Sophocles was one of the three great tragedians of ancient Athens, alongside Aeschylus and Euripides, and is widely regarded as the most technically accomplished playwright of classical antiquity. He won first prize at the City Dionysia festival approximately 18 times and was never ranked lower than second place in competition. Beyond the theatre, he served as a Hellenotamias (treasurer of the Athenian imperial league) and as a strategos (general) alongside Pericles during the Samian War of 440–439 BCE.

When and where did Sophocles live?

Sophocles was born around 497/496 BCE in Colonus, a deme just northwest of Athens, and died in 406/405 BCE at the age of approximately 90. He lived through the entire golden age of Athens, witnessing the Persian Wars, the rise of the Athenian empire under Pericles, the construction of the Parthenon, and the onset of the devastating Peloponnesian War. His extraordinarily long life allowed him to outlive Euripides by only a matter of months.

What genre or literary tradition did Sophocles work in?

Sophocles worked exclusively in the genre of Attic tragedy, a form of choral drama performed at religious festivals in honour of the god Dionysus, most notably the City Dionysia held each spring in Athens. He also composed at least one surviving satyr play, the fragmentary Ichneutae (Trackers), which represents the lighter, burlesque counterpart required alongside tragic trilogies. Within tragedy he introduced the third speaking actor, expanded the dramatic chorus from 12 to 15 members, and pioneered the use of scene-painting (skenographia), reforms that Aristotle later credited to him in the Poetics.

What did Sophocles write?

Ancient sources credited Sophocles with approximately 123 plays, of which only seven complete tragedies survive: Antigone (c. 441 BCE), Oedipus Rex (c. 429 BCE), Electra (date uncertain, probably late fifth century), Ajax (c. 450–440 BCE), Trachiniae (date uncertain), Philoctetes (409 BCE), and Oedipus at Colonus (produced posthumously in 401 BCE). Substantial fragments of additional plays, including the satyr play Ichneutae, are preserved on papyri discovered at Oxyrhynchus, Egypt. His surviving works are notable for their tight, self-contained dramatic construction, in contrast to the connected trilogies favoured by Aeschylus.

Who and what influenced Sophocles?

The primary theatrical influence on Sophocles was Aeschylus, whose tragedies dominated the Athenian stage during Sophocles' formative years; Sophocles is said to have begun competing against Aeschylus as early as 468 BCE, when he reportedly defeated him at the City Dionysia. He was also deeply shaped by the Homeric epics, the Iliad and the Odyssey, which provided many of his mythological plots and heroic archetypes, as seen in Ajax and Philoctetes. Intellectually, he was connected to the Athenian enlightenment, counted the historian Herodotus among his friends, and his tragedies engage with the philosophical and political debates of Periclean Athens.

What shaped Sophocles' life and career?

Sophocles' career unfolded against the backdrop of Athens' greatest political triumphs and catastrophes: he was a boy during the Persian invasion of 480–479 BCE and reportedly led the celebratory paean after the Battle of Salamis, while his final plays were written amid the slow collapse of Athens in the Peloponnesian War (431–404 BCE). His civic prominence was considerable; beyond his military generalship he served as a priest of the healing hero Halon and, according to tradition, welcomed the cult of Asclepius to Athens around 420 BCE. The Athenians honoured him after his death with heroic cult under the name Dexion, 'the Receiver,' in recognition of his reception of the god's sacred snake.

What is Sophocles' legacy in Western literature?

Sophocles' legacy is foundational to Western drama and literary criticism: Aristotle in the Poetics (c. 335 BCE) used Oedipus Rex as the paradigmatic example of the perfect tragedy, defining the concepts of hamartia (tragic error), peripeteia (reversal of fortune), and anagnorisis (recognition). His exploration of individual conscience versus state authority in Antigone has made that play a perennial touchstone in political philosophy, inspiring writers from Hegel and Kierkegaard to Bertolt Brecht and Jean Anouilh. Sigmund Freud drew on Oedipus Rex to name the Oedipus complex in 1899, ensuring that Sophoclean myth remains embedded in modern psychology and popular culture.

What genre is Sophocles' Antigone?

Sophocles' Antigone is an ancient Greek tragedy, written for performance at the City Dionysia festival in Athens. As a tragedy, it adheres to the conventions of fifth-century BCE Athenian drama, including a heroic protagonist brought low by a fatal conflict, choral odes, and a catastrophic resolution. It belongs to the Theban cycle of tragedies alongside Oedipus Rex and Oedipus at Colonus, though it was composed first of the three.

When was Sophocles' Antigone written?

Sophocles' Antigone is generally dated to around 441 BCE, based on an ancient report that its success helped earn Sophocles a military generalship alongside Pericles. It was performed at the City Dionysia in Athens, the premier theatrical festival of the Greek world, held each spring in honor of the god Dionysus. The play predates Sophocles' Oedipus Rex by roughly a decade, despite dealing with earlier events in the mythological timeline.

What is Sophocles' Antigone about?

Sophocles' Antigone dramatizes the conflict between Antigone, daughter of Oedipus, and Creon, the newly appointed king of Thebes, over the burial of her brother Polynices. After Polynices dies attacking Thebes, Creon decrees that his body shall remain unburied as punishment for treason, but Antigone defies this edict to honor divine burial rites. The play traces the catastrophic consequences of this confrontation: Antigone is condemned to death, and Creon's intransigence ultimately destroys his own family, including his son Haemon and wife Eurydice.

What are the central themes of Sophocles' Antigone?

The central themes of Antigone include the conflict between divine law (the unwritten laws of the gods) and human law (the edicts of the state), and the nature of political authority versus individual conscience. The play also explores gender and power, as Antigone's defiance challenges the patriarchal authority of Creon, and the theme of hubris, particularly in Creon's inflexible pride. Questions of loyalty—to family, to the polis, and to the gods—run throughout the drama and remain unresolved, lending the play its enduring moral ambiguity.

What is the structure and form of Sophocles' Antigone?

Antigone follows the formal conventions of classical Athenian tragedy, comprising a prologue, five episodes separated by choral odes (stasima), and an exodos. The play was performed by three actors wearing masks, with a Chorus of fifteen Theban elders whose odes comment on and interpret the dramatic action. It is composed in a mixture of spoken iambic trimeter for dialogue and lyric meters for the choral passages, including the celebrated Ode to Man (the first stasimon), which begins 'Wonders are many, and none is more wonderful than man.'

What was the political and historical context of Sophocles' Antigone?

Antigone was composed around 441 BCE during the height of Athenian democracy under Pericles, when debates about the limits of state authority and civic obligation were intensely relevant. The play's interrogation of tyrannical overreach would have resonated with Athenian audiences sensitive to the dangers of autocracy following the Persian Wars. Some scholars also read Creon's decree as reflecting contemporary Athenian laws restricting burial rites for traitors, suggesting Sophocles was engaging directly with live political controversies in his city.

What are the defining literary features and style of Sophocles' Antigone?

Sophocles' Antigone is distinguished by its taut dramatic irony, its morally complex characterization, and the celebrated stichomythia—rapid line-by-line exchanges—that intensify confrontations between Antigone and Creon, and later between Creon and Haemon. The choral odes are among the most accomplished in the tragic corpus, particularly the 'Ode to Man' and the Ode to Eros, which functions as a dramatic comment on Haemon's fatal love for Antigone. Sophocles employs a notably compressed plot structure, confining the action to a single day and focusing the drama on a handful of defining confrontations rather than extended narrative.

What did Sophocles' Antigone contribute to literary tradition?

Antigone was among the first works to dramatize the conflict between individual moral conscience and the authority of the state, a tension that became one of the foundational problems of Western political and ethical thought. The character of Antigone herself established a literary archetype of the principled, defiant martyr that has persisted across millennia of drama, philosophy, and fiction. Aristotle discussed aspects of the play in both the Poetics and the Rhetoric, and it is one of only seven surviving tragedies by Sophocles out of the more than 120 he is believed to have written.

How has Sophocles' Antigone influenced later literature and culture?

Antigone has been one of the most adapted and reimagined works in the Western canon, with major reinterpretations by Jean Anouilh (Antigone, 1944, written under Nazi occupation of France), Bertolt Brecht (The Antigone of Sophocles, 1948), and Seamus Heaney (The Burial at Thebes, 2004). Hegel used the play as a central example in his Phenomenology of Spirit (1807) to illustrate the dialectical conflict between family duty and state law. The play has also inspired responses from feminist theory, postcolonial studies, and political philosophy, making it among the most discussed literary texts in academic discourse.

Who are the key figures in Sophocles' Antigone?

The principal characters are Antigone, daughter of Oedipus, who defies Creon's edict to bury her brother; and Creon, king of Thebes, whose unyielding decree sets the tragedy in motion. Haemon, Creon's son and Antigone's betrothed, pleads for her life and ultimately dies beside her; Eurydice, Creon's wife, takes her own life upon learning of Haemon's death. Ismene, Antigone's sister, serves as a foil to Antigone's defiance, while the blind prophet Tiresias delivers the divine judgment that finally—too late—breaks Creon's resolve.

0:00

Antigone

Sophocles

Ἀντιγόνη

ὦ κοινὸν αὐτάδελφον Ἰσμήνης κάρα,

ἆρʼ οἶσθʼ ὅ τι Ζεὺς τῶν ἀπʼ Οἰδίπου κακῶν

ὁποῖον οὐχὶ νῷν ἔτι ζώσαιν τελεῖ;

οὐδὲν γὰρ οὔτʼ ἀλγεινὸν οὔτʼ ἄτης ἄτερ

οὔτʼ αἰσχρὸν οὔτʼ ἄτιμόν ἐσθʼ, ὁποῖον οὐ

τῶν σῶν τε κἀμῶν οὐκ ὄπωπʼ ἐγὼ κακῶν.

καὶ νῦν τί τοῦτʼ αὖ φασι πανδήμῳ πόλει

κήρυγμα θεῖναι τὸν στρατηγὸν ἀρτίως;

ἔχεις τι κεἰσήκουσας; ἤ σε λανθάνει

πρὸς τοὺς φίλους στείχοντα τῶν ἐχθρῶν κακά;

Ἰσμήνη

ἐμοὶ μὲν οὐδεὶς μῦθος, Ἀντιγόνη φίλων

οὔθʼ ἡδὺς οὔτʼ ἀλγεινὸς ἵκετʼ ἐξ ὅτου

δυοῖν ἀδελφοῖν ἐστερήθημεν δύο,

μιᾷ θανόντοιν ἡμέρᾳ διπλῇ χερί·

ἐπεὶ δὲ φροῦδός ἐστιν Ἀργείων στρατὸς

ἐν νυκτὶ τῇ νῦν, οὐδὲν οἶδʼ ὑπέρτερον,

οὔτʼ εὐτυχοῦσα μᾶλλον οὔτʼ ἀτωμένη.

Ἀντιγόνη

ᾔδη καλῶς, καί σʼ ἐκτὸς αὐλείων πυλῶν

τοῦδʼ οὕνεκʼ ἐξέπεμπον, ὡς μόνη κλύοις.

Ἰσμήνη

τί δʼ ἔστι; δηλοῖς γάρ τι καλχαίνουσʼ ἔπος.

Ἀντιγόνη

οὐ γὰρ τάφου νῷν τὼ κασιγνήτω Κρέων

τὸν μὲν προτίσας, τὸν δʼ ἀτιμάσας ἔχει;

Ἐτεοκλέα μέν, ὡς λέγουσι, σὺν δίκης

χρήσει δικαίᾳ καὶ νόμου κατὰ χθονὸς

ἔκρυψε τοῖς ἔνερθεν ἔντιμον νεκροῖς·

τὸν δʼ ἀθλίως θανόντα Πολυνείκους νέκυν

ἀστοῖσί φασιν ἐκκεκηρῦχθαι τὸ μὴ

τάφῳ καλύψαι μηδὲ κωκῦσαί τινα,

ἐᾶν δʼ ἄκλαυτον, ἄταφον, οἰωνοῖς γλυκὺν

θησαυρὸν εἰσορῶσι πρὸς χάριν βορᾶς.

τοιαῦτά φασι τὸν ἀγαθὸν Κρέοντα σοὶ

κἀμοί, λέγω γὰρ κἀμέ, κηρύξαντʼ ἔχειν,

καὶ δεῦρο νεῖσθαι ταῦτα τοῖσι μὴ εἰδόσιν

σαφῆ προκηρύξοντα, καὶ τὸ πρᾶγμʼ ἄγειν

οὐχ ὡς παρʼ οὐδέν, ἀλλʼ ὃς ἂν τούτων τι δρᾷ,

φόνον προκεῖσθαι δημόλευστον ἐν πόλει.

οὕτως ἔχει σοι ταῦτα, καὶ δείξεις τάχα

εἴτʼ εὐγενὴς πέφυκας εἴτʼ ἐσθλῶν κακή.

Ἰσμήνη

τί δʼ, ὦ ταλαῖφρον, εἰ τάδʼ ἐν τούτοις, ἐγὼ

λύουσʼ ἂν ἢ ʼφάπτουσα προσθείμην πλέον;

Ἀντιγόνη

εἰ ξυμπονήσεις καὶ ξυνεργάσει σκόπει.

Ἰσμήνη

ποῖόν τι κινδύνευμα; ποῦ γνώμης ποτʼ εἰ;

Ἀντιγόνη

εἰ τὸν νεκρὸν ξὺν τῇδε κουφιεῖς χερί.

Ἰσμήνη

ἢ γὰρ νοεῖς θάπτειν σφʼ, ἀπόρρητον πόλει;

Ἀντιγόνη

τὸν γοῦν ἐμὸν καὶ τὸν σόν ἢν σὺ μὴ θέλῃς

ἀδελφόν· οὐ γὰρ δὴ προδοῦσʼ ἁλώσομαι.

Ἰσμήνη

ὦ σχετλία, Κρέοντος ἀντειρηκότος;

Ἀντιγόνη

ἀλλʼ οὐδὲν αὐτῷ τῶν ἐμῶν μʼ εἴργειν μέτα.

Ἰσμήνη

οἴμοι. φρόνησον, ὦ κασιγνήτη, πατὴρ

ὡς νῷν ἀπεχθὴς δυσκλεής τʼ ἀπώλετο,

πρὸς αὐτοφώρων ἀμπλακημάτων διπλᾶς

ὄψεις ἀράξας αὐτὸς αὐτουργῷ χερί.

ἔπειτα μήτηρ καὶ γυνή, διπλοῦν ἔπος,

πλεκταῖσιν ἀρτάναισι λωβᾶται βίον·

τρίτον δʼ ἀδελφὼ δύο μίαν καθʼ ἡμέραν

αὐτοκτονοῦντε τὼ ταλαιπώρω μόρον

κοινὸν κατειργάσαντʼ ἐπαλλήλοιν χεροῖν.

νῦν δʼ αὖ μόνα δὴ νὼ λελειμμένα σκόπει

ὅσῳ κάκιστʼ ὀλούμεθʼ, εἰ νόμου βίᾳ

ψῆφον τυράννων ἢ κράτη παρέξιμεν.

ἀλλʼ ἐννοεῖν χρὴ τοῦτο μὲν γυναῖχʼ ὅτι

ἔφυμεν, ὡς πρὸς ἄνδρας οὐ μαχουμένα.

ἔπειτα δʼ οὕνεκʼ ἀρχόμεσθʼ ἐκ κρεισσόνων,

καὶ ταῦτʼ ἀκούειν κἄτι τῶνδʼ ἀλγίονα.

ἐγὼ μὲν οὖν αἰτοῦσα τοὺς ὑπὸ χθονὸς

ξύγγνοιαν ἴσχειν, ὡς βιάζομαι τάδε,

τοῖς ἐν τέλει βεβῶσι πείσομαι· τὸ γὰρ

περισσὰ πράσσειν οὐκ ἔχει νοῦν οὐδένα.

Ἀντιγόνη

οὔτʼ ἂν κελεύσαιμʼ οὔτʼ ἄν, εἰ θέλοις ἔτι

πράσσειν, ἐμοῦ γʼ ἂν ἡδέως δρῴης μέτα.

ἀλλʼ ἴσθʼ ὁποῖά σοι δοκεῖ, κεῖνον δʼ ἐγὼ

θάψω· καλόν μοι τοῦτο ποιούσῃ θανεῖν.

φίλη μετʼ αὐτοῦ κείσομαι, φίλου μέτα,

ὅσια πανουργήσασʼ. ἐπεὶ πλείων χρόνος

ὃν δεῖ μʼ ἀρέσκειν τοῖς κάτω τῶν ἐνθάδε.

ἐκεῖ γὰρ αἰεὶ κείσομαι· σοὶ δʼ, εἰ δοκεῖ,

τὰ τῶν θεῶν ἔντιμʼ ἀτιμάσασʼ ἔχε.

Ἰσμήνη

ἐγὼ μὲν οὐκ ἄτιμα ποιοῦμαι, τὸ δὲ

βίᾳ πολιτῶν δρᾶν ἔφυν ἀμήχανος.

Ἀντιγόνη

σὺ μὲν τάδʼ ἂν προὔχοιʼ· ἐγὼ δὲ δὴ τάφον

χώσουσʼ ἀδελφῷ φιλτάτῳ πορεύσομαι.

Ἰσμήνη

οἴμοι ταλαίνης, ὡς ὑπερδέδοικά σου.

Ἀντιγόνη

μὴ ʼμοῦ προτάρβει· τὸν σὸν ἐξόρθου πότμον.

Ἰσμήνη

ἀλλʼ οὖν προμηνύσῃς γε τοῦτο μηδενὶ

τοὔργον, κρυφῇ δὲ κεῦθε, σὺν δʼ αὔτως ἐγώ.

Ἀντιγόνη

οἴμοι, καταύδα· πολλὸν ἐχθίων ἔσει

σιγῶσʼ, ἐὰν μὴ πᾶσι κηρύξῃς τάδε.

Ἰσμήνη

θερμὴν ἐπὶ ψυχροῖσι καρδίαν ἔχεις.

Ἀντιγόνη

ἀλλʼ οἶδʼ ἀρέσκουσʼ οἷς μάλισθʼ ἁδεῖν με χρή.

Ἰσμήνη

εἰ καὶ δυνήσει γʼ· ἀλλʼ ἀμηχάνων ἐρᾷς.

Ἀντιγόνη

οὐκοῦν, ὅταν δὴ μὴ σθένω, πεπαύσομαι.

Ἰσμήνη

ἀρχὴν δὲ θηρᾶν οὐ πρέπει τἀμήχανα.

Ἀντιγόνη

εἰ ταῦτα λέξεις, ἐχθαρεῖ μὲν ἐξ ἐμοῦ,

ἐχθρὰ δὲ τῷ θανόντι προσκείσει δίκῃ.

ἀλλʼ ἔα με καὶ τὴν ἐξ ἐμοῦ δυσβουλίαν

παθεῖν τὸ δεινὸν τοῦτο· πείσομαι γὰρ οὐ

τοσοῦτον οὐδὲν ὥστε μὴ οὐ καλῶς θανεῖν.

Ἰσμήνη

ἀλλʼ εἰ δοκεῖ σοι, στεῖχε· τοῦτο δʼ ἴσθʼ ὅτι

ἄνους μὲν ἔρχει, τοῖς φίλοις δʼ ὀρθῶς φίλη.

Χορός

ἀκτὶς ἀελίου, τὸ κάλλιστον ἑπταπύλῳ φανὲν

100

Θήβᾳ τῶν προτέρων φάος,

101

ἐφάνθης ποτʼ, ὦ χρυσέας

102

ἁμέρας βλέφαρον,

103

Διρκαίων ὑπὲρ ῥεέθρων μολοῦσα,

104

τὸν λεύκασπιν Ἀργόθεν ἐκβάντα φῶτα πανσαγίᾳ

105

φυγάδα πρόδρομον ὀξυτέρῳ κινήσασα χαλινῷ·

106

ὃς ἐφʼ ἡμετέρᾳ γᾷ Πολυνείκους

107

ἀρθεὶς νεικέων ἐξ ἀμφιλόγων

108

ὀξέα κλάζων

109

ἀετὸς εἰς γᾶν ὣς ὑπερέπτα,

110

λευκῆς χιόνος πτέρυγι στεγανός,

111

πολλῶν μεθʼ ὅπλων

112

ξύν θʼ ἱπποκόμοις κορύθεσσιν.

113

στὰς δʼ ὑπὲρ μελάθρων φονώσαισιν ἀμφιχανὼν κύκλῳ

114

λόγχαις ἑπτάπυλον στόμα

115

ἔβα, πρίν ποθʼ ἁμετέρων

116

αἱμάτων γένυσιν πλησθῆναί τε καὶ στεφάνωμα πύργων

117

πευκάενθʼ Ἥφαιστον ἑλεῖν. τοῖος ἀμφὶ νῶτʼ ἐτάθη

118

πάταγος Ἄρεος, ἀντιπάλῳ δυσχείρωμα δράκοντος.

119

Ζεὺς γὰρ μεγάλης γλώσσης κόμπους

120

ὑπερεχθαίρει, καὶ σφας ἐσιδὼν

121

πολλῷ ῥεύματι προσνισσομένους

122

χρυσοῦ καναχῆς ὑπεροπλίαις,

123

παλτῷ ῥιπτεῖ πυρὶ βαλβίδων

124

ἐπʼ ἄκρων ἤδη

125

νίκην ὁρμῶντʼ ἀλαλάξαι.

126

ἀντιτύπᾳ δʼ ἐπὶ γᾷ πέσε τανταλωθεὶς

127

πυρφόρος, ὃς τότε μαινομένᾳ ξὺν ὁρμᾷ

128

βακχεύων ἐπέπνει

129

ῥιπαῖς ἐχθίστων ἀνέμων.

130

εἶχε δʼ ἄλλᾳ τὰ μέν,

131

ἄλλα δʼ ἐπʼ ἄλλοις ἐπενώμα στυφελίζων μέγας Ἄρης

132

δεξιόσειρος.

133

ἑπτὰ λοχαγοὶ γὰρ ἐφʼ ἑπτὰ πύλαις

134

ταχθέντες ἴσοι πρὸς ἴσους ἔλιπον

135

Ζηνὶ τροπαίῳ πάγχαλκα τέλη,

136

πλὴν τοῖν στυγεροῖν, ὣ πατρὸς ἑνὸς

137

μητρός τε μιᾶς φύντε καθʼ αὑτοῖν

138

δικρατεῖς λόγχας στήσαντʼ ἔχετον

139

κοινοῦ θανάτου μέρος ἄμφω.

140

ἀλλὰ γὰρ ἁ μεγαλώνυμος ἦλθε Νίκα

141

τᾷ πολυαρμάτῳ ἀντιχαρεῖσα Θήβᾳ,

142

ἐκ μὲν δὴ πολέμων

143

τῶν νῦν θέσθαι λησμοσύναν,

144

θεῶν δὲ ναοὺς χοροῖς

145

παννυχίοις πάντας ἐπέλθωμεν, ὁ Θήβας δʼ ἐλελίχθων

146

Βάκχιος ἄρχοι.

147

ἀλλʼ ὅδε γὰρ δὴ βασιλεὺς χώρας,

148

Κρέων ὁ Μενοικέως ἄρχων νεοχμὸς

149

νεαραῖσι θεῶν ἐπὶ συντυχίαις

150

χωρεῖ, τίνα δὴ μῆτιν ἐρέσσων,

151

ὅτι σύγκλητον τήνδε γερόντων

152

προὔθετο λέσχην,

153

κοινῷ κηρύγματι πέμψας;

154

Κρέων

ἄνδρες, τὰ μὲν δὴ πόλεος ἀσφαλῶς θεοὶ

155

πολλῷ σάλῳ σείσαντες ὤρθωσαν πάλιν.

156

ὑμᾶς δʼ ἐγὼ πομποῖσιν ἐκ πάντων δίχα

157

ἔστειλʼ ἱκέσθαι τοῦτο μὲν τὰ Λαΐου

158

σέβοντας εἰδὼς εὖ θρόνων ἀεὶ κράτη,

159

τοῦτʼ αὖθις, ἡνίκʼ Οἰδίπους ὤρθου πόλιν,

160

κἀπεὶ διώλετʼ, ἀμφὶ τοὺς κείνων ἔτι

161

παῖδας μένοντας ἐμπέδοις φρονήμασιν.

162

ὅτʼ οὖν ἐκεῖνοι πρὸς διπλῆς μοίρας μίαν

163

καθʼ ἡμέραν ὤλοντο παίσαντές τε καὶ

164

πληγέντες αὐτόχειρι σὺν μιάσματι,

165

ἐγὼ κράτη δὴ πάντα καὶ θρόνους ἔχω

166

γένους κατʼ ἀγχιστεῖα τῶν ὀλωλότων.

167

ἀμήχανον δὲ παντὸς ἀνδρὸς ἐκμαθεῖν

168

ψυχήν τε καὶ φρόνημα καὶ γνώμην, πρὶν ἂν

169

ἀρχαῖς τε καὶ νόμοισιν ἐντριβὴς φανῇ.

170

ἐμοὶ γὰρ ὅστις πᾶσαν εὐθύνων πόλιν

171

μὴ τῶν ἀρίστων ἅπτεται βουλευμάτων

172

ἀλλʼ ἐκ φόβου του γλῶσσαν ἐγκλῄσας ἔχει

173

κάκιστος εἶναι νῦν τε καὶ πάλαι δοκεῖ·

174

καὶ μεῖζον ὅστις ἀντὶ τῆς αὑτοῦ πάτρας

175

φίλον νομίζει, τοῦτον οὐδαμοῦ λέγω.

176

ἐγὼ γάρ, ἴστω Ζεὺς ὁ πάνθʼ ὁρῶν ἀεί,

177

οὔτʼ ἂν σιωπήσαιμι τὴν ἄτην ὁρῶν

178

στείχουσαν ἀστοῖς ἀντὶ τῆς σωτηρίας,

179

οὔτʼ ἂν φίλον ποτʼ ἄνδρα δυσμενῆ χθονὸς

180

θείμην ἐμαυτῷ, τοῦτο γιγνώσκων ὅτι

181

ἥδʼ ἐστὶν ἡ σῴζουσα καὶ ταύτης ἔπι

182

πλέοντες ὀρθῆς τοὺς φίλους ποιούμεθα.

183

τοιοῖσδʼ ἐγὼ νόμοισι τήνδʼ αὔξω πόλιν,

184

καὶ νῦν ἀδελφὰ τῶνδε κηρύξας ἔχω

185

ἀστοῖσι παίδων τῶν ἀπʼ Οἰδίπου πέρι·

186

Ἐτεοκλέα μέν, ὃς πόλεως ὑπερμαχῶν

187

ὄλωλε τῆσδε, πάντʼ ἀριστεύσας δόρει,

188

τάφῳ τε κρύψαι καὶ τὰ πάντʼ ἀφαγνίσαι

189

ἃ τοῖς ἀρίστοις ἔρχεται κάτω νεκροῖς.

190

τὸν δʼ αὖ ξύναιμον τοῦδε, Πολυνείκη λέγω,

191

ὃς γῆν πατρῴαν καὶ θεοὺς τοὺς ἐγγενεῖς

192

φυγὰς κατελθὼν ἠθέλησε μὲν πυρὶ

193

πρῆσαι κατʼ ἄκρας, ἠθέλησε δʼ αἵματος

194

κοινοῦ πάσασθαι, τοὺς δὲ δουλώσας ἄγειν.

195

τοῦτον πόλει τῇδʼ ἐκκεκήρυκται τάφῳ

196

μήτε κτερίζειν μήτε κωκῦσαί τινα,

197

ἐᾶν δʼ ἄθαπτον καὶ πρὸς οἰωνῶν δέμας

198

καὶ πρὸς κυνῶν ἐδεστὸν αἰκισθέν τʼ ἰδεῖν.

199

τοιόνδʼ ἐμὸν φρόνημα, κοὔποτʼ ἔκ γʼ ἐμοῦ

200

τιμὴν προέξουσʼ οἱ κακοὶ τῶν ἐνδίκων·

201

ἀλλʼ ὅστις εὔνους τῇδε τῇ πόλει, θανὼν

202

καὶ ζῶν ὁμοίως ἐξ ἐμοῦ τιμήσεται.

203

Χορός

σοὶ ταῦτʼ ἀρέσκει, παῖ Μενοικέως Κρέον,

204

τὸν τῇδε δύσνουν κἀς τὸν εὐμενῆ πόλει·

205

νόμῳ δὲ χρῆσθαι παντί που πάρεστί σοι

206

καὶ τῶν θανόντων χὠπόσοι ζῶμεν πέρι.

207

Κρέων

ὡς ἂν σκοποὶ νῦν εἴτε τῶν εἰρημένων.

208

Χορός

νεωτέρῳ τῳ τοῦτο βαστάζειν πρόθες.

209

Κρέων

ἀλλʼ εἴσʼ ἑτοῖμοι τοῦ νεκροῦ γʼ ἐπίσκοποι.

210

Χορός

τί δῆτʼ ἂν ἄλλο τοῦτʼ ἐπεντέλλοις ἔτι;

211

Κρέων

τὸ μὴ ʼπιχωρεῖν τοῖς ἀπιστοῦσιν τάδε.

212

Χορός

οὔκ ἔστιν οὕτω μῶρος ὃς θανεῖν ἐρᾷ.

213

Κρέων

καὶ μὴν ὁ μισθός γʼ, οὗτος· ἀλλʼ ὑπʼ ἐλπίδων

214

ἄνδρας τὸ κέρδος πολλάκις διώλεσεν.

215

Φύλαξ

ἄναξ, ἐρῶ μὲν οὐχ ὅπως τάχους ὕπο

216

δύσπνους ἱκάνω κοῦφον ἐξάρας πόδα.

217

πολλὰς γὰρ ἔσχον φροντίδων ἐπιστάσεις,

218

ὁδοῖς κυκλῶν ἐμαυτὸν εἰς ἀναστροφήν·

219

ψυχὴ γὰρ ηὔδα πολλά μοι μυθουμένη·

220

τάλας, τί χωρεῖς οἷ μολὼν δώσεις δίκην;

221

τλήμων, μενεῖς αὖ; κεἰ τάδʼ εἴσεται Κρέων

222

ἄλλου παρʼ ἀνδρός; πῶς σὺ δῆτʼ οὐκ ἀλγύνει;

223

τοιαῦθʼ ἑλίσσων ἤνυτον σχολῇ βραδύς.

224

χοὔτως ὁδὸς βραχεῖα γίγνεται μακρά.

225

τέλος γε μέντοι δεῦρʼ ἐνίκησεν μολεῖν

226

σοί. κεἰ τὸ μηδὲν ἐξερῶ, φράσω δʼ ὅμως·

227

τῆς ἐλπίδος γὰρ ἔρχομαι δεδραγμένος,

228

τὸ μὴ παθεῖν ἂν ἄλλο πλὴν τὸ μόρσιμον.

229

Κρέων

τί δʼ ἐστὶν ἀνθʼ οὗ τήνδʼ ἔχεις ἀθυμίαν;

230

Φύλαξ

φράσαι θέλω σοι πρῶτα τἀμαυτοῦ· τὸ γὰρ

231

πρᾶγμʼ οὔτʼ ἔδρασʼ οὔτʼ εἶδον ὅστις ἦν ὁ δρῶν,

232

οὐδʼ ἂν δικαίως ἐς κακὸν πέσοιμί τι.

233

Κρέων

εὖ γε στοχάζει κἀποφάργνυσαι κύκλῳ

234

τὸ πρᾶγμα· δηλοῖς δʼ ὥς τι σημανῶν νέον.

235

Φύλαξ

τὰ δεινὰ γάρ τοι προστίθησʼ ὄκνον πολύν.

236

Κρέων

οὔκουν ἐρεῖς ποτʼ, εἶτʼ ἀπαλλαχθεὶς ἄπει;

237

Φύλαξ

καὶ δὴ λέγω σοι. τὸν νεκρόν τις ἀρτίως

238

θάψας βέβηκε κἀπὶ χρωτὶ διψίαν

239

κόνιν παλύνας κἀφαγιστεύσας ἃ χρή·

240

Κρέων

τί φής; τίς ἀνδρῶν ἦν ὁ τολμήσας τάδε;

241

Φύλαξ

οὐκ οἶδʼ· ἐκεῖ γὰρ οὔτε του γενῇδος ἦν

242

πλῆγμʼ, οὐ δικέλλης ἐκβολή. στύφλος δὲ γῆ

243

καὶ χέρσος, ἀρρὼξ οὐδʼ ἐπημαξευμένη

244

τροχοῖσιν, ἀλλʼ ἄσημος οὑργάτης τις ἦν.

245

ὅπως δʼ ὁ πρῶτος ἡμὶν ἡμεροσκόπος

246

δείκνυσι, πᾶσι θαῦμα δυσχερὲς παρῆν.

247

ὁ μὲν γὰρ ἠφάνιστο, τυμβήρης μὲν οὔ,

248

λεπτὴ δʼ, ἄγος φεύγοντος ὥς, ἐπῆν κόνις

249

σημεῖα δʼ οὔτε θηρὸς οὔτε του κυνῶν

250

ἐλθόντος, οὐ σπάσαντος ἐξεφαίνετο.

251

λόγοι δʼ ἐν ἀλλήλοισιν ἐρρόθουν κακοί,

252

φύλαξ ἐλέγχων φύλακα, κἂν ἐγίγνετο

253

πληγὴ τελευτῶσʼ, οὐδʼ ὁ κωλύσων παρῆν.

254

εἷς γάρ τις ἦν ἕκαστος οὑξειργασμένος,

255

κοὐδεὶς ἐναργής, ἀλλʼ ἔφευγε μὴ εἰδέναι.

256

ἦμεν δʼ ἑτοῖμοι καὶ μύδρους αἴρειν χεροῖν

257

καὶ πῦρ διέρπειν καὶ θεοὺς ὁρκωμοτεῖν,

258

τὸ μήτε δρᾶσαι μήτε τῳ ξυνειδέναι

259

τὸ πρᾶγμα βουλεύσαντι μηδʼ εἰργασμένῳ.

260

τέλος δʼ ὅτʼ οὐδὲν ἦν ἐρευνῶσιν πλέον,

261

λέγει τις εἷς, ὃ πάντας ἐς πέδον κάρα

262

νεῦσαι φόβῳ προὔτρεψεν· οὐ γὰρ εἴχομεν

263

οὔτʼ ἀντιφωνεῖν οὔθʼ ὅπως δρῶντες καλῶς

264

πράξαιμεν. ἦν δʼ ὁ μῦθος ὡς ἀνοιστέον

265

σοὶ τοὔργον εἴη τοῦτο κοὐχὶ κρυπτέον.

266

καὶ ταῦτʼ ἐνίκα, κἀμὲ τὸν δυσδαίμονα

267

πάλος καθαιρεῖ τοῦτο τἀγαθὸν λαβεῖν.

268

πάρειμι δʼ ἄκων οὐχ ἑκοῦσιν, οἶδʼ ὅτι·

269

στέργει γὰρ οὐδεὶς ἄγγελον κακῶν ἐπῶν.

270

Χορός

ἄναξ, ἐμοί τοί, μή τι καὶ θεήλατον

271

τοὔργον τόδʼ, ἡ ξύννοια βουλεύει πάλαι

272

Κρέων

παῦσαι, πρὶν ὀργῆς καὶ ʼμὲ μεστῶσαι λέγων,

273

μὴ ʼφευρεθῇς ἄνους τε καὶ γέρων ἅμα.

274

λέγεις γὰρ οὐκ ἀνεκτὰ δαίμονας λέγων

275

πρόνοιαν ἴσχειν τοῦδε τοῦ νεκροῦ πέρι.

276

πότερον ὑπερτιμῶντες ὡς εὐεργέτην

277

ἔκρυπτον αὐτόν, ὅστις ἀμφικίονας

278

ναοὺς πυρώσων ἦλθε κἀναθήματα

279

καὶ γῆν ἐκείνων καὶ νόμους διασκεδῶν;

280

ἢ τοὺς κακοὺς τιμῶντας εἰσορᾷς θεούς;

281

οὔκ ἔστιν. ἀλλὰ ταῦτα καὶ πάλαι πόλεως

282

ἄνδρες μόλις φέροντες ἐρρόθουν ἐμοί,

283

κρυφῇ κάρα σείοντες, οὐδʼ ὑπὸ ζυγῷ

284

λόφον δικαίως εἶχον, ὡς στέργειν ἐμέ.

285

ἐκ τῶνδε τούτους ἐξεπίσταμαι καλῶς

286

παρηγμένους μισθοῖσιν εἰργάσθαι τάδε.

287

οὐδὲν γὰρ ἀνθρώποισιν οἷον ἄργυρος

288

κακὸν νόμισμʼ ἔβλαστε. τοῦτο καὶ πόλεις

289

πορθεῖ, τόδʼ ἄνδρας ἐξανίστησιν δόμων·

290

τόδʼ ἐκδιδάσκει καὶ παραλλάσσει φρένας

291

χρηστὰς πρὸς αἰσχρὰ πράγματʼ ἵστασθαι βροτῶν·

292

πανουργίας δʼ ἔδειξεν ἀνθρώποις ἔχειν

293

καὶ παντὸς ἔργου δυσσέβειαν εἰδέναι.

294

ὅσοι δὲ μισθαρνοῦντες ἤνυσαν τάδε,

295

χρόνῳ ποτʼ ἐξέπραξαν ὡς δοῦναι δίκην.

296

ἀλλʼ εἴπερ ἴσχει Ζεὺς ἔτʼ ἐξ ἐμοῦ σέβας,

297

εὖ τοῦτʼ ἐπίστασʼ, ὅρκιος δέ σοι λέγω·

298

εἰ μὴ τὸν αὐτόχειρα τοῦδε τοῦ τάφου

299

εὑρόντες ἐκφανεῖτʼ ἐς ὀφθαλμοὺς ἐμούς,

300

οὐχ ὑμὶν Ἅιδης μοῦνος ἀρκέσει, πρὶν ἂν

301

ζῶντες κρεμαστοὶ τήνδε δηλώσηθʼ ὕβριν,

302

ἵνʼ εἰδότες τὸ κέρδος ἔνθεν οἰστέον

303

τὸ λοιπὸν ἁρπάζητε, καὶ μάθηθʼ ὅτι

304

οὐκ ἐξ ἅπαντος δεῖ τὸ κερδαίνειν φιλεῖν.

305

ἐκ τῶν γὰρ αἰσχρῶν λημμάτων τοὺς πλείονας

306

ἀτωμένους ἴδοις ἂν ἢ σεσωσμένους.

307

Φύλαξ

εἰπεῖν τι δώσεις ἢ στραφεὶς οὕτως ἴω;

308

Κρέων

οὐκ οἶσθα καὶ νῦν ὡς ἀνιαρῶς λέγεις;

309

Φύλαξ

ἐν τοῖσιν ὠσὶν ἢ ʼπὶ τῇ ψυχῇ δάκνει;

310

Κρέων

τί δὲ ῥυθμίζεις τὴν ἐμὴν λύπην ὅπου;

311

Φύλαξ

ὁ δρῶν σʼ ἀνιᾷ τὰς φρένας, τὰ δʼ ὦτʼ ἐγώ.

312

Κρέων

οἴμʼ ὡς λάλημα δῆλον ἐκπεφυκὸς εἶ.

313

Φύλαξ

οὔκουν τό γʼ ἔργον τοῦτο ποιήσας ποτέ.

314

Κρέων

καὶ ταῦτʼ ἐπʼ ἀργύρῳ γε τὴν ψυχὴν προδούς.

315

Φύλαξ

φεῦ·

316

ἦ δεινὸν ᾧ δοκῇ γε καὶ ψευδῆ δοκεῖν.

317

Κρέων

κόμψευέ νυν τὴν δόξαν· εἰ δὲ ταῦτα μὴ

318

φανεῖτέ μοι τοὺς δρῶντας, ἐξερεῖθʼ ὅτι

319

τὰ δειλὰ κέρδη πημονὰς ἐργάζεται.

320

Φύλαξ

ἀλλʼ εὑρεθείη μὲν μάλιστʼ· ἐὰν δέ τοι

321

ληφθῇ τε καὶ μή, τοῦτο γὰρ τύχη κρινεῖ,

322

οὐκ ἔσθʼ ὅπως ὄψει σὺ δεῦρʼ ἐλθόντα με·

323

καὶ νῦν γὰρ ἐκτὸς ἐλπίδος γνώμης τʼ ἐμῆς

324

σωθεὶς ὀφείλω τοῖς θεοῖς πολλὴν χάριν.

325

Χορός

πολλὰ τὰ δεινὰ κοὐδὲν ἀνθρώπου δεινότερον πέλει.

326

τοῦτο καὶ πολιοῦ πέραν πόντου χειμερίῳ νότῳ

327

χωρεῖ, περιβρυχίοισιν

328

περῶν ὑπʼ οἴδμασιν.

329

θεῶν τε τὰν ὑπερτάταν, Γᾶν

330

ἄφθιτον, ἀκαμάταν, ἀποτρύεται

331

ἰλλομένων ἀρότρων ἔτος εἰς ἔτος

332

ἱππείῳ γένει πολεύων.

333

κουφονόων τε φῦλον ὀρνίθων ἀμφιβαλὼν ἄγει

334

καὶ θηρῶν ἀγρίων ἔθνη πόντου τʼ εἰναλίαν φύσιν

335

σπείραισι δικτυοκλώστοις,

336

περιφραδὴς ἀνήρ·

337

κρατεῖ δὲ μηχαναῖς ἀγραύλου

338

θηρὸς ὀρεσσιβάτα, λασιαύχενά θʼ

339

ἵππον ὀχμάζεται ἀμφὶ λόφον ζυγῶν

340

οὔρειόν τʼ ἀκμῆτα ταῦρον.

341

καὶ φθέγμα καὶ ἀνεμόεν φρόνημα καὶ ἀστυνόμους

342

ὀργὰς ἐδιδάξατο καὶ δυσαύλων

343

πάγων ὑπαίθρεια καὶ δύσομβρα φεύγειν βέλη

344

παντοπόρος· ἄπορος ἐπʼ οὐδὲν ἔρχεται

345

τὸ μέλλον· Ἅιδα μόνον φεῦξιν οὐκ ἐπάξεται·

346

νόσων δʼ ἀμηχάνων φυγὰς ξυμπέφρασται.

347

σοφόν τι τὸ μηχανόεν τέχνας ὑπὲρ ἐλπίδʼ ἔχων

348

τοτὲ μὲν κακόν, ἄλλοτʼ ἐπʼ ἐσθλὸν ἕρπει,

349

νόμους γεραίρων χθονὸς θεῶν τʼ ἔνορκον δίκαν,

350

ὑψίπολις· ἄπολις ὅτῳ τὸ μὴ καλὸν

351

ξύνεστι τόλμας χάριν. μήτʼ ἐμοὶ παρέστιος

352

γένοιτο μήτʼ ἴσον φρονῶν ὃς τάδʼ ἔρδει.

353

ἐς δαιμόνιον τέρας ἀμφινοῶ

354

τόδε· πῶς εἰδὼς ἀντιλογήσω

355

τήνδʼ οὐκ εἶναι παῖδʼ Ἀντιγόνην.

356

ὦ δύστηνος

357

καὶ δυστήνου πατρὸς Οἰδιπόδα,

358

τί ποτʼ; οὐ δή που σέ γʼ ἀπιστοῦσαν

359

τοῖς βασιλείοισιν ἄγουσι νόμοις

360

καὶ ἐν ἀφροσύνῃ καθελόντες;

361

Φύλαξ

ἥδʼ ἔστʼ ἐκείνη τοὔργον ἡ ʼξειργασμένη·

362

τήνδʼ εἵλομεν θάπτουσαν. ἀλλὰ ποῦ Κρέων;

363

Χορός

ὅδʼ ἐκ δόμων ἄψορρος εἰς δέον περᾷ.

364

Κρέων

τί δʼ ἔστι; ποίᾳ ξύμμετρος προὔβην τύχῃ;

365

Φύλαξ

ἄναξ, βροτοῖσιν οὐδέν ἔστʼ ἀπώμοτον.

366

ψεύδει γὰρ ἡ ʼπίνοια τὴν γνώμην· ἐπεὶ

367

σχολῇ ποθʼ ἥξειν δεῦρʼ ἂν ἐξηύχουν ἐγὼ

368

ταῖς σαῖς ἀπειλαῖς αἷς ἐχειμάσθην τότε

369

ἀλλʼ ἡ γὰρ ἐκτὸς καὶ παρʼ ἐλπίδας χαρὰ

370

ἔοικεν ἄλλῃ μῆκος οὐδὲν ἡδονῇ,

371

ἥκω, διʼ ὅρκων καίπερ ὢν ἀπώμοτος,

372

κόρην ἄγων τήνδʼ, ἣ καθῃρέθη τάφον

373

κοσμοῦσα. κλῆρος ἐνθάδʼ οὐκ ἐπάλλετο,

374

ἀλλʼ ἔστʼ ἐμὸν θοὔρμαιον, οὐκ ἄλλου, τόδε.

375

καὶ νῦν, ἄναξ, τήνδʼ αὐτός, ὡς θέλεις, λαβὼν

376

καὶ κρῖνε κἀξέλεγχʼ· ἐγὼ δʼ ἐλεύθερος

377

δίκαιός εἰμι τῶνδʼ ἀπηλλάχθαι κακῶν.

378

Κρέων

ἄγεις δὲ τήνδε τῷ τρόπῳ πόθεν λαβών;

379

Φύλαξ

αὕτη τὸν ἄνδρʼ ἔθαπτε· πάντʼ ἐπίστασαι.

380

Κρέων

ἦ καὶ ξυνίης καὶ λέγεις ὀρθῶς ἃ φῄς;

381

Φύλαξ

ταύτην γʼ ἰδὼν θάπτουσαν ὃν σὺ τὸν νεκρὸν

382

ἀπεῖπας. ἆρʼ ἔνδηλα καὶ σαφῆ λέγω;

383

Κρέων

καὶ πῶς ὁρᾶται κἀπίληπτος ᾑρέθη;

384

Φύλαξ

τοιοῦτον ἦν τὸ πρᾶγμʼ. ὅπως γὰρ ἥκομεν,

385

πρὸς σοῦ τὰ δείνʼ ἐκεῖνʼ ἐπηπειλημένοι,

386

πᾶσαν κόνιν σήραντες, ἣ κατεῖχε τὸν

387

νέκυν, μυδῶν τε σῶμα γυμνώσαντες εὖ,

388

καθήμεθʼ ἄκρων ἐκ πάγων ὑπήνεμοι,

389

ὀσμὴν ἀπʼ αὐτοῦ μὴ βάλοι πεφευγότες,

390

ἐγερτὶ κινῶν ἄνδρʼ ἀνὴρ ἐπιρρόθοις

391

κακοῖσιν, εἴ τις τοῦδʼ ἀκηδήσοι πόνου.

392

χρόνον τάδʼ ἦν τοσοῦτον, ἔστʼ ἐν αἰθέρι

393

μέσῳ κατέστη λαμπρὸς ἡλίου κύκλος

394

καὶ καῦμʼ ἔθαλπε· καὶ τότʼ ἐξαίφνης χθονὸς

395

τυφὼς ἀείρας σκηπτόν οὐράνιον ἄχος,

396

πίμπλησι πεδίον, πᾶσαν αἰκίζων φόβην

397

ὕλης πεδιάδος, ἐν δʼ ἐμεστώθη μέγας

398

αἰθήρ· μύσαντες δʼ εἴχομεν θείαν νόσον.

399

καὶ τοῦδʼ ἀπαλλαγέντος ἐν χρόνῳ μακρῷ,

400

ἡ παῖς ὁρᾶται, κἀνακωκύει πικρᾶς

401

ὄρνιθος ὀξὺν φθόγγον, ὡς ὅταν κενῆς

402

εὐνῆς νεοσσῶν ὀρφανὸν βλέψῃ λέχος.

403

οὕτω δὲ χαὔτη, ψιλὸν ὡς ὁρᾷ νέκυν,

404

γόοισιν ἐξῴμωξεν, ἐκ δʼ ἀρὰς κακὰς

405

ἠρᾶτο τοῖσι τοὔργον ἐξειργασμένοις.

406

καὶ χερσὶν εὐθὺς διψίαν φέρει κόνιν,

407

ἔκ τʼ εὐκροτήτου χαλκέας ἄρδην πρόχου

408

χοαῖσι τρισπόνδοισι τὸν νέκυν στέφει.

409

χἠμεῖς ἰδόντες ἱέμεσθα, σὺν δέ νιν

410

θηρώμεθʼ εὐθὺς οὐδὲν ἐκπεπληγμένην,

411

καὶ τάς τε πρόσθεν τάς τε νῦν ἠλέγχομεν

412

πράξεις· ἄπαρνος δʼ οὐδενὸς καθίστατο,

413

ἅμʼ ἡδέως ἔμοιγε κἀλγεινῶς ἅμα.

414

τὸ μὲν γὰρ αὐτὸν ἐκ κακῶν πεφευγέναι

415

ἥδιστον, ἐς κακὸν δὲ τοὺς φίλους ἄγειν

416

ἀλγεινόν· ἀλλὰ πάντα ταῦθʼ ἥσσω λαβεῖν

417

ἐμοὶ πέφυκε τῆς ἐμῆς σωτηρίας.

418

Κρέων

σὲ δή, σὲ τὴν νεύουσαν εἰς πέδον κάρα,

419

φὴς ἢ καταρνεῖ μὴ δεδρακέναι τάδε·

420

Ἀντιγόνη

καὶ φημὶ δρᾶσαι κοὐκ ἀπαρνοῦμαι τὸ μή.

421

Κρέων

σὺ μὲν κομίζοις ἂν σεαυτὸν ᾖ θέλεις

422

ἔξω βαρείας αἰτίας ἐλεύθερον·

423

σὺ δʼ εἰπέ μοι μὴ μῆκος, ἀλλὰ συντόμως,

424

ᾔδησθα κηρυχθέντα μὴ πράσσειν τάδε;

425

Ἀντιγόνη

ᾔδη· τί δʼ οὐκ ἔμελλον; ἐμφανῆ γὰρ ἦν.

426

Κρέων

καὶ δῆτʼ ἐτόλμας τούσδʼ ὑπερβαίνειν νόμους;

427

Ἀντιγόνη

οὐ γάρ τί μοι Ζεὺς ἦν ὁ κηρύξας τάδε,

428

οὐδʼ ἡ ξύνοικος τῶν κάτω θεῶν Δίκη

429

τοιούσδʼ ἐν ἀνθρώποισιν ὥρισεν νόμους.

430

οὐδὲ σθένειν τοσοῦτον ᾠόμην τὰ σὰ

431

κηρύγμαθʼ, ὥστʼ ἄγραπτα κἀσφαλῆ θεῶν

432

νόμιμα δύνασθαι θνητὸν ὄνθʼ ὑπερδραμεῖν.

433

οὐ γάρ τι νῦν γε κἀχθές, ἀλλʼ ἀεί ποτε

434

ζῇ ταῦτα, κοὐδεὶς οἶδεν ἐξ ὅτου ʼφάνη.

435

τούτων ἐγὼ οὐκ ἔμελλον, ἀνδρὸς οὐδενὸς

436

φρόνημα δείσασʼ, ἐν θεοῖσι τὴν δίκην

437

δώσειν· θανουμένη γὰρ ἐξῄδη, τί δʼ οὔ;

438

κεἰ μὴ σὺ προὐκήρυξας. εἰ δὲ τοῦ χρόνου

439

πρόσθεν θανοῦμαι, κέρδος αὔτʼ ἐγὼ λέγω.

440

ὅστις γὰρ ἐν πολλοῖσιν ὡς ἐγὼ κακοῖς

441

ζῇ, πῶς ὅδʼ Οὐχὶ κατθανὼν κέρδος φέρει;

442

οὕτως ἔμοιγε τοῦδε τοῦ μόρου τυχεῖν

443

παρʼ οὐδὲν ἄλγος· ἀλλʼ ἄν, εἰ τὸν ἐξ ἐμῆς

444

μητρὸς θανόντʼ ἄθαπτον ἠνσχόμην νέκυν,

445

κείνοις ἂν ἤλγουν· τοῖσδε δʼ οὐκ ἀλγύνομαι.

446

σοὶ δʼ εἰ δοκῶ νῦν μῶρα δρῶσα τυγχάνειν,

447

σχεδόν τι μώρῳ μωρίαν ὀφλισκάνω.

448

Χορός

δηλοῖ τὸ γέννημʼ ὠμὸν ἐξ ὠμοῦ πατρὸς

449

τῆς παιδός. εἴκειν δʼ οὐκ ἐπίσταται κακοῖς.

450

Κρέων

ἀλλʼ ἴσθι τοι τὰ σκλήρʼ ἄγαν φρονήματα

451

πίπτειν μάλιστα, καὶ τὸν ἐγκρατέστατον

452

σίδηρον ὀπτὸν ἐκ πυρὸς περισκελῆ

453

θραυσθέντα καὶ ῥαγέντα πλεῖστʼ ἂν εἰσίδοις·

454

σμικρῷ χαλινῷ δʼ οἶδα τοὺς θυμουμένους

455

ἵππους καταρτυθέντας· οὐ γὰρ ἐκπέλει

456

φρονεῖν μέγʼ ὅστις δοῦλός ἐστι τῶν πέλας.

457

αὕτη δʼ ὑβρίζειν μὲν τότʼ ἐξηπίστατο,

458

νόμους ὑπερβαίνουσα τοὺς προκειμένους·

459

ὕβρις δʼ, ἐπεὶ δέδρακεν, ἥδε δευτέρα,

460

τούτοις ἐπαυχεῖν καὶ δεδρακυῖαν γελᾶν.

461

ἦ νῦν ἐγὼ μὲν οὐκ ἀνήρ, αὕτη δʼ ἀνήρ,

462

εἰ ταῦτʼ ἀνατὶ τῇδε κείσεται κράτη.

463

ἀλλʼ εἴτʼ ἀδελφῆς εἴθʼ ὁμαιμονεστέρα

464

τοῦ παντὸς ἡμῖν Ζηνὸς ἑρκείου κυρεῖ,

465

αὐτή τε χἠ ξύναιμος οὐκ ἀλύξετον

466

μόρου κακίστου· καὶ γὰρ οὖν κείνην ἴσον

467

ἐπαιτιῶμαι τοῦδε βουλεῦσαι τάφου.

468

καί νιν καλεῖτʼ· ἔσω γὰρ εἶδον ἀρτίως

469

λυσσῶσαν αὐτὴν οὐδʼ ἐπήβολον φρενῶν.

470

φιλεῖ δʼ ὁ θυμὸς πρόσθεν, ᾑρῆσθαι κλοπεὺς

471

τῶν μηδὲν ὀρθῶς ἐν σκότῳ τεχνωμένων·

472

μισῶ γε μέντοι χὤταν ἐν κακοῖσί τις

473

ἁλοὺς ἔπειτα τοῦτο καλλύνειν θέλῃ.

474

Ἀντιγόνη

θέλεις τι μεῖζον ἢ κατακτεῖναί μʼ ἑλών;

475

Κρέων

ἐγὼ μὲν οὐδέν· τοῦτʼ ἔχων ἅπαντʼ ἔχω.

476

Ἀντιγόνη

τί δῆτα μέλλεις; ὡς ἐμοὶ τῶν σῶν λόγων

477

ἀρεστὸν οὐδὲν μηδʼ ἀρεσθείη ποτέ·

478

οὕτω δὲ καὶ σοὶ τἄμʼ ἀφανδάνοντʼ ἔφυ.

479

καίτοι πόθεν κλέος γʼ ἂν εὐκλεέστερον

480

κατέσχον ἢ τὸν αὐτάδελφον ἐν τάφῳ

481

τιθεῖσα; τούτοις τοῦτο πᾶσιν ἁνδάνειν

482

λέγοιτʼ ἄν, εἰ μὴ γλῶσσαν ἐγκλῄοι φόβος.

483

ἀλλʼ ἡ τυραννὶς πολλά τʼ ἄλλʼ εὐδαιμονεῖ

484

κἄξεστιν αὐτῇ δρᾶν λέγειν θʼ ἃ βούλεται.

485

Κρέων

σὺ τοῦτο μούνη τῶνδε Καδμείων ὁρᾷς.

486

Ἀντιγόνη

ὁρῶσι χοὖτοι, σοὶ δʼ ὑπίλλουσιν στόμα.

487

Κρέων

σὺ δʼ οὐκ ἐπαιδεῖ, τῶνδε χωρὶς εἰ φρονεῖς;

488

Ἀντιγόνη

οὐδὲν γὰρ αἰσχρὸν τοὺς ὁμοσπλάγχνους σέβειν.

489

Κρέων

οὔκουν ὅμαιμος χὠ καταντίον θανών;

490

Ἀντιγόνη

ὅμαιμος ἐκ μιᾶς τε καὶ ταὐτοῦ πατρός.

491

Κρέων

πῶς δῆτʼ ἐκείνῳ δυσσεβῆ τιμᾷς χάριν;

492

Ἀντιγόνη

οὐ μαρτυρήσει ταῦθʼ ὁ κατθανὼν νέκυς.

493

Κρέων

εἴ τοί σφε τιμᾷς ἐξ ἴσου τῷ δυσσεβεῖ.

494

Ἀντιγόνη

οὐ γάρ τι δοῦλος, ἀλλʼ ἀδελφὸς ὤλετο.

495

Κρέων

πορθῶν δὲ τήνδε γῆν· ὁ δʼ ἀντιστὰς ὕπερ.

496

Ἀντιγόνη

ὁμῶς ὅ γʼ Ἅιδης τοὺς νόμους τούτους ποθεῖ.

497

Κρέων

ἀλλʼ οὐχ ὁ χρηστὸς τῷ κακῷ λαχεῖν ἴσος.

498

Ἀντιγόνη

τίς οἶδεν εἰ κάτωθεν εὐαγῆ τάδε;

499

Κρέων

οὔτοι ποθʼ οὑχθρός, οὐδʼ ὅταν θάνῃ, φίλος.

500

Ἀντιγόνη

οὔτοι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν.

501

Κρέων

κάτω νυν ἐλθοῦσʼ, εἰ φιλητέον, φίλει

502

κείνους· ἐμοῦ δὲ ζῶντος οὐκ ἄρξει γυνή.

503

Χορός

καὶ μὴν πρὸ πυλῶν ἥδʼ Ἰσμήνη,

504

φιλάδελφα κάτω δάκρυʼ εἰβομένη·

505

νεφέλη δʼ ὀφρύων ὕπερ αἱματόεν

506

ῥέθος αἰσχύνει,

507

τέγγουσʼ εὐῶπα παρειάν.

508

Κρέων

σὺ δʼ, ἣ κατʼ οἴκους ὡς ἔχιδνʼ ὑφειμένη

509

λήθουσά μʼ ἐξέπινες, οὐδʼ ἐμάνθανον

510

τρέφων δύʼ ἄτα κἀπαναστάσεις θρόνων,

511

φέρʼ, εἰπὲ δή μοι, καὶ σὺ τοῦδε τοῦ τάφου

512

φήσεις μετασχεῖν, ἢ ʼξομεῖ τὸ μὴ εἰδέναι;

513

Ἰσμήνη

δέδρακα τοὔργον, εἴπερ ἥδʼ ὁμορροθεῖ

514

καὶ ξυμμετίσχω καὶ φέρω τῆς αἰτίας.

515

Ἀντιγόνη

ἀλλʼ οὐκ ἐάσει τοῦτό γʼ ἡ δίκη σʼ, ἐπεὶ

516

οὔτʼ ἠθέλησας οὔτʼ ἐγὼ ʼκοινωσάμην.

517

Ἰσμήνη

ἀλλʼ ἐν κακοῖς τοῖς σοῖσιν οὐκ αἰσχύνομαι

518

ξύμπλουν ἐμαυτὴν τοῦ πάθους ποιουμένη.

519

Ἀντιγόνη

ὧν τοὔργον, Ἅιδης χοἰ κάτω ξυνίστορες·

520

λόγοις δʼ ἐγὼ φιλοῦσαν οὐ στέργω φίλην.

521

Ἰσμήνη

μήτοι, κασιγνήτη, μʼ ἀτιμάσῃς τὸ μὴ οὐ

522

θανεῖν τε σὺν σοὶ τὸν θανόντα θʼ ἁγνίσαι.

523

Ἀντιγόνη

μή μοι θάνῃς σὺ κοινὰ μηδʼ ἃ μὴ ʼθιγες

524

ποιοῦ σεαυτῆς. ἀρκέσω θνῄσκουσʼ ἐγώ.

525

Ἰσμήνη

καὶ τίς βίος μοι σοῦ λελειμμένῃ φίλος;

526

Ἀντιγόνη

Κρέοντʼ ἐρώτα· τοῦδε γὰρ σὺ κηδεμών.

527

Ἰσμήνη

τί ταῦτʼ ἀνιᾷς μʼ, οὐδὲν ὠφελουμένη;

528

Ἀντιγόνη

ἀλγοῦσα μὲν δῆτʼ εἰ γελῶ γʼ ἐν σοὶ γελῶ.

529

Ἰσμήνη

τί δῆτʼ ἂν ἀλλὰ νῦν σʼ ἔτʼ ὠφελοῖμʼ ἐγώ;

530

Ἀντιγόνη

σῶσον σεαυτήν· οὐ φθονῶ σʼ ὑπεκφυγεῖν.

531

Ἰσμήνη

οἴμοι τάλαινα, κἀμπλάκω τοῦ σοῦ μόρου;

532

Ἀντιγόνη

σὺ μὲν γὰρ εἵλου ζῆν, ἐγὼ δὲ κατθανεῖν.

533

Ἰσμήνη

ἀλλʼ οὐκ ἐπʼ ἀρρήτοις γε τοῖς ἐμοῖς λόγοις.

534

Ἀντιγόνη

καλῶς σὺ μὲν τοῖς, τοῖς δʼ ἐγὼ ʼδόκουν φρονεῖν.

535

Ἰσμήνη

καὶ μὴν ἴση νῷν ἐστιν ἡ ʼξαμαρτία.

536

Ἀντιγόνη

θάρσει· σὺ μὲν ζῇς, ἡ δʼ ἐμὴ ψυχὴ πάλαι

537

τέθνηκεν, ὥστε τοῖς θανοῦσιν ὠφελεῖν.

538

Κρέων

τὼ παῖδε φημὶ τώδε τὴν μὲν ἀρτίως

539

ἄνουν πεφάνθαι, τὴν δʼ ἀφʼ οὗ τὰ πρῶτʼ ἔφυ.

540

Ἰσμήνη

οὐ γάρ ποτʼ, ὦναξ, οὐδʼ ὃς ἂν βλάστῃ μένει

541

νοῦς τοῖς κακῶς πράσσουσιν, ἀλλʼ ἐξίσταται.

542

Κρέων

σοὶ γοῦν, ὅθʼ εἵλου σὺν κακοῖς πράσσειν κακά.

543

Ἰσμήνη

τί γὰρ μόνῃ μοι τῆσδʼ ἄτερ βιώσιμον;

544

Κρέων

ἀλλʼ ἥδε μέντοι μὴ λέγʼ· οὐ γὰρ ἔστʼ ἔτι.

545

Ἰσμήνη

ἀλλὰ κτενεῖς νυμφεῖα τοῦ σαυτοῦ τέκνου;

546

Κρέων

ἀρώσιμοι γὰρ χἀτέρων εἰσὶν γύαι.

547

Ἰσμήνη

οὐχ ὥς γʼ ἐκείνῳ τῇδέ τʼ ἦν ἡρμοσμένα.

548

Κρέων

κακὰς ἐγὼ γυναῖκας υἱέσι στυγῶ.

549

Ἀντιγόνη

ὦ φίλταθʼ Αἷμον, ὥς σʼ ἀτιμάζει πατήρ.

550

Κρέων

ἄγαν γε λυπεῖς καὶ σὺ καὶ τὸ σὸν λέχος.

551

Χορός

ἦ γὰρ στερήσεις τῆσδε τὸν σαυτοῦ γόνον;

552

Κρέων

Ἅιδης ὁ παύσων τούσδε τοὺς γάμους ἔφυ.

553

Χορός

δεδογμένʼ, ὡς ἔοικε, τήνδε κατθανεῖν.

554

Κρέων

καὶ σοί γε κἀμοί. μὴ τριβὰς ἔτʼ, ἀλλά νιν

555

κομίζετʼ εἴσω, δμῶες· ἐκ δὲ τοῦδε χρὴ

556

γυναῖκας εἶναι τάσδε μηδʼ ἀνειμένας.

557

φεύγουσι γάρ τοι χοἰ θρασεῖς, ὅταν πέλας

558

ἤδη τὸν, Ἅιδην εἰσορῶσι τοῦ βίου.

559

Χορός

εὐδαίμονες οἷσι κακῶν ἄγευστος αἰών.

560

οἷς γὰρ ἂν σεισθῇ θεόθεν δόμος, ἄτας

561

οὐδὲν ἐλλείπει γενεᾶς ἐπὶ πλῆθος ἕρπον·

562

ὅμοιον ὥστε ποντίαις οἶδμα δυσπνόοις ὅταν

563

Θρῄσσαισιν ἔρεβος ὕφαλον ἐπιδράμῃ πνοαῖς,

564

κυλίνδει βυσσόθεν κελαινὰν θῖνα καὶ

565

δυσάνεμοι, στόνῳ βρέμουσι δʼ ἀντιπλῆγες ἀκταί.

566

ἀρχαῖα τὰ Λαβδακιδᾶν οἴκων ὁρῶμαι

567

πήματα φθιτῶν ἐπὶ πήμασι πίπτοντʼ,

568

οὐδʼ ἀπαλλάσσει γενεὰν γένος, ἀλλʼ ἐρείπει

569

θεῶν τις, οὐδʼ ἔχει λύσιν. νῦν γὰρ ἐσχάτας ὕπερ

570

ῥίζας ὃ τέτατο φάος ἐν Οἰδίπου δόμοις,

571

κατʼ αὖ νιν φοινία θεῶν τῶν νερτέρων

572

ἀμᾷ κόνις λόγου τʼ ἄνοια καὶ φρενῶν ἐρινύς.

573

τεάν, Ζεῦ, δύνασιν τίς ἀνδρῶν ὑπερβασία κατάσχοι;

574

τὰν οὔθʼ ὕπνος αἱρεῖ ποθʼ ὁ πάντʼ ἀγρεύων,

575

οὔτε θεῶν ἄκματοι μῆνες, ἀγήρῳ δὲ χρόνῳ

576

δυνάστας κατέχεις Ὀλύμπου μαρμαρόεσσαν αἴγλαν.

577

τό τʼ ἔπειτα καὶ τὸ μέλλον

578

καὶ τὸ πρὶν ἐπαρκέσει

579

νόμος ὅδʼ, οὐδὲν ἕρπει

580

θνατῶν βιότῳ πάμπολύ γʼ ἐκτὸς ἄτας.

581

ἁ γὰρ δὴ πολύπλαγκτος ἐλπὶς πολλοῖς μὲν ὄνασις ἀνδρῶν,

582

πολλοῖς δʼ ἀπάτα κουφονόων ἐρώτων·

583

εἰδότι δʼ οὐδὲν ἕρπει, πρὶν πυρὶ θερμῷ πόδα τις

584

προσαύσῃ. σοφίᾳ γὰρ ἔκ του κλεινὸν ἔπος πέφανται.

585

τὸ κακὸν δοκεῖν ποτʼ ἐσθλὸν

586

τῷδʼ ἔμμεν ὅτῳ φρένας

587

θεὸς ἄγει πρὸς ἄταν·

588

πράσσει δʼ ὀλίγιστον χρόνον ἐκτὸς ἄτας.

589

ὅδε μὴν Αἵμων, παίδων τῶν σῶν

590

νέατον γέννημʼ· ἆρʼ ἀχνύμενος

591

τάλιδος ἥκει μόρον Ἀντιγόνης,

592

ἀπάτης λεχέων ὑπεραλγῶν;

593

Κρέων

τάχʼ εἰσόμεσθα μάντεων ὑπέρτερον.

594

ὦ παῖ, τελείαν ψῆφον ἆρα μὴ κλύων

595

τῆς μελλονύμφου πατρὶ λυσσαίνων πάρει;

596

ἢ σοὶ μὲν ἡμεῖς πανταχῇ, δρῶντες φίλοι;

597

Αἵμων

πάτερ, σός εἰμι, καὶ σύ μοι γνώμας ἔχων

598

χρηστὰς ἀπορθοῖς, αἷς ἔγωγʼ ἐφέψομαι.

599

ἐμοὶ γὰρ οὐδεὶς ἀξιώσεται γάμος

600

μείζων φέρεσθαι σοῦ καλῶς ἡγουμένου.

601

Κρέων

οὕτω γάρ, ὦ παῖ, χρὴ διὰ στέρνων ἔχειν,

602

γνώμης πατρῴας πάντʼ ὄπισθεν ἑστάναι.

603

τούτου γὰρ οὕνεκʼ ἄνδρες εὔχονται γονὰς

604

κατηκόους φύσαντες ἐν δόμοις ἔχειν,

605

ὡς καὶ τὸν ἐχθρὸν ἀνταμύνωνται κακοῖς

606

καὶ τὸν φίλον τιμῶσιν ἐξ ἴσου πατρί.

607

ὅστις δʼ ἀνωφέλητα φιτύει τέκνα,

608

τί τόνδʼ ἂν εἴποις ἄλλο πλὴν αὑτῷ πόνους

609

φῦσαι, πολὺν δὲ τοῖσιν ἐχθροῖσιν γέλων;

610

μή νύν ποτʼ, ὦ παῖ, τὰς φρένας ὑφʼ ἡδονῆς

611

γυναικὸς οὕνεκʼ ἐκβάλῃς, εἰδὼς ὅτι

612

ψυχρὸν παραγκάλισμα τοῦτο γίγνεται,

613

γυνὴ κακὴ ξύνευνος ἐν δόμοις. τί γὰρ

614

γένοιτʼ ἂν ἕλκος μεῖζον ἢ φίλος κακός;

615

ἀλλὰ πτύσας ὡσεί τε δυσμενῆ μέθες

616

τὴν παῖδʼ ἐν Αἴδου τήνδε νυμφεύειν τινί.

617

ἐπεὶ γὰρ αὐτὴν εἷλον ἐμφανῶς ἐγὼ

618

πόλεως ἀπιστήσασαν ἐκ πάσης μόνην,

619

ψευδῆ γʼ ἐμαυτὸν οὐ καταστήσω πόλει,

620

ἀλλὰ κτενῶ. πρὸς ταῦτʼ ἐφυμνείτω Δία

621

ξύναιμον. εἰ γὰρ δὴ τά γʼ ἐγγενῆ φύσει

622

ἄκοσμα θρέψω, κάρτα τοὺς ἔξω γένους

623

ἐν τοῖς γὰρ οἰκείοισιν ὅστις ἔστʼ ἀνὴρ

624

χρηστός, φανεῖται κἀν πόλει δίκαιος ὤν.

625

ὅστις δʼ ὑπερβὰς ἢ νόμους βιάζεται

626

ἢ τοὐπιτάσσειν τοῖς κρατύνουσιν νοεῖ,

627

οὐκ ἔστʼ ἐπαίνου τοῦτον ἐξ ἐμοῦ τυχεῖν.

628

ἀλλʼ ὃν πόλις στήσειε τοῦδε χρὴ κλύειν

629

καὶ σμικρὰ καὶ δίκαια καὶ τἀναντία.

630

καὶ τοῦτον ἂν τὸν ἄνδρα θαρσοίην ἐγὼ

631

καλῶς μὲν ἄρχειν, εὖ δʼ ἂν ἄρχεσθαι θέλειν,

632

δορός τʼ ἂν ἐν χειμῶνι προστεταγμένον

633

μένειν δίκαιον κἀγαθὸν παραστάτην.

634

ἀναρχίας δὲ μεῖζον οὐκ ἔστιν κακόν.

635

αὕτη πόλεις ὄλλυσιν, ἥδʼ ἀναστάτους

636

οἴκους τίθησιν, ἥδε συμμάχου δορὸς

637

τροπὰς καταρρήγνυσι· τῶν δʼ ὀρθουμένων

638

σῴζει τὰ πολλὰ σώμαθʼ ἡ πειθαρχία.

639

οὕτως ἀμυντέʼ ἐστὶ τοῖς κοσμουμένοις,

640

κοὔτοι γυναικὸς οὐδαμῶς ἡσσητέα.

641

κρεῖσσον γάρ, εἴπερ δεῖ, πρὸς ἀνδρὸς ἐκπεσεῖν,

642

κοὐκ ἂν γυναικῶν ἥσσονες καλοίμεθʼ ἄν.

643

Χορός

ἡμῖν μέν, εἰ μὴ τῷ χρόνῳ κεκλέμμεθα,

644

λέγειν φρονούντως ὧν λέγεις δοκεῖς πέρι.

645

Αἵμων

πάτερ, θεοὶ φύουσιν ἀνθρώποις φρένας,

646

πάντων ὅσʼ ἐστὶ κτημάτων ὑπέρτατον.

647

ἐγὼ δʼ ὅπως σὺ μὴ λέγεις ὀρθῶς τάδε,

648

οὔτʼ ἂν δυναίμην μήτʼ ἐπισταίμην λέγειν.

649

γένοιτο μεντἂν χἀτέρῳ καλῶς ἔχον.

650

σοῦ δʼ οὖν πέφυκα πάντα προσκοπεῖν ὅσα

651

λέγει τις ἢ πράσσει τις ἢ ψέγειν ἔχει.

652

τὸ γὰρ σὸν ὄμμα δεινὸν, ἀνδρὶ δημότῃ

653

λόγοις τοιούτοις, οἷς σὺ μὴ τέρψει κλύων·

654

ἐμοὶ δʼ ἀκούειν ἔσθʼ ὑπὸ σκότου τάδε,

655

τὴν παῖδα ταύτην οἷʼ, ὀδύρεται πόλις,

656

πασῶν γυναικῶν ὡς ἀναξιωτάτη

657

κάκιστʼ ἀπʼ ἔργων εὐκλεεστάτων φθίνει.

658

ἥτις τὸν αὑτῆς αὐτάδελφον ἐν φοναῖς

659

πεπτῶτʼ ἄθαπτον μήθʼ ὑπʼ ὠμηστῶν κυνῶν

660

εἴασʼ ὀλέσθαι μήθʼ ὑπʼ οἰωνῶν τινος.

661

οὐχ ἥδε χρυσῆς ἀξία τιμῆς λαχεῖν;

662

τοιάδʼ ἐρεμνὴ σῖγʼ ἐπέρχεται φάτις.

663

ἐμοὶ δὲ σοῦ πράσσοντος εὐτυχῶς, πάτερ,

664

οὐκ ἔστιν οὐδὲν κτῆμα τιμιώτερον,

665

τί γὰρ πατρὸς θάλλοντος εὐκλείας τέκνοις

666

ἄγαλμα μεῖζον, ἢ τί πρὸς παίδων πατρί;

667

μή νυν ἓν ἦθος μοῦνον ἐν σαυτῷ φόρει,

668

ὡς φὴς σύ, κοὐδὲν ἄλλο, τοῦτʼ ὀρθῶς ἔχειν.

669

ὅστις γὰρ αὐτὸς ἢ φρονεῖν μόνος δοκεῖ,

670

ἢ γλῶσσαν, ἣν οὐκ ἄλλος, ἢ ψυχὴν ἔχειν,

671

οὗτοι διαπτυχθέντες ὤφθησαν κενοί.

672

ἀλλʼ ἄνδρα, κεἴ τις ᾖ σοφός, τὸ μανθάνειν

673

πόλλʼ, αἰσχρὸν οὐδὲν καὶ τὸ μὴ τείνειν ἄγαν.

674

ὁρᾷς παρὰ ῥείθροισι χειμάρροις ὅσα

675

δένδρων ὑπείκει, κλῶνας ὡς ἐκσῴζεται,

676

τὰ δʼ ἀντιτείνοντʼ αὐτόπρεμνʼ ἀπόλλυται.

677

αὕτως δὲ ναὸς ὅστις ἐγκρατῆ πόδα

678

τείνας ὑπείκει μηδέν, ὑπτίοις κάτω

679

στρέψας τὸ λοιπὸν σέλμασιν ναυτίλλεται.

680

ἀλλʼ εἶκε καὶ θυμῷ μετάστασιν δίδου.

681

γνώμη γὰρ εἴ τις κἀπʼ ἐμοῦ νεωτέρου

682

πρόσεστι, φήμʼ ἔγωγε πρεσβεύειν πολὺ

683

φῦναι τὸν ἄνδρα πάντʼ ἐπιστήμης πλέων·

684

εἰ δʼ οὖν, φιλεῖ γὰρ τοῦτο μὴ ταύτῃ ῥέπειν,

685

καὶ τῶν λεγόντων εὖ καλὸν τὸ μανθάνειν.

686

Χορός

ἄναξ, σέ τʼ εἰκός, εἴ τι καίριον λέγει,

687

μαθεῖν, σέ τʼ αὖ τοῦδʼ· εὖ γὰρ εἴρηται διπλῇ.

688

Κρέων

οἱ τηλικοίδε καὶ διδαξόμεσθα δὴ

689

φρονεῖν ὑπʼ ἀνδρὸς τηλικοῦδε τὴν φύσιν;

690

Αἵμων

μηδὲν τὸ μὴ δίκαιον· εἰ δʼ ἐγὼ νέος,

691

οὐ τὸν χρόνον χρὴ μᾶλλον ἢ τἄργα σκοπεῖν.

692

Κρέων

ἔργον γάρ ἐστι τοὺς ἀκοσμοῦντας σέβειν;

693

Αἵμων

οὐδʼ ἂν κελεύσαιμʼ, εὐσεβεῖν εἰς τοὺς κακούς.

694

Κρέων

οὐχ ἥδε γὰρ τοιᾷδʼ ἐπείληπται νόσῳ;

695

Αἵμων

οὔ φησι Θήβης τῆσδʼ ὁμόπτολις λεώς.

696

Κρέων

πόλις γὰρ ἡμῖν ἁμὲ χρὴ τάσσειν ἐρεῖ;

697

Αἵμων

ὁρᾷς τόδʼ ὡς εἴρηκας ὡς ἄγαν νέος;

698

Κρέων

ἄλλῳ γὰρ ἢ ʼμοὶ χρή με τῆσδʼ ἄρχειν χθονός;

699

Αἵμων

πόλις γὰρ οὐκ ἔσθʼ ἥτις ἀνδρός ἐσθʼ ἑνός.

700

Κρέων

οὐ τοῦ κρατοῦντος ἡ πόλις νομίζεται;

701

Αἵμων

καλῶς γʼ ἐρήμης ἂν σὺ γῆς ἄρχοις μόνος.

702

Κρέων

ὅδʼ, ὡς ἔοικε, τῇ γυναικὶ συμμαχεῖ.

703

Αἵμων

εἴπερ γυνὴ σύ. σοῦ γὰρ οὖν προκήδομαι.

704

Κρέων

ὦ παγκάκιστε, διὰ δίκης ἰὼν πατρί;

705

Αἵμων

οὐ γὰρ δίκαιά σʼ ἐξαμαρτάνονθʼ ὁρῶ.

706

Κρέων

ἁμαρτάνω γὰρ τὰς ἐμὰς ἀρχὰς σέβων;

707

Αἵμων

οὐ γὰρ σέβεις τιμάς γε τὰς θεῶν πατῶν.

708

Κρέων

ὦ μιαρὸν ἦθος καὶ γυναικὸς ὕστερον.

709

Αἵμων

οὔ τἂν ἕλοις ἥσσω γε τῶν αἰσχρῶν ἐμέ.

710

Κρέων

ὁ γοῦν λόγος σοι πᾶς ὑπὲρ κείνης ὅδε.

711

Αἵμων

καὶ σοῦ γε κἀμοῦ, καὶ θεῶν τῶν νερτέρων.

712

Κρέων

ταύτην ποτʼ οὐκ ἔσθʼ ὡς ἔτι ζῶσαν γαμεῖς.

713

Αἵμων

ἣ δʼ οὖν θανεῖται καὶ θανοῦσʼ ὀλεῖ τινα.

714

Κρέων

ἦ κἀπαπειλῶν ὧδʼ ἐπεξέρχει θρασύς;

715

Αἵμων

τίς δʼ ἔστʼ ἀπειλὴ πρὸς κενὰς γνώμας λέγειν;

716

Κρέων

κλαίων φρενώσεις, ὢν φρενῶν αὐτὸς κενός.

717

Αἵμων

εἰ μὴ πατὴρ ἦσθʼ, εἶπον ἄν σʼ οὐκ εὖ φρονεῖν.

718

Κρέων

γυναικὸς ὢν δούλευμα μὴ κώτιλλέ με.

719

Αἵμων

βούλει λέγειν τι καὶ λέγων μηδὲν κλύειν;

720

Κρέων

ἄληθες; ἀλλʼ οὐ τόνδʼ Ὄλυμπον, ἴσθʼ ὅτι,

721

χαίρων ἐπὶ ψόγοισι δεννάσεις ἐμέ.

722

ἄγαγε τὸ μῖσος ὡς κατʼ ὄμματʼ αὐτίκα

723

παρόντι θνῄσκῃ πλησία τῷ νυμφίῳ.

724

Αἵμων

οὐ δῆτʼ ἔμοιγε, τοῦτο μὴ δόξῃς ποτέ,

725

οὔθʼ ἥδʼ ὀλεῖται πλησία, σύ τʼ οὐδαμὰ

726

τοὐμὸν προσόψει κρᾶτʼ ἐν ὀφθαλμοῖς ὁρῶν,

727

ὡς τοῖς θέλουσι τῶν φίλων μαίνῃ συνών.

728

Χορός

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκεν ἐξ ὀργῆς ταχύς·

729

νοῦς δʼ ἐστὶ τηλικοῦτος ἀλγήσας βαρύς.

730

Κρέων

δράτω· φρονείτω μεῖζον ἢ κατʼ ἄνδρʼ ἰών·

731

τὼ δʼ οὖν κόρα τώδʼ οὐκ ἀπαλλάξει μόρου.

732

Χορός

ἄμφω γὰρ αὐτὼ καὶ κατακτεῖναι νοεῖς;

733

Κρέων

οὐ τήν γε μὴ θιγοῦσαν· εὖ γὰρ οὖν λέγεις.

734

Χορός

μόρῳ δὲ ποίῳ καί σφε βουλεύει κτανεῖν;

735

Κρέων

ἄγων ἔρημος ἔνθʼ ἂν ᾖ βροτῶν στίβος

736

κρύψω πετρώδει ζῶσαν ἐν κατώρυχι,

737

φορβῆς τοσοῦτον ὡς ἄγος μόνον προθείς,

738

ὅπως μίασμα πᾶσʼ ὑπεκφύγῃ πόλις.

739

κἀκεῖ τὸν Ἅιδην, ὃν μόνον σέβει θεῶν,

740

αἰτουμένη που τεύξεται τὸ μὴ θανεῖν,

741

ἢ γνώσεται γοῦν ἀλλὰ τηνικαῦθʼ ὅτι

742

πόνος περισσός ἐστι τἀν Ἅιδου σέβειν.

743

Χορός

Ἔρως ἀνίκατε μάχαν, Ἔρως, ὃς ἐν κτήμασι πίπτεις,

744

ὃς ἐν μαλακαῖς παρειαῖς νεάνιδος ἐννυχεύεις,

745

φοιτᾷς δʼ ὑπερπόντιος ἔν τʼ ἀγρονόμοις αὐλαῖς·

746

καί σʼ οὔτʼ ἀθανάτων φύξιμος οὐδεὶς

747

οὔθʼ ἁμερίων σέ γʼ ἀνθρώπων. ὁ δʼ ἔχων μέμηνεν.

748

σὺ καὶ δικαίων ἀδίκους φρένας παρασπᾷς ἐπὶ λώβᾳ,

749

σὺ καὶ τόδε νεῖκος ἀνδρῶν ξύναιμον ἔχεις ταράξας·

750

νικᾷ δʼ ἐναργὴς βλεφάρων ἵμερος εὐλέκτρου

751

νύμφας, τῶν μεγάλων πάρεδρος ἐν ἀρχαῖς

752

θεσμῶν. ἄμαχος γὰρ ἐμπαίζει θεὸς, Ἀφροδίτα.

753

νῦν δʼ ἤδη ʼγὼ καὐτὸς θεσμῶν

754

ἔξω φέρομαι τάδʼ ὁρῶν ἴσχειν δʼ

755

οὐκέτι πηγὰς δύναμαι δάκρυ

756

τὸν παγκοίτην ὅθʼ ὁρῶ θάλαμον

757

τήνδʼ Ἀντιγόνην ἀνύτουσαν.

758

Ἀντιγόνη

ὁρᾶτʼ ἔμʼ, ὦ γᾶς πατρίας πολῖται, τὰν νεάταν ὁδὸν

759

στείχουσαν, νέατον δὲ φέγγος λεύσσουσαν ἀελίου,

760

κοὔποτʼ αὖθις. ἀλλά μʼ ὁ παγκοίτας Ἅιδας ζῶσαν ἄγει

761

τὰν Ἀχέροντος

762

ἀκτάν, οὔθʼ ὑμεναίων ἔγκληρον, οὔτʼ ἐπινύμφειός

763

πώ μέ τις ὕμνος ὕμνησεν, ἀλλʼ Ἀχέροντι νυμφεύσω.

764

Χορός

οὐκοῦν κλεινὴ καὶ ἔπαινον ἔχουσʼ

765

ἐς τόδʼ ἀπέρχει κεῦθος νεκύων,

766

οὔτε φθινάσιν πληγεῖσα νόσοις

767

οὔτε ξιφέων ἐπίχειρα λαχοῦσʼ,

768

ἀλλʼ αὐτόνομος ζῶσα μόνη δὴ

769

θνητῶν Ἅιδην καταβήσει.

770

Ἀντιγόνη

ἤκουσα δὴ λυγρότατον ὀλέσθαι τὰν Φρυγίαν ξέναν

771

Ταντάλου Σιπύλῳ πρὸς ἄκρῳ, τὰν κισσὸς ὡς ἀτενὴς

772

πετραία βλάστα δάμασεν, καί νιν ὄμβροι τακομέναν,

773

ὡς φάτις ἀνδρῶν,

774

χιών τʼ οὐδαμὰ λείπει, τέγγει δʼ ὑπʼ ὀφρύσι παγκλαύτοις

775

δειράδας· ᾇ με δαίμων ὁμοιοτάταν κατευνάζει.

776

Χορός

ἀλλὰ θεός τοι καὶ θεογεννής,

777

ἡμεῖς δὲ βροτοὶ καὶ θνητογενεῖς.

778

καίτοι φθιμένῃ μέγα κἀκοῦσαι

779

τοῖς ἰσοθέοις σύγκληρα λαχεῖν.

780

ζῶσαν καὶ ἔπειτα θανοῦσαν.

781

Ἀντιγόνη

οἴμοι γελῶμαι. τί με, πρὸς θεῶν πατρῴων.

782

οὐκ οἰχομέναν ὑβρίζεις, ἀλλʼ ἐπίφαντον;

783

ὦ πόλις, ὦ πόλεως πολυκτήμονες ἄνδρες·

784

ἰὼ Διρκαῖαι κρῆναι

785

Θήβας τʼ εὐαρμάτου ἄλσος, ἔμπας ξυμμάρτυρας ὔμμʼ ἐπικτῶμαι,

786

οἵα φίλων ἄκλαυτος, οἵοις νόμοις

787

πρὸς ἕργμα τυμβόχωστον ἔρχομαι τάφου ποταινίου·

788

ἰὼ δύστανος, βροτοῖς οὔτε νεκροῖς κυροῦσα

789

μέτοικος οὐ ζῶσιν, οὐ θανοῦσιν.

790

Χορός

προβᾶσʼ ἐπʼ ἔσχατον θράσους

791

ὑψηλὸν ἐς Δίκας βάθρον

792

προσέπεσες, ὦ τέκνον, πολύ·

793

πατρῷον δʼ ἐκτίνεις τινʼ ἆθλον.

794

Ἀντιγόνη

ἔψαυσας ἀλγεινοτάτας ἐμοὶ μερίμνας,

795

πατρὸς τριπόλιστον οἶκτον τού τε πρόπαντος

796

ἁμετέρου πότμου κλεινοῖς Λαβδακίδαισιν.

797

ἰὼ ματρῷαι λέκτρων

798

ἆται κοιμήματά τʼ αὐτογέννητʼ ἐμῷ πατρὶ δυσμόρου ματρός,

799

οἵων ἐγώ ποθʼ ἁ ταλαίφρων ἔφυν·

800

πρὸς οὓς ἀραῖος ἄγαμος ἅδʼ ἐγὼ μέτοικος ἔρχομαι.

801

ἰὼ δυσπότμων κασίγνητε γάμων κυρήσας,

802

θανὼν ἔτʼ οὖσαν κατήναρές με.

803

Χορός

σέβειν μὲν εὐσέβειά τις,

804

κράτος δʼ ὅτῳ κράτος μέλει

805

παραβατὸν οὐδαμᾷ πέλει·

806

σὲ δʼ αὐτόγνωτος ὤλεσʼ ὀργά.

807

Ἀντιγόνη

ἄκλαυτος, ἄφιλος, ἀνυμέναιος ταλαίφρων ἄγομαι

808

τὰν πυμάταν ὁδόν. οὐκέτι μοι τόδε

809

λαμπάδος ἱερὸν ὄμμα

810

θέμις ὁρᾶν ταλαίνᾳ.

811

τὸν δʼ ἐμὸν πότμον ἀδάκρυτον

812

οὐδεὶς φίλων στενάζει.

813

Κρέων

ἆρʼ ἴστʼ, ἀοιδὰς καὶ γόους πρὸ τοῦ θανεῖν

814

ὡς οὐδʼ ἂν εἷς παύσαιτʼ ἄν, εἰ χρείη λέγειν;

815

οὐκ ἄξεθʼ ὡς τάχιστα; καὶ κατηρεφεῖ

816

τύμβῳ περιπτύξαντες, ὡς εἴρηκʼ ἐγώ,

817

ἄφετε μόνην ἔρημον, εἴτε χρῇ θανεῖν

818

εἴτʼ ἐν τοιαύτῃ ζῶσα τυμβεύειν στέγῃ·

819

ἡμεῖς γὰρ ἁγνοὶ τοὐπὶ τήνδε τὴν κόρην

820

μετοικίας δʼ οὖν τῆς ἄνω στερήσεται.

821

Ἀντιγόνη

ὦ τύμβος, ὦ νυμφεῖον, ὦ κατασκαφὴς

822

οἴκησις ἀείφρουρος, οἷ πορεύομαι

823

πρὸς τοὺς ἐμαυτῆς, ὧν ἀριθμὸν ἐν νεκροῖς

824

πλεῖστον δέδεκται Φερσέφασσʼ ὀλωλότων·

825

ὧν λοισθία ʼγὼ καὶ κάκιστα δὴ μακρῷ

826

κάτειμι, πρίν μοι μοῖραν ἐξήκειν βίου.

827

ἐλθοῦσα μέντοι κάρτʼ ἐν ἐλπίσιν τρέφω

828

φίλη μὲν ἥξειν πατρί, προσφιλὴς δὲ σοί,

829

μῆτερ, φίλη δὲ σοί, κασίγνητον κάρα·

830

ἐπεὶ θανόντας αὐτόχειρ ὑμᾶς ἐγὼ

831

ἔλουσα κἀκόσμησα κἀπιτυμβίους

832

χοὰς ἔδωκα. νῦν δέ Πολύνεικες, τὸ σὸν

833

δέμας περιστέλλουσα τοιάδʼ ἄρνυμαι.

834

καίτοι σʼ ἐγὼ ʼτίμησα τοῖς φρονοῦσιν εὖ.

835

οὐ γάρ ποτʼ οὔτʼ ἄν, εἰ τέκνων μήτηρ ἔφυν,

836

οὔτʼ εἰ πόσις μοι κατθανὼν ἐτήκετο,

837

βίᾳ πολιτῶν τόνδʼ ἂν ᾐρόμην πόνον.

838

τίνος νόμου δὴ ταῦτα πρὸς χάριν λέγω;

839

πόσις μὲν ἄν μοι κατθανόντος ἄλλος ἦν,

840

καὶ παῖς ἀπʼ ἄλλου φωτός, εἰ τοῦδʼ ἤμπλακον,

841

μητρὸς δʼ ἐν Ἅιδου καὶ πατρὸς κεκευθότοιν

842

οὐκ ἔστʼ ἀδελφὸς ὅστις ἂν βλάστοι ποτέ.

843

τοιῷδε μέντοι σʼ ἐκπροτιμήσασʼ ἐγὼ

844

νόμῳ Κρέοντι ταῦτʼ ἔδοξʼ ἁμαρτάνειν

845

καὶ δεινὰ τολμᾶν, ὦ κασίγνητον κάρα.

846

καὶ νῦν ἄγει με διὰ χερῶν οὕτω λαβὼν

847

ἄλεκτρον, ἀνυμέναιον, οὔτε του γάμου

848

μέρος λαχοῦσαν οὔτε παιδείου τροφῆς,

849

ἀλλʼ ὧδʼ ἔρημος πρὸς φίλων ἡ δύσμορος

850

ζῶσʼ εἰς θανόντων ἔρχομαι κατασκαφάς.

851

ποίαν παρεξελθοῦσα δαιμόνων δίκην;

852

τί χρή με τὴν δύστηνον ἐς θεοὺς ἔτι

853

βλέπειν; τίνʼ αὐδᾶν ξυμμάχων; ἐπεί γε δὴ

854

τὴν δυσσέβειαν εὐσεβοῦσʼ, ἐκτησάμην.

855

ἀλλʼ εἰ μὲν οὖν τάδʼ ἐστὶν ἐν θεοῖς καλά,

856

παθόντες ἂν ξυγγνοῖμεν ἡμαρτηκότες·

857

εἰ δʼ οἵδʼ ἁμαρτάνουσι, μὴ πλείω κακὰ

858

πάθοιεν ἢ καὶ δρῶσιν ἐκδίκως ἐμέ.

859

Χορός

ἔτι τῶν αὐτῶν ἀνέμων αὑταὶ

860

ψυχῆς ῥιπαὶ τήνδε γʼ ἔχουσιν.

861

Κρέων

τοιγὰρ τούτων τοῖσιν ἄγουσιν

862

κλαύμαθʼ ὑπάρξει βραδυτῆτος ὕπερ.

863

Ἀντιγόνη

οἴμοι, θανάτου τοῦτʼ ἐγγυτάτω

864

τοὔπος ἀφῖκται.

865

Χορός

θαρσεῖν οὐδὲν παραμυθοῦμαι

866

μὴ οὐ τάδε ταύτῃ κατακυροῦσθαι.

867

Ἀντιγόνη

ὦ γῆς Θήβης ἄστυ πατρῷον

868

καὶ θεοὶ προγενεῖς,

869

ἄγομαι δὴ κοὐκέτι μέλλω.

870

λεύσσετε, Θήβης οἱ κοιρανίδαι

871

τὴν βασιλειδᾶν μούνην λοιπήν,

872

οἷα πρὸς οἵων ἀνδρῶν πάσχω,

873

τὴν εὐσεβίαν σεβίσασα.

874

Χορός

ἔτλα καὶ Δανάας οὐράνιον φῶς

875

ἀλλάξαι δέμας ἐν χαλκοδέτοις αὐλαῖς·

876

κρυπτομένα δʼ ἐν τυμβήρει θαλάμῳ κατεζεύχθη·

877

καίτοι καὶ γενεᾷ τίμιος, ὦ παῖ παῖ,

878

καὶ Ζηνὸς ταμιεύεσκε γονὰς χρυσορύτους.

879

ἀλλʼ ἁ μοιριδία τις δύνασις δεινά·

880

οὔτʼ ἄν νιν ὄλβος οὔτʼ Ἄρης, οὐ πύργος, οὐχ ἁλίκτυποι

881

κελαιναὶ νᾶες ἐκφύγοιεν.

882

ζεύχθη δʼ ὀξύχολος παῖς ὁ Δρύαντος,

883

Ἠδωνῶν βασιλεύς, κερτομίοις ὀργαῖς

884

ἐκ Διονύσου πετρώδει κατάφαρκτος ἐν δεσμῷ.

885

οὕτω τᾶς μανίας δεινὸν ἀποστάζει

886

ἀνθηρόν τε μένος. κεῖνος ἐπέγνω μανίαις

887

ψαύων τὸν θεὸν ἐν κερτομίοις γλώσσαις.

888

παύεσκε μὲν γὰρ ἐνθέους γυναῖκας εὔιόν τε πῦρ,

889

φιλαύλους τʼ ἠρέθιζε Μούσας.

890

παρὰ δὲ κυανεᾶν πελάγει διδύμας ἁλὸς

891

ἀκταὶ Βοσπόριαι ἥδʼ ὁ Θρῃκῶν ἄξενος

892

Σαλμυδησσός, ἵνʼ ἀγχίπτολις Ἄρης

893

δισσοῖσι Φινείδαις

894

εἶδεν ἀρατὸν ἕλκος

895

τυφλωθὲν ἐξ ἀγρίας δάμαρτος

896

ἀλαὸν ἀλαστόροισιν ὀμμάτων κύκλοις

897

ἀραχθέντων, ὑφʼ αἱματηραῖς

898

χείρεσσι καὶ κερκίδων ἀκμαῖσιν.

899

κατὰ δὲ τακόμενοι μέλεοι μελέαν πάθαν

900

κλαῖον, ματρὸς ἔχοντες ἀνύμφευτον γονάν·

901

ἁ δὲ σπέρμα μὲν ἀρχαιογόνων

902

ἄντασʼ Ἐρεχθειδᾶν,

903

τηλεπόροις δʼ ἐν ἄντροις

904

τράφη θυέλλαισιν ἐν πατρῴαις

905

Βορεὰς ἅμιππος ὀρθόποδος ὑπὲρ πάγου

906

θεῶν παῖς. ἀλλὰ κἀπʼ ἐκείνᾳ

907

Μοῖραι μακραίωνες ἔσχον, ὦ παῖ.

908

Τειρεσίας

Θήβης ἄνακτες, ἥκομεν κοινὴν ὁδὸν

909

δύʼ ἐξ ἑνὸς βλέποντε· τοῖς τυφλοῖσι γὰρ

910

αὕτη κέλευθος ἐκ προηγητοῦ πέλει.

911

Κρέων

τί δʼ ἔστιν, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, νέον;

912

Τειρεσίας

ἐγὼ διδάξω, καὶ σὺ τῷ μάντει πιθοῦ.

913

Κρέων

οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός.

914

Τειρεσίας

τοιγὰρ διʼ ὀρθῆς τήνδʼ ἐναυκλήρεις πόλιν.

915

Κρέων

ἔχω πεπονθὼς μαρτυρεῖν ὀνήσιμα.

916

Τειρεσίας

φρόνει βεβὼς αὖ νῦν ἐπὶ ξυροῦ τύχης.

917

Κρέων

τί δʼ ἔστιν; ὡς ἐγὼ τὸ σὸν φρίσσω στόμα.

918

Τειρεσίας

γνώσει, τέχνης σημεῖα τῆς ἐμῆς κλύων.

919

εἰς γὰρ παλαιὸν θᾶκον ὀρνιθοσκόπον

920

ἵζων, ἵνʼ ἦν μοι παντὸς οἰωνοῦ λιμήν,

921

ἀγνῶτʼ ἀκούω φθόγγον ὀρνίθων, κακῷ

922

κλάζοντας οἴστρῳ καὶ βεβαρβαρωμένῳ.

923

καὶ σπῶντας ἐν χηλαῖσιν ἀλλήλους φοναῖς

924

ἔγνων· πτερῶν γὰρ ῥοῖβδος οὐκ ἄσημος ἦν.

925

εὐθὺς δὲ δείσας ἐμπύρων ἐγευόμην

926

βωμοῖσι παμφλέκτοισιν· ἐκ δὲ θυμάτων

927

Ἥφαιστος οὐκ ἔλαμπεν, ἀλλʼ ἐπὶ σποδῷ

928

μυδῶσα κηκὶς μηρίων ἐτήκετο

929

κἄτυφε κἀνέπτυε, καὶ μετάρσιοι

930

χολαὶ διεσπείροντο, καὶ καταρρυεῖς

931

μηροὶ καλυπτῆς ἐξέκειντο πιμελῆς.

932

τοιαῦτα παιδὸς τοῦδʼ ἐμάνθανον πάρα,

933

φθίνοντʼ ἀσήμων ὀργίων μαντεύματα.

934

ἐμοὶ γὰρ οὗτος ἡγεμών, ἄλλοις δʼ ἐγώ.

935

καὶ ταῦτα τῆς σῆς ἐκ φρενὸς νοσεῖ πόλις.

936

βωμοὶ γὰρ ἡμῖν ἐσχάραι τε παντελεῖς

937

πλήρεις ὑπʼ οἰωνῶν τε καὶ κυνῶν βορᾶς

938

τοῦ δυσμόρου πεπτῶτος Οἰδίπου γόνου.

939

κᾆτʼ οὐ δέχονται θυστάδας λιτὰς ἔτι

940

θεοὶ παρʼ ἡμῶν οὐδὲ μηρίων φλόγα,

941

οὐδʼ ὄρνις εὐσήμους ἀπορροιβδεῖ βοάς

942

ἀνδροφθόρου βεβρῶτες αἵματος λίπος.

943

ταῦτʼ οὖν, τέκνον, φρόνησον. ἀνθρώποισι γὰρ

944

τοῖς πᾶσι κοινόν ἐστι τοὐξαμαρτάνειν·

945

ἐπεὶ δʼ ἁμάρτῃ, κεῖνος οὐκέτʼ ἔστʼ ἀνὴρ

946

ἄβουλος οὐδʼ ἄνολβος, ὅστις ἐς κακὸν

947

πεσὼν ἀκῆται μηδʼ ἀκίνητος πέλῃ.

948

αὐθαδία τοι σκαιότητʼ ὀφλισκάνει.

949

ἀλλʼ εἶκε τῷ θανόντι μηδʼ ὀλωλότα

950

κέντει· τίς ἀλκὴ τὸν θανόντʼ ἐπικτανεῖν;

951

εὖ σοι φρονήσας εὖ λέγω. τὸ μανθάνειν δʼ

952

ἥδιστον εὖ λέγοντος, εἰ κέρδος λέγοι.

953

Κρέων

ὦ πρέσβυ, πάντες ὥστε τοξόται σκοποῦ

954

τοξεύετʼ ἀνδρὸς τοῦδε, κοὐδὲ μαντικῆς

955

ἄπρακτος ὑμῖν εἰμι· τῶν δʼ ὑπαὶ γένους

956

ἐξημπόλημαι κἀμπεφόρτισμαι πάλαι.

957

κερδαίνετʼ, ἐμπολᾶτε τἀπὸ Σάρδεων

958

ἤλεκτρον, εἰ βούλεσθε, καὶ τὸν Ἰνδικὸν

959

χρυσόν· τάφῳ δʼ ἐκεῖνον οὐχὶ κρύψετε,

960

οὐδʼ εἰ θέλουσʼ, οἱ Ζηνὸς αἰετοὶ βορὰν

961

φέρειν νιν ἁρπάζοντες ἐς Διὸς θρόνους,

962

οὐδʼ ὣς μίασμα τοῦτο μὴ τρέσας ἐγὼ

963

θάπτειν παρήσω κεῖνον· εὖ γὰρ οἶδʼ ὅτι

964

θεοὺς μιαίνειν οὔτις ἀνθρώπων σθένει.

965

πίπτουσι δʼ, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, βροτῶν

966

χοἰ πολλὰ δεινοὶ πτώματʼ αἴσχρʼ, ὅταν λόγους

967

αἰσχροὺς καλῶς λέγωσι τοῦ κέρδους χάριν.

968

Τειρεσίας

φεῦ.

969

ἆρʼ οἶδεν ἀνθρώπων τις, ἆρα φράζεται,

970

Κρέων

τί χρῆμα; ποῖον τοῦτο πάγκοινον λέγεις;

971

Τειρεσίας

ὅσῳ κράτιστον κτημάτων εὐβουλία;

972

Κρέων

ὅσῳπερ, οἶμαι, μὴ φρονεῖν πλείστη βλάβη.

973

Τειρεσίας

ταύτης σὺ μέντοι τῆς νόσου πλήρης ἔφυς.

974

Κρέων

οὐ βούλομαι τὸν μάντιν ἀντειπεῖν κακῶς.

975

Τειρεσίας

καὶ μὴν λέγεις, ψευδῆ με θεσπίζειν λέγων.

976

Κρέων

τὸ μαντικὸν γὰρ πᾶν φιλάργυρον γένος.

977

Τειρεσίας

τὸ δʼ ἐκ τυράννων αἰσχροκέρδειαν φιλεῖ.

978

Κρέων

ἆρʼ οἶσθα ταγοὺς ὄντας ἃν λέγῃς λέγων;

979

Τειρεσίας

οἶδʼ· ἐξ ἐμοῦ γὰρ τήνδʼ ἔχεις σώσας πόλιν.

980

Κρέων

σοφὸς σὺ μάντις, ἀλλὰ τἀδικεῖν φιλῶν.

981

Τειρεσίας

ὄρσεις με τἀκίνητα διὰ φρενῶν φράσαι.

982

Κρέων

κίνει, μόνον δὲ μὴ ʼπὶ κέρδεσιν λέγων.

983

Τειρεσίας

οὕτω γὰρ ἤδη καὶ δοκῶ τὸ σὸν μέρος.

984

Κρέων

ὡς μὴ ʼμπολήσων ἴσθι τὴν ἐμὴν φρένα.

985

Τειρεσίας

ἀλλʼ εὖ γέ τοι κάτισθι μὴ πολλοὺς ἔτι

986

τρόχους ἁμιλλητῆρας ἡλίου τελεῖν,

987

ἐν οἷσι τῶν σῶν αὐτὸς ἐκ σπλάγχνων ἕνα

988

νέκυν νεκρῶν ἀμοιβὸν ἀντιδοὺς ἔσει.

989

ἀνθʼ ὧν ἔχεις μὲν τῶν ἄνω βαλὼν κάτω

990

ψυχήν τʼ ἀτίμως ἐν τάφῳ κατῴκισας,

991

ἔχεις δὲ τῶν κάτωθεν ἐνθάδʼ αὖ θεῶν

992

ἄμοιρον, ἀκτέριστον, ἀνόσιον νέκυν.

993

ὧν οὔτε σοὶ μέτεστιν οὔτε τοῖς ἄνω

994

θεοῖσιν, ἀλλʼ ἐκ σοῦ βιάζονται τάδε.

995

τούτων σε λωβητῆρες ὑστεροφθόροι

996

λοχῶσιν Ἅιδου καὶ θεῶν Ἐρινύες,

997

ἐν τοῖσιν αὐτοῖς τοῖσδε ληφθῆναι κακοῖς.

998

καὶ ταῦτʼ ἄθρησον εἰ κατηργυρωμένος

999

λέγω· φανεῖ γὰρ οὐ μακροῦ χρόνου τριβὴ

1000

ἀνδρῶν γυναικῶν σοῖς δόμοις κωκύματα.

1001

ἐχθραὶ δὲ πᾶσαι συνταράσσονται πόλεις,

1002

ὅσων σπαράγματʼ ἢ κύνες καθήγνισαν

1003

ἢ θῆρες ἤ τις πτηνὸς οἰωνός, φέρων

1004

ἀνόσιον ὀσμὴν ἑστιοῦχον ἐς πόλιν.

1005

τοιαῦτά σου, λυπεῖς γάρ, ὥστε τοξότης

1006

ἀφῆκα θυμῷ, καρδίας τοξεύματα

1007

βέβαια, τῶν σὺ θάλπος οὐχ ὑπεκδραμεῖ.

1008

ὦ παῖ, σὺ δʼ ἡμᾶς ἄπαγε πρὸς δόμους, ἵνα

1009

τὸν θυμὸν οὗτος ἐς νεωτέρους ἀφῇ,

1010

καὶ γνῷ τρέφειν τὴν γλῶσσαν ἡσυχαιτέραν

1011

τὸν νοῦν τʼ ἀμείνω τῶν φρενῶν ἢ νῦν φέρει.

1012

Χορός

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκε δεινὰ θεσπίσας·

1013

ἐπιστάμεσθα δʼ, ἐξ ὅτου λευκὴν ἐγὼ

1014

τήνδʼ ἐκ μελαίνης ἀμφιβάλλομαι τρίχα,

1015

μή πώ ποτʼ αὐτὸν ψεῦδος ἐς πόλιν λακεῖν.

1016

Κρέων

ἔγνωκα καὐτὸς καὶ ταράσσομαι φρένας.

1017

τό τʼ εἰκαθεῖν γὰρ δεινόν, ἀντιστάντα δὲ

1018

ἄτῃ πατάξαι θυμὸν ἐν δεινῷ πάρα.

1019

Χορός

εὐβουλίας δεῖ, παῖ Μενοικέως, λαβεῖν.

1020

Κρέων

τί δῆτα χρὴ δρᾶν; φράζε. πείσομαι δʼ ἐγώ.

1021

Χορός

ἐλθὼν κόρην μὲν ἐκ κατώρυχος στέγης

1022

ἄνες, κτίσον δὲ τῷ προκειμένῳ, τάφον.

1023

Κρέων

καὶ ταῦτʼ ἐπαινεῖς καὶ δοκεῖς παρεικαθεῖν;

1024

Χορός

ὅσον γʼ, ἄναξ, τάχιστα· συντέμνουσι γὰρ

1025

θεῶν ποδώκεις τοὺς κακόφρονας βλάβαι.

1026

Κρέων

οἴμοι· μόλις μέν, καρδίας δʼ ἐξίσταμαι

1027

τὸ δρᾶν· ἀνάγκῃ δʼ οὐχὶ δυσμαχητέον.

1028

Χορός

δρᾶ νυν τάδʼ ἐλθὼν μηδʼ ἐπʼ ἄλλοισιν τρέπε.

1029

Κρέων

ὧδʼ ὡς ἔχω στείχοιμʼ ἄν· ἴτʼ ἴτʼ ὀπάονες,

1030

οἵ τʼ ὄντες οἵ τʼ ἀπόντες, ἀξίνας χεροῖν

1031

ὁρμᾶσθʼ ἑλόντες εἰς ἐπόψιον τόπον.

1032

ἐγὼ δʼ, ἐπειδὴ δόξα τῇδʼ ἐπεστράφη,

1033

αὐτός τʼ ἔδησα καὶ παρὼν ἐκλύσομαι.

1034

δέδοικα γὰρ μὴ τοὺς καθεστῶτας νόμους

1035

ἄριστον ᾖ σῴζοντα τὸν βίον τελεῖν.

1036

Χορός

πολυώνυμε, Καδμείας νύμφας ἄγαλμα

1037

καὶ Διὸς βαρυβρεμέτα

1038

γένος, κλυτὰν ὃς ἀμφέπεις

1039

Ἰταλίαν, μέδεις δὲ

1040

παγκοίνοις, Ἐλευσινίας

1041

Δῃοῦς ἐν κόλποις, Βακχεῦ. Βακχᾶν

1042

ὁ ματρόπολιν Θήβαν

1043

ναιετῶν παρʼ ὑγρῶν

1044

Ἰσμηνοῦ ῥείθρων ἀγρίου τʼ ἐπὶ σπορᾷ δράκοντος

1045

σὲ δʼ ὑπὲρ διλόφου πέτρας στέροψ ὄπωπε

1046

λιγνύς, ἔνθα Κωρύκιαι

1047

στείχουσι νύμφαι Βακχίδες,

1048

Κασταλίας τε νᾶμα.

1049

καί σε Νυσαίων ὀρέων

1050

κισσήρεις ὄχθαι χλωρά τʼ ἀκτὰ

1051

πολυστάφυλος πέμπει,

1052

ἀμβρότων ἐπέων

1053

εὐαζόντων Θηβαΐας ἐπισκοποῦντʼ ἀγυιάς·

1054

τὰν ἐκ πᾶσαι τιμᾷς ὑπερτάταν πόλεων

1055

ματρὶ σὺν κεραυνίᾳ·

1056

καὶ νῦν, ὡς βιαίας ἔχεται

1057

πάνδαμος πόλις ἐπὶ νόσου,

1058

μολεῖν καθαρσίῳ ποδὶ Παρνασίαν ὑπὲρ κλιτὺν

1059

ἢ στονόεντα πορθμόν.

1060

ἰὼ πῦρ πνειόντων χοράγʼ ἄστρων, νυχίων

1061

φθεγμάτων ἐπίσκοπε,

1062

παῖ Διὸς γένεθλον, προφάνηθʼ

1063

ὦναξ, σαῖς ἅμα περιπόλοις

1064

Θυίαισιν, αἵ σε μαινόμεναι πάννυχοι χορεύουσι

1065

τὸν ταμίαν Ἴακχον.

1066

Ἄγγελος

Κάδμου πάροικοι καὶ δόμων Ἀμφίονος,

1067

οὐκ ἔσθʼ ὁποῖον στάντʼ ἂν ἀνθρώπου βίον

1068

οὔτʼ αἰνέσαιμʼ ἂν οὔτε μεμψαίμην ποτέ.

1069

τύχη γὰρ ὀρθοῖ καὶ τύχη καταρρέπει

1070

τὸν εὐτυχοῦντα τόν τε δυστυχοῦντʼ ἀεί·

1071

καὶ μάντις οὐδεὶς τῶν καθεστώτων βροτοῖς.

1072

Κρέων γὰρ ἦν ζηλωτός, ὡς ἐμοί, ποτέ,

1073

σώσας μὲν ἐχθρῶν τήνδε Καδμείαν χθόνα

1074

λαβών τε χώρας παντελῆ μοναρχίαν

1075

ηὔθυνε, θάλλων εὐγενεῖ τέκνων σπορᾷ·

1076

καὶ νῦν ἀφεῖται πάντα. τὰς γὰρ ἡδονὰς

1077

ὅταν προδῶσιν ἄνδρες, οὐ τίθημʼ ἐγὼ

1078

ζῆν τοῦτον, ἀλλʼ ἔμψυχον ἡγοῦμαι νεκρόν.

1079

πλούτει τε γὰρ κατʼ οἶκον, εἰ βούλει, μέγα

1080

καὶ ζῆ τύραννον σχῆμʼ ἔχων· ἐὰν δʼ ἀπῇ

1081

τούτων τὸ χαίρειν, τἄλλʼ ἐγὼ καπνοῦ σκιᾶς

1082

οὐκ ἂν πριαίμην ἀνδρὶ πρὸς τὴν ἡδονήν.

1083

Χορός

τί δʼ αὖ τόδʼ ἄχθος βασιλέων ἥκεις φέρων;

1084

Ἄγγελος

τεθνᾶσιν. οἱ δὲ ζῶντες αἴτιοι θανεῖν.

1085

Χορός

καὶ τίς φονεύει; τίς δʼ ὁ κείμενος; λέγε.

1086

Ἄγγελος

Αἵμων ὄλωλεν· αὐτόχειρ δʼ αἱμάσσεται.

1087

Χορός

πότερα πατρῴας ἢ πρὸς οἰκείας χερός;

1088

Ἄγγελος

αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, πατρὶ μηνίσας φόνου.

1089

Χορός

ὦ μάντι, τοὔπος ὡς ἄρʼ ὀρθὸν ἤνυσας.

1090

Ἄγγελος

ὡς ὧδʼ ἐχόντων τἄλλα βουλεύειν πάρα.

1091

Χορός

καὶ μὴν ὁρῶ τάλαιναν Εὐρυδίκην ὁμοῦ

1092

δάμαρτα τὴν Κρέοντος. ἐκ δὲ δωμάτων

1093

ἤτοι κλύουσα παιδὸς ἢ τύχῃ πάρα.

1094

Εὐρυδίκη

ὦ πάντες ἀστοί, τῶν λόγων ἐπῃσθόμην

1095

πρὸς ἔξοδον στείχουσα, Παλλάδος θεᾶς

1096

ὅπως ἱκοίμην εὐγμάτων προσήγορος.

1097

καὶ τυγχάνω τε κλῇθρʼ ἀνασπαστοῦ πύλης

1098

χαλῶσα καί με φθόγγος οἰκείου κακοῦ

1099

βάλλει διʼ ὤτων· ὑπτία δὲ κλίνομαι

1100

δείσασα πρὸς δμωαῖσι κἀποπλήσσομαι

1101

ἀλλʼ ὅστις ἦν ὁ μῦθος αὖθις εἴπατε·

1102

κακῶν γὰρ οὐκ ἄπειρος οὖσʼ ἀκούσομαι.

1103

Ἄγγελος

ἐγώ, φίλη δέσποινα, καὶ παρὼν ἐρῶ

1104

κοὐδὲν παρήσω τῆς ἀληθείας ἔπος.

1105

τί γάρ σε μαλθάσσοιμʼ ἂν ὧν ἐς ὕστερον

1106

ψεῦσται φανούμεθʼ; ὀρθὸν ἁλήθειʼ ἀεί.

1107

ἐγὼ δὲ σῷ ποδαγὸς ἑσπόμην πόσει

1108

πεδίον ἐπʼ ἄκρον, ἔνθʼ ἔκειτο νηλεὲς

1109

κυνοσπάρακτον σῶμα Πολυνείκους ἔτι·

1110

καὶ τὸν μέν, αἰτήσαντες ἐνοδίαν θεὸν

1111

Πλούτωνά τʼ ὀργὰς εὐμενεῖς κατασχεθεῖν

1112

λούσαντες ἁγνὸν λουτρόν, ἐν νεοσπάσιν

1113

θαλλοῖς ὃ δὴ λέλειπτο συγκατῄθομεν,

1114

καὶ τύμβον ὀρθόκρανον οἰκείας χθονὸς

1115

χώσαντες αὖθις πρὸς λιθόστρωτον κόρης

1116

νυμφεῖον Ἅιδου κοῖλον εἰσεβαίνομεν.

1117

φωνῆς δʼ ἄπωθεν ὀρθίων κωκυμάτων

1118

κλύει τις ἀκτέριστον ἀμφὶ παστάδα,

1119

καὶ δεσπότῃ Κρέοντι σημαίνει μολών.

1120

τῷ δʼ ἀθλίας ἄσημα περιβαίνει βοῆς

1121

ἕρποντι μᾶλλον ἆσσον, οἰμώξας δʼ ἔπος

1122

ἵησι δυσθρήνητον· ὦ τάλας ἐγώ,

1123

ἆρʼ εἰμὶ μάντις; ἆρα δυστυχεστάτην

1124

κέλευθον ἕρπω τῶν παρελθουσῶν ὁδῶν;

1125

παιδός με σαίνει φθόγγος. ἀλλὰ πρόσπολοι,

1126

ἴτʼ ἆσσον ὠκεῖς καὶ παραστάντες τάφῳ

1127

ἀθρήσαθʼ, ἁρμὸν χώματος λιθοσπαδῆ

1128

δύντες πρὸς αὐτὸ στόμιον, εἰ τὸν Αἵμονος

1129

φθόγγον συνίημʼ ἢ θεοῖσι κλέπτομαι.

1130

τάδʼ ἐξ ἀθύμου δεσπότου κελευσμάτων

1131

ἠθροῦμεν· ἐν δὲ λοισθίῳ τυμβεύματι

1132

τὴν μὲν κρεμαστὴν αὐχένος κατείδομεν,

1133

βρόχῳ μιτώδει σινδόνος καθημμένην,

1134

τὸν δʼ ἀμφὶ μέσσῃ περιπετῆ προσκείμενον,

1135

εὐνῆς ἀποιμώζοντα τῆς κάτω φθορὰν

1136

καὶ πατρὸς ἔργα καὶ τὸ δύστηνον λέχος.

1137

ὁ δʼ ὡς ὁρᾷ σφε, στυγνὸν οἰμώξας ἔσω

1138

χωρεῖ πρὸς αὐτὸν κἀνακωκύσας καλεῖ·

1139

ὦ τλῆμον, οἷον ἔργον εἴργασαι· τίνα

1140

νοῦν ἔσχες; ἐν τῷ συμφορᾶς διεφθάρης;

1141

ἔξελθε, τέκνον, ἱκέσιός σε λίσσομαι.

1142

τὸν δʼ ἀγρίοις ὄσσοισι παπτήνας ὁ παῖς,

1143

πτύσας προσώπῳ κοὐδὲν ἀντειπών, ξίφους

1144

ἕλκει διπλοῦς κνώδοντας. ἐκ δʼ ὁρμωμένου

1145

πατρὸς φυγαῖσιν ἤμπλακʼ· εἶθʼ ὁ δύσμορος

1146

αὑτῷ χολωθείς, ὥσπερ εἶχʼ, ἐπενταθεὶς

1147

ἤρεισε πλευραῖς μέσσον ἔγχος, ἐς δʼ ὑγρὸν

1148

ἀγκῶνʼ ἔτʼ ἔμφρων παρθένῳ προσπτύσσεται.

1149

καὶ φυσιῶν ὀξεῖαν ἐκβάλλει ῥοὴν

1150

λευκῇ παρειᾷ φοινίου σταλάγματος.

1151

κεῖται δὲ νεκρὸς περὶ νεκρῷ, τὰ νυμφικὰ

1152

τέλη λαχὼν δείλαιος εἰν Ἅιδου δόμοις,

1153

δείξας ἐν ἀνθρώποισι τὴν ἀβουλίαν

1154

ὅσῳ μέγιστον ἀνδρὶ πρόσκειται κακόν.

1155

Χορός

τί τοῦτʼ ἂν εἰκάσειας; ἡ γυνὴ πάλιν

1156

φρούδη, πρὶν εἰπεῖν ἐσθλὸν ἢ κακὸν λόγον.

1157

Ἄγγελος

καὐτὸς τεθάμβηκʼ· ἐλπίσιν δὲ βόσκομαι

1158

ἄχη τέκνου κλύουσαν ἐς πόλιν γόους

1159

οὐκ ἀξιώσειν, ἀλλʼ ὑπὸ στέγης ἔσω

1160

δμωαῖς προθήσειν πένθος οἰκεῖον στένειν.

1161

γνώμης γὰρ οὐκ ἄπειρος, ὥσθʼ ἁμαρτάνειν.

1162

Χορός

οὐκ οἶδʼ· ἐμοὶ δʼ οὖν ἥ τʼ ἄγαν σιγὴ βαρὺ

1163

δοκεῖ προσεῖναι χἠ μάτην πολλὴ βοή.

1164

Ἄγγελος

ἀλλʼ εἰσόμεσθα, μή τι καὶ κατάσχετον

1165

κρυφῇ καλύπτει καρδίᾳ θυμουμένῃ,

1166

δόμους παραστείχοντες· εὖ γὰρ οὖν λέγεις,

1167

καὶ τῆς ἄγαν γάρ ἐστί που σιγῆς βάρος.

1168

Χορός

καὶ μὴν ὅδʼ ἄναξ αὐτὸς ἐφήκει

1169

μνῆμʼ ἐπίσημον διὰ χειρὸς ἔχων,

1170

εἰ θέμις εἰπεῖν, οὐκ ἀλλοτρίαν

1171

ἄτην, ἀλλʼ αὐτὸς ἁμαρτών.

1172

Κρέων

ἰὼ

1173

φρενῶν δυσφρόνων ἁμαρτήματα

1174

στερεὰ θανατόεντʼ,

1175

ὦ κτανόντας τε καὶ

1176

θανόντας βλέποντες ἐμφυλίους.

1177

ὤμοι ἐμῶν ἄνολβα βουλευμάτων.

1178

ἰὼ παῖ, νέος νέῳ ξὺν μόρῳ

1179

αἰαῖ αἰαῖ,

1180

ἔθανες, ἀπελύθης

1181

ἐμαῖς οὐδὲ σαῖς δυσβουλίαις.

1182

Χορός

οἴμʼ ὡς ἔοικας ὀψὲ τὴν δίκην ἰδεῖν.

1183

Κρέων

οἴμοι,

1184

ἔχω μαθὼν δείλαιος· ἐν δʼ ἐμῷ κάρᾳ

1185

θεὸς τότʼ ἄρα τότε μέγα βάρος μʼ ἔχων

1186

ἔπαισεν, ἐν δʼ ἔσεισεν ἀγρίαις ὁδοῖς,

1187

οἴμοι, λακπάτητον ἀντρέπων χαράν.

1188

φεῦ φεῦ, ὦ πόνοι βροτῶν δύσπονοι.

1189

Ἐξάγγελος

ὦ δέσποθʼ, ὡς ἔχων τε καὶ κεκτημένος,

1190

τὰ μὲν πρὸ χειρῶν τάδε φέρων, τὰ δʼ ἐν δόμοις

1191

ἔοικας ἥκειν καὶ τάχʼ ὄψεσθαι κακά.

1192

Κρέων

τί δʼ ἔστιν αὖ κάκιον ἐκ κακῶν ἔτι;

1193

Ἐξάγγελος

γυνὴ τέθνηκε, τοῦδε παμμήτωρ νεκροῦ,

1194

δύστηνος, ἄρτι νεοτόμοισι πλήγμασιν.

1195

Κρέων

ἰώ.

1196

ἰὼ δυσκάθαρτος Ἅιδου λιμήν,

1197

τί μʼ ἄρα τί μʼ ὀλέκεις;

1198

ὦ κακάγγελτά μοι

1199

προπέμψας ἄχη, τίνα θροεῖς λόγον;

1200

αἰαῖ, ὀλωλότʼ ἄνδρʼ ἐπεξειργάσω.

1201

τί φής, παῖ; τίνʼ αὖ λέγεις μοι νέον,

1202

αἰαῖ αἰαῖ,

1203

σφάγιον ἐπʼ ὀλέθρῳ

1204

γυναικεῖον ἀμφικεῖσθαι μόρον;

1205

Χορός

ὁρᾶν πάρεστιν· οὐ γὰρ ἐν μυχοῖς ἔτι.

1206

Κρέων

οἴμοι,

1207

κακὸν τόδʼ ἄλλο δεύτερον βλέπω τάλας.

1208

τίς ἄρα, τίς με πότμος ἔτι περιμένει;

1209

ἔχω μὲν ἐν χείρεσσιν ἀρτίως τέκνον,

1210

τάλας, τὸν δʼ ἔναντα προσβλέπω νεκρόν.

1211

φεῦ φεῦ μᾶτερ ἀθλία, φεῦ τέκνον.

1212

Ἐξάγγελος

ἡ δʼ ὀξυθήκτῳ βωμία περὶ ξίφει

1213

λύει κελαινὰ βλέφαρα, κωκύσασα μὲν

1214

τοῦ πρὶν θανόντος Μεγαρέως κλεινὸν λάχος,

1215

αὖθις δὲ τοῦδε, λοίσθιον δὲ σοὶ κακὰς

1216

πράξεις ἐφυμνήσασα τῷ παιδοκτόνῳ.

1217

Κρέων

αἰαῖ αἰαῖ,

1218

ἀνέπταν φόβῳ. τί μʼ οὐκ ἀνταίαν

1219

ἔπαισέν τις ἀμφιθήκτῳ ξίφει;

1220

δείλαιος ἐγώ, αἰαῖ,

1221

δειλαίᾳ δὲ συγκέκραμαι δύᾳ.

1222

Ἐξάγγελος

ὡς αἰτίαν γε τῶνδε κἀκείνων ἔχων

1223

πρὸς τῆς θανούσης τῆσδʼ ἐπεσκήπτου μόρων

1224

Κρέων

ποίῳ δὲ κἀπελύσατʼ ἐν φοναῖς τρόπῳ;

1225

Ἐξάγγελος

παίσας ὑφʼ ἧπαρ αὐτόχειρ αὑτήν, ὅπως

1226

παιδὸς τόδʼ ᾔσθετʼ ὀξυκώκυτον πάθος.

1227

Κρέων

ὤμοι μοι, τάδʼ οὐκ ἐπʼ ἄλλον βροτῶν

1228

ἐμᾶς ἁρμόσει ποτʼ ἐξ αἰτίας.

1229

ἐγὼ γάρ σʼ ἐγὼ ἔκανον, ὢ μέλεος,

1230

ἐγώ, φάμʼ ἔτυμον. ἰὼ πρόσπολοι,

1231

ἄγετέ μʼ ὅτι τάχιστʼ, ἄγετέ μʼ ἐκποδών,

1232

τὸν οὐκ ὄντα μᾶλλον ἢ μηδένα.

1233

Χορός

κέρδη παραινεῖς, εἴ τι κέρδος ἐν κακοῖς.

1234

βράχιστα γὰρ κράτιστα τἀν ποσὶν κακά.

1235

Κρέων

ἴτω ἴτω,

1236

φανήτω μόρων ὁ κάλλιστʼ ἔχων

1237

ἐμοὶ τερμίαν ἄγων ἁμέραν

1238

ὕπατος· ἴτω ἴτω,

1239

ὅπως μηκέτʼ ἆμαρ ἄλλʼ εἰσίδω.

1240

Χορός

μέλλοντα ταῦτα. τῶν προκειμένων τι χρὴ

1241

πράσσειν. μέλει γὰρ τῶνδʼ ὅτοισι χρὴ μέλειν.

1242

Κρέων

ἀλλʼ ὧν ἐρῶ, τοιαῦτα συγκατηυξάμην.

1243

Χορός

μή νυν προσεύχου μηδέν· ὡς πεπρωμένης

1244

οὐκ ἔστι θνητοῖς συμφορᾶς ἀπαλλαγή.

1245

Κρέων

ἄγοιτʼ ἂν μάταιον ἄνδρʼ ἐκποδών,

1246

ὅς, ὦ παῖ, σέ τʼ οὐχ ἑκὼν κάκτανον

1247

σέ τʼ αὖ τάνδʼ, ὤμοι μέλεος, οὐδʼ ἔχω

1248

ὅπᾳ πρὸς πότερα κλιθῶ· πάντα γὰρ

1249

λέχρια τἀν χεροῖν, τὰ δʼ ἐπὶ κρατί μοι

1250

πότμος δυσκόμιστος εἰσήλατο.

1251

Χορός

πολλῷ τὸ φρονεῖν εὐδαιμονίας

1252

πρῶτον ὑπάρχει. χρὴ δὲ τά γʼ εἰς θεοὺς

1253

μηδὲν ἀσεπτεῖν. μεγάλοι δὲ λόγοι

1254

μεγάλας πληγὰς τῶν ὑπεραύχων

1255

ἀποτίσαντες

1256

γήρᾳ τὸ φρονεῖν ἐδίδαξαν.

1257