain, probably late fifth century), Ajax (c. 450–440 BCE), Trachiniae (date uncertain), Philoctetes (409 BCE), and Oedipus at Colonus (produced posthumously in 401 BCE). Substantial fragments of additional plays, including the satyr play Ichneutae, are preserved on papyri discovered at Oxyrhynchus, Egypt. His surviving works are notable for their tight, self-contained dramatic construction, in contrast to the connected trilogies favoured by Aeschylus.

Who and what influenced Sophocles?

The primary theatrical influence on Sophocles was Aeschylus, whose tragedies dominated the Athenian stage during Sophocles' formative years; Sophocles is said to have begun competing against Aeschylus as early as 468 BCE, when he reportedly defeated him at the City Dionysia. He was also deeply shaped by the Homeric epics, the Iliad and the Odyssey, which provided many of his mythological plots and heroic archetypes, as seen in Ajax and Philoctetes. Intellectually, he was connected to the Athenian enlightenment, counted the historian Herodotus among his friends, and his tragedies engage with the philosophical and political debates of Periclean Athens.

What shaped Sophocles' life and career?

Sophocles' career unfolded against the backdrop of Athens' greatest political triumphs and catastrophes: he was a boy during the Persian invasion of 480–479 BCE and reportedly led the celebratory paean after the Battle of Salamis, while his final plays were written amid the slow collapse of Athens in the Peloponnesian War (431–404 BCE). His civic prominence was considerable; beyond his military generalship he served as a priest of the healing hero Halon and, according to tradition, welcomed the cult of Asclepius to Athens around 420 BCE. The Athenians honoured him after his death with heroic cult under the name Dexion, 'the Receiver,' in recognition of his reception of the god's sacred snake.

What is Sophocles' legacy in Western literature?

Sophocles' legacy is foundational to Western drama and literary criticism: Aristotle in the Poetics (c. 335 BCE) used Oedipus Rex as the paradigmatic example of the perfect tragedy, defining the concepts of hamartia (tragic error), peripeteia (reversal of fortune), and anagnorisis (recognition). His exploration of individual conscience versus state authority in Antigone has made that play a perennial touchstone in political philosophy, inspiring writers from Hegel and Kierkegaard to Bertolt Brecht and Jean Anouilh. Sigmund Freud drew on Oedipus Rex to name the Oedipus complex in 1899, ensuring that Sophoclean myth remains embedded in modern psychology and popular culture.

What genre is Sophocles' Oedipus Tyrannus?

Sophocles' Oedipus Tyrannus is an ancient Greek tragedy, composed for performance at the City Dionysia festival in Athens. It belongs to the dramatic tradition of Attic tragedy, a genre characterized by its use of the tragic chorus, elevated poetic language, and the exploration of suffering, fate, and divine justice. The play is widely regarded as the supreme exemplar of the form, praised by Aristotle in the Poetics as the ideal tragedy against which all others should be measured.

When was Sophocles' Oedipus Tyrannus written?

Sophocles' Oedipus Tyrannus was most likely composed and first performed between approximately 429 and 425 BCE, though the exact date of its premiere is not preserved in the ancient record. Scholars often associate its composition with the period immediately following the great plague of Athens, which struck the city in 430 BCE during the early years of the Peloponnesian War. The play was not awarded first prize at the City Dionysia when it was performed, a detail noted by ancient sources, though it later came to be regarded as Sophocles' masterpiece.

What is Sophocles' Oedipus Tyrannus about?

Sophocles' Oedipus Tyrannus dramatizes the investigation conducted by Oedipus, king of Thebes, into the murder of his predecessor, King Laius, after a plague ravages the city and the Delphic oracle declares that the killer must be found and expelled. As Oedipus pursues the truth with relentless determination, he gradually discovers that he himself is the murderer, that Laius was his biological father, and that Jocasta, his wife, is also his mother. The play concludes with Jocasta's suicide, Oedipus's self-blinding, and his expulsion from Thebes, fulfilling the oracle originally pronounced at his birth.

What are the central themes of Sophocles' Oedipus Tyrannus?

The central themes of Oedipus Tyrannus include fate and free will, the limits of human knowledge, and the irony of sight and blindness. Sophocles explores the tension between human agency and divine inevitability, showing that Oedipus's determined pursuit of truth is itself the mechanism by which his doom is fulfilled. The motif of blindness is developed on both literal and metaphorical levels: the blind prophet Tiresias possesses true insight, while the physically sighted Oedipus remains ignorant of his own identity until the catastrophic revelation. Pollution, civic responsibility, and the fragility of tyrannical power are also significant thematic concerns throughout the drama.

What is the structure and form of Sophocles' Oedipus Tyrannus?

Oedipus Tyrannus follows the standard formal structure of Attic tragedy, consisting of a prologue, a parodos sung by the entering chorus, a series of alternating episodes and choral odes (stasimon), and a concluding exodos. The play employs iambic trimeter for spoken dialogue and various lyric meters for the choral passages and moments of intense emotion (kommos). Sophocles constructs the drama with exceptional economy and dramatic irony, organizing the action so that each new piece of information tightens the net around Oedipus, producing what Aristotle in the Poetics identified as a perfect example of peripeteia (reversal of fortune) and anagnorisis (recognition).

What was the political and historical context of Sophocles' Oedipus Tyrannus?

Oedipus Tyrannus was composed during one of the most turbulent periods in Athenian history, coinciding with the outbreak of the Peloponnesian War (431 BCE) and the catastrophic plague that killed roughly a quarter of Athens's population beginning in 430 BCE. The play's opening scene, in which suppliants beg their king to save Thebes from a devastating pestilence, would have carried immediate resonance for Athenian audiences suffering their own epidemic. Scholars also read the figure of Oedipus against the context of Athenian anxieties about tyranny, the proper exercise of political power, and the city's reliance on the Delphic oracle, which had sided with Sparta at the war's outset.

What are the defining literary features and style of Sophocles' Oedipus Tyrannus?

Oedipus Tyrannus is distinguished by its sustained and intricate dramatic irony, in which the audience's foreknowledge of Oedipus's true identity creates a constant gap between his confident assertions and the truth. Sophocles deploys tightly constructed stichomythia—rapid line-by-line dialogue exchanges—to build tension during confrontations such as those between Oedipus and Tiresias or Oedipus and Creon. The language is elevated yet precise, blending tragic grandeur with the rhetoric of forensic investigation, so that the play resembles both a religious ritual and a detective inquiry. The choral odes are composed in complex lyric meters and provide theological reflection, most notably the second stasimon's meditation on divine law and the fate of the tyrant.

What did Sophocles' Oedipus Tyrannus contribute to literary tradition?

Oedipus Tyrannus established the archetype of the tragic hero whose exceptional qualities—intelligence, determination, and pride—directly precipitate his downfall, a pattern that became foundational to Western tragic theory. Aristotle in the Poetics (c. 335 BCE) cited it as the definitive model for tragedy, using it to define the concepts of hamartia (tragic error), peripeteia, and anagnorisis. The play also contributed to literary tradition the motif of the investigation that turns back on the investigator, a structure of self-discovery with profound influence on later narrative forms. Its exploration of fate, knowledge, and identity set terms of philosophical and dramatic inquiry that have endured for over two millennia.

How has Sophocles' Oedipus Tyrannus influenced later literature and culture?

The influence of Oedipus Tyrannus on Western literature and thought is virtually without parallel among ancient texts. It was translated and imitated in Latin by Seneca (Oedipus, c. 50 CE), adapted by Corneille (Oedipe, 1659) and Voltaire (Oedipe, 1718), and returned to the stage in modernist versions by Hugo von Hofmannsthal (Ödipus und die Sphinx, 1906) and Jean Cocteau (La Machine infernale, 1934). Most consequentially, Sigmund Freud drew on the play in 1899 to name and theorize the Oedipus complex, embedding the myth permanently within the vocabulary of psychoanalysis and twentieth-century intellectual culture. The play continues to be performed, translated, and interpreted worldwide, and it remains a central text in classical studies, literary theory, and comparative literature.

Who are the key figures in Sophocles' Oedipus Tyrannus?

The central figure is Oedipus, king of Thebes, a man of formidable intellect and authority who unknowingly killed his father Laius and married his mother Jocasta, who serves as both his queen and the play's second most prominent character. Tiresias, the blind Theban prophet, functions as the voice of Apollo's truth, confronting Oedipus with the reality he refuses to accept. Creon, Jocasta's brother and Oedipus's brother-in-law, represents cautious political prudence and becomes the target of Oedipus's misplaced suspicion. Secondary but crucial figures include the Corinthian Messenger and the old Shepherd, whose testimonies provide the final, devastating pieces of evidence that complete Oedipus's recognition of his identity.

0:00

Oedipus Tyrannus

Sophocles

Οἰδίπους

ὦ τέκνα, Κάδμου τοῦ πάλαι νέα τροφή,

τίνας ποθʼ ἕδρας τάσδε μοι θοάζετε

ἱκτηρίοις κλάδοισιν ἐξεστεμμένοι;

πόλις δʼ ὁμοῦ μὲν θυμιαμάτων γέμει,

ὁμοῦ δὲ παιάνων τε καὶ στεναγμάτων·

ἁγὼ δικαιῶν μὴ παρʼ ἀγγέλων, τέκνα,

ἄλλων ἀκούειν αὐτὸς ὧδʼ ἐλήλυθα,

ὁ πᾶσι κλεινὸς Οἰδίπους καλούμενος.

ἀλλʼ ὦ γεραιέ, φράζʼ, ἐπεὶ πρέπων ἔφυς

πρὸ τῶνδε φωνεῖν, τίνι τρόπῳ καθέστατε,

δείσαντες ἢ στέρξαντες; ὡς θέλοντος ἂν

ἐμοῦ προσαρκεῖν πᾶν· δυσάλγητος γὰρ ἂν

εἴην τοιάνδε μὴ οὐ κατοικτίρων ἕδραν.

Ἱερεύς

ἀλλʼ ὦ κρατύνων Οἰδίπους χώρας ἐμῆς,

ὁρᾷς μὲν ἡμᾶς ἡλίκοι προσήμεθα

βωμοῖσι τοῖς σοῖς· οἱ μὲν οὐδέπω μακρὰν

πτέσθαι σθένοντες, οἱ δὲ σὺν γήρᾳ βαρεῖς,

ἱερῆς, ἐγὼ μὲν Ζηνός, οἵδε τʼ ᾐθέων

λεκτοί· τὸ δʼ ἄλλο φῦλον ἐξεστεμμένον

ἀγοραῖσι θακεῖ πρός τε Παλλάδος διπλοῖς

ναοῖς, ἐπʼ Ἰσμηνοῦ τε μαντείᾳ σποδῷ.

πόλις γάρ, ὥσπερ καὐτὸς εἰσορᾷς, ἄγαν

ἤδη σαλεύει κἀνακουφίσαι κάρα

βυθῶν ἔτʼ οὐχ οἵα τε φοινίου σάλου,

φθίνουσα μὲν κάλυξιν ἐγκάρποις χθονός,

φθίνουσα δʼ ἀγέλαις βουνόμοις τόκοισί τε

ἀγόνοις γυναικῶν· ἐν δʼ ὁ πυρφόρος θεὸς

σκήψας ἐλαύνει, λοιμὸς ἔχθιστος, πόλιν,

ὑφʼ οὗ κενοῦται δῶμα Καδμεῖον, μέλας δʼ

Ἅιδης στεναγμοῖς καὶ γόοις πλουτίζεται.

θεοῖσι μέν νυν οὐκ ἰσούμενόν σʼ ἐγὼ

οὐδʼ οἵδε παῖδες ἑζόμεσθʼ ἐφέστιοι,

ἀνδρῶν δὲ πρῶτον ἔν τε συμφοραῖς βίου

κρίνοντες ἔν τε δαιμόνων συναλλαγαῖς·

ὅς γʼ ἐξέλυσας ἄστυ Καδμεῖον μολὼν

σκληρᾶς ἀοιδοῦ δασμὸν ὃν παρείχομεν,

καὶ ταῦθʼ ὑφʼ ἡμῶν οὐδὲν ἐξειδὼς πλέον

οὐδʼ ἐκδιδαχθείς, ἀλλὰ προσθήκῃ θεοῦ

λέγει νομίζει θʼ ἡμὶν ὀρθῶσαι βίον·

νῦν τʼ, ὦ κράτιστον πᾶσιν Οἰδίπου κάρα,

ἱκετεύομέν σε πάντες οἵδε πρόστροποι

ἀλκήν τινʼ εὑρεῖν ἡμίν, εἴτε του θεῶν

φήμην ἀκούσας εἴτʼ ἀπʼ ἀνδρὸς οἶσθά του·

ὡς τοῖσιν ἐμπείροισι καὶ τὰς ξυμφορὰς

ζώσας ὁρῶ μάλιστα τῶν βουλευμάτων.

ἴθʼ, ὦ βροτῶν ἄριστʼ, ἀνόρθωσον πόλιν,

ἴθʼ, εὐλαβήθηθʼ· ὡς σὲ νῦν μὲν ἥδε γῆ

σωτῆρα κλῄζει τῆς πάρος προθυμίας·

ἀρχῆς δὲ τῆς σῆς μηδαμῶς μεμνώμεθα

στάντες τʼ ἐς ὀρθὸν καὶ πεσόντες ὕστερον.

ἀλλʼ ἀσφαλείᾳ τήνδʼ ἀνόρθωσον πόλιν·

ὄρνιθι γὰρ καὶ τὴν τότʼ αἰσίῳ τύχην

παρέσχες ἡμῖν, καὶ τανῦν ἴσος γενοῦ.

ὡς εἴπερ ἄρξεις τῆσδε γῆς, ὥσπερ κρατεῖς,

ξὺν ἀνδράσιν κάλλιον ἢ κενῆς κρατεῖν·

ὡς οὐδέν ἐστιν οὔτε πύργος οὔτε ναῦς

ἔρημος ἀνδρῶν μὴ ξυνοικούντων ἔσω.

Οἰδίπους

ὦ παῖδες οἰκτροί, γνωτὰ κοὐκ ἄγνωτά μοι

προσήλθεθʼ ἱμείροντες· εὖ γὰρ οἶδʼ ὅτι

νοσεῖτε πάντες, καὶ νοσοῦντες, ὡς ἐγὼ

οὐκ ἔστιν ὑμῶν ὅστις ἐξ ἴσου νοσεῖ.

τὸ μὲν γὰρ ὑμῶν ἄλγος εἰς ἕνʼ ἔρχεται

μόνον καθʼ αὑτὸν κοὐδένʼ ἄλλον, ἡ δʼ ἐμὴ

ψυχὴ πόλιν τε κἀμὲ καὶ σʼ ὁμοῦ στένει.

ὥστʼ οὐχ ὕπνῳ γʼ εὕδοντά μʼ ἐξεγείρετε,

ἀλλʼ ἴστε πολλὰ μέν με δακρύσαντα δή,

πολλὰς δʼ ὁδοὺς ἐλθόντα φροντίδος πλάνοις·

ἣν δʼ εὖ σκοπῶν ηὕρισκον ἴασιν μόνην,

ταύτην ἔπραξα· παῖδα γὰρ Μενοικέως

Κρέοντʼ, ἐμαυτοῦ γαμβρόν, ἐς τὰ Πυθικὰ

ἔπεμψα Φοίβου δώμαθʼ, ὡς πύθοιθʼ ὅ τι

δρῶν ἢ τί φωνῶν τήνδε ῥυσαίμην πόλιν.

καί μʼ ἦμαρ ἤδη ξυμμετρούμενον χρόνῳ

λυπεῖ τί πράσσει· τοῦ γὰρ εἰκότος πέρα

ἄπεστι πλείω τοῦ καθήκοντος χρόνου.

ὅταν δʼ ἵκηται, τηνικαῦτʼ ἐγὼ κακὸς

μὴ δρῶν ἂν εἴην πάνθʼ ὅσʼ ἂν δηλοῖ θεός.

Ἱερεύς

ἀλλʼ εἰς καλὸν σύ τʼ εἶπας οἵδε τʼ ἀρτίως

Κρέοντα προσστείχοντα σημαίνουσί μοι.

Οἰδίπους

ὦναξ Ἄπολλον, εἰ γὰρ ἐν τύχῃ γέ τῳ

σωτῆρι βαίη λαμπρὸς ὥσπερ ὄμματι

Ἱερεύς

ἀλλʼ εἰκάσαι μέν, ἡδύς· οὐ γὰρ ἂν κάρα

πολυστεφὴς ὧδʼ εἷρπε παγκάρπου δάφνης.

Οἰδίπους

τάχʼ εἰσόμεσθα· ξύμμετρος γὰρ ὡς κλύειν.

ἄναξ, ἐμὸν κήδευμα, παῖ Μενοικέως,

τίνʼ ἡμὶν ἥκεις τοῦ θεοῦ φήμην φέρων;

Κρέων

ἐσθλήν· λέγω γὰρ καὶ τὰ δύσφορʼ, εἰ τύχοι

κατʼ ὀρθὸν ἐξελθόντα, πάντʼ ἂν εὐτυχεῖν.

Οἰδίπους

ἔστιν δὲ ποῖον τοὔπος; οὔτε γὰρ θρασὺς

οὔτʼ οὖν προδείσας εἰμὶ τῷ γε νῦν λόγῳ.

Κρέων

εἰ τῶνδε χρῄζεις πλησιαζόντων κλύειν,

ἕτοιμος εἰπεῖν, εἴτε καὶ στείχειν ἔσω.

Οἰδίπους

ἐς πάντας αὔδα· τῶνδε γὰρ πλέον φέρω

τὸ πένθος ἢ καὶ τῆς ἐμῆς ψυχῆς πέρι.

Κρέων

λέγοιμʼ ἂν οἷʼ ἤκουσα τοῦ θεοῦ πάρα.

ἄνωγεν ἡμᾶς Φοῖβος ἐμφανῶς ἄναξ

μίασμα χώρας, ὡς τεθραμμένον χθονὶ

ἐν τῇδʼ, ἐλαύνειν μηδʼ ἀνήκεστον τρέφειν.

Οἰδίπους

ποίῳ καθαρμῷ; τίς ὁ τρόπος τῆς ξυμφορᾶς;

Κρέων

ἀνδρηλατοῦντας ἢ φόνῳ φόνον πάλιν

100

λύοντας, ὡς τόδʼ αἷμα χειμάζον πόλιν.

101

Οἰδίπους

ποίου γὰρ ἀνδρὸς τήνδε μηνύει τύχην;

102

Κρέων

ἦν ἡμίν, ὦναξ, Λάϊός ποθʼ ἡγεμὼν

103

γῆς τῆσδε, πρὶν σὲ τήνδʼ ἀπευθύνειν πόλιν.

104

Οἰδίπους

ἔξοιδʼ ἀκούων· οὐ γὰρ εἰσεῖδόν γέ πω.

105

Κρέων

τούτου θανόντος νῦν ἐπιστέλλει σαφῶς

106

τοὺς αὐτοέντας χειρὶ τιμωρεῖν τινας.

107

Οἰδίπους

οἳ δʼ εἰσὶ ποῦ γῆς; ποῦ τόδʼ εὑρεθήσεται

108

ἴχνος παλαιᾶς δυστέκμαρτον αἰτίας;

109

Κρέων

ἐν τῇδʼ ἔφασκε γῇ· τὸ δὲ ζητούμενον

110

ἁλωτόν, ἐκφεύγειν δὲ τἀμελούμενον.

111

Οἰδίπους

πότερα δʼ ἐν οἴκοις ἢ ʼν ἀγροῖς ὁ Λάϊος

112

ἢ γῆς ἐπʼ ἄλλης τῷδε συμπίπτει φόνῳ;

113

Κρέων

θεωρός, ὡς ἔφασκεν, ἐκδημῶν, πάλιν

114

πρὸς οἶκον οὐκέθʼ ἵκεθʼ, ὡς ἀπεστάλη.

115

Οἰδίπους

οὐδʼ ἄγγελός τις οὐδὲ συμπράκτωρ ὁδοῦ

116

κατεῖδʼ, ὅτου τις ἐκμαθὼν ἐχρήσατʼ ἄν;

117

Κρέων

θνῄσκουσι γάρ, πλὴν εἷς τις, ὃς φόβῳ, φυγὼν

118

ὧν εἶδε πλὴν ἓν οὐδὲν εἶχʼ εἰδὼς φράσαι.

119

Οἰδίπους

τὸ ποῖον; ἓν γὰρ πόλλʼ ἂν ἐξεύροι μαθεῖν,

120

ἀρχὴν βραχεῖαν εἰ λάβοιμεν ἐλπίδος.

121

Κρέων

λῃστὰς ἔφασκε συντυχόντας οὐ μιᾷ

122

ῥώμῃ κτανεῖν νιν, ἀλλὰ σὺν πλήθει χερῶν.

123

Οἰδίπους

πῶς οὖν ὁ λῃστής, εἴ τι μὴ ξὺν ἀργύρῳ

124

ἐπράσσετʼ ἐνθένδʼ, ἐς τόδʼ ἂν τόλμης ἔβη;

125

Κρέων

δοκοῦντα ταῦτʼ ἦν· Λαΐου δʼ ὀλωλότος

126

οὐδεὶς ἀρωγὸς ἐν κακοῖς ἐγίγνετο.

127

Οἰδίπους

κακὸν δὲ ποῖον ἐμποδών, τυραννίδος

128

οὕτω πεσούσης, εἶργε τοῦτʼ ἐξειδέναι;

129

Κρέων

ἡ ποικιλῳδὸς Σφὶγξ τὸ πρὸς ποσὶν σκοπεῖν

130

μεθέντας ἡμᾶς τἀφανῆ προσήγετο.

131

Οἰδίπους

ἀλλʼ ἐξ ὑπαρχῆς αὖθις αὔτʼ ἐγὼ φανῶ·

132

ἐπαξίως γὰρ Φοῖβος, ἀξίως δὲ σὺ

133

πρὸ τοῦ θανόντος τήνδʼ ἔθεσθʼ ἐπιστροφήν·

134

ὥστʼ ἐνδίκως ὄψεσθε κἀμὲ σύμμαχον

135

γῇ τῇδε τιμωροῦντα τῷ θεῷ θʼ ἅμα.

136

ὑπὲρ γὰρ οὐχὶ τῶν ἀπωτέρω φίλων,

137

ἀλλʼ αὐτὸς αὑτοῦ τοῦτʼ ἀποσκεδῶ μύσος.

138

ὅστις γὰρ ἦν ἐκεῖνον ὁ κτανών, τάχʼ ἂν

139

κἄμʼ ἂν τοιαύτῃ χειρὶ τιμωροῦνθʼ ἕλοι.

140

κείνῳ προσαρκῶν οὖν ἐμαυτὸν ὠφελῶ.

141

ἀλλʼ ὡς τάχιστα, παῖδες, ὑμεῖς μὲν βάθρων

142

ἵστασθε, τούσδʼ ἄραντες ἱκτῆρας κλάδους,

143

ἄλλος δὲ Κάδμου λαὸν ὧδʼ ἀθροιζέτω,

144

ὡς πᾶν ἐμοῦ δράσοντος· ἢ γὰρ εὐτυχεῖς

145

σὺν τῷ θεῷ φανούμεθʼ ἢ πεπτωκότες.

146

Ἱερεύς

ὦ παῖδες, ἱστώμεσθα· τῶνδε γὰρ χάριν

147

καὶ δεῦρʼ ἔβημεν ὧν ὅδʼ ἐξαγγέλλεται.

148

Φοῖβος δʼ ὁ πέμψας τάσδε μαντείας ἅμα

149

σωτήρ δʼ ἵκοιτο καὶ νόσου παυστήριος.

150

Χορός

ὦ Διὸς ἁδυεπὲς φάτι, τίς ποτε τᾶς πολυχρύσου

151

Πυθῶνος ἀγλαὰς ἔβας

152

Θήβας; ἐκτέταμαι φοβερὰν φρένα, δείματι πάλλων,

153

ἰήιε Δάλιε Παιάν,

154

ἀμφὶ σοὶ ἁζόμενος τί μοι ἢ νέον

155

ἢ περιτελλομέναις ὥραις πάλιν ἐξανύσεις χρέος.

156

εἰπέ μοι, ὦ χρυσέας τέκνον Ἐλπίδος, ἄμβροτε Φάμα.

157

πρῶτα σὲ κεκλόμενος, θύγατερ Διός, ἄμβροτʼ Ἀθάνα

158

γαιάοχόν τʼ ἀδελφεὰν

159

Ἄρτεμιν, ἃ κυκλόεντʼ ἀγορᾶς θρόνον εὐκλέα θάσσει,

160

καὶ Φοῖβον ἑκαβόλον, ἰὼ

161

τρισσοὶ ἀλεξίμοροι προφάνητέ μοι,

162

εἴ ποτε καὶ προτέρας ἄτας ὕπερ ὀρνυμένας πόλει

163

ἠνύσατʼ ἐκτοπίαν φλόγα πήματος, ἔλθετε καὶ νῦν.

164

ὦ πόποι, ἀνάριθμα γὰρ φέρω

165

πήματα· νοσεῖ δέ μοι πρόπας στόλος, οὐδʼ ἔνι φροντίδος ἔγχος

166

ᾧ τις ἀλέξεται. οὔτε γὰρ ἔκγονα

167

κλυτᾶς χθονὸς αὔξεται οὔτε τόκοισιν

168

ἰηίων καμάτων ἀνέχουσι γυναῖκες·

169

ἄλλον δʼ ἂν ἄλλῳ προσίδοις ἅπερ εὔπτερον ὄρνιν

170

κρεῖσσον ἀμαιμακέτου πυρὸς ὄρμενον

171

ἀκτὰν πρὸς ἑσπέρου θεοῦ.

172

ὧν πόλις ἀνάριθμος ὄλλυται·

173

νηλέα δὲ γένεθλα πρὸς πέδῳ θαναταφόρα κεῖται ἀνοίκτως·

174

ἐν δʼ ἄλοχοι πολιαί τʼ ἔπι ματέρες

175

ἀχὰν παραβώμιον ἄλλοθεν ἄλλαν

176

λυγρῶν πόνων ἱκετῆρες ἐπιστενάχουσιν.

177

παιὰν δὲ λάμπει στονόεσσά τε γῆρυς ὅμαυλος

178

ὧν ὕπερ, ὦ χρυσέα θύγατερ Διός,

179

εὐῶπα πέμψον ἀλκάν.

180

Ἄρεά τε τὸν μαλερόν, ὃς νῦν ἄχαλκος ἀσπίδων

181

φλέγει με περιβόατον, ἀντιάζω

182

παλίσσυτον δράμημα νωτίσαι πάτρας

183

ἔπουρον, εἴτʼ ἐς μέγαν θάλαμον Ἀμφιτρίτας

184

εἴτʼ ἐς τὸν ἀπόξενον ὅρμων

185

Θρῄκιον κλύδωνα·

186

τελεῖν γὰρ εἴ τι νὺξ ἀφῇ,

187

τοῦτʼ ἐπʼ ἦμαρ ἔρχεται·

188

τόν, ὦ τᾶν πυρφόρων

189

ἀστραπᾶν κράτη νέμων,

190

ὦ Ζεῦ πάτερ, ὑπὸ σῷ φθίσον κεραυνῷ,

191

Λύκειʼ ἄναξ, τά τε σὰ χρυσοστρόφων ἀπʼ ἀγκυλᾶν

192

βέλεα θέλοιμʼ ἂν ἀδάματʼ ἐνδατεῖσθαι

193

ἀρωγὰ προσταχθέντα τάς τε πυρφόρους

194

Ἀρτέμιδος αἴγλας, ξὺν αἷς Λύκιʼ ὄρεα διᾴσσει·

195

τὸν χρυσομίτραν τε κικλήσκω,

196

τᾶσδʼ ἐπώνυμον γᾶς,

197

οἰνῶπα Βάκχον εὔιον,

198

Μαινάδων ὁμόστολον,

199

πελασθῆναι φλέγοντʼ

200

ἀγλαῶπι

201

πεύκᾳ ʼπὶ τὸν ἀπότιμον ἐν θεοῖς θεόν.

202

Οἰδίπους

αἰτεῖς· ἃ δʼ αἰτεῖς, τἄμʼ ἐὰν θέλῃς ἔπη

203

κλύων δέχεσθαι τῇ νόσῳ θʼ ὑπηρετεῖν,

204

ἀλκὴν λάβοις ἂν κἀνακούφισιν κακῶν·

205

ἁγὼ ξένος μὲν τοῦ λόγου τοῦδʼ ἐξερῶ,

206

ξένος δὲ τοῦ πραχθέντος· οὐ γὰρ ἂν μακρὰν

207

ἴχνευον αὐτός, μὴ οὐκ ἔχων τι σύμβολον,

208

νῦν δʼ ὕστερος γὰρ ἀστὸς εἰς ἀστοὺς τελῶ,

209

ὑμῖν προφωνῶ πᾶσι Καδμείοις τάδε·

210

ὅστις ποθʼ ὑμῶν Λάϊον τὸν Λαβδάκου

211

κάτοιδεν ἀνδρὸς ἐκ τίνος διώλετο,

212

τοῦτον κελεύω πάντα σημαίνειν ἐμοί·

213

κεἰ μὲν φοβεῖται, τοὐπίκλημʼ ὑπεξελεῖν

214

αὐτὸν καθʼ αὑτοῦ· πείσεται γὰρ ἄλλο μὲν

215

ἀστεργὲς οὐδέν. γῆς δʼ ἄπεισιν ἀσφαλής.

216

εἰ δʼ αὖ τις ἄλλον οἶδεν ἐξ ἄλλης χθονὸς

217

τὸν αὐτόχειρα, μὴ σιωπάτω· τὸ γὰρ

218

κέρδος τελῶ ʼγὼ χἠ χάρις προσκείσεται.

219

εἰ δʼ αὖ σιωπήσεσθε, καί τις ἢ φίλου

220

δείσας ἀπώσει τοὔπος ἢ χαὐτοῦ τόδε,

221

ἃκ τῶνδε δράσω, ταῦτα χρὴ κλύειν ἐμοῦ.

222

τὸν ἄνδρʼ ἀπαυδῶ τοῦτον, ὅστις ἐστί, γῆς

223

τῆσδʼ, ἧς ἐγὼ κράτη τε καὶ θρόνους νέμω,

224

μήτʼ εἰσδέχεσθαι μήτε προσφωνεῖν τινα,

225

μήτʼ ἐν θεῶν εὐχαῖσι μήτε θύμασιν

226

κοινὸν ποεῖσθαι, μήτε χέρνιβας νέμειν·

227

ὠθεῖν δʼ ἀπʼ οἴκων πάντας, ὡς μιάσματος

228

τοῦδʼ ἡμὶν ὄντος, ὡς τὸ Πυθικὸν θεοῦ

229

μαντεῖον ἐξέφηνεν ἀρτίως ἐμοί.

230

ἐγὼ μὲν οὖν τοιόσδε τῷ τε δαίμονι

231

τῷ τʼ ἀνδρὶ τῷ θανόντι σύμμαχος πέλω·

232

κατεύχομαι δὲ τὸν δεδρακότʼ, εἴτε τις

233

εἷς ὢν λέληθεν εἴτε πλειόνων μέτα,

234

κακὸν κακῶς νιν ἄμορον ἐκτρῖψαι βίον·

235

ἐπεύχομαι δʼ, οἴκοισιν εἰ ξυνέστιος

236

ἐν τοῖς ἐμοῖς γένοιτʼ ἐμοῦ συνειδότος,

237

παθεῖν ἅπερ τοῖσδʼ ἀρτίως ἠρασάμην.

238

ὑμῖν δὲ ταῦτα πάντʼ ἐπισκήπτω τελεῖν,

239

ὑπέρ τʼ ἐμαυτοῦ τοῦ θεοῦ τε τῆσδέ τε

240

γῆς ὧδʼ ἀκάρπως κἀθέως ἐφθαρμένης.

241

οὐδʼ εἰ γὰρ ἦν τὸ πρᾶγμα μὴ θεήλατον,

242

ἀκάθαρτον ὑμᾶς εἰκὸς ἦν οὕτως ἐᾶν,

243

ἀνδρός γʼ ἀρίστου βασιλέως τʼ ὀλωλότος,

244

ἀλλʼ ἐξερευνᾶν· νῦν δʼ ἐπεὶ κυρῶ γʼ ἐγὼ

245

ἔχων μὲν ἀρχὰς ἃς ἐκεῖνος εἶχε πρίν,

246

ἔχων δὲ λέκτρα καὶ γυναῖχʼ ὁμόσπορον,

247

κοινῶν τε παίδων κοίνʼ ἄν, εἰ κείνῳ γένος

248

μὴ ʼδυστύχησεν, ἦν ἂν ἐκπεφυκότα·

249

νῦν δʼ ἐς τὸ κείνου κρᾶτʼ ἐνήλαθʼ ἡ τύχη·

250

ἀνθʼ ὧν ἐγὼ τάδʼ, ὡσπερεὶ τοὐμοῦ πατρός,

251

ὑπερμαχοῦμαι κἀπὶ πᾶν ἀφίξομαι,

252

ζητῶν τὸν αὐτόχειρα τοῦ φόνου λαβεῖν,

253

τῷ Λαβδακείῳ παιδὶ Πολυδώρου τε καὶ

254

τοῦ πρόσθε Κάδμου τοῦ πάλαι τʼ Ἀγήνορος.

255

καὶ ταῦτα τοῖς μὴ δρῶσιν εὔχομαι θεοὺς

256

μήτʼ ἄροτον αὐτοῖς γῆς ἀνιέναι τινὰ

257

μήτʼ οὖν γυναικῶν παῖδας, ἀλλὰ τῷ πότμῳ

258

τῷ νῦν φθερεῖσθαι κἄτι τοῦδʼ ἐχθίονι·

259

ὑμῖν δὲ τοῖς ἄλλοισι Καδμείοις, ὅσοις

260

τάδʼ ἔστʼ ἀρέσκονθʼ, ἥ τε σύμμαχος Δίκη

261

χοἰ πάντες εὖ ξυνεῖεν εἰσαεὶ θεοί.

262

Χορός

ὥσπερ μʼ ἀραῖον ἔλαβες, ὧδʼ, ἄναξ, ἐρῶ.

263

οὔτʼ ἔκτανον γὰρ οὔτε τὸν κτανόντʼ ἔχω

264

δεῖξαι. τὸ δὲ ζήτημα τοῦ πέμψαντος ἦν

265

Φοίβου τόδʼ εἰπεῖν, ὅστις εἴργασταί ποτε.

266

Οἰδίπους

δίκαιʼ ἔλεξας· ἀλλʼ ἀναγκάσαι θεοὺς

267

ἃν μὴ θέλωσιν οὐδʼ ἂν εἷς δύναιτʼ ἀνήρ.

268

Χορός

τὰ δεύτερʼ ἐκ τῶνδʼ ἂν λέγοιμʼ ἁμοὶ δοκεῖ.

269

Οἰδίπους

εἰ καὶ τρίτʼ ἐστί, μὴ παρῇς τὸ μὴ οὐ φράσαι.

270

Χορός

ἄνακτʼ ἄνακτι ταὔθʼ ὁρῶντʼ ἐπίσταμαι

271

μάλιστα Φοίβῳ Τειρεσίαν, παρʼ οὗ τις ἂν

272

σκοπῶν τάδʼ, ὦναξ, ἐκμάθοι σαφέστατα.

273

Οἰδίπους

ἀλλʼ οὐκ ἐν ἀργοῖς οὐδὲ τοῦτʼ ἐπραξάμην.

274

ἔπεμψα γὰρ Κρέοντος εἰπόντος διπλοῦς

275

πομπούς· πάλαι δὲ μὴ παρῶν θαυμάζεται.

276

Χορός

καὶ μὴν τά γʼ ἄλλα κωφὰ καὶ παλαίʼ ἔπη.

277

Οἰδίπους

τὰ ποῖα ταῦτα; πάντα γὰρ σκοπῶ λόγον.

278

Χορός

θανεῖν ἐλέχθη πρός τινων ὁδοιπόρων.

279

Οἰδίπους

ἤκουσα κἀγώ. τὸν δʼ ἰδόντʼ οὐδεὶς ὁρᾷ.

280

Χορός

ἀλλʼ εἴ τι μὲν δὴ δείματός γʼ ἔχει μέρος,

281

τὰς σὰς ἀκούων οὐ μενεῖ τοιάσδʼ ἀράς,

282

Οἰδίπους

ᾧ μή ʼστι δρῶντι τάρβος, οὐδʼ ἔπος φοβεῖ.

283

Χορός

ἀλλʼ οὑξελέγξων αὐτὸν ἔστιν· οἵδε γὰρ

284

τὸν θεῖον ἤδη μάντιν ὧδʼ ἄγουσιν, ᾧ

285

τἀληθὲς ἐμπέφυκεν ἀνθρώπων μόνῳ.

286

Οἰδίπους

ὦ πάντα νωμῶν Τειρεσία, διδακτά τε

287

ἄρρητά τʼ, οὐράνιά τε καὶ χθονοστιβῆ,

288

πόλιν μέν, εἰ καὶ μὴ βλέπεις, φρονεῖς δʼ ὅμως

289

οἵᾳ νόσῳ σύνεστιν· ἧς σὲ προστάτην

290

σωτῆρά τʼ, ὦναξ, μοῦνον ἐξευρίσκομεν.

291

Φοῖβος γάρ, εἴ τι μὴ κλύεις τῶν ἀγγέλων,

292

πέμψασιν ἡμῖν ἀντέπεμψεν, ἔκλυσιν

293

μόνην ἂν ἐλθεῖν τοῦδε τοῦ νοσήματος,

294

εἰ τοὺς κτανόντας Λάϊον μαθόντες εὖ

295

κτείναιμεν ἢ γῆς φυγάδας ἐκπεμψαίμεθα.

296

σύ νυν φθονήσας μήτʼ ἀπʼ οἰωνῶν φάτιν

297

μήτʼ εἴ τινʼ ἄλλην μαντικῆς ἔχεις ὁδόν,

298

ῥῦσαι σεαυτὸν καὶ πόλιν, ῥῦσαι δʼ ἐμέ,

299

ῥῦσαι δὲ πᾶν μίασμα τοῦ τεθνηκότος.

300

ἐν σοὶ γὰρ ἐσμέν· ἄνδρα δʼ ὠφελεῖν ἀφʼ ὧν

301

ἔχοι τε καὶ δύναιτο, κάλλιστος πόνων.

302

Τειρεσίας

φεῦ φεῦ, φρονεῖν ὡς δεινὸν ἔνθα μὴ τέλη

303

λύῃ φρονοῦντι· ταῦτα γὰρ καλῶς ἐγὼ

304

εἰδὼς διώλεσʼ· οὐ γὰρ ἂν δεῦρʼ ἱκόμην.

305

Οἰδίπους

τί δʼ ἔστιν; ὡς ἄθυμος εἰσελήλυθας.

306

Τειρεσίας

ἄφες μʼ ἐς οἴκους· ῥᾷστα γὰρ τὸ σόν τε σὺ

307

κἀγὼ διοίσω τοὐμόν, ἢν ἐμοὶ πίθῃ.

308

Οἰδίπους

οὔτʼ ἔννομʼ εἶπας οὔτε προσφιλῆ πόλει

309

τῇδʼ, ἥ σʼ ἔθρεψε, τήνδʼ ἀποστερῶν φάτιν.

310

Τειρεσίας

ὁρῶ γὰρ οὐδὲ σοὶ τὸ σὸν φώνημʼ ἰὸν

311

πρὸς καιρόν· ὡς οὖν μηδʼ ἐγὼ ταὐτὸν πάθω —

312

Οἰδίπους

μὴ πρὸς θεῶν φρονῶν γʼ ἀποστραφῇς, ἐπεὶ

313

πάντες σε προσκυνοῦμεν οἵδʼ ἱκτήριοι.

314

Τειρεσίας

πάντες γὰρ οὐ φρονεῖτʼ· ἐγὼ δʼ οὐ μή ποτε

315

τἄμʼ, ὡς ἂν εἴπω μὴ τὰ σʼ, ἐκφήνω κακά.

316

Οἰδίπους

τί φής; ξυνειδὼς οὐ φράσεις, ἀλλʼ ἐννοεῖς

317

ἡμᾶς προδοῦναι καὶ καταφθεῖραι πόλιν;

318

Τειρεσίας

ἐγὼ οὔτʼ ἐμαυτὸν οὔτε σʼ ἀλγυνῶ. τί ταῦτʼ

319

ἄλλως ἐλέγχεις; οὐ γὰρ ἂν πύθοιό μου.

320

Οἰδίπους

οὐκ, ὦ κακῶν κάκιστε, καὶ γὰρ ἂν πέτρου

321

φύσιν σύ γʼ ὀργάνειας, ἐξερεῖς ποτε,

322

ἀλλʼ ὧδʼ ἄτεγκτος κἀτελεύτητος φανεῖ;

323

Τειρεσίας

ὀργὴν ἐμέμψω τὴν ἐμήν, τὴν σὴν δʼ ὁμοῦ

324

ναίουσαν οὐ κατεῖδες, ἀλλʼ ἐμὲ ψέγεις.

325

Οἰδίπους

τίς γὰρ τοιαῦτʼ ἂν οὐκ ἂν ὀργίζοιτʼ ἔπη

326

κλύων, ἃ νῦν σὺ τήνδʼ ἀτιμάζεις πόλιν;

327

Τειρεσίας

ἥξει γὰρ αὐτά, κἂν ἐγὼ σιγῇ στέγω.

328

Οἰδίπους

οὐκοῦν ἅ γʼ ἥξει καὶ σὲ χρὴ λέγειν ἐμοί.

329

Τειρεσίας

οὐκ ἂν πέρα φράσαιμι. πρὸς τάδʼ, εἰ θέλεις,

330

θυμοῦ διʼ ὀργῆς ἥτις ἀγριωτάτη.

331

Οἰδίπους

καὶ μὴν παρήσω γʼ οὐδέν, ὡς ὀργῆς ἔχω,

332

ἅπερ ξυνίημʼ· ἴσθι γὰρ δοκῶν ἐμοὶ

333

καὶ ξυμφυτεῦσαι τοὔργον εἰργάσθαι θʼ, ὅσον

334

μὴ χερσὶ καίνων· εἰ δʼ ἐτύγχανες βλέπων,

335

καὶ τοὔργον ἂν σοῦ τοῦτʼ, ἔφην εἶναι μόνου.

336

Τειρεσίας

ἄληθες; ἐννέπω σὲ τῷ κηρύγματι

337

ᾧπερ προεῖπας ἐμμένειν, κἀφʼ ἡμέρας

338

τῆς νῦν προσαυδᾶν μήτε τούσδε μήτʼ ἐμέ,

339

ὡς ὄντι γῆς τῆσδʼ ἀνοσίῳ μιάστορι.

340

Οἰδίπους

οὕτως ἀναιδῶς ἐξεκίνησας τόδε

341

τὸ ῥῆμα; καὶ ποῦ τοῦτο φεύξεσθαι δοκεῖς;

342

Τειρεσίας

πέφευγα· τἀληθὲς γὰρ ἰσχῦον τρέφω.

343

Οἰδίπους

πρὸς τοῦ διδαχθείς; οὐ γὰρ ἔκ γε τῆς τέχνης.

344

Τειρεσίας

πρὸς σοῦ· σὺ γάρ μʼ ἄκοντα προυτρέψω λέγειν.

345

Οἰδίπους

ποῖον λόγον; λέγʼ αὖθις, ὡς μᾶλλον μάθω.

346

Τειρεσίας

οὐχὶ ξυνῆκας πρόσθεν; ἢ ʼκπειρᾷ λέγων;

347

Οἰδίπους

οὐχ ὥστε γʼ εἰπεῖν γνωστόν· ἀλλʼ αὖθις φράσον.

348

Τειρεσίας

φονέα σε φημὶ τἀνδρὸς οὗ ζητεῖς κυρεῖν.

349

Οἰδίπους

ἀλλʼ οὔ τι χαίρων δίς γε πημονὰς ἐρεῖς.

350

Τειρεσίας

εἴπω τι δῆτα κἄλλʼ, ἵνʼ ὀργίζῃ πλέον;

351

Οἰδίπους

ὅσον γε χρῄζεις· ὡς μάτην εἰρήσεται.

352

Τειρεσίας

λεληθέναι σε φημὶ σὺν τοῖς φιλτάτοις

353

αἴσχισθʼ ὁμιλοῦντʼ, οὐδʼ ὁρᾶν ἵνʼ εἶ κακοῦ.

354

Οἰδίπους

ἦ καὶ γεγηθὼς ταῦτʼ ἀεὶ λέξειν δοκεῖς;

355

Τειρεσίας

εἴπερ τί γʼ ἐστὶ τῆς ἀληθείας σθένος.

356

Οἰδίπους

ἀλλʼ ἔστι, πλὴν σοί· σοὶ δὲ τοῦτʼ οὐκ ἔστʼ ἐπεὶ

357

τυφλὸς τά τʼ ὦτα τόν τε νοῦν τά τʼ ὄμματʼ εἶ.

358

Τειρεσίας

σὺ δʼ ἄθλιός γε ταῦτʼ ὀνειδίζων, ἃ σοὶ

359

οὐδεὶς ὃς οὐχὶ τῶνδʼ ὀνειδιεῖ τάχα.

360

Οἰδίπους

μιᾶς τρέφει πρὸς νυκτός, ὥστε μήτʼ ἐμὲ

361

μήτʼ ἄλλον, ὅστις φῶς ὁρᾷ, βλάψαι ποτʼ ἄν.

362

Τειρεσίας

οὐ γάρ σε μοῖρα πρός γʼ ἐμοῦ πεσεῖν, ἐπεὶ

363

ἱκανὸς Ἀπόλλων, ᾧ τάδʼ ἐκπρᾶξαι μέλει.

364

Οἰδίπους

Κρέοντος ἢ σοῦ ταῦτα τἀξευρήματα;

365

Τειρεσίας

Κρέων δέ σοι πῆμʼ οὐδέν, ἀλλʼ αὐτὸς σὺ σοί.

366

Οἰδίπους

ὦ πλοῦτε καὶ τυραννὶ καὶ τέχνη τέχνης

367

ὑπερφέρουσα τῷ πολυζήλῳ βίῳ,

368

ὅσος παρʼ ὑμῖν ὁ φθόνος φυλάσσεται,

369

εἰ τῆσδέ γʼ ἀρχῆς οὕνεχʼ, ἣν ἐμοὶ πόλις

370

δωρητόν, οὐκ αἰτητόν, εἰσεχείρισεν.

371

ταύτης Κρέων ὁ πιστός, οὑξ ἀρχῆς φίλος,

372

λάθρᾳ μʼ ὑπελθὼν ἐκβαλεῖν ἱμείρεται,

373

ὑφεὶς μάγον τοιόνδε μηχανορράφον,

374

δόλιον ἀγύρτην, ὅστις ἐν τοῖς κέρδεσιν

375

μόνον δέδορκε, τὴν τέχνην δʼ ἔφυ τυφλός.

376

ἐπεί, φέρʼ εἰπέ, ποῦ σὺ μάντις εἶ σαφής;

377

πῶς οὐκ, ὅθʼ ἡ ῥαψῳδὸς ἐνθάδʼ ἦν κύων,

378

ηὔδας τι τοῖσδʼ ἀστοῖσιν ἐκλυτήριον;

379

καίτοι τό γʼ αἴνιγμʼ οὐχὶ τοὐπιόντος ἦν

380

ἀνδρὸς διειπεῖν, ἀλλὰ μαντείας ἔδει·

381

ἣν οὔτʼ ἀπʼ οἰωνῶν σὺ προυφάνης ἔχων

382

οὔτʼ ἐκ θεῶν του γνωτόν· ἀλλʼ ἐγὼ μολών,

383

ὁ μηδὲν εἰδὼς Οἰδίπους, ἔπαυσά νιν,

384

γνώμῃ κυρήσας οὐδʼ ἀπʼ, οἰωνῶν μαθών·

385

ὃν δὴ σὺ πειρᾷς ἐκβαλεῖν, δοκῶν θρόνοις

386

παραστατήσειν τοῖς Κρεοντείοις πέλας.

387

κλαίων δοκεῖς μοι καὶ σὺ χὠ συνθεὶς τάδε

388

ἀγηλατήσειν· εἰ δὲ μὴ ʼδόκεις γέρων

389

εἶναι, παθὼν ἔγνως ἂν οἷά περ φρονεῖς.

390

Χορός

ἡμῖν μὲν εἰκάζουσι καὶ τὰ τοῦδʼ ἔπη

391

ὀργῇ λελέχθαι καὶ τά σʼ, Οἰδίπους, δοκεῖ,

392

δεῖ δʼ οὐ τοιούτων, ἀλλʼ ὅπως τὰ τοῦ θεοῦ

393

μαντεῖʼ ἄριστα λύσομεν, τόδε σκοπεῖν.

394

Τειρεσίας

εἰ καὶ τυραννεῖς, ἐξισωτέον τὸ γοῦν

395

ἴσʼ ἀντιλέξαι· τοῦδε γὰρ κἀγὼ κρατῶ.

396

οὐ γάρ τι σοὶ ζῶ δοῦλος, ἀλλὰ Λοξίᾳ·

397

ὥστʼ οὐ Κρέοντος προστάτου γεγράψομαι.

398

λέγω δʼ, ἐπειδὴ καὶ τυφλόν μʼ ὠνείδισας·

399

σὺ καὶ δέδορκας κοὐ βλέπεις ἵνʼ εἶ κακοῦ,

400

οὐδʼ ἔνθα ναίεις, οὐδʼ ὅτων οἰκεῖς μέτα.

401

ἆρʼ οἶσθʼ ἀφʼ ὧν εἶ; καὶ λέληθας ἐχθρὸς ὢν

402

τοῖς σοῖσιν αὐτοῦ νέρθε κἀπὶ γῆς ἄνω,

403

καί σʼ ἀμφιπλὴξ μητρός τε καὶ τοῦ σοῦ πατρὸς

404

ἐλᾷ ποτʼ ἐκ γῆς τῆσδε δεινόπους ἀρά,

405

βλέποντα νῦν μὲν ὄρθʼ, ἔπειτα δὲ σκότον.

406

βοῆς δὲ τῆς σῆς ποῖος οὐκ ἔσται λιμήν,

407

ποῖος Κιθαιρὼν οὐχὶ σύμφωνος τάχα,

408

ὅταν καταίσθῃ τὸν ὑμέναιον, ὃν δόμοις

409

ἄνορμον εἰσέπλευσας, εὐπλοίας τυχών;

410

ἄλλων δὲ πλῆθος οὐκ ἐπαισθάνει κακῶν,

411

ἅ σʼ ἐξισώσει σοί τε καὶ τοῖς σοῖς τέκνοις.

412

πρὸς ταῦτα καὶ Κρέοντα καὶ τοὐμὸν στόμα

413

προπηλάκιζε· σοῦ γὰρ οὐκ ἔστιν βροτῶν

414

κάκιον ὅστις ἐκτριβήσεταί ποτε.

415

Οἰδίπους

ἦ ταῦτα δῆτʼ ἀνεκτὰ πρὸς τούτου κλύειν;

416

οὐκ εἰς ὄλεθρον; οὐχὶ θᾶσσον; οὐ πάλιν

417

ἄψορρος οἴκων τῶνδʼ ἀποστραφεὶς ἄπει;

418

Τειρεσίας

οὐδʼ ἱκόμην ἔγωγʼ ἄν, εἰ σὺ μὴ ʼκάλεις.

419

Οἰδίπους

οὐ γάρ τί σʼ ᾔδη μῶρα φωνήσοντʼ, ἐπεὶ

420

σχολῇ σʼ ἂν οἴκους τοὺς ἐμοὺς ἐστειλάμην.

421

Τειρεσίας

ἡμεῖς τοιοίδʼ ἔφυμεν, ὡς μὲν σοὶ δοκεῖ,

422

μῶροι, γονεῦσι δʼ, οἵ σʼ ἔφυσαν, ἔμφρονες.

423

Οἰδίπους

ποίοισι; μεῖνον, τίς δέ μʼ ἐκφύει βροτῶν;

424

Τειρεσίας

ἥδʼ ἡμέρα φύσει σε καὶ διαφθερεῖ.

425

Οἰδίπους

ὡς πάντʼ ἄγαν αἰνικτὰ κἀσαφῆ λέγεις.

426

Τειρεσίας

οὔκουν σὺ ταῦτʼ ἄριστος εὑρίσκειν ἔφυς;

427

Οἰδίπους

τοιαῦτʼ ὀνείδιζʼ, οἷς ἔμʼ εὑρήσεις μέγαν.

428

Τειρεσίας

αὕτη γε μέντοι σʼ ἡ τύχη διώλεσεν.

429

Οἰδίπους

ἀλλʼ εἰ πόλιν τήνδʼ ἐξέσωσʼ, οὔ μοι μέλει.

430

Τειρεσίας

ἄπειμι τοίνυν· καὶ σύ, παῖ, κόμιζέ με.

431

Οἰδίπους

κομιζέτω δῆθʼ· ὡς παρὼν σύ γʼ ἐμποδὼν

432

ὀχλεῖς, συθείς τʼ ἂν οὐκ ἂν ἀλγύνοις πλέον.

433

Τειρεσίας

εἰπὼν ἄπειμʼ ὧν οὕνεκʼ, ἦλθον, οὐ τὸ σὸν

434

δείσας πρόσωπον· οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπου μʼ ὀλεῖς.

435

λέγω δέ σοι· τὸν ἄνδρα τοῦτον, ὃν πάλαι

436

ζητεῖς ἀπειλῶν κἀνακηρύσσων φόνον

437

τὸν Λαΐειον, οὗτός ἐστιν ἐνθάδε,

438

ξένος λόγῳ μέτοικος, εἶτα δʼ ἐγγενὴς

439

φανήσεται Θηβαῖος, οὐδʼ ἡσθήσεται

440

τῇ ξυμφορᾷ· τυφλὸς γὰρ ἐκ δεδορκότος

441

καὶ πτωχὸς ἀντὶ πλουσίου ξένην ἔπι

442

σκήπτρῳ προδεικνὺς γαῖαν ἐμπορεύσεται.

443

φανήσεται δὲ παισὶ τοῖς αὑτοῦ ξυνὼν

444

ἀδελφὸς αὑτὸς καὶ πατήρ, κἀξ ἧς ἔφυ

445

γυναικὸς υἱὸς καὶ πόσις, καὶ τοῦ πατρὸς

446

ὁμόσπορός τε καὶ φονεύς. καὶ ταῦτʼ ἰὼν

447

εἴσω λογίζου· κἂν λάβῃς ἐψευσμένον,

448

φάσκειν ἔμʼ ἤδη μαντικῇ μηδὲν φρονεῖν.

449

Χορός

τίς ὅντινʼ ἁ θεσπιέπεια Δελφὶς εἶπε πέτρα

450

ἄρρητʼ ἀρρήτων τελέσαντα φοινίαισι χερσίν;

451

ὥρα νιν ἀελλάδων

452

ἵππων σθεναρώτερον

453

φυγᾷ πόδα νωμᾶν.

454

ἔνοπλος γὰρ ἐπʼ αὐτὸν ἐπενθρῴσκει

455

πυρὶ καὶ στεροπαῖς ὁ Διὸς γενέτας,

456

δειναὶ δʼ ἅμʼ ἕπονται

457

κῆρες ἀναπλάκητοι

458

ἔλαμψε γὰρ τοῦ νιφόεντος ἀρτίως φανεῖσα

459

φάμα Παρνασοῦ τὸν ἄδηλον ἄνδρα πάντʼ ἰχνεύειν.

460

φοιτᾷ γὰρ ὑπʼ ἀγρίαν

461

ὕλαν ἀνά τʼ ἄντρα καὶ

462

πέτρας ἰσόταυρος

463

μέλεος μελέῳ ποδὶ χηρεύων,

464

τὰ μεσόμφαλα γᾶς ἀπονοσφίζων

465

μαντεῖα· τὰ δʼ ἀεὶ

466

ζῶντα περιποτᾶται.

467

δεινὰ μὲν οὖν, δεινὰ ταράσσει σοφὸς οἰωνοθέτας

468

οὔτε δοκοῦντʼ οὔτʼ ἀποφάσκονθʼ· ὅ τι λέξω δʼ ἀπορῶ.

469

πέτομαι δʼ ἐλπίσιν οὔτʼ, ἐνθάδʼ ὁρῶν οὔτʼ ὀπίσω.

470

τί γὰρ ἢ Λαβδακίδαις

471

ἢ τῷ Πολύβου νεῖκος ἔκειτʼ, οὔτε πάροιθέν ποτʼ ἔγωγʼ

472

ἔμαθον, πρὸς ὅτου δὴ βασανίζων βασάνῳ

473

ἐπὶ τὰν ἐπίδαμον φάτιν εἶμʼ Οἰδιπόδα Λαβδακίδαις

474

ἐπίκουρος ἀδήλων θανάτων.

475

ἀλλʼ ὁ μὲν οὖν Ζεὺς ὅ τʼ Ἀπόλλων ξυνετοὶ καὶ τὰ βροτῶν

476

εἰδότες· ἀνδρῶν δʼ ὅτι μάντις πλέον ἢ ʼγὼ φέρεται,

477

κρίσις οὔκ ἔστιν ἀλαθής· σοφίᾳ δʼ ἂν σοφίαν

478

παραμείψειεν ἀνήρ.

479

ἀλλʼ οὔποτʼ ἔγωγʼ ἄν, πρὶν ἴδοιμʼ ὀρθὸν ἔπος, μεμφομένων ἂν καταφαίην.

480

φανερὰ γὰρ ἐπʼ αὐτῷ, πτερόεσσʼ ἦλθε κόρα

481

ποτέ, καὶ σοφὸς ὤφθη βασάνῳ θʼ ἁδύπολις τῷ ἀπʼ ἐμᾶς

482

φρενὸς οὔποτʼ ὀφλήσει κακίαν.

483

Κρέων

ἄνδρες πολῖται, δείνʼ ἔπη πεπυσμένος

484

κατηγορεῖν μου τὸν τύραννον Οἰδίπουν,

485

πάρειμʼ ἀτλητῶν. εἰ γὰρ ἐν ταῖς ξυμφοραῖς

486

ταῖς νῦν νομίζει πρός γʼ ἐμοῦ πεπονθέναι

487

λόγοισιν εἴτʼ ἔργοισιν εἰς βλάβην φέρον,

488

οὔτοι βίου μοι τοῦ μακραίωνος πόθος,

489

φέροντι τήνδε βάξιν. οὐ γὰρ εἰς ἁπλοῦν

490

ἡ ζημία μοι τοῦ λόγου τούτου φέρει,

491

ἀλλʼ ἐς μέγιστον, εἰ κακὸς μὲν ἐν πόλει,

492

κακὸς δὲ πρὸς σοῦ καὶ φίλων κεκλήσομαι.

493

Χορός

ἀλλʼ ἦλθε μὲν δὴ τοῦτο τοὔνειδος τάχʼ ἂν

494

ὀργῇ βιασθὲν μᾶλλον ἢ γνώμῃ φρενῶν.

495

Κρέων

τοὔπος δʼ ἐφάνθη, ταῖς ἐμαῖς γνώμαις ὅτι

496

πεισθεὶς ὁ μάντις τοὺς λόγους ψευδεῖς λέγοι;

497

Χορός

ηὐδᾶτο μὲν τάδʼ, οἶδα δʼ οὐ γνώμῃ τίνι.

498

Κρέων

ἐξ ὀμμάτων δʼ ὀρθῶν τε κἀξ ὀρθῆς φρενὸς

499

κατηγορεῖτο τοὐπίκλημα τοῦτό μου;

500

Χορός

οὐκ οἶδʼ· ἃ γὰρ δρῶσʼ, οἱ κρατοῦντες οὐχ ὁρῶ.

501

αὐτὸς δʼ ὅδʼ ἤδη δωμάτων ἔξω περᾷ.

502

Οἰδίπους

οὗτος σύ, πῶς δεῦρʼ ἦλθες; ἦ τοσόνδʼ ἔχεις

503

τόλμης πρόσωπον ὥστε τὰς ἐμὰς στέγας

504

ἵκου, φονεὺς ὢν τοῦδε τἀνδρὸς ἐμφανῶς

505

λῃστής τʼ ἐναργὴς τῆς ἐμῆς τυραννίδος;

506

φέρʼ εἰπὲ πρὸς θεῶν, δειλίαν ἢ μωρίαν

507

ἰδών τινʼ ἔν μοι ταῦτʼ ἐβουλεύσω ποεῖν;

508

ἢ τοὔργον ὡς οὐ γνωριοῖμί σου τόδε

509

δόλῳ προσέρπον ἢ οὐκ ἀλεξοίμην μαθών;

510

ἆρʼ οὐχὶ μῶρόν ἐστι τοὐγχείρημά σου,

511

ἄνευ τε πλήθους καὶ φίλων τυραννίδα

512

θηρᾶν, ὃ πλήθει χρήμασίν θʼ ἁλίσκεται;

513

Κρέων

οἶσθʼ ὡς πόησον; ἀντὶ τῶν εἰρημένων

514

ἴσʼ ἀντάκουσον, κᾆτα κρῖνʼ αὐτὸς μαθών.

515

Οἰδίπους

λέγειν σὺ δεινός, μανθάνειν δʼ ἐγὼ κακὸς

516

σοῦ· δυσμενῆ γὰρ καὶ βαρύν σʼ ηὕρηκʼ ἐμοί.

517

Κρέων

τοῦτʼ αὐτὸ νῦν μου πρῶτʼ ἄκουσον ὡς ἐρῶ.

518

Οἰδίπους

τοῦτʼ αὐτὸ μή μοι φράζʼ, ὅπως οὐκ εἶ κακός.

519

Κρέων

εἴ τοι νομίζεις κτῆμα τὴν αὐθαδίαν

520

εἶναί τι τοῦ νοῦ χωρίς, οὐκ ὀρθῶς φρονεῖς.

521

Οἰδίπους

εἴ τοι νομίζεις ἄνδρα συγγενῆ κακῶς

522

δρῶν οὐχ ὑφέξειν τὴν δίκην, οὐκ εὖ φρονεῖς.

523

Κρέων

ξύμφημί σοι ταῦτʼ ἔνδικʼ εἰρῆσθαι· τὸ δὲ

524

πάθημʼ ὁποῖον φὴς παθεῖν, δίδασκέ με.

525

Οἰδίπους

ἔπειθες ἢ οὐκ ἔπειθες, ὡς χρείη μʼ ἐπὶ

526

τὸν σεμνόμαντιν ἄνδρα πέμψασθαί τινα;

527

Κρέων

καὶ νῦν ἔθʼ αὑτός εἰμι τῷ βουλεύματι.

528

Οἰδίπους

πόσον τινʼ ἤδη δῆθʼ ὁ Λάϊος χρόνον

529

Κρέων

δέδρακε ποῖον ἔργον; οὐ γὰρ ἐννοῶ.

530

Οἰδίπους

ἄφαντος ἔρρει θανασίμῳ χειρώματι;

531

Κρέων

μακροὶ παλαιοί τʼ ἂν μετρηθεῖεν χρόνοι.

532

Οἰδίπους

τότʼ οὖν ὁ μάντις οὗτος ἦν ἐν τῇ τέχνῃ;

533

Κρέων

σοφός γʼ ὁμοίως κἀξ ἴσου τιμώμενος.

534

Οἰδίπους

ἐμνήσατʼ οὖν ἐμοῦ τι τῷ τότʼ ἐν χρόνῳ;

535

Κρέων

οὔκουν ἐμοῦ γʼ ἑστῶτος οὐδαμοῦ πέλας.

536

Οἰδίπους

ἀλλʼ οὐκ ἔρευναν τοῦ κτανόντος ἔσχετε;

537

Κρέων

παρέσχομεν, πῶς δʼ οὐχί; κοὐκ ἠκούσαμεν.

538

Οἰδίπους

πῶς οὖν τόθʼ οὗτος ὁ σοφὸς οὐκ ηὔδα τάδε;

539

Κρέων

οὐκ οἶδʼ· ἐφʼ οἷς γὰρ μὴ φρονῶ σιγᾶν φιλῶ.

540

Οἰδίπους

τοσόνδε γʼ οἶσθα καὶ λέγοις ἂν εὖ φρονῶν.

541

Κρέων

ποῖον τόδʼ; εἰ γὰρ οἶδά γʼ, οὐκ ἀρνήσομαι.

542

Οἰδίπους

ὁθούνεκʼ, εἰ μὴ σοὶ ξυνῆλθε, τάσδʼ ἐμὰς

543

οὐκ ἄν ποτʼ εἶπε Λαΐου διαφθοράς.

544

Κρέων

εἰ μὲν λέγει τάδʼ, αὐτὸς οἶσθʼ· ἐγὼ δὲ σοῦ

545

μαθεῖν δικαιῶ ταὔθʼ ἅπερ κἀμοῦ σὺ νῦν.

546

Οἰδίπους

ἐκμάνθανʼ· οὐ γὰρ δὴ φονεὺς ἁλώσομαι.

547

Κρέων

τί δῆτʼ; ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν γήμας ἔχεις;

548

Οἰδίπους

ἄρνησις οὐκ ἔνεστιν ὧν ἀνιστορεῖς.

549

Κρέων

ἄρχεις δʼ ἐκείνῃ ταὐτὰ γῆς ἴσον νέμων;

550

Οἰδίπους

ἃν ᾖ θέλουσα πάντʼ ἐμοῦ κομίζεται.

551

Κρέων

οὔκουν ἰσοῦμαι σφῷν ἐγὼ δυοῖν τρίτος;

552

Οἰδίπους

ἐνταῦθα γὰρ δὴ καὶ κακὸς φαίνει φίλος.

553

Κρέων

οὔκ, εἰ διδοίης γʼ ὡς ἐγὼ σαυτῷ λόγον.

554

σκέψαι δὲ τοῦτο πρῶτον, εἴ τινʼ ἂν δοκεῖς

555

ἄρχειν ἑλέσθαι ξὺν φόβοισι μᾶλλον ἢ

556

ἄτρεστον εὕδοντʼ, εἰ τά γʼ αὔθʼ ἕξει κράτη.

557

ἐγὼ μὲν οὖν οὔτʼ αὐτὸς ἱμείρων ἔφυν

558

τύραννος εἶναι μᾶλλον ἢ τύραννα δρᾶν,

559

οὔτʼ ἄλλος ὅστις σωφρονεῖν ἐπίσταται.

560

νῦν μὲν γὰρ ἐκ σοῦ πάντʼ ἄνευ φόβου φέρω,

561

εἰ δʼ αὐτὸς ἦρχον, πολλὰ κἂν ἄκων ἔδρων.

562

πῶς δῆτʼ ἐμοὶ τυραννὶς ἡδίων ἔχειν

563

ἀρχῆς ἀλύπου καὶ δυναστείας ἔφυ;

564

οὔπω τοσοῦτον ἠπατημένος κυρῶ

565

ὥστʼ ἄλλα χρῄζειν ἢ τὰ σὺν κέρδει καλά.

566

νῦν πᾶσι χαίρω, νῦν με πᾶς ἀσπάζεται,

567

νῦν οἱ σέθεν χρῄζοντες ἐκκαλοῦσί με·

568

τὸ γὰρ τυχεῖν αὐτοῖσι πᾶν ἐνταῦθʼ ἔνι.

569

πῶς δῆτʼ ἐγὼ κεῖνʼ ἂν λάβοιμʼ ἀφεὶς τάδε;

570

οὐκ ἂν γένοιτο νοῦς κακὸς καλῶς φρονῶν.

571

ἀλλʼ οὔτʼ ἐραστὴς τῆσδε τῆς γνώμης ἔφυν

572

οὔτʼ ἂν μετʼ ἄλλου δρῶντος ἂν τλαίην ποτέ.

573

καὶ τῶνδʼ ἔλεγχον τοῦτο μὲν Πυθώδʼ ἰὼν

574

πεύθου τὰ χρησθέντʼ εἰ σαφῶς ἤγγειλά σοι·

575

τοῦτʼ ἄλλʼ, ἐάν με τῷ τερασκόπῳ λάβῃς

576

κοινῇ τι βουλεύσαντα, μή μʼ ἁπλῇ κτάνῃς

577

ψήφῳ, διπλῇ δέ, τῇ τʼ ἐμῇ καὶ σῇ, λαβών·

578

γνώμῃ δʼ ἀδήλῳ μή με χωρὶς αἰτιῶ.

579

οὐ γὰρ δίκαιον οὔτε τοὺς κακοὺς μάτην

580

χρηστοὺς νομίζειν οὔτε τοὺς χρηστοὺς κακούς.

581

φίλον γὰρ ἐσθλὸν ἐκβαλεῖν ἴσον λέγω

582

καὶ τὸν παρʼ αὑτῷ βίοτον, ὃν πλεῖστον, φιλεῖ.

583

ἀλλʼ ἐν χρόνῳ γνώσει τάδʼ ἀσφαλῶς, ἐπεὶ

584

χρόνος δίκαιον ἄνδρα δείκνυσιν μόνος·

585

κακὸν δὲ κἂν ἐν ἡμέρᾳ γνοίης μιᾷ.

586

Χορός

καλῶς ἔλεξεν εὐλαβουμένῳ πεσεῖν,

587

ἄναξ· φρονεῖν γὰρ οἱ ταχεῖς οὐκ ἀσφαλεῖς.

588

Οἰδίπους

ὅταν ταχύς τις οὑπιβουλεύων λάθρᾳ

589

χωρῇ, ταχὺν δεῖ κἀμὲ βουλεύειν πάλιν·

590

εἰ δʼ ἡσυχάζων προσμενῶ, τὰ τοῦδε μὲν

591

πεπραγμένʼ ἔσται, τἀμὰ δʼ ἡμαρτημένα.

592

Κρέων

τί δῆτα χρῄζεις; ἦ με γῆς ἔξω βαλεῖν;

593

Οἰδίπους

ἥκιστα· θνῄσκειν, οὐ φυγεῖν σε βούλομαι.

594

ὡς ἂν προδείξῃς οἷόν ἐστι τὸ φθονεῖν.

595

Κρέων

ὡς οὐχ ὑπείξων οὐδὲ πιστεύσων λέγεις;

596

οὐ γὰρ φρονοῦντά σʼ εὖ βλέπω.

597

Οἰδίπους

τὸ γοῦν ἐμόν.

598

Κρέων

ἀλλʼ ἐξ ἴσου δεῖ κἀμόν.

599

Οἰδίπους

ἀλλʼ ἔφυς κακός.

600

Κρέων

εἰ δὲ ξυνίης μηδέν;

601

Οἰδίπους

ἀρκτέον γʼ ὅμως.

602

Κρέων

οὔτοι κακῶς γʼ ἄρχοντος.

603

Οἰδίπους

ὦ πόλις πόλις.

604

Κρέων

κἀμοὶ πόλεως μέτεστιν, οὐχί σοι μόνῳ.

605

Χορός

παύσασθʼ, ἄνακτες· καιρίαν δʼ ὑμῖν ὁρῶ

606

τήνδʼ ἐκ δόμων στείχουσαν Ἰοκάστην, μεθʼ ἧς

607

τὸ νῦν παρεστὸς νεῖκος εὖ θέσθαι χρεών.

608

Ἰοκάστη

τί τὴν ἄβουλον, ὦ ταλαίπωροι, στάσιν

609

γλώσσης ἐπήρασθʼ οὐδʼ ἐπαισχύνεσθε γῆς

610

οὕτω νοσούσης ἴδια κινοῦντες κακά;

611

οὐκ εἶ σύ τʼ οἴκους σύ τε, Κρέων, κατὰ στέγας,

612

καὶ μὴ τὸ μηδὲν ἄλγος εἰς μέγʼ οἴσετε;

613

Κρέων

ὅμαιμε, δεινά μʼ Οἰδίπους ὁ σὸς πόσις

614

δρᾶσαι δικαιοῖ δυοῖν ἀποκρίνας κακοῖν

615

ἢ γῆς ἀπῶσαι πατρίδος ἢ κτεῖναι λαβών.

616

Οἰδίπους

ξύμφημι· δρῶντα γάρ νιν, ὦ γύναι, κακῶς

617

εἴληφα τοὐμὸν σῶμα σὺν τέχνῃ κακῇ.

618

Κρέων

μή νυν ὀναίμην, ἀλλʼ ἀραῖος, εἴ σέ τι

619

δέδρακʼ, ὀλοίμην, ὧν ἐπαιτιᾷ με δρᾶν.

620

Ἰοκάστη

ὦ πρὸς θεῶν πίστευσον, Οἰδίπους, τάδε,

621

μάλιστα μὲν τόνδʼ ὅρκον αἰδεσθεὶς θεῶν,

622

ἔπειτα κἀμὲ τούσδε θʼ οἳ πάρεισί σοι.

623

Χορός

πιθοῦ θελήσας φρονήσας τʼ, ἄναξ, λίσσομαι.

624

Οἰδίπους

τί σοι θέλεις δῆτʼ εἰκάθω;

625

Χορός

τὸν οὔτε πρὶν νήπιον νῦν τʼ ἐν ὅρκῳ μέγαν καταίδεσαι.

626

Οἰδίπους

οἶσθʼ οὖν ἃ χρῄζεις;

627

Χορός

οἶδα.

628

Οἰδίπους

φράζε δὴ τί φής.

629

Χορός

τὸν ἐναγῆ φίλον μήποτʼ ἐν αἰτίᾳ

630

σὺν ἀφανεῖ λόγῳ σʼ ἄτιμον βαλεῖν.

631

Οἰδίπους

εὖ νυν ἐπίστω, ταῦθʼ ὅταν ζητῇς, ἐμοὶ

632

ζητῶν ὄλεθρον ἢ φυγὴν ἐκ τῆσδε γῆς.

633

Χορός

οὐ τὸν πάντων θεῶν θεὸν πρόμον

634

Ἅλιον· ἐπεὶ ἄθεος ἄφιλος ὅ τι πύματον

635

ὀλοίμαν, φρόνησιν εἰ τάνδʼ ἔχω.

636

ἀλλά μοι δυσμόρῳ γᾶ φθινὰς

637

τρύχει ψυχάν, τάδʼ εἰ κακοῖς κακὰ

638

προσάψει τοῖς πάλαι τὰ πρὸς σφῷν.

639

Οἰδίπους

ὁ δʼ οὖν ἴτω, κεἰ χρή με παντελῶς θανεῖν

640

ἢ γῆς ἄτιμον τῆσδʼ ἀπωσθῆναι βίᾳ.

641

τὸ γὰρ σόν, οὐ τὸ τοῦδʼ, ἐποικτίρω στόμα

642

ἐλεινόν· οὗτος δʼ ἔνθʼ ἂν ᾖ στυγήσεται.

643

Κρέων

στυγνὸς μὲν εἴκων δῆλος εἶ, βαρὺς δʼ, ὅταν

644

θυμοῦ περάσῃς· αἱ δὲ τοιαῦται φύσεις

645

αὑταῖς δικαίως εἰσὶν ἄλγισται φέρειν.

646

Οἰδίπους

οὔκουν μʼ ἐάσεις κἀκτὸς εἶ;

647

Κρέων

πορεύσομαι,

648

σοῦ μὲν τυχὼν ἀγνῶτος, ἐν δὲ τοῖσδʼ ἴσος.

649

Χορός

γύναι, τί μέλλεις κομίζειν δόμων τόνδʼ ἔσω;

650

Ἰοκάστη

μαθοῦσά γʼ ἥτις ἡ τύχη.

651

Χορός

δόκησις ἀγνὼς λόγων ἦλθε, δάπτει δὲ καὶ τὸ μὴ ʼνʼδικον.

652

Ἰοκάστη

ἀμφοῖν ἀπʼ αὐτοῖν;

653

Χορός

ναίχι.

654

Ἰοκάστη

καὶ τίς ἦν λόγος;

655

Χορός

ἅλις ἔμοιγʼ, ἅλις, γᾶς προπονουμένας,

656

φαίνεται ἔνθʼ ἔληξεν αὐτοῦ μένειν.

657

Οἰδίπους

ὁρᾷς ἵνʼ ἥκεις, ἀγαθὸς ὢν γνώμην ἀνήρ,

658

τοὐμὸν παριεὶς καὶ καταμβλύνων κέαρ;

659

Χορός

ὦναξ, εἶπον μὲν οὐχ ἅπαξ μόνον,

660

ἴσθι δὲ παραφρόνιμον, ἄπορον ἐπὶ φρόνιμα

661

πεφάνθαι μʼ ἄν, εἴ σʼ ἐνοσφιζόμαν,

662

ὅς τʼ ἐμὰν γᾶν φίλαν ἐν πόνοις

663

ἀλύουσαν κατʼ ὀρθὸν οὔρισας,

664

τανῦν τʼ εὔπομπος, ἂν γένοιο.

665

Ἰοκάστη

πρὸς θεῶν δίδαξον κἄμʼ, ἄναξ, ὅτου ποτὲ

666

μῆνιν τοσήνδε πράγματος στήσας ἔχεις.

667

Οἰδίπους

ἐρῶ· σὲ γὰρ τῶνδʼ ἐς πλέον, γύναι, σέβω·

668

Κρέοντος, οἷά μοι βεβουλευκὼς ἔχει.

669

Ἰοκάστη

λέγʼ, εἰ σαφῶς τὸ νεῖκος ἐγκαλῶν ἐρεῖς.

670

Οἰδίπους

φονέα με φησὶ Λαΐου καθεστάναι.

671

Ἰοκάστη

αὐτὸς ξυνειδὼς ἢ μαθὼν ἄλλου πάρα;

672

Οἰδίπους

μάντιν μὲν οὖν κακοῦργον εἰσπέμψας, ἐπεὶ

673

τό γʼ εἰς ἑαυτὸν πᾶν ἐλευθεροῖ στόμα.

674

Ἰοκάστη

σύ νυν ἀφεὶς σεαυτὸν ὧν λέγεις πέρι

675

ἐμοῦ ʼπάκουσον, καὶ μάθʼ οὕνεκʼ ἐστί σοι

676

βρότειον οὐδὲν μαντικῆς ἔχον τέχνης.

677

φανῶ δέ σοι σημεῖα τῶνδε σύντομα.

678

χρησμὸς γὰρ ἦλθε Λαΐῳ ποτʼ, οὐκ ἐρῶ

679

Φοίβου γʼ ἄπʼ αὐτοῦ, τῶν δʼ ὑπηρετῶν ἄπο,

680

ὡς αὐτὸν ἕξοι μοῖρα πρὸς παιδὸς θανεῖν,

681

ὅστις γένοιτʼ ἐμοῦ τε κἀκείνου πάρα.

682

καὶ τὸν μέν, ὥσπερ γʼ ἡ φάτις, ξένοι ποτὲ

683

λῃσταὶ φονεύουσʼ ἐν τριπλαῖς ἁμαξιτοῖς·

684

παιδὸς δὲ βλάστας οὐ διέσχον ἡμέραι

685

τρεῖς, καί νιν ἄρθρα κεῖνος ἐνζεύξας ποδοῖν

686

ἔρριψεν ἄλλων χερσὶν ἄβατον εἰς ὄρος.

687

κἀνταῦθʼ Ἀπόλλων οὔτʼ ἐκεῖνον ἤνυσεν

688

φονέα γενέσθαι πατρὸς οὔτε Λάϊον

689

τὸ δεινὸν οὑφοβεῖτο πρὸς παιδὸς θανεῖν.

690

τοιαῦτα φῆμαι μαντικαὶ διώρισαν,

691

ὧν ἐντρέπου σὺ μηδέν· ὧν γὰρ ἂν θεὸς

692

χρείαν ἐρευνᾷ, ῥᾳδίως αὐτὸς φανεῖ.

693

Οἰδίπους

οἷόν μʼ ἀκούσαντʼ ἀρτίως ἔχει, γύναι,

694

ψυχῆς πλάνημα κἀνακίνησις φρενῶν.

695

Ἰοκάστη

ποίας μερίμνης τοῦθʼ ὑποστραφεὶς λέγεις;

696

Οἰδίπους

ἔδοξʼ ἀκοῦσαι σοῦ τόδʼ, ὡς ὁ Λάϊος

697

κατασφαγείη πρὸς τριπλαῖς ἁμαξιτοῖς.

698

Ἰοκάστη

ηὐδᾶτο γὰρ ταῦτʼ οὐδέ πω λήξαντʼ ἔχει.

699

Οἰδίπους

καὶ ποῦ ʼσθʼ ὁ χῶρος οὗτος οὗ τόδʼ ἦν πάθος;

700

Ἰοκάστη

Φωκὶς μὲν ἡ γῆ κλῄζεται, σχιστὴ δʼ ὁδὸς

701

ἐς ταὐτὸ Δελφῶν κἀπὸ Δαυλίας ἄγει.

702

Οἰδίπους

καὶ τίς χρόνος τοῖσδʼ ἐστὶν οὑξεληλυθώς;

703

Ἰοκάστη

σχεδόν τι πρόσθεν ἢ σὺ τῆσδʼ ἔχων χθονὸς

704

ἀρχὴν ἐφαίνου, τοῦτʼ ἐκηρύχθη πόλει.

705

Οἰδίπους

ὦ Ζεῦ, τί μου δρᾶσαι βεβούλευσαι πέρι;

706

Ἰοκάστη

τί δʼ ἐστί σοι τοῦτʼ, Οἰδίπους, ἐνθύμιον;

707

Οἰδίπους

μήπω μʼ ἐρώτα· τὸν δὲ Λάϊον φύσιν

708

τίνʼ ἦλθε φράζε, τίνα δʼ ἀκμὴν ἥβης ἔχων.

709

Ἰοκάστη

μέγας, χνοάζων ἄρτι λευκανθὲς κάρα,

710

μορφῆς δὲ τῆς σῆς οὐκ ἀπεστάτει πολύ.

711

Οἰδίπους

οἴμοι τάλας· ἔοικʼ ἐμαυτὸν εἰς ἀρὰς

712

δεινὰς προβάλλων ἀρτίως οὐκ εἰδέναι.

713

Ἰοκάστη

πῶς φῄς; ὀκνῶ τοι πρός σʼ ἀποσκοποῦσʼ, ἄναξ.

714

Οἰδίπους

δεινῶς ἀθυμῶ μὴ βλέπων ὁ μάντις ᾖ·

715

δείξεις δὲ μᾶλλον, ἢν ἓν ἐξείπῃς ἔτι.

716

Ἰοκάστη

καὶ μὴν ὀκνῶ μέν, ἃ δʼ ἂν ἔρῃ μαθοῦσʼ ἐρῶ.

717

Οἰδίπους

πότερον ἐχώρει βαιὸς ἢ πολλοὺς ἔχων

718

ἄνδρας λοχίτας, οἷʼ ἀνὴρ ἀρχηγέτης;

719

Ἰοκάστη

πέντʼ ἦσαν οἱ ξύμπαντες, ἐν δʼ αὐτοῖσιν ἦν

720

κῆρυξ· ἀπήνη δʼ ἦγε Λάϊον μία.

721

Οἰδίπους

αἰαῖ, τάδʼ ἤδη διαφανῆ. τίς ἦν ποτε

722

ὁ τούσδε λέξας τοὺς λόγους ὑμῖν, γύναι;

723

Ἰοκάστη

οἰκεύς τις, ὅσπερ ἵκετʼ ἐκσωθεὶς μόνος.

724

Οἰδίπους

ἦ κἀν δόμοισι τυγχάνει τανῦν παρών;

725

Ἰοκάστη

οὐ δῆτʼ· ἀφʼ οὗ γὰρ κεῖθεν ἦλθε καὶ κράτη

726

σέ τʼ εἶδʼ ἔχοντα Λάϊόν τʼ ὀλωλότα,

727

ἐξικέτευσε τῆς ἐμῆς χειρὸς θιγὼν

728

ἀγρούς σφε πέμψαι κἀπὶ ποιμνίων νομάς,

729

ὡς πλεῖστον εἴη τοῦδʼ ἄποπτος ἄστεως.

730

κἄπεμψʼ ἐγώ νιν· ἄξιος γὰρ οἷʼ ἀνὴρ

731

δοῦλος φέρειν ἦν τῆσδε καὶ μείζω χάριν.

732

Οἰδίπους

πῶς ἂν μόλοι δῆθʼ ἡμὶν ἐν τάχει πάλιν;

733

Ἰοκάστη

πάρεστιν· ἀλλὰ πρὸς τί τοῦτʼ ἐφίεσαι;

734

Οἰδίπους

δέδοικʼ ἐμαυτόν, ὦ γύναι, μὴ πόλλʼ ἄγαν

735

εἰρημένʼ ᾖ μοι διʼ ἅ νιν εἰσιδεῖν θέλω.

736

Ἰοκάστη

ἀλλʼ ἵξεται μέν· ἀξία δέ που μαθεῖν

737

κἀγὼ τά γʼ ἐν σοὶ δυσφόρως ἔχοντʼ, ἄναξ.

738

Οἰδίπους

κοὐ μὴ στερηθῇς γʼ, ἐς τοσοῦτον ἐλπίδων

739

ἐμοῦ βεβῶτος. τῷ γὰρ ἂν καὶ μείζονι

740

λέξαιμʼ ἂν ἢ σοί, διὰ τύχης τοιᾶσδʼ ἰών;

741

ἐμοὶ πατὴρ μὲν Πόλυβος ἦν Κορίνθιος,

742

μήτηρ δὲ Μερόπη Δωρίς. ἠγόμην δʼ ἀνὴρ

743

ἀστῶν μέγιστος τῶν ἐκεῖ, πρίν μοι τύχη

744

τοιάδʼ ἐπέστη, θαυμάσαι μὲν ἀξία,

745

σπουδῆς γε μέντοι τῆς ἐμῆς οὐκ ἀξία.

746

ἀνὴρ γὰρ ἐν δείπνοις μʼ ὑπερπλησθεὶς μέθῃ

747

καλεῖ παρʼ οἴνῳ, πλαστὸς ὡς εἴην πατρί.

748

κἀγὼ βαρυνθεὶς τὴν μὲν οὖσαν ἡμέραν

749

μόλις κατέσχον, θἀτέρᾳ δʼ ἰὼν πέλας

750

μητρὸς πατρός τʼ ἤλεγχον· οἱ δὲ δυσφόρως

751

τοὔνειδος ἦγον τῷ μεθέντι τὸν λόγον.

752

κἀγὼ τὰ μὲν κείνοιν ἐτερπόμην, ὅμως δʼ

753

ἔκνιζέ μʼ ἀεὶ τοῦθʼ· ὑφεῖρπε γὰρ πολύ.

754

λάθρᾳ δὲ μητρὸς καὶ πατρὸς πορεύομαι

755

Πυθώδε, καί μʼ ὁ Φοῖβος ὧν μὲν ἱκόμην

756

ἄτιμον ἐξέπεμψεν, ἄλλα δʼ ἄθλια

757

καὶ δεινὰ καὶ δύστηνα προύφηνεν λέγων,

758

ὡς μητρὶ μὲν χρείη με μιχθῆναι, γένος δʼ

759

ἄτλητον ἀνθρώποισι δηλώσοιμʼ ὁρᾶν,

760

φονεὺς δʼ ἐσοίμην τοῦ φυτεύσαντος πατρός.

761

κἀγὼ ʼπακούσας ταῦτα τὴν Κορινθίαν,

762

ἄστροις τὸ λοιπὸν ἐκμετρούμενος, χθόνα

763

ἔφευγον, ἔνθα μήποτʼ ὀψοίμην κακῶν

764

χρησμῶν ὀνείδη τῶν ἐμῶν τελούμενα.

765

στείχων δʼ ἱκνοῦμαι τούσδε τοὺς χώρους, ἐν οἷς

766

σὺ τὸν τύραννον τοῦτον ὄλλυσθαι λέγεις.

767

καί σοι, γύναι, τἀληθὲς ἐξερῶ. τριπλῆς

768

ὅτʼ ἦ κελεύθου τῆσδʼ ὁδοιπορῶν πέλας,

769

ἐνταῦθά μοι κῆρύξ τε κἀπὶ πωλικῆς

770

ἀνὴρ ἀπήνης ἐμβεβώς, οἷον σὺ φῇς,

771

ξυνηντίαζον· κἀξ ὁδοῦ μʼ ὅ θʼ ἡγεμὼν

772

αὐτός θʼ ὁ πρέσβυς πρὸς βίαν ἠλαυνέτην.

773

κἀγὼ τὸν ἐκτρέποντα, τὸν τροχηλάτην,

774

παίω διʼ ὀργῆς· καί μʼ ὁ πρέσβυς ὡς ὁρᾷ,

775

ὄχου παραστείχοντα τηρήσας, μέσον

776

κάρα διπλοῖς κέντροισί μου καθίκετο.

777

οὐ μὴν ἴσην γʼ ἔτισεν, ἀλλὰ συντόμως

778

σκήπτρῳ τυπεὶς ἐκ τῆσδε χειρὸς ὕπτιος

779

μέσης ἀπήνης εὐθὺς ἐκκυλίνδεται·

780

κτείνω δὲ τοὺς ξύμπαντας. εἰ δὲ τῷ ξένῳ

781

τούτῳ προσήκει Λαΐου τι συγγενές,

782

τίς τοῦδέ γʼ ἀνδρός ἐστιν ἀθλιώτερος;

783

τίς ἐχθροδαίμων μᾶλλον ἂν γένοιτʼ ἀνήρ;

784

ὃν μὴ ξένων ἔξεστι μηδʼ ἀστῶν τινι

785

δόμοις δέχεσθαι μηδὲ προσφωνεῖν τινα,

786

ὠθεῖν δʼ ἀπʼ οἴκων. καὶ τάδʼ οὔτις ἄλλος ἦν

787

ἢ ʼγὼ ʼπʼ ἐμαυτῷ τάσδʼ ἀρὰς ὁ προστιθείς.

788

λέχη δὲ τοῦ θανόντος ἐκ χεροῖν ἐμαῖν

789

χραίνω, διʼ ὧνπερ ὤλετʼ· ἆρʼ ἔφυν κακός;

790

ἆρʼ οὐχὶ πᾶς ἄναγνος; εἴ με χρὴ φυγεῖν,

791

καί μοι φυγόντι μἤστι τοὺς ἐμοὺς ἰδεῖν

792

μηδʼ ἐμβατεύειν πατρίδος, ἢ γάμοις με δεῖ

793

μητρὸς ζυγῆναι καὶ πατέρα κατακτανεῖν

794

Πόλυβον, ὃς ἐξέφυσε κἀξέθρεψέ με.

795

ἆρʼ οὐκ ἀπʼ ὠμοῦ ταῦτα δαίμονός τις ἂν

796

κρίνων ἐπʼ ἀνδρὶ τῷδʼ ἂν ὀρθοίη λόγον;

797

μὴ δῆτα, μὴ δῆτʼ, ὦ θεῶν ἁγνὸν σέβας,

798

ἴδοιμι ταύτην ἡμέραν, ἀλλʼ ἐκ βροτῶν

799

βαίην ἄφαντος πρόσθεν ἢ τοιάνδʼ ἰδεῖν

800

κηλῖδʼ ἐμαυτῷ συμφορᾶς ἀφιγμένην.

801

Χορός

ἡμῖν μέν, ὦναξ, ταῦτʼ ὀκνήρʼ· ἕως δʼ ἂν οὖν

802

πρὸς τοῦ παρόντος ἐκμάθῃς, ἔχʼ ἐλπίδα.

803

Οἰδίπους

καὶ μὴν τοσοῦτόν γʼ ἐστί μοι τῆς ἐλπίδος,

804

τὸν ἄνδρα τὸν βοτῆρα προσμεῖναι μόνον.

805

Ἰοκάστη

πεφασμένου δὲ τίς ποθʼ ἡ προθυμία;

806

Οἰδίπους

ἐγὼ διδάξω σʼ· ἢν γὰρ εὑρεθῇ λέγων

807

σοὶ ταὔτʼ, ἔγωγʼ ἂν ἐκπεφευγοίην πάθος.

808

Ἰοκάστη

ποῖον δέ μου περισσὸν ἤκουσας λόγον;

809

Οἰδίπους

λῃστὰς ἔφασκες αὐτὸν ἄνδρας ἐννέπειν

810

ὥς νιν κατακτείνειαν. εἰ μὲν οὖν ἔτι

811

λέξει τὸν αὐτὸν ἀριθμόν, οὐκ ἐγὼ ʼκτανον·

812

οὐ γὰρ γένοιτʼ ἂν εἷς γε τοῖς πολλοῖς ἴσος·

813

εἰ δʼ ἄνδρʼ ἕνʼ οἰόζωνον αὐδήσει, σαφῶς

814

τοῦτʼ ἐστὶν ἤδη τοὔργον εἰς ἐμὲ ῥέπον.

815

Ἰοκάστη

ἀλλʼ ὡς φανέν γε τοὔπος ὧδʼ ἐπίστασο,

816

κοὐκ ἔστιν αὐτῷ τοῦτό γʼ ἐκβαλεῖν πάλιν·

817

πόλις γὰρ ἤκουσʼ, οὐκ ἐγὼ μόνη, τάδε.

818

εἰ δʼ οὖν τι κἀκτρέποιτο τοῦ πρόσθεν λόγου,

819

οὔτοι ποτʼ, ὦναξ, σόν γε Λαΐου φόνον

820

φανεῖ δικαίως ὀρθόν, ὅν γε Λοξίας

821

διεῖπε χρῆναι παιδὸς ἐξ ἐμοῦ θανεῖν.

822

καίτοι νιν οὐ κεῖνός γʼ ὁ δύστηνός ποτε

823

κατέκτανʼ, ἀλλʼ αὐτὸς πάροιθεν ὤλετο.

824

ὥστʼ οὐχὶ μαντείας γʼ ἂν οὔτε τῇδʼ ἐγὼ

825

βλέψαιμʼ ἂν εἵνεκʼ οὔτε τῇδʼ ἂν ὕστερον.

826

Οἰδίπους

καλῶς νομίζεις· ἀλλʼ ὅμως τὸν ἐργάτην

827

πέμψον τινὰ στελοῦντα μηδὲ τοῦτʼ ἀφῇς.

828

Ἰοκάστη

πέμψω ταχύνασʼ· ἀλλʼ ἴωμεν ἐς δόμους·

829

οὐδὲν γὰρ ἂν πράξαιμʼ ἂν ὧν οὐ σοὶ φίλον.

830

Χορός

εἴ μοι ξυνείη φέροντι

831

μοῖρα τὰν εὔσεπτον ἁγνείαν λόγων

832

ἔργων τε πάντων, ὧν νόμοι πρόκεινται

833

ὑψίποδες, οὐρανίαν

834

διʼ αἰθέρα τεκνωθέντες, ὧν Ὄλυμπος

835

πατὴρ μόνος, οὐδέ νιν

836

θνατὰ φύσις ἀνέρων

837

ἔτικτεν οὐδὲ μή ποτε λάθα κατακοιμάσῃ·

838

μέγας ἐν τούτοις θεὸς οὐδὲ γηράσκει.

839

ὕβρις φυτεύει τύραννον·

840

ὕβρις, εἰ πολλῶν ὑπερπλησθῇ μάταν,

841

ἃ μὴ ʼπίκαιρα μηδὲ συμφέροντα,

842

ἀκρότατον εἰσαναβᾶσʼ

843

αἶπος ἀπότομον ὤρουσεν εἰς ἀνάγκαν,

844

ἔνθʼ οὐ ποδὶ χρησίμῳ

845

χρῆται. τὸ καλῶς δʼ ἔχον

846

πόλει πάλαισμα μήποτε λῦσαι θεὸν αἰτοῦμαι.

847

θεὸν οὐ λήξω ποτὲ προστάταν ἴσχων.

848

εἰ δέ τις ὑπέροπτα χερσὶν ἢ λόγῳ πορεύεται,

849

δίκας ἀφόβητος οὐδὲ δαιμόνων ἕδη σέβων,

850

κακά νιν ἕλοιτο μοῖρα,

851

δυσπότμου χάριν χλιδᾶς,

852

εἰ μὴ τὸ κέρδος κερδανεῖ δικαίως

853

καὶ τῶν ἀσέπτων ἔρξεται

854

ἢ τῶν ἀθίκτων θίξεται ματᾴζων.

855

τίς ἔτι ποτʼ ἐν τοῖσδʼ ἀνὴρ θεῶν βέλη

856

εὔξεται ψυχᾶς ἀμύνειν;

857

εἰ γὰρ αἱ τοιαίδε πράξεις τίμιαι,

858

τί δεῖ με χορεύειν;

859

οὐκέτι τὸν ἄθικτον εἶμι γᾶς ἐπʼ ὀμφαλὸν σέβων,

860

οὐδʼ ἐς τὸν Ἀβαῖσι ναὸν οὐδὲ τὰν Ὀλυμπίαν,

861

εἰ μὴ τάδε χειρόδεικτα

862

πᾶσιν ἁρμόσει βροτοῖς.

863

ἀλλʼ, ὦ κρατύνων, εἴπερ ὄρθʼ ἀκούεις,

864

Ζεῦ, πάντʼ ἀνάσσων, μὴ λάθοι

865

σὲ τάν τε σὰν ἀθάνατον αἰὲν ἀρχάν.

866

φθίνοντα γὰρ Λαΐου παλαίφατα

867

θέσφατʼ ἐξαιροῦσιν ἤδη,

868

κοὐδαμοῦ τιμαῖς Ἀπόλλων ἐμφανής·

869

ἔρρει δὲ τὰ θεῖα.

870

Ἰοκάστη

χώρας ἄνακτες, δόξα μοι παρεστάθη

871

ναοὺς ἱκέσθαι δαιμόνων, τάδʼ ἐν χεροῖν

872

στέφη λαβούσῃ κἀπιθυμιάματα.

873

ὑψοῦ γὰρ αἴρει θυμὸν Οἰδίπους ἄγαν

874

λύπαισι παντοίαισιν· οὐδʼ ὁποῖʼ ἀνὴρ

875

ἔννους τὰ καινὰ τοῖς πάλαι τεκμαίρεται,

876

ἀλλʼ ἐστὶ τοῦ λέγοντος, εἰ φόβους λέγοι.

877

ὅτʼ οὖν παραινοῦσʼ οὐδὲν ἐς πλέον ποιῶ,

878

πρὸς σʼ, ὦ Λύκειʼ Ἄπολλον, ἄγχιστος γὰρ εἶ,

879

ἱκέτις ἀφῖγμαι τοῖσδε σὺν κατεύγμασιν,

880

ὅπως λύσιν τινʼ ἡμὶν εὐαγῆ πόρῃς·

881

ὡς νῦν ὀκνοῦμεν πάντες ἐκπεπληγμένον

882

κεῖνον βλέποντες ὡς κυβερνήτην νεώς.

883

Ἄγγελος

ἆρʼ ἂν παρʼ ὑμῶν, ὦ ξένοι, μάθοιμʼ ὅπου

884

τὰ τοῦ τυράννου δώματʼ ἐστὶν Οἰδίπου;

885

μάλιστα δʼ αὐτὸν εἴπατʼ, εἰ κάτισθʼ ὅπου.

886

Χορός

στέγαι μὲν αἵδε, καὐτὸς ἔνδον, ὦ ξένε·

887

γυνὴ δὲ μήτηρ ἥδε τῶν κείνου τέκνων.

888

Ἄγγελος

ἀλλʼ ὀλβία τε καὶ ξὺν ὀλβίοις ἀεὶ

889

γένοιτʼ, ἐκείνου γʼ οὖσα παντελὴς δάμαρ.

890

Ἰοκάστη

αὔτως δὲ καὶ σύ γʼ, ὦ ξένʼ· ἄξιος γὰρ εἶ

891

τῆς εὐεπείας εἵνεκʼ· ἀλλὰ φράζʼ ὅτου

892

χρῄζων ἀφῖξαι χὤ τι σημῆναι θέλων.

893

Ἄγγελος

ἀγαθὰ δόμοις τε καὶ πόσει τῷ σῷ, γύναι.

894

Ἰοκάστη

τὰ ποῖα ταῦτα; παρὰ τίνος δʼ ἀφιγμένος;

895

Ἄγγελος

ἐκ τῆς Κορίνθου· τὸ δʼ ἔπος οὑξερῶ τάχα,

896

ἥδοιο μέν, πῶς δʼ οὐκ ἄν, ἀσχάλλοις δʼ ἴσως.

897

Ἰοκάστη

τί δʼ ἔστι; ποίαν δύναμιν ὧδʼ ἔχει διπλῆν;

898

Ἄγγελος

τύραννον αὐτὸν οὑπιχώριοι χθονὸς

899

τῆς Ἰσθμίας στήσουσιν, ὡς ηὐδᾶτʼ ἐκεῖ.

900

Ἰοκάστη

τί δʼ; οὐχ ὁ πρέσβυς Πόλυβος ἐγκρατὴς ἔτι;

901

Ἄγγελος

οὐ δῆτʼ, ἐπεί νιν θάνατος ἐν τάφοις ἔχει.

902

Ἰοκάστη

πῶς εἶπας; ἦ τέθνηκε Πόλυβος, ὦ γέρον;

903

Ἄγγελος

εἰ μὴ λέγω τἀληθές, ἀξιῶ θανεῖν.

904

Ἰοκάστη

ὦ πρόσπολʼ, οὐχὶ δεσπότῃ τάδʼ ὡς τάχος

905

μολοῦσα λέξεις; ὦ θεῶν μαντεύματα,

906

ἵνʼ ἐστέ· τοῦτον Οἰδίπους πάλαι τρέμων

907

τὸν ἄνδρʼ ἔφευγε μὴ κτάνοι, καὶ νῦν ὅδε

908

πρὸς τῆς τύχης ὄλωλεν οὐδὲ τοῦδʼ ὕπο.

909

Οἰδίπους

ὦ φίλτατον γυναικὸς Ἰοκάστης κάρα,

910

τί μʼ ἐξεπέμψω δεῦρο τῶνδε δωμάτων;

911

Ἰοκάστη

ἄκουε τἀνδρὸς τοῦδε, καὶ σκόπει κλύων

912

τὰ σέμνʼ ἵνʼ ἥκει τοῦ θεοῦ μαντεύματα.

913

Οἰδίπους

οὗτος δὲ τίς ποτʼ ἐστὶ καὶ τί μοι λέγει;

914

Ἰοκάστη

ἐκ τῆς Κορίνθου, πατέρα τὸν σὸν ἀγγελῶν

915

ὡς οὐκέτʼ ὄντα Πόλυβον, ἀλλʼ ὀλωλότα.

916

Οἰδίπους

τί φῄς, ξένʼ; αὐτός μοι σὺ σημάντωρ γενοῦ.

917

Ἄγγελος

εἰ τοῦτο πρῶτον δεῖ μʼ ἀπαγγεῖλαι σαφῶς,

918

εὖ ἴσθʼ ἐκεῖνον θανάσιμον βεβηκότα.

919

Οἰδίπους

πότερα δόλοισιν ἢ νόσου ξυναλλαγῇ;

920

Ἄγγελος

σμικρὰ παλαιὰ σώματʼ εὐνάζει ῥοπή.

921

Οἰδίπους

νόσοις ὁ τλήμων, ὡς ἔοικεν, ἔφθιτο.

922

Ἄγγελος

καὶ τῷ μακρῷ γε συμμετρούμενος χρόνῳ.

923

Οἰδίπους

φεῦ φεῦ, τί δῆτʼ ἄν, ὦ γύναι, σκοποῖτό τι

924

τὴν Πυθόμαντιν ἑστίαν ἢ τοὺς ἄνω

925

κλάζοντας ὄρνεις, ὧν ὑφηγητῶν ἐγὼ

926

κτενεῖν ἔμελλον πατέρα τὸν ἐμόν; ὁ δὲ θανὼν

927

κεύθει κάτω δὴ γῆς. ἐγὼ δʼ ὅδʼ ἐνθάδε

928

ἄψαυστος ἔγχους· εἴ τι μὴ τὠμῷ πόθῳ

929

κατέφθιθʼ· οὕτω δʼ ἂν θανὼν εἴη ʼξ ἐμοῦ.

930

τὰ δʼ οὖν παρόντα συλλαβὼν θεσπίσματα

931

κεῖται παρʼ Ἅιδῃ Πόλυβος ἄξιʼ οὐδενός.

932

Ἰοκάστη

οὔκουν ἐγώ σοι ταῦτα προύλεγον πάλαι;

933

Οἰδίπους

ηὔδας· ἐγὼ δὲ τῷ φόβῳ παρηγόμην.

934

Ἰοκάστη

μὴ νῦν ἔτʼ αὐτῶν μηδὲν ἐς θυμὸν βάλῃς.

935

Οἰδίπους

καὶ πῶς τὸ μητρὸς οὐκ ὀκνεῖν λέχος με δεῖ;

936

Ἰοκάστη

τί δʼ ἂν φοβοῖτʼ ἄνθρωπος ᾧ τὰ τῆς τύχης

937

κρατεῖ, πρόνοια δʼ ἐστὶν οὐδενὸς σαφής;

938

εἰκῆ κράτιστον ζῆν, ὅπως δύναιτό τις.

939

σὺ δʼ εἰς τὰ μητρὸς μὴ φοβοῦ νυμφεύματα·

940

πολλοὶ γὰρ ἤδη κἀν ὀνείρασιν βροτῶν

941

μητρὶ ξυνηυνάσθησαν. ἀλλὰ ταῦθʼ ὅτῳ

942

παρʼ οὐδέν ἐστι, ῥᾷστα τὸν βίον φέρει.

943

Οἰδίπους

καλῶς ἅπαντα ταῦτʼ ἂν ἐξείρητό σοι,

944

εἰ μὴ ʼκύρει ζῶσʼ ἡ τεκοῦσα· νῦν δʼ ἐπεὶ

945

ζῇ, πᾶσʼ ἀνάγκη, κεἰ καλῶς λέγεις, ὀκνεῖν.

946

Ἰοκάστη

καὶ μὴν μέγας γʼ ὀφθαλμὸς οἱ πατρὸς τάφοι.

947

Οἰδίπους

μέγας, ξυνίημʼ· ἀλλὰ τῆς ζώσης φόβος.

948

Ἄγγελος

ποίας δὲ καὶ γυναικὸς ἐκφοβεῖσθʼ ὕπερ;

949

Οἰδίπους

Μερόπης, γεραιέ, Πόλυβος ἧς ᾤκει μέτα.

950

Ἄγγελος

τί δʼ ἔστʼ ἐκείνης ὑμὶν ἐς φόβον φέρον;

951

Οἰδίπους

θεήλατον μάντευμα δεινόν, ὦ ξένε.

952

Ἄγγελος

ἦ ῥητόν; ἢ οὐχὶ θεμιτὸν ἄλλον εἰδέναι;

953

Οἰδίπους

μάλιστά γʼ· εἶπε γάρ με Λοξίας ποτὲ

954

χρῆναι μιγῆναι μητρὶ τἠμαυτοῦ τό τε

955

πατρῷον αἷμα χερσὶ ταῖς ἐμαῖς ἑλεῖν.

956

ὧν οὕνεχʼ ἡ Κόρινθος ἐξ ἐμοῦ πάλαι

957

μακρὰν ἀπῳκεῖτʼ· εὐτυχῶς μέν, ἀλλʼ ὅμως

958

τὰ τῶν τεκόντων ὄμμαθʼ ἥδιστον βλέπειν.

959

Ἄγγελος

ἦ γὰρ τάδʼ ὀκνῶν κεῖθεν ἦσθʼ ἀπόπτολις;

960

Οἰδίπους

πατρός τε χρῄζων μὴ φονεὺς εἶναι, γέρον.

961

Ἄγγελος

τί δῆτʼ ἐγὼ οὐχὶ τοῦδε τοῦ φόβου σʼ, ἄναξ,

962

ἐπείπερ εὔνους ἦλθον, ἐξελυσάμην;

963

Οἰδίπους

καὶ μὴν χάριν γʼ ἂν ἀξίαν λάβοις ἐμοῦ.

964

Ἄγγελος

καὶ μὴν μάλιστα τοῦτʼ ἀφικόμην, ὅπως

965

σοῦ πρὸς δόμους ἐλθόντος εὖ πράξαιμί τι.

966

Οἰδίπους

ἀλλʼ οὔποτʼ εἶμι τοῖς φυτεύσασίν γʼ ὅμοῦ.

967

Ἄγγελος

ὦ παῖ, καλῶς εἶ δῆλος οὐκ εἰδὼς τί δρᾷς.

968

Οἰδίπους

πῶς, ὦ γεραιέ; πρὸς θεῶν δίδασκέ με.

969

Ἄγγελος

εἰ τῶνδε φεύγεις οὕνεκʼ εἰς οἴκους μολεῖν.

970

Οἰδίπους

ταρβῶν γε μή μοι Φοῖβος ἐξέλθῃ σαφής.

971

Ἄγγελος

ἦ μὴ μίασμα τῶν φυτευσάντων λάβῃς;

972

Οἰδίπους

τοῦτʼ αὐτό, πρέσβυ, τοῦτό μʼ εἰσαεὶ φοβεῖ.

973

Ἄγγελος

ἆρʼ οἶσθα δῆτα πρὸς δίκης οὐδὲν τρέμων;

974

Οἰδίπους

πῶς δʼ οὐχί, παῖς γʼ εἰ τῶνδε γεννητῶν ἔφυν;

975

Ἄγγελος

ὁθούνεκʼ ἦν σοι Πόλυβος οὐδὲν ἐν γένει.

976

Οἰδίπους

πῶς εἶπας; οὐ γὰρ Πόλυβος ἐξέφυσέ με;

977

Ἄγγελος

οὐ μᾶλλον οὐδὲν τοῦδε τἀνδρός, ἀλλʼ ἴσον.

978

Οἰδίπους

καὶ πῶς ὁ φύσας ἐξ ἴσου τῷ μηδενί;

979

Ἄγγελος

ἀλλʼ οὔ σʼ ἐγείνατʼ οὔτʼ ἐκεῖνος οὔτʼ ἐγώ.

980

Οἰδίπους

ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ δὴ παῖδά μʼ ὠνομάζετο;

981

Ἄγγελος

δῶρόν ποτʼ, ἴσθι, τῶν ἐμῶν χειρῶν λαβών.

982

Οἰδίπους

κᾆθʼ ὧδʼ ἀπʼ ἄλλης χειρὸς ἔστερξεν μέγα;

983

Ἄγγελος

ἡ γὰρ πρὶν αὐτὸν ἐξέπεισʼ ἀπαιδία.

984

Οἰδίπους

σὺ δʼ ἐμπολήσας ἢ τυχών μʼ αὐτῷ δίδως;

985

Ἄγγελος

εὑρὼν ναπαίαις ἐν Κιθαιρῶνος πτυχαῖς.

986

Οἰδίπους

ὡδοιπόρεις δὲ πρὸς τί τούσδε τοὺς τόπους;

987

Ἄγγελος

ἐνταῦθʼ ὀρείοις ποιμνίοις ἐπεστάτουν.

988

Οἰδίπους

ποιμὴν γὰρ ἦσθα κἀπὶ θητείᾳ πλάνης;

989

Ἄγγελος

σοῦ τʼ, ὦ τέκνον, σωτήρ γε τῷ τότʼ ἐν χρόνῳ.

990

Οἰδίπους

τί δʼ ἄλγος ἴσχοντʼ ἀγκάλαις με λαμβάνεις;

991

Ἄγγελος

ποδῶν ἂν ἄρθρα μαρτυρήσειεν τὰ σά·

992

Οἰδίπους

οἴμοι, τί τοῦτʼ ἀρχαῖον ἐννέπεις κακόν;

993

Ἄγγελος

λύω σʼ ἔχοντα διατόρους ποδοῖν ἀκμάς.

994

Οἰδίπους

δεινόν γʼ ὄνειδος σπαργάνων ἀνειλόμην.

995

Ἄγγελος

ὥστʼ ὠνομάσθης ἐκ τύχης ταύτης ὃς εἶ.

996

Οἰδίπους

ὦ πρὸς θεῶν, πρὸς μητρὸς ἢ πατρός; φράσον.

997

Ἄγγελος

οὐκ οἶδʼ· ὁ δοὺς δὲ ταῦτʼ ἐμοῦ λῷον φρονεῖ.

998

Οἰδίπους

ἦ γὰρ παρʼ ἄλλου μʼ ἔλαβες οὐδʼ αὐτὸς τυχών;

999

Ἄγγελος

οὔκ, ἀλλὰ ποιμὴν ἄλλος ἐκδίδωσί μοι.

1000

Οἰδίπους

τίς οὗτος; ἦ κάτοισθα δηλῶσαι λόγῳ;

1001

Ἄγγελος

τῶν Λαΐου δήπου τις ὠνομάζετο.

1002

Οἰδίπους

ἦ τοῦ τυράννου τῆσδε γῆς πάλαι ποτέ;

1003

Ἄγγελος

μάλιστα· τούτου τἀνδρὸς οὗτος ἦν βοτήρ.

1004

Οἰδίπους

ἦ κἄστʼ ἔτι ζῶν οὗτος, ὥστʼ ἰδεῖν ἐμέ;

1005

Ἄγγελος

ὑμεῖς γʼ ἄριστʼ εἰδεῖτʼ ἂν οὑπιχώριοι.

1006

Οἰδίπους

ἔστιν τις ὑμῶν τῶν παρεστώτων πέλας,

1007

ὅστις κάτοιδε τὸν βοτῆρʼ ὃν ἐννέπει,

1008

εἴτʼ οὖν ἐπʼ ἀγρῶν εἴτε κἀνθάδʼ εἰσιδών;

1009

σημήναθʼ, ὡς ὁ καιρὸς ηὑρῆσθαι τάδε.

1010

Χορός

οἶμαι μὲν οὐδένʼ ἄλλον ἢ τὸν ἐξ ἀγρῶν,

1011

ὃν κἀμάτευες πρόσθεν εἰσιδεῖν· ἀτὰρ

1012

ἥδʼ ἂν τάδʼ οὐχ ἥκιστʼ ἂν Ἰοκάστη λέγοι.

1013

Οἰδίπους

γύναι, νοεῖς ἐκεῖνον, ὅντινʼ ἀρτίως

1014

μολεῖν ἐφιέμεσθα; τόνδʼ οὗτος λέγει;

1015

Ἰοκάστη

τί δʼ ὅντινʼ εἶπε; μηδὲν ἐντραπῇς· τὰ δὲ

1016

ῥηθέντα βούλου μηδὲ μεμνῆσθαι μάτην.

1017

Οἰδίπους

οὐκ ἂν γένοιτο τοῦθʼ ὅπως ἐγὼ λαβὼν

1018

σημεῖα τοιαῦτʼ οὐ φανῶ τοὐμὸν γένος.

1019

Ἰοκάστη

μὴ πρὸς θεῶν, εἴπερ τι τοῦ σαυτοῦ βίου

1020

κήδει, ματεύσῃς τοῦθʼ· ἅλις νοσοῦσʼ ἐγώ.

1021

Οἰδίπους

θάρσει· σὺ μὲν γὰρ οὐδʼ ἐὰν τρίτης ἐγὼ

1022

μητρὸς φανῶ τρίδουλος, ἐκφανεῖ κακή.

1023

Ἰοκάστη

ὅμως πιθοῦ μοι, λίσσομαι· μὴ δρᾶ τάδε.

1024

Οἰδίπους

οὐκ ἂν πιθοίμην μὴ οὐ τάδʼ ἐκμαθεῖν σαφῶς.

1025

Ἰοκάστη

καὶ μὴν φρονοῦσά γʼ εὖ τὰ λῷστά σοι λέγω.

1026

Οἰδίπους

τὰ λῷστα τοίνυν ταῦτά μʼ ἀλγύνει πάλαι.

1027

Ἰοκάστη

ὦ δύσποτμʼ, εἴθε μήποτε γνοίης ὃς εἶ.

1028

Οἰδίπους

ἄξει τις ἐλθὼν δεῦρο τὸν βοτῆρά μοι;

1029

ταύτην δʼ ἐᾶτε πλουσίῳ χαίρειν γένει.

1030

Ἰοκάστη

ἰοὺ ἰού, δύστηνε· τοῦτο γάρ σʼ ἔχω

1031

μόνον προσειπεῖν, ἄλλο δʼ οὔποθʼ ὕστερον.

1032

Χορός

τί ποτε βέβηκεν, Οἰδίπους, ὑπʼ ἀγρίας

1033

ᾄξασα λύπης ἡ γυνή; δέδοιχʼ ὅπως

1034

μὴ ʼκ τῆς σιωπῆς τῆσδʼ ἀναρρήξει κακά.

1035

Οἰδίπους

ὁποῖα χρῄζει ῥηγνύτω· τοὐμὸν δʼ ἐγώ,

1036

κεἰ σμικρόν ἐστι, σπέρμʼ ἰδεῖν βουλήσομαι.

1037

αὕτη δʼ ἴσως, φρονεῖ γὰρ ὡς γυνὴ μέγα,

1038

τὴν δυσγένειαν τὴν ἐμὴν αἰσχύνεται.

1039

ἐγὼ δʼ ἐμαυτὸν παῖδα τῆς Τύχης νέμων

1040

τῆς εὖ διδούσης οὐκ ἀτιμασθήσομαι.

1041

τῆς γὰρ πέφυκα μητρός· οἱ δὲ συγγενεῖς

1042

μῆνές με μικρὸν καὶ μέγαν διώρισαν.

1043

τοιόσδε δʼ ἐκφὺς οὐκ ἂν ἐξέλθοιμʼ ἔτι

1044

ποτʼ ἄλλος, ὥστε μὴ ʼκμαθεῖν τοὐμὸν γένος.

1045

Χορός

εἴπερ ἐγὼ μάντις εἰμὶ καὶ κατὰ γνώμαν ἴδρις,

1046

οὐ τὸν Ὄλυμπον ἀπείρων, ὦ Κιθαιρών,

1047

οὐκ ἔσει τὰν αὔριον

1048

πανσέληνον, μὴ οὐ σέ γε καὶ πατριώταν Οἰδίπουν

1049

καὶ τροφὸν καὶ ματέρʼ αὔξειν,

1050

καὶ χορεύεσθαι πρὸς ἡμῶν, ὡς ἐπὶ ἦρα φέροντα τοῖς ἐμοῖς τυράννοις.

1051

ἰήϊε Φοῖβε, σοὶ δὲ ταῦτʼ ἀρέστʼ εἴη.

1052

τίς σε, τέκνον, τίς σʼ ἔτικτε τᾶν μακραιώνων ἄρα

1053

Πανὸς ὀρεσσιβάτα πατρὸς πελασθεῖσʼ;

1054

ἢ σέ γʼ εὐνάτειρά τις

1055

Λοξίου; τῷ γὰρ πλάκες ἀγρόνομοι πᾶσαι φίλαι·

1056

εἴθʼ ὁ Κυλλάνας ἀνάσσων,

1057

εἴθʼ ὁ Βακχεῖος θεὸς ναίων ἐπʼ ἄκρων ὀρέων σʼ εὕρημα δέξατʼ ἔκ του

1058

Νυμφᾶν Ἑλικωνίδων, αἷς πλεῖστα συμπαίζει.

1059

Οἰδίπους

εἰ χρή τι κἀμὲ μὴ συναλλάξαντά πω,

1060

πρέσβεις, σταθμᾶσθαι, τὸν βοτῆρʼ ὁρᾶν δοκῶ,

1061

ὅνπερ πάλαι ζητοῦμεν· ἔν τε γὰρ μακρῷ

1062

γήρᾳ ξυνᾴδει τῷδε τἀνδρὶ σύμμετρος,

1063

ἄλλως τε τοὺς ἄγοντας ὥσπερ οἰκέτας

1064

ἔγνωκʼ ἐμαυτοῦ· τῇ δʼ ἐπιστήμῃ σύ μου

1065

προύχοις τάχʼ ἄν που, τὸν βοτῆρʼ ἰδὼν πάρος.

1066

Χορός

ἔγνωκα γάρ, σάφʼ ἴσθι· Λαΐου γὰρ ἦν

1067

εἴπερ τις ἄλλος πιστὸς ὡς νομεὺς ἀνήρ.

1068

Οἰδίπους

σὲ πρῶτʼ ἐρωτῶ, τὸν Κορίνθιον ξένον, ἦ τόνδε φράζεις;

1069

Ἄγγελος

τοῦτον, ὅνπερ εἰσορᾷς.

1070

Οἰδίπους

οὗτος σύ, πρέσβυ, δεῦρό μοι φώνει βλέπων

1071

ὅσʼ ἄν σʼ ἐρωτῶ. Λαΐου ποτʼ ἦσθα σύ;

1072

Θεράπων

ἦ δοῦλος οὐκ ὠνητός, ἀλλʼ οἴκοι τραφείς.

1073

Οἰδίπους

ἔργον μεριμνῶν ποῖον ἢ βίον τινά;

1074

Θεράπων

ποίμναις τὰ πλεῖστα τοῦ βίου συνειπόμην.

1075

Οἰδίπους

χώροις μάλιστα πρὸς τίσι ξύναυλος ὤν;

1076

Θεράπων

ἦν μὲν Κιθαιρών, ἦν δὲ πρόσχωρος τόπος.

1077

Οἰδίπους

τὸν ἄνδρα τόνδʼ οὖν οἶσθα τῇδέ που μαθών;

1078

Θεράπων

τί χρῆμα δρῶντα; ποῖον ἄνδρα καὶ λέγεις;

1079

Οἰδίπους

τόνδʼ ὃς πάρεστιν· ἢ ξυναλλάξας τί πω;

1080

Θεράπων

οὐχ ὥστε γʼ εἰπεῖν ἐν τάχει μνήμης ἄπο.

1081

Ἄγγελος

κοὐδέν γε θαῦμα, δέσποτʼ· ἀλλʼ ἐγὼ σαφῶς

1082

ἀγνῶτʼ ἀναμνήσω νιν. εὖ γὰρ οἶδʼ ὅτι

1083

κάτοιδεν, ἦμος τῷ Κιθαιρῶνος τόπῳ,

1084

ὁ μὲν διπλοῖσι ποιμνίοις, ἐγὼ δʼ ἑνί,

1085

ἐπλησίαζον τῷδε τἀνδρὶ τρεῖς ὅλους

1086

ἐξ ἦρος εἰς ἀρκτοῦρον ἑκμήνους χρόνους·

1087

χειμῶνα δʼ ἤδη τἀμά τʼ εἰς ἔπαυλʼ ἐγὼ

1088

ἤλαυνον οὗτός τʼ εἰς τὰ Λαΐου σταθμά.

1089

λέγω τι τούτων ἢ οὐ λέγω πεπραγμένον;

1090

Θεράπων

λέγεις ἀληθῆ, καίπερ ἐκ μακροῦ χρόνου.

1091

Ἄγγελος

φέρʼ εἰπὲ νῦν, τότʼ οἶσθα παῖδά μοί τινα

1092

δούς, ὡς ἐμαυτῷ θρέμμα θρεψαίμην ἐγώ;

1093

Θεράπων

τί δʼ ἔστι; πρὸς τί τοῦτο τοὔπος ἱστορεῖς;

1094

Ἄγγελος

ὅδʼ ἐστίν, ὦ τᾶν, κεῖνος ὃς τότʼ ἦν νέος.

1095

Θεράπων

οὐκ εἰς ὄλεθρον; οὐ σιωπήσας ἔσει;

1096

Οἰδίπους

ἆ, μὴ κόλαζε, πρέσβυ, τόνδʼ, ἐπεὶ τὰ σὰ

1097

δεῖται κολαστοῦ μᾶλλον ἢ τὰ τοῦδʼ ἔπη.

1098

Θεράπων

τί δʼ, ὦ φέριστε δεσποτῶν, ἁμαρτάνω;

1099

Οἰδίπους

οὐκ ἐννέπων τὸν παῖδʼ ὃν οὗτος ἱστορεῖ.

1100

Θεράπων

λέγει γὰρ εἰδὼς οὐδέν, ἀλλʼ ἄλλως πονεῖ.

1101

Οἰδίπους

σὺ πρὸς χάριν μὲν οὐκ ἐρεῖς, κλαίων δʼ ἐρεῖς.

1102

Θεράπων

μὴ δῆτα, πρὸς θεῶν, τὸν γέροντά μʼ αἰκίσῃ.

1103

Οἰδίπους

οὐχ ὡς τάχος τις τοῦδʼ ἀποστρέψει χέρας;

1104

Θεράπων

δύστηνος, ἀντὶ τοῦ; τί προσχρῄζων μαθεῖν;

1105

Οἰδίπους

τὸν παῖδʼ ἔδωκας τῷδʼ ὃν οὗτος ἱστορεῖ;

1106

Θεράπων

ἔδωκʼ· ὀλέσθαι δʼ ὤφελον τῇδʼ ἡμέρᾳ.

1107

Οἰδίπους

ἀλλʼ εἰς τόδʼ ἥξεις μὴ λέγων γε τοὔνδικον.

1108

Θεράπων

πολλῷ γε μᾶλλον, ἢν φράσω, διόλλυμαι.

1109

Οἰδίπους

ἁνὴρ ὅδʼ, ὡς ἔοικεν, ἐς τριβὰς ἐλᾷ.

1110

Θεράπων

οὐ δῆτʼ ἔγωγʼ, ἀλλʼ εἶπον, ὡς δοίην, πάλαι.

1111

Οἰδίπους

πόθεν λαβών; οἰκεῖον ἢ ʼξ ἄλλου τινός;

1112

Θεράπων

ἐμὸν μὲν οὐκ ἔγωγʼ, ἐδεξάμην δέ του.

1113

Οἰδίπους

τίνος πολιτῶν τῶνδε κἀκ ποίας στέγης;

1114

Θεράπων

μὴ πρὸς θεῶν, μή, δέσποθʼ, ἱστόρει πλέον.

1115

Οἰδίπους

ὄλωλας, εἴ σε ταῦτʼ ἐρήσομαι πάλιν.

1116

Θεράπων

τῶν Λαΐου τοίνυν τις ἦν γεννημάτων.

1117

Οἰδίπους

ἦ δοῦλος ἢ κείνου τις ἐγγενὴς γεγώς;

1118

Θεράπων

οἴμοι, πρὸς αὐτῷ γʼ εἰμὶ τῷ δεινῷ λέγειν.

1119

Οἰδίπους

κἄγωγʼ ἀκούειν· ἀλλʼ ὅμως ἀκουστέον.

1120

Θεράπων

κείνου γέ τοι δὴ παῖς ἐκλῄζεθʼ· ἡ δʼ ἔσω

1121

κάλλιστʼ ἂν εἴποι σὴ γυνὴ τάδʼ ὡς ἔχει.

1122

Οἰδίπους

ἦ γὰρ δίδωσιν ἥδε σοι;

1123

Θεράπων

μάλιστʼ, ἄναξ.

1124

Οἰδίπους

ὡς πρὸς τί χρείας;

1125

Θεράπων

ὡς ἀναλώσαιμί νιν.

1126

Οἰδίπους

τεκοῦσα τλήμων;

1127

Θεράπων

θεσφάτων γʼ ὄκνῳ κακῶν.

1128

Οἰδίπους

ποίων;

1129

Θεράπων

κτενεῖν νιν τοὺς τεκόντας ἦν λόγος.

1130

Οἰδίπους

πῶς δῆτʼ ἀφῆκας τῷ γέροντι τῷδε σύ;

1131

Θεράπων

κατοικτίσας, ὦ δέσποθʼ, ὡς ἄλλην χθόνα

1132

δοκῶν ἀποίσειν, αὐτὸς ἔνθεν ἦν· ὁ δὲ

1133

κάκʼ εἰς μέγιστʼ ἔσωσεν. εἰ γὰρ οὗτος εἶ

1134

ὅν φησιν οὗτος, ἴσθι δύσποτμος γεγώς.

1135

Οἰδίπους

ἰοὺ ἰού· τὰ πάντʼ ἂν ἐξήκοι σαφῆ.

1136

ὦ φῶς, τελευταῖόν σε προσβλέψαιμι νῦν,

1137

ὅστις πέφασμαι φύς τʼ ἀφʼ ὧν οὐ χρῆν, ξὺν οἷς τʼ

1138

οὐ χρῆν ὁμιλῶν, οὕς τέ μʼ οὐκ ἔδει κτανών.

1139

Χορός

ἰὼ γενεαὶ βροτῶν,

1140

ὡς ὑμᾶς ἴσα καὶ τὸ μηδὲν ζώσας ἐναριθμῶ.

1141

τίς γάρ, τίς ἀνὴρ πλέον

1142

τᾶς εὐδαιμονίας φέρει

1143

ἢ τοσοῦτον ὅσον δοκεῖν

1144

καὶ δόξαντʼ ἀποκλῖναι;

1145

τὸν σόν τοι παράδειγμʼ ἔχων,

1146

τὸν σὸν δαίμονα, τὸν σόν, ὦ τλᾶμον Οἰδιπόδα, βροτῶν

1147

οὐδὲν μακαρίζω·

1148

ὅστις καθʼ ὑπερβολὰν

1149

τοξεύσας ἐκράτησε τοῦ πάντʼ εὐδαίμονος ὄλβου,

1150

ὦ Ζεῦ, κατὰ μὲν φθίσας

1151

τὰν γαμψώνυχα παρθένον

1152

χρησμῳδόν, θανάτων δʼ ἐμᾷ

1153

χώρᾳ πύργος ἀνέστα·

1154

ἐξ οὗ καὶ βασιλεὺς καλεῖ

1155

ἐμὸς καὶ τὰ μέγιστʼ ἐτιμάθης, ταῖς μεγάλαισιν ἐν

1156

Θήβαισιν ἀνάσσων.

1157

τανῦν δʼ ἀκούειν τίς ἀθλιώτερος;

1158

τίς ἄταις ἀγρίαις, τίς ἐν πόνοις

1159

ξύνοικος ἀλλαγᾷ βίου;

1160

ἰὼ κλεινὸν Οἰδίπου κάρα,

1161

ἦ στέγας λιμὴν

1162

αὑτὸς ἤρκεσεν

1163

παιδὶ καὶ πατρὶ θαλαμηπόλῳ πεσεῖν;

1164

πῶς ποτε πῶς ποθʼ αἱ πατρῷαί σʼ ἄλοκες φέρειν, τάλας,

1165

σῖγʼ ἐδυνάθησαν ἐς τοσόνδε;

1166

ἐφηῦρέ σʼ ἄκονθʼ ὁ πάνθʼ ὁρῶν χρόνος,

1167

δικάζει τʼ ἄγαμον γάμον πάλαι

1168

τεκνοῦντα καὶ τεκνούμενον.

1169

ἰώ, Λαΐειον ὦ τέκνον,

1170

εἴθε σʼ εἴθε σε

1171

μήποτʼ εἰδόμαν.

1172

δύρομαι γὰρ ὥσπερ ἰάλεμον χέων

1173

ἐκ στομάτων. τὸ δʼ ὀρθὸν εἰπεῖν, ἀνέπνευσά τʼ ἐκ

1174

σέθεν

1175

καὶ κατεκοίμασα τοὐμὸν ὄμμα.

1176

Ἐξάγγελος

ὦ γῆς μέγιστα τῆσδʼ ἀεὶ τιμώμενοι,

1177

οἷʼ, ἔργʼ ἀκούσεσθʼ, οἷα δʼ εἰσόψεσθʼ, ὅσον δʼ

1178

ἀρεῖσθε πένθος, εἴπερ ἐγγενῶς ἔτι

1179

τῶν Λαβδακείων ἐντρέπεσθε δωμάτων.

1180

οἶμαι γὰρ οὔτʼ ἂν Ἴστρον οὔτε Φᾶσιν ἂν

1181

νίψαι καθαρμῷ τήνδε τὴν στέγην, ὅσα

1182

κεύθει, τὰ δʼ αὐτίκʼ εἰς τὸ φῶς φανεῖ κακὰ

1183

ἑκόντα κοὐκ ἄκοντα. τῶν δὲ πημονῶν

1184

μάλιστα λυποῦσʼ αἳ φανῶσʼ αὐθαίρετοι.

1185

Χορός

λείπει μὲν οὐδʼ ἃ πρόσθεν εἴδομεν τὸ μὴ οὐ

1186

βαρύστονʼ εἶναι· πρὸς δʼ ἐκείνοισιν τί φῄς;

1187

Ἐξάγγελος

ὁ μὲν τάχιστος τῶν λόγων εἰπεῖν τε καὶ

1188

μαθεῖν, τέθνηκε θεῖον Ἰοκάστης κάρα.

1189

Χορός

ὦ δυστάλαινα, πρὸς τίνος ποτʼ αἰτίας;

1190

Ἐξάγγελος

αὐτὴ πρὸς αὑτῆς. τῶν δὲ πραχθέντων τὰ μὲν

1191

ἄλγιστʼ ἄπεστιν· ἡ γὰρ ὄψις οὐ πάρα.

1192

ὅμως δʼ, ὅσον γε κἀν ἐμοὶ μνήμης ἔνι,

1193

πεύσει τὰ κείνης ἀθλίας παθήματα.

1194

ὅπως γὰρ ὀργῇ χρωμένη παρῆλθʼ ἔσω

1195

θυρῶνος, ἵετʼ εὐθὺ πρὸς τὰ νυμφικὰ

1196

λέχη, κόμην σπῶσʼ ἀμφιδεξίοις ἀκμαῖς.

1197

πύλας δʼ, ὅπως εἰσῆλθʼ, ἐπιρράξασʼ ἔσω

1198

καλεῖ τὸν ἤδη Λάϊον πάλαι νεκρόν,

1199

μνήμην παλαιῶν σπερμάτων ἔχουσʼ, ὑφʼ ὧν

1200

θάνοι μὲν αὐτός, τὴν δὲ τίκτουσαν λίποι

1201

τοῖς οἷσιν αὐτοῦ δύστεκνον παιδουργίαν.

1202

γοᾶτο δʼ εὐνάς, ἔνθα δύστηνος διπλοῦς

1203

ἐξ ἀνδρὸς ἄνδρα καὶ τέκνʼ ἐκ τέκνων τέκοι.

1204

χὤπως μὲν ἐκ τῶνδʼ οὐκέτʼ οἶδʼ ἀπόλλυται·

1205

βοῶν γὰρ εἰσέπαισεν Οἰδίπους, ὑφʼ οὗ

1206

οὐκ ἦν τὸ κείνης ἐκθεάσασθαι κακόν,

1207

ἀλλʼ εἰς ἐκεῖνον περιπολοῦντʼ ἐλεύσσομεν.

1208

φοιτᾷ γὰρ ἡμᾶς ἔγχος ἐξαιτῶν πορεῖν,

1209

γυναῖκά τʼ οὐ γυναῖκα, μητρῴαν δʼ ὅπου

1210

κίχοι διπλῆν ἄρουραν οὗ τε καὶ τέκνων.

1211

λυσσῶντι δʼ αὐτῷ δαιμόνων δείκνυσί τις·

1212

οὐδεὶς γὰρ ἀνδρῶν, οἳ παρῆμεν ἐγγύθεν.

1213

δεινὸν δʼ ἀύσας ὡς ὑφηγητοῦ τινος

1214

πύλαις διπλαῖς ἐνήλατʼ, ἐκ δὲ πυθμένων

1215

ἔκλινε κοῖλα κλῇθρα κἀμπίπτει στέγῃ.

1216

οὗ δὴ κρεμαστὴν τὴν γυναῖκʼ ἐσείδομεν,

1217

πλεκταῖσιν αἰώραισιν ἐμπεπλεγμένην.

1218

ὁ δʼ ὡς ὁρᾷ νιν, δεινὰ βρυχηθεὶς τάλας

1219

χαλᾷ κρεμαστὴν ἀρτάνην. ἐπεὶ δὲ γῇ

1220

ἔκειτο τλήμων, δεινὰ δʼ ἦν τἀνθένδʼ ὁρᾶν.

1221

ἀποσπάσας γὰρ εἱμάτων χρυσηλάτους

1222

περόνας ἀπʼ αὐτῆς, αἷσιν ἐξεστέλλετο,

1223

ἄρας ἔπαισεν ἄρθρα τῶν αὑτοῦ κύκλων,

1224

αὐδῶν τοιαῦθʼ, ὁθούνεκʼ οὐκ ὄψοιντό νιν

1225

οὔθʼ οἷʼ ἔπασχεν οὔθʼ ὁποῖʼ ἔδρα κακά,

1226

ἀλλʼ ἐν σκότῳ τὸ λοιπὸν οὓς μὲν οὐκ ἔδει

1227

ὀψοίαθʼ, οὓς δʼ ἔχρῃζεν οὐ γνωσοίατο.

1228

τοιαῦτʼ ἐφυμνῶν πολλάκις τε κοὐχ ἅπαξ

1229

ἤρασσʼ ἐπαίρων βλέφαρα. φοίνιαι δʼ ὁμοῦ

1230

γλῆναι γένειʼ ἔτελλον, οὐδʼ ἀνίεσαν

1231

φόνου μυδώσας σταγόνας, ἀλλʼ ὁμοῦ μέλας

1232

ὄμβρος χαλάζης αἱματοῦς ἐτέγγετο.

1233

τάδʼ ἐκ δυοῖν ἔρρωγεν, οὐ μόνου κάτα,

1234

ἀλλʼ ἀνδρὶ καὶ γυναικὶ συμμιγῆ κακά.

1235

ὁ πρὶν παλαιὸς δʼ ὄλβος ἦν πάροιθε μὲν

1236

ὄλβος δικαίως· νῦν δὲ τῇδε θἠμέρᾳ

1237

στεναγμός, ἄτη, θάνατος, αἰσχύνη, κακῶν

1238

ὅσʼ ἐστὶ πάντων ὀνόματʼ, οὐδέν ἐστʼ ἀπόν.

1239

Χορός

νῦν δʼ ἔσθʼ ὁ τλήμων ἐν τίνι σχολῇ κακοῦ;

1240

Ἐξάγγελος

βοᾷ διοίγειν κλῇθρα καὶ δηλοῦν τινα

1241

τοῖς πᾶσι Καδμείοισι τὸν πατροκτόνον,

1242

τὸν μητέρʼ — αὐδῶν ἀνόσιʼ οὐδὲ ῥητά μοι,

1243

ὡς ἐκ χθονὸς ῥίψων ἑαυτὸν οὐδʼ ἔτι

1244

μενῶν δόμοις ἀραῖος, ὡς ἠράσατο.

1245

ῥώμης γε μέντοι καὶ προηγητοῦ τινος

1246

δεῖται· τὸ γὰρ νόσημα μεῖζον ἢ φέρειν.

1247

δείξει δὲ καὶ σοί· κλῇθρα γὰρ πυλῶν τάδε

1248

διοίγεται· θέαμα δʼ εἰσόψει τάχα

1249

τοιοῦτον οἷον καὶ στυγοῦντʼ ἐποικτίσαι.

1250

Χορός

ὦ δεινὸν ἰδεῖν πάθος ἀνθρώποις,

1251

ὦ δεινότατον πάντων ὅσʼ ἐγὼ

1252

προσέκυρσʼ ἤδη. τίς σʼ, ὦ τλῆμον,

1253

προσέβη μανία; τίς ὁ πηδήσας

1254

μείζονα δαίμων τῶν μακίστων

1255

πρὸς σῇ δυσδαίμονι μοίρᾳ;

1256

φεῦ φεῦ, δύστανʼ·

1257

ἀλλʼ οὐδʼ ἐσιδεῖν δύναμαί σε, θέλων

1258

πόλλʼ ἀνερέσθαι, πολλὰ πυθέσθαι,

1259

πολλὰ δʼ ἀθρῆσαι·

1260

τοίαν φρίκην παρέχεις μοι.

1261

Οἰδίπους

αἰαῖ αἰαῖ, δύστανος ἐγώ,

1262

ποῖ γᾶς φέρομαι τλάμων; πᾷ μοι

1263

φθογγὰ διαπωτᾶται φοράδην;

1264

ἰὼ δαῖμον, ἵνʼ ἐξήλλου.

1265

Χορός

ἐς δεινὸν οὐδʼ ἀκουστὸν οὐδʼ ἐπόψιμον.

1266

Οἰδίπους

ἰὼ σκότου

1267

νέφος ἐμὸν ἀπότροπον, ἐπιπλόμενον ἄφατον,

1268

ἀδάματόν τε καὶ δυσούριστον ὄν.

1269

οἴμοι,

1270

οἴμοι μάλʼ αὖθις· οἷον εἰσέδυ μʼ ἅμα

1271

κέντρων τε τῶνδʼ οἴστρημα καὶ μνήμη κακῶν.

1272

Χορός

καὶ θαῦμά γʼ οὐδὲν ἐν τοσοῖσδε πήμασιν

1273

διπλᾶ σε πενθεῖν καὶ διπλᾶ φορεῖν κακά.

1274

Οἰδίπους

ἰὼ φίλος,

1275

σὺ μὲν ἐμὸς ἐπίπολος ἔτι μόνιμος· ἔτι γὰρ

1276

ὑπομένεις με τὸν τυφλὸν κηδεύων.

1277

φεῦ φεῦ.

1278

οὐ γάρ με λήθεις, ἀλλὰ γιγνώσκω σαφῶς,

1279

καίπερ σκοτεινός, τήν γε σὴν αὐδὴν ὅμως.

1280

Χορός

ὦ δεινὰ δράσας, πῶς ἔτλης τοιαῦτα σὰς

1281

ὄψεις μαρᾶναι; τίς σʼ ἐπῆρε δαιμόνων;

1282

Οἰδίπους

Ἀπόλλων τάδʼ ἦν, Ἀπόλλων, φίλοι,

1283

ὁ κακὰ κακὰ τελῶν ἐμὰ τάδʼ ἐμὰ πάθεα.

1284

ἔπαισε δʼ αὐτόχειρ νιν οὔτις, ἀλλʼ ἐγὼ τλάμων.

1285

τί γὰρ ἔδει μʼ ὁρᾶν,

1286

ὅτῳ γʼ ὁρῶντι μηδὲν ἦν ἰδεῖν γλυκύ;

1287

Χορός

ἦν τᾷδʼ ὅπωσπερ καὶ σύ φῄς.

1288

Οἰδίπους

τί δῆτʼ ἐμοὶ βλεπτὸν ἢ

1289

στερκτὸν ἢ προσήγορον

1290

ἔτʼ ἔστʼ ἀκούειν ἡδονᾷ φίλοι;

1291

ἀπάγετʼ ἐκτόπιον ὅ τι τάχιστά με,

1292

ἀπάγετʼ, ὦ φίλοι, τὸν μέγʼ ὀλέθριον

1293

τὸν καταρατότατον, ἔτι δὲ καὶ θεοῖς

1294

ἐχθρότατον βροτῶν.

1295

Χορός

δείλαιε τοῦ νοῦ τῆς τε συμφορᾶς ἴσον,

1296

ὡς σʼ ἠθέλησα μηδέ γʼ ἂν γνῶναί ποτε.

1297

Οἰδίπους

ὄλοιθʼ ὅστις ἦν, ὃς ἀγρίας πέδας

1298

μονάδʼ ἐπιποδίας ἔλυσʼ μʼ ἀπό τε φόνου

1299

ἔρυτο κἀνέσωσεν, οὐδὲν εἰς χάριν πράσσων.

1300

τότε γὰρ ἂν θανὼν

1301

οὐκ ἦ φίλοισιν οὐδʼ ἐμοὶ τοσόνδʼ ἄχος.

1302

Χορός

θέλοντι κἀμοὶ τοῦτʼ ἂν ἦν.

1303

Οἰδίπους

οὔκουν πατρός γʼ ἂν φονεὺς

1304

ἦλθον οὐδὲ νυμφίος

1305

βροτοῖς ἐκλήθην ὧν ἔφυν ἄπο.

1306

νῦν δʼ ἄθεος μέν εἰμʼ, ἀνοσίων δὲ παῖς,

1307

ὁμολεχὴς δʼ ἀφʼ ὧν αὐτὸς ἔφυν τάλας.

1308

εἰ δέ τι πρεσβύτερον ἔτι κακοῦ κακόν,

1309

τοῦτʼ ἔλαχʼ Οἰδίπους.

1310

Χορός

οὐκ οἶδʼ ὅπως σε φῶ βεβουλεῦσθαι καλῶς·

1311

κρείσσων γὰρ ἦσθα μηκέτʼ ὢν ἢ ζῶν τυφλός.

1312

Οἰδίπους

ὡς μὲν τάδʼ οὐχ ὧδʼ ἔστʼ ἄριστʼ εἰργασμένα,

1313

μή μʼ ἐκδίδασκε, μηδὲ συμβούλευʼ ἔτι.

1314

ἐγὼ γὰρ οὐκ οἶδʼ ὄμμασιν ποίοις βλέπων

1315

πατέρα ποτʼ ἂν προσεῖδον εἰς Ἅιδου μολὼν

1316

οὐδʼ αὖ τάλαιναν μητέρʼ, οἷν ἐμοὶ δυοῖν

1317

ἔργʼ ἐστὶ κρείσσονʼ ἀγχόνης εἰργασμένα.

1318

ἀλλʼ ἡ τέκνων δῆτʼ ὄψις ἦν ἐφίμερος,

1319

βλαστοῦσʼ ὅπως ἔβλαστε, προσλεύσσειν ἐμοί;

1320

οὐ δῆτα τοῖς γʼ ἐμοῖσιν ὀφθαλμοῖς ποτε·

1321

οὐδʼ ἄστυ γʼ οὐδὲ πύργος οὐδὲ δαιμόνων

1322

ἀγάλμαθʼ ἱερά, τῶν ὁ παντλήμων ἐγὼ

1323

κάλλιστʼ ἀνὴρ εἷς ἔν γε ταῖς Θήβαις τραφεὶς

1324

ἀπεστέρησʼ ἐμαυτόν, αὐτὸς ἐννέπων

1325

ὠθεῖν ἅπαντας τὸν ἀσεβῆ, τὸν ἐκ θεῶν

1326

φανέντʼ ἄναγνον καὶ γένους τοῦ Λαΐου.

1327

τοιάνδʼ ἐγὼ κηλῖδα μηνύσας ἐμὴν

1328

ὀρθοῖς ἔμελλον ὄμμασιν τούτους ὁρᾶν;

1329

ἥκιστά γʼ· ἀλλʼ εἰ τῆς ἀκουούσης ἔτʼ ἦν

1330

πηγῆς διʼ ὤτων φραγμός, οὐκ ἂν ἐσχόμην

1331

τὸ μὴ ἀποκλῇσαι τοὐμὸν ἄθλιον δέμας,

1332

ἵνʼ ἦ τυφλός τε καὶ κλύων μηδέν· τὸ γὰρ

1333

τὴν φροντίδʼ ἔξω τῶν κακῶν οἰκεῖν γλυκύ.

1334

ἰὼ Κιθαιρών, τί μʼ ἐδέχου; τί μʼ οὐ λαβὼν

1335

ἔκτεινας εὐθύς, ὡς ἔδειξα μήποτε

1336

ἐμαυτὸν ἀνθρώποισιν ἔνθεν ἦ γεγώς;

1337

ὦ Πόλυβε καὶ Κόρινθε καὶ τὰ πάτρια

1338

λόγῳ παλαιὰ δώμαθʼ, οἷον ἆρά με

1339

κάλλος κακῶν ὕπουλον ἐξεθρέψατε·

1340

νῦν γὰρ κακός τʼ ὢν κἀκ κακῶν εὑρίσκομαι.

1341

ὦ τρεῖς κέλευθοι καὶ κεκρυμμένη νάπη

1342

δρυμός τε καὶ στενωπὸς ἐν τριπλαῖς ὁδοῖς,

1343

αἳ τοὐμὸν αἷμα τῶν ἐμῶν χειρῶν ἄπο

1344

ἐπίετε πατρός, ἆρά μου μέμνησθʼ ἔτι

1345

οἷʼ ἔργα δράσας ὑμὶν εἶτα δεῦρʼ ἰὼν

1346

ὁποῖʼ ἔπρασσον αὖθις; ᾧ γάμοι γάμοι,

1347

ἐφύσαθʼ ἡμᾶς, καὶ φυτεύσαντες πάλιν

1348

ἀνεῖτε ταὐτοῦ σπέρμα, κἀπεδείξατε

1349

πατέρας, ἀδελφούς, παῖδας, αἷμʼ ἐμφύλιον,

1350

νύμφας, γυναῖκας μητέρας τε, χὠπόσα

1351

αἴσχιστʼ ἐν ἀνθρώποισιν ἔργα γίγνεται.

1352

ἀλλʼ οὐ γὰρ αὐδᾶν ἔσθʼ ἃ μηδὲ δρᾶν καλόν,

1353

ὅπως τάχιστα πρὸς θεῶν ἔξω μέ που

1354

καλύψατʼ ἢ φονεύσατʼ ἢ θαλάσσιον

1355

ἐκρίψατʼ, ἔνθα μήποτʼ εἰσόψεσθʼ ἔτι.

1356

ἴτʼ, ἀξιώσατʼ ἀνδρὸς ἀθλίου θιγεῖν.

1357

πίθεσθε, μὴ δείσητε· τἀμὰ γὰρ κακὰ

1358

οὐδεὶς οἷός τε πλὴν ἐμοῦ φέρειν βροτῶν.

1359

Χορός

ἀλλʼ ὧν ἐπαιτεῖς εἰς δέον πάρεσθʼ ὅδε

1360

Κρέων τὸ πράσσειν καὶ τὸ βουλεύειν, ἐπεὶ

1361

χώρας λέλειπται μοῦνος ἀντὶ σοῦ φύλαξ.

1362

Οἰδίπους

οἴμοι, τί δῆτα λέξομεν πρὸς τόνδʼ ἔπος;

1363

τίς μοι φανεῖται πίστις ἔνδικος; τὰ γὰρ

1364

πάρος πρὸς αὐτὸν πάντʼ ἐφεύρημαι κακός.

1365

Κρέων

οὐχ ὡς γελαστής, Οἰδίπους, ἐλήλυθα,

1366

οὐδʼ ὡς ὀνειδιῶν τι τῶν πάρος κακῶν.

1367

ἀλλʼ εἰ τὰ θνητῶν μὴ καταισχύνεσθʼ ἔτι

1368

γένεθλα, τὴν γοῦν πάντα βόσκουσαν φλόγα

1369

αἰδεῖσθʼ ἄνακτος Ἡλίου, τοιόνδʼ ἄγος

1370

ἀκάλυπτον οὕτω δεικνύναι, τὸ μήτε γῆ

1371

μήτʼ ὄμβρος ἱερὸς μήτε φῶς προσδέξεται.

1372

ἀλλʼ ὡς τάχιστʼ ἐς οἶκον ἐσκομίζετε·

1373

τοῖς ἐν γένει γὰρ τἀγγενῆ μάλισθʼ ὁρᾶν

1374

μόνοις τʼ ἀκούειν εὐσεβῶς ἔχει κακά.

1375

Οἰδίπους

πρὸς θεῶν, ἐπείπερ ἐλπίδος μʼ ἀπέσπασας,

1376

ἄριστος ἐλθὼν πρὸς κάκιστον ἄνδρʼ ἐμέ,

1377

πιθοῦ τί μοι· πρὸς σοῦ γὰρ οὐδʼ ἐμοῦ φράσω.

1378

Κρέων

καὶ τοῦ με χρείας ὧδε λιπαρεῖς τυχεῖν;

1379

Οἰδίπους

ῥῖψόν με γῆς ἐκ τῆσδʼ ὅσον τάχισθʼ, ὅπου

1380

θνητῶν φανοῦμαι μηδενὸς προσήγορος.

1381

Κρέων

ἔδρασʼ ἂν εὖ τοῦτʼ ἴσθʼ ἄν, εἰ μὴ τοῦ θεοῦ

1382

πρώτιστʼ ἔχρῃζον ἐκμαθεῖν τί πρακτέαν.

1383

Οἰδίπους

ἀλλʼ ἥ γʼ ἐκείνου πᾶσʼ ἐδηλώθη φάτις,

1384

τὸν πατροφόντην, τὸν ἀσεβῆ μʼ ἀπολλύναι.

1385

Κρέων

οὕτως ἐλέχθη ταῦθʼ· ὅμως δʼ ἵνʼ ἕσταμεν

1386

χρείας, ἄμεινον ἐκμαθεῖν τι δραστέον.

1387

Οἰδίπους

οὕτως ἄρʼ ἀνδρὸς ἀθλίου πεύσεσθʼ ὕπερ;

1388

Κρέων

καὶ γὰρ σὺ νῦν τἂν τῷ θεῷ πίστιν φέροις.

1389

Οἰδίπους

καὶ σοί γʼ ἐπισκήπτω τε καὶ προστέψομαι,

1390

τῆς μὲν κατʼ οἴκους αὐτὸς ὃν θέλεις τάφον

1391

θοῦ· καὶ γὰρ ὀρθῶς τῶν γε σῶν τελεῖς ὕπερ·

1392

ἐμοῦ δὲ μήποτʼ ἀξιωθήτω τόδε

1393

πατρῷον ἄστυ ζῶντος οἰκητοῦ τυχεῖν,

1394

ἀλλʼ ἔα με ναίειν ὄρεσιν, ἔνθα κλῄζεται

1395

οὑμὸς Κιθαιρὼν οὗτος, ὃν μήτηρ τέ μοι

1396

πατήρ τʼ ἐθέσθην ζῶντε κύριον τάφον,

1397

ἵνʼ ἐξ ἐκείνων, οἵ μʼ ἀπωλλύτην, θάνω.

1398

καίτοι τοσοῦτόν γʼ οἶδα, μήτε μʼ ἂν νόσον

1399

μήτʼ ἄλλο πέρσαι μηδέν· οὐ γὰρ ἄν ποτε

1400

θνῄσκων ἐσώθην, μὴ ʼπί τῳ δεινῷ κακῷ.

1401

ἀλλʼ ἡ μὲν ἡμῶν μοῖρʼ, ὅποιπερ εἶσʼ, ἴτω·

1402

παίδων δὲ τῶν μὲν ἀρσένων μή μοι, Κρέων,

1403

προσθῇ μέριμναν· ἄνδρες εἰσίν, ὥστε μὴ

1404

σπάνιν ποτὲ σχεῖν, ἔνθʼ ἂν ὦσι, τοῦ βίου·

1405

ταῖν δʼ ἀθλίαιν οἰκτραῖν τε παρθένοιν ἐμαῖν,

1406

αἷν οὔποθʼ ἡμὴ χωρὶς ἐστάθη βορᾶς

1407

τράπεζʼ ἄνευ τοῦδʼ ἀνδρός, ἀλλʼ ὅσων ἐγὼ

1408

ψαύοιμι, πάντων τῶνδʼ ἀεὶ μετειχέτην·

1409

αἷν μοι μέλεσθαι· καὶ μάλιστα μὲν χεροῖν

1410

ψαῦσαί μʼ ἔασον κἀποκλαύσασθαι κακά.

1411

ἴθʼ ὦναξ,

1412

ἴθʼ ὦ γονῇ γενναῖε· χερσί τἂν θιγὼν

1413

δοκοῖμʼ ἔχειν σφᾶς, ὥσπερ ἡνίκʼ ἔβλεπον.

1414

τί φημί;

1415

οὐ δὴ κλύω που πρὸς θεῶν τοῖν μοι φίλοιν

1416

δακρυρροούντοιν, καί μʼ ἐποικτίρας Κρέων

1417

ἔπεμψέ μοι τὰ φίλτατʼ ἐκγόνοιν ἐμοῖν;

1418

λέγω τι;

1419

Κρέων

λέγεις· ἐγὼ γὰρ εἰμʼ ὁ πορσύνας τάδε,

1420

γνοὺς τὴν παροῦσαν τέρψιν, ἥ σʼ εἶχεν πάλαι.

1421

Οἰδίπους

ἀλλʼ εὐτυχοίης, καί σε τῆσδε τῆς ὁδοῦ

1422

δαίμων ἄμεινον ἢ ʼμὲ φρουρήσας τύχοι.

1423

ὦ τέκνα, ποῦ ποτʼ ἐστέ; δεῦρʼ ἴτʼ, ἔλθετε

1424

ὡς τὰς ἀδελφὰς τάσδε τὰς ἐμὰς χέρας,

1425

αἳ τοῦ φυτουργοῦ πατρὸς ὑμὶν ὧδʼ ὁρᾶν

1426

τὰ πρόσθε λαμπρὰ προυξένησαν ὄμματα·

1427

ὃς ὑμίν, ὦ τέκνʼ, οὔθʼ ὁρῶν οὔθʼ ἱστορῶν

1428

πατὴρ ἐφάνθην ἔνθεν αὐτὸς ἠρόθην.

1429

καὶ σφὼ δακρύω· προσβλέπειν γὰρ οὐ σθένω·

1430

νοούμενος τὰ λοιπὰ τοῦ πικροῦ βίου,

1431

οἷον βιῶναι σφὼ πρὸς ἀνθρώπων χρεών.

1432

ποίας γὰρ ἀστῶν ἥξετʼ εἰς ὁμιλίας,

1433

ποίας δʼ ἑορτάς, ἔνθεν οὐ κεκλαυμέναι

1434

πρὸς οἶκον ἵξεσθʼ ἀντὶ τῆς θεωρίας;

1435

ἀλλʼ ἡνίκʼ ἂν δὴ πρὸς γάμων ἥκητʼ ἀκμάς,

1436

τίς οὗτος ἔσται, τίς παραρρίψει, τέκνα,

1437

τοιαῦτʼ ὀνείδη λαμβάνων, ἃ ταῖς ἐμαῖς

1438

γοναῖσιν ἔσται σφῷν θʼ ὁμοῦ δηλήματα;

1439

τί γὰρ κακῶν ἄπεστι; τὸν πατέρα πατὴρ

1440

ὑμῶν ἔπεφνε· τὴν τεκοῦσαν ἤροσεν,

1441

ὅθεν περ αὐτὸς ἐσπάρη, κἀκ τῶν ἴσων

1442

ἐκτήσαθʼ ὑμᾶς, ὧνπερ αὐτὸς ἐξέφυ.

1443

τοιαῦτʼ ὀνειδιεῖσθε· κᾆτα τίς γαμεῖ;

1444

οὐκ ἔστιν οὐδείς, ὦ τέκνʼ, ἀλλὰ δηλαδὴ

1445

χέρσους φθαρῆναι κἀγάμους ὑμᾶς χρεών.

1446

ὦ παῖ Μενοικέως, ἀλλʼ ἐπεὶ μόνος πατὴρ

1447

ταύταιν λέλειψαι, νὼ γάρ, ὣ ʼφυτεύσαμεν,

1448

ὀλώλαμεν δύʼ ὄντε, μή σφε περιίδῃς

1449

πτωχὰς ἀνάνδρους ἐκγενεῖς ἀλωμένας,

1450

μηδʼ ἐξισώσῃς τάσδε τοῖς ἐμοῖς κακοῖς.

1451

ἀλλʼ οἴκτισόν σφας, ὧδε τηλικάσδʼ ὁρῶν

1452

πάντων ἐρήμους, πλὴν ὅσον τὸ σὸν μέρος.

1453

ξύννευσον, ὦ γενναῖε, σῇ ψαύσας χερί.

1454

πόλλʼ ἂν παρῄνουν· νῦν δὲ τοῦτʼ εὔχεσθέ μοι,

1455

οὗ καιρὸς ἐᾷ ζῆν, τοῦ βίου δὲ λῴονος

1456

ὑμᾶς κυρῆσαι τοῦ φυτεύσαντος πατρός.

1457

Κρέων

ἅλις ἵνʼ ἐξήκεις δακρύων· ἀλλʼ ἴθι στέγης ἔσω.

1458

Οἰδίπους

πειστέον, κεἰ μηδὲν ἡδύ.

1459

Κρέων

πάντα γὰρ καιρῷ καλά.

1460

Οἰδίπους

οἶσθʼ ἐφʼ οἷς οὖν εἶμι;

1461

Κρέων

λέξεις, καὶ τότʼ εἴσομαι κλύων.

1462

Οἰδίπους

γῆς μʼ ὅπως πέμψεις ἄποικον.

1463

Κρέων

τοῦ θεοῦ μʼ αἰτεῖς δόσιν.

1464

Οἰδίπους

ἀλλὰ θεοῖς γʼ ἔχθιστος ἥκω.

1465

Κρέων

τοιγαροῦν τεύξει τάχα.

1466

Οἰδίπους

φῂς τάδʼ οὖν;

1467

Κρέων

ἃ μὴ φρονῶ γὰρ οὐ φιλῶ λέγειν μάτην.

1468

Οἰδίπους

ἄπαγέ νύν μʼ ἐντεῦθεν ἤδη.

1469

Κρέων

στεῖχέ νυν, τέκνων δʼ ἀφοῦ.

1470

Οἰδίπους

μηδαμῶς ταύτας γʼ ἕλῃ μου.

1471

Κρέων

πάντα μὴ βούλου κρατεῖν·

1472

καὶ γὰρ ἁκράτησας οὔ σοι τῷ βίῳ ξυνέσπετο.

1473

Χορός

ὦ πάτρας Θήβης ἔνοικοι, λεύσσετʼ, Οἰδίπους ὅδε,

1474

ὃς τὰ κλείνʼ αἰνίγματʼ ᾔδει καὶ κράτιστος ἦν ἀνήρ,

1475

οὗ τίς οὐ ζήλῳ πολιτῶν ἦν τύχαις ἐπιβλέπων,

1476

εἰς ὅσον κλύδωνα δεινῆς συμφορᾶς ἐλήλυθεν.

1477

ὥστε θνητὸν ὄντα κείνην τὴν τελευταίαν ἰδεῖν

1478

ἡμέραν ἐπισκοποῦντα μηδένʼ ὀλβίζειν, πρὶν ἂν

1479

τέρμα τοῦ βίου περάσῃ μηδὲν ἀλγεινὸν παθών.

1480