Euripides was one of the three great tragedians of classical Athens, alongside Aeschylus and Sophocles, and is widely regarded as the most psychologically realistic of the three. He was celebrated in antiquity for his sympathetic portrayals of women, his morally ambiguous heroes, and his willingness to subject traditional myths to rational and emotional scrutiny. His influence on later drama was so profound that Aristotle, in the Poetics, called him 'the most tragic of the poets.'

When and where did Euripides live?

Euripides was born around 480 BCE, traditionally said to be on the island of Salamis on the same day as the famous naval battle, though this detail may be legendary. He spent most of his life in Athens, the cultural centre of the Greek world during the age of Pericles, before relocating late in life to the court of King Archelaus of Macedon. He died in Macedonia around 406 BCE, shortly before his rival Sophocles.

What genre or literary tradition did Euripides work in?

Euripides worked exclusively within the genre of Attic tragedy, composing plays for performance at the City Dionysia and the Lenaia, the major dramatic festivals held in Athens in honour of the god Dionysus. He followed the established formal conventions of Greek tragedy — including a chorus, episodes, and strophic song — while pushing the boundaries of the genre by introducing melodramatic plots, realistic diction, and operatic monodies sung by individual actors. His innovations moved tragedy closer to the sentiments and language of everyday life, a tendency that Aristophanes famously mocked in his comedies Frogs and Thesmophoriazusae.

What did Euripides write?

Euripides is credited with writing approximately ninety-two plays in antiquity, of which nineteen survive — the largest corpus of any ancient Greek tragedian. His extant works include celebrated tragedies such as Medea (431 BCE), Hippolytus (428 BCE), The Trojan Women (415 BCE), Electra, Hecuba, The Bacchae, and Iphigenia at Aulis, the latter two produced posthumously. He also wrote the satyr play Cyclops, the only complete example of that genre to survive from antiquity, and the tragicomedy Helen.

Who and what influenced Euripides?

Euripides was profoundly shaped by the intellectual climate of fifth-century Athens, particularly the Sophistic movement, whose leading figures — Protagoras, Gorgias, and Prodicus — were his contemporaries and, according to ancient tradition, personal acquaintances. The philosopher Anaxagoras, who taught that mind (nous) rather than the gods governed the cosmos, exerted a strong rationalist influence on Euripides' skeptical treatment of traditional religion. He was also heir to the tragic tradition established by Aeschylus and refined by Sophocles, against which he defined his own more psychologically driven approach to myth and character.

What shaped Euripides' life and career?

Euripides lived through the entire arc of the Peloponnesian War (431–404 BCE), and the mounting brutality of that conflict is widely seen as a formative pressure on plays such as The Trojan Women (415 BCE), which premiered in the same year as the Athenian destruction of Melos. Despite writing prolifically, he won the first prize at the City Dionysia only four or five times during his lifetime, suggesting that his unconventional style often met with official disapproval even as it attracted popular admiration. In the final years of his life he accepted the invitation of King Archelaus of Macedon, perhaps disillusioned with Athens, and died there around 406 BCE.

What is Euripides' legacy in Western literature?

Euripides became the most widely read and imitated of the three great tragedians in antiquity: Aristotle's student Theophrastus noted that later poets drew more from Euripides than from either Aeschylus or Sophocles. His plays were translated and adapted by the Roman tragedian Seneca, whose Medea, Phaedra, and Troades transmitted Euripidean themes directly into Renaissance and early modern European drama. In the modern era, his exploration of female interiority, war's moral cost, and divine indifference has made works such as Medea, The Bacchae, and The Trojan Women central texts in theatrical repertoires worldwide and subjects of sustained scholarly and philosophical inquiry.

What genre is Euripides' Orestes?

Euripides' Orestes is a Greek tragedy, composed for performance at the Athenian dramatic festival of the Dionysia. It is notable, however, for blending elements of thriller, political drama, and dark comedy, leading some scholars to classify it as a tragicomedy or even a proto-melodrama. Its generic instability is itself one of its most discussed literary features.

When was Euripides' Orestes written?

Euripides' Orestes was first performed in 408 BCE, just two years before the playwright's death in 406 BCE. It is thus one of his latest surviving works, composed during a turbulent final period of the Peloponnesian War. An ancient hypothesis preserved in the manuscripts confirms the 408 BCE production date.

What is Euripides' Orestes about?

The play dramatizes the events immediately following Orestes' matricide of Clytemnestra, set in Argos six days after the killing. Orestes, tormented by the Furies and condemned to death by the Argive assembly along with his sister Electra, conspires with his friend Pylades to murder Helen and take Hermione hostage as leverage against Menelaus. The chaotic plot culminates in divine intervention by Apollo, who resolves the crisis by decree.

What are the central themes of Euripides' Orestes?

The play interrogates the nature of justice, moral responsibility, and the corruption of heroic ideology, showing how the traditional values of loyalty and revenge have degenerated into expedient criminality. Political demagoguery is a prominent theme, illustrated by the Argive assembly scene in which mob rhetoric overrides rational deliberation. The work also explores guilt, madness, and the failure of divine justice to provide morally satisfying outcomes.

What is the structure and form of Euripides' Orestes?

The play follows the standard five-part structure of Greek tragedy — prologue, parodos, episodes with intervening stasima, and exodos — and is written in iambic trimeter for spoken dialogue and lyric metres for choral and solo song. It is approximately 1,693 lines long, making it one of Euripides' longer surviving plays. The choral odes are relatively brief compared to the dialogue-heavy episodes, reflecting the late fifth-century trend of marginalizing the chorus.

What was the political and historical context of Euripides' Orestes?

Produced in 408 BCE, the play was staged during the final, exhausting years of the Peloponnesian War, a period marked by Athenian military failure, democratic instability, and the recent oligarchic coup of the Four Hundred in 411 BCE. The Argive assembly scene, depicting a demagogue manipulating a crowd toward a death sentence, clearly resonates with contemporary Athenian anxieties about mob politics and the abuse of democratic institutions. Scholars such as Froma Zeitlin have read the play as a sustained critique of Athenian political culture in crisis.

What are the defining literary features and style of Euripides' Orestes?

The play is characterized by its rapid tonal shifts, moving abruptly between pathos, political satire, and near-farcical intrigue, a quality that unsettled ancient critics and fascinated modern ones. Euripides employs the messenger speech with particular virtuosity, notably the account of Helen's apparent disappearance, and he uses monody — solo sung lament — with great emotional intensity, especially in Electra's opening aria. The deus ex machina resolution by Apollo is widely regarded as deliberately ironic, imposing order on a plot that has spiralled beyond any moral framework.

What did Euripides' Orestes contribute to literary tradition?

The Orestes is one of the earliest surviving examples of a theatrical plot driven primarily by intrigue and conspiracy rather than by the working out of fate or divine will, anticipating the mechanics of New Comedy and later melodrama. Its psychologically acute portrayal of Orestes' madness and guilt contributed to the tradition of exploring traumatic mental states on stage. The play also preserved and radically reinterpreted the Oresteia myth as a site of political and ethical critique rather than theological resolution.

How has Euripides' Orestes influenced later literature and culture?

The play was one of the most widely read of Euripides' tragedies in antiquity and was included in the Byzantine selection of ten plays copied for school use, ensuring its transmission. In the modern period, its unsettling moral ambiguity and political satire have attracted significant scholarly and theatrical attention, with productions and adaptations appearing throughout the twentieth and twenty-first centuries. John Davie's and Mark Griffith's translations have brought the play to anglophone audiences, and its depiction of political mob psychology has been read as strikingly relevant to contemporary democratic crises.

Who are the key figures in Euripides' Orestes?

The central character is Orestes, son of Agamemnon, who is driven to madness by guilt and the Furies following his matricide. His sister Electra appears as his devoted protector and co-conspirator, while his loyal friend Pylades becomes the driving force behind the murderous schemes against Helen and Hermione. Menelaus is portrayed as a cowardly opportunist unwilling to help his nephew, and Helen and Hermione serve as catalysts for the play's violent climax; Apollo appears at the close as a deus ex machina to impose a resolution.

0:00

Orestes

Euripides

Ἠλέκτρα

Οὐκ ἔστιν οὐδὲν δεινὸν ὧδʼ εἰπεῖν ἔπος

οὐδὲ πάθος οὐδὲ ξυμφορὰ θεήλατος,

ἧς οὐκ ἂν ἄραιτʼ ἄχθος ἀνθρώπου φύσις.

ὁ γὰρ μακάριος — κοὐκ ὀνειδίζω τύχας —

Διὸς πεφυκώς, ὡς λέγουσι, Τάνταλος

κορυφῆς ὑπερτέλλοντα δειμαίνων πέτρον

ἀέρι ποτᾶται· καὶ τίνει ταύτην δίκην,

ὡς μὲν λέγουσιν, ὅτι θεοῖς ἄνθρωπος ὢν

κοινῆς τραπέζης ἀξίωμʼ ἔχων ἴσον,

ἀκόλαστον ἔσχε γλῶσσαν, αἰσχίστην νόσον.

οὗτος φυτεύει Πέλοπα, τοῦ δʼ Ἀτρεὺς ἔφυ,

ᾧ στέμματα ξήνασʼ ἐπέκλωσεν θεὰ

ἔριν, Θυέστῃ πόλεμον ὄντι συγγόνῳ

θέσθαι. τί τἄρρητʼ ἀναμετρήσασθαί με δεῖ;

ἔδαισε δʼ οὖν νιν τέκνʼ ἀποκτείνας Ἀτρεύς.

Ἀτρέως δέ· τὰς γὰρ ἐν μέσῳ σιγῶ τύχας·

ὁ κλεινός, εἰ δὴ κλεινός, Ἀγαμέμνων ἔφυ

Μενέλεώς τε Κρήσσης μητρὸς Ἀερόπης ἄπο.

γαμεῖ δʼ ὃ μὲν δὴ τὴν θεοῖς στυγουμένην

Μενέλαος Ἑλένην, ὃ δὲ Κλυταιμήστρας λέχος

ἐπίσημον εἰς Ἕλληνας Ἀγαμέμνων ἄναξ·

ᾧ παρθένοι μὲν τρεῖς ἔφυμεν ἐκ μιᾶς,

Χρυσόθεμις Ἰφιγένειά τʼ Ἠλέκτρα τʼ ἐγώ,

ἄρσην δʼ Ὀρέστης, μητρὸς ἀνοσιωτάτης,

ἣ πόσιν ἀπείρῳ περιβαλοῦσʼ ὑφάσματι

ἔκτεινεν· ὧν δʼ ἕκατι, παρθένῳ λέγειν

οὐ καλόν· ἐῶ τοῦτʼ ἀσαφὲς ἐν κοινῷ σκοπεῖν.

Φοίβου δʼ ἀδικίαν μὲν τί δεῖ κατηγορεῖν;

πείθει δʼ Ὀρέστην μητέρʼ ἥ σφʼ ἐγείνατο

κτεῖναι, πρὸς οὐχ ἅπαντας εὔκλειαν φέρον.

ὅμως δʼ ἀπέκτεινʼ οὐκ ἀπειθήσας θεῷ·

κἀγὼ μετέσχον, οἷα δὴ γυνή, φόνου.

Πυλάδης θʼ, ὃς ἡμῖν συγκατείργασται τάδε.

ἐντεῦθεν ἀγρίᾳ συντακεὶς νόσῳ νοσεῖ

τλήμων Ὀρέστης ὅδε πεσὼν ἐν δεμνίοις

κεῖται, τὸ μητρὸς δʼ αἷμά νιν τροχηλατεῖ

μανίαισιν· ὀνομάζειν γὰρ αἰδοῦμαι θεὰς

εὐμενίδας, αἳ τόνδʼ ἐξαμιλλῶνται φόβῳ.

ἕκτον δὲ δὴ τόδʼ ἦμαρ ἐξ ὅτου σφαγαῖς

θανοῦσα μήτηρ πυρὶ καθήγνισται δέμας,

ὧν οὔτε σῖτα διὰ δέρης ἐδέξατο,

οὐ λούτρʼ ἔδωκε χρωτί· χλανιδίων δʼ ἔσω

κρυφθείς, ὅταν μὲν σῶμα κουφισθῇ νόσου,

ἔμφρων δακρύει, ποτὲ δὲ δεμνίων ἄπο

πηδᾷ δρομαῖος, πῶλος ὣς ὑπὸ ζυγοῦ.

ἔδοξε δʼ Ἄργει τῷδε μήθʼ ἡμᾶς στέγαις,

μὴ πυρὶ δέχεσθαι, μήτε προσφωνεῖν τινα

μητροκτονοῦντας· κυρία δʼ ἥδʼ ἡμέρα,

ἐν ᾗ διοίσει ψῆφον Ἀργείων πόλις,

εἰ χρὴ θανεῖν νὼ λευσίμῳ πετρώματι.

ἢ φάσγανον θήξαντʼ ἐπʼ αὐχένος βαλεῖν.

ἐλπίδα δὲ δή τινʼ ἔχομεν ὥστε μὴ θανεῖν·

ἥκει γὰρ ἐς γῆν Μενέλεως Τροίας ἄπο,

λιμένα δὲ Ναυπλίειον ἐκπληρῶν πλάτῃ

ἀκταῖσιν ὁρμεῖ, δαρὸν ἐκ Τροίας χρόνον

ἄλαισι πλαγχθείς· τὴν δὲ δὴ πολύστονον

Ἑλένην, φυλάξας νύκτα, μή τις εἰσιδὼν

μεθʼ ἡμέραν στείχουσαν, ὧν ὑπʼ Ἰλίῳ

παῖδες τεθνᾶσιν, ἐς πέτρων ἔλθῃ βολάς,

προύπεμψεν ἐς δῶμʼ ἡμέτερον· ἔστιν δʼ ἔσω

κλαίουσʼ ἀδελφὴν συμφοράν τε δωμάτων.

ἔχει δὲ δή τινʼ ἀλγέων παραψυχήν·

ἣν γὰρ κατʼ οἴκους ἔλιφʼ, ὅτʼ ἐς Τροίαν ἔπλει,

παρθένον ἐμῇ τε μητρὶ παρέδωκεν τρέφειν

Μενέλαος ἀγαγὼν Ἑρμιόνην Σπάρτης ἄπο,

ταύτῃ γέγηθε κἀπιλήθεται κακῶν.

βλέπω δὲ πᾶσαν εἰς ὁδόν, πότʼ ὄψομαι

Μενέλαον ἥκονθʼ· ὡς τά γʼ ἄλλʼ ἐπʼ ἀσθενοῦς

ῥώμης ὀχούμεθʼ, ἤν τι μὴ κείνου πάρα

σωθῶμεν. ἄπορον χρῆμα δυστυχῶν δόμος.

Ἑλένη

ὦ παῖ Κλυταιμήστρας τε καὶ Ἀγαμέμνονος,

παρθένε μακρὸν δὴ μῆκος Ἠλέκτρα χρόνου,

πῶς, ὦ τάλαινα, σύ τε κασίγνητός τε σὸς

τλήμων Ὀρέστης μητρὸς ὅδε φονεὺς ἔχει;

προσφθέγμασιν γὰρ οὐ μιαίνομαι σέθεν,

ἐς Φοῖβον ἀναφέρουσα τὴν ἁμαρτίαν.

καίτοι στένω γε τὸν Κλυταιμήστρας μόρον,

ἐμῆς ἀδελφῆς, ἥν, ἐπεὶ πρὸς Ἴλιον

ἔπλευσʼ ὅπως ἔπλευσα θεομανεῖ πότμῳ,

οὐκ εἶδον, ἀπολειφθεῖσα δʼ αἰάζω τύχας.

Ἠλέκτρα

Ἑλένη, τί σοι λέγοιμʼ ἂν ἅ γε παροῦσʼ ὁρᾷς;

ἐν συμφοραῖσι τὸν Ἀγαμέμνονος δόμον

ἐγὼ μὲν ἄυπνος πάρεδρος ἀθλίῳ νεκρῷ —

νεκρὸς γὰρ οὗτος οὕνεκα σμικρᾶς πνοῆς —

θάσσω· τὰ τούτου δʼ οὐκ ὀνειδίζω κακά.

σὺ δʼ εἶ μακαρία μακάριός θʼ ὁ σὸς πόσις.

ἥκετον ἐφʼ ἡμᾶς ἀθλίως πεπραγότας

Ἑλένη

πόσον χρόνον δʼ ἐν δεμνίοις πέπτωχʼ ὅδε;

Ἠλέκτρα

ἐξ οὗπερ αἷμα γενέθλιον κατήνυσεν.

Ἑλένη

ὢ μέλεος· ἡ τεκοῦσά θʼ, ὡς διώλετο.

Ἠλέκτρα

οὕτως ἔχει τάδʼ, ὥστʼ ἀπείρηκεν κακοῖς.

Ἑλένη

πρὸς θεῶν, πίθοιʼ ἂν δῆτά μοί τι, παρθένε;

Ἠλέκτρα

ὡς ἄσχολός γε συγγόνου προσεδρίᾳ.

Ἑλένη

βούλῃ τάφον μοι πρὸς κασιγνήτης μολεῖν;

Ἠλέκτρα

μητρὸς κελεύεις τῆς ἐμῆς; τίνος χάριν;

Ἑλένη

κόμης ἀπαρχὰς καὶ χοὰς φέρουσʼ ἐμάς.

Ἠλέκτρα

σοὶ δʼ οὐχὶ θεμιτὸν πρὸς φίλων στείχειν τάφον;

Ἑλένη

δεῖξαι γὰρ Ἀργείοισι σῶμʼ αἰσχύνομαι.

Ἠλέκτρα

ὀψέ γε φρονεῖς εὖ, τότε λιποῦσʼ αἰσχρῶς δόμους.

Ἑλένη

ὀρθῶς ἔλεξας, οὐ φίλως δʼ ἐμοὶ λέγεις.

100

Ἠλέκτρα

αἰδὼς δὲ δὴ τίς σʼ ἐς Μυκηναίους ἔχει;

101

Ἑλένη

δέδοικα πατέρας τῶν ὑπʼ Ἰλίῳ νεκρῶν.

102

Ἠλέκτρα

δεινὸν γάρ· Ἄργει τʼ ἀναβοᾷ διὰ στόμα.

103

Ἑλένη

σύ νυν χάριν μοι τὸν φόβον λύσασα δός.

104

Ἠλέκτρα

οὐκ ἂν δυναίμην μητρὸς ἐσβλέψαι τάφον.

105

Ἑλένη

αἰσχρόν γε μέντοι προσπόλους φέρειν τάδε.

106

Ἠλέκτρα

τί δʼ οὐχὶ θυγατρὸς Ἑρμιόνης πέμπεις δέμας;

107

Ἑλένη

ἐς ὄχλον ἕρπειν παρθένοισιν οὐ καλόν.

108

Ἠλέκτρα

καὶ μὴν τίνοι γʼ ἂν τῇ τεθνηκυίᾳ τροφάς.

109

Ἑλένη

ὀρθῶς ἔλεξας, πείθομαί τέ σοι, κόρη.

110

καὶ πέμψομέν γε θυγατέρʼ· εὖ γάρ τοι λέγεις.

111

ὦ τέκνον, ἔξελθʼ, Ἑρμιόνη, δόμων πάρος

112

καὶ λαβὲ χοὰς τάσδʼ ἐν χεροῖν κόμας τʼ ἐμάς·

113

ἐλθοῦσα δʼ ἀμφὶ τὸν Κλυταιμήστρας τάφον

114

μελίκρατʼ ἄφες γάλακτος οἰνωπόν τʼ ἄχνην,

115

καὶ στᾶσʼ ἐπʼ ἄκρου χώματος λέξον τάδε·

116

Ἑλένη σʼ ἀδελφὴ ταῖσδε δωρεῖται χοαῖς,

117

φόβῳ προσελθεῖν μνῆμα σόν, ταρβοῦσά τε

118

Ἀργεῖον ὄχλον. πρευμενῆ δʼ ἄνωγέ νιν

119

ἐμοί τε καὶ σοὶ καὶ πόσει γνώμην ἔχειν

120

τοῖν τʼ ἀθλίοιν τοῖνδʼ, οὓς ἀπώλεσεν θεός.

121

ἃ δʼ εἰς ἀδελφὴν καιρὸς ἐκπονεῖν ἐμέ,

122

ἅπανθʼ ὑπισχνοῦ νερτέρων δωρήματα.

123

ἴθʼ, ὦ τέκνον μοι, σπεῦδε καὶ χοὰς τάφῳ

124

δοῦσʼ ὡς τάχιστα τῆς πάλιν μέμνησʼ ὁδοῦ.

125

Ἠλέκτρα

ὦ φύσις, ἐν ἀνθρώποισιν ὡς μέγʼ εἶ κακόν,

126

σωτήριόν τε τοῖς καλῶς κεκτημένοις.

127

εἴδετε παρʼ ἄκρας ὡς ἀπέθρισεν τρίχας,

128

σῴζουσα κάλλος; ἔστι δʼ ἡ πάλαι γυνή.

129

θεοί σε μισήσειαν, ὥς μʼ ἀπώλεσας

130

καὶ τόνδε πᾶσάν θʼ Ἑλλάδα. ὦ τάλαινʼ ἐγώ·

131

αἵδʼ αὖ πάρεισι τοῖς ἐμοῖς θρηνήμασι

132

φίλαι ξυνῳδοί· τάχα μεταστήσουσʼ ὕπνου

133

τόνδʼ ἡσυχάζοντʼ, ὄμμα δʼ ἐκτήξουσʼ ἐμὸν

134

δακρύοις, ἀδελφὸν ὅταν ὁρῶ μεμηνότα.

135

ὦ φίλταται γυναῖκες, ἡσύχῳ ποδὶ

136

χωρεῖτε, μὴ ψοφεῖτε, μηδʼ ἔστω κτύπος.

137

φιλία γὰρ ἡ σὴ πρευμενὴς μέν, ἀλλʼ ἐμοὶ

138

τόνδʼ ἐξεγεῖραι συμφορὰ γενήσεται.

139

Χορός

σῖγα σῖγα, λεπτὸν ἴχνος ἀρβύλης

140

τίθετε, μὴ κτυπεῖτʼ.

141

Ἠλέκτρα

ἀποπρὸ βᾶτʼ ἐκεῖσʼ, ἀποπρό μοι κοίτας.

142

Χορός

ἰδού, πείθομαι.

143

Ἠλέκτρα

ἆ ἆ σύριγγος ὅπως πνοὰ

144

λεπτοῦ δόνακος, ὦ φίλα, φώνει μοι.

145

Χορός

ἴδʼ, ἀτρεμαῖον ὡς ὑπόροφον φέρω

146

βοάν.

147

Ἠλέκτρα

ναί, οὕτως·

148

κάταγε κάταγε, πρόσιθʼ ἀτρέμας, ἀτρέμας ἴθι·

149

λόγον ἀπόδος ἐφʼ ὅ τι χρέος ἐμόλετέ ποτε.

150

χρόνια γὰρ πεσὼν ὅδʼ εὐνάζεται.

151

Χορός

πῶς ἔχει; λόγου μετάδος, ὦ φίλα·

152

τίνα τύχαν εἴπω; τίνα δὲ συμφοράν;

153

Ἠλέκτρα

ἔτι μὲν ἐμπνέει, βραχὺ δʼ ἀναστένει.

154

Χορός

τί φῄς; ὦ τάλας.

155

Ἠλέκτρα

ὀλεῖς, εἰ βλέφαρα κινήσεις

156

ὕπνου γλυκυτάταν φερομένῳ χάριν.

157

Χορός

μέλεος ἐχθίστων θεόθεν ἐργμάτων,

158

τάλας.

159

Ἠλέκτρα

φεῦ μόχθων.

160

ἄδικος ἄδικα τότʼ ἄρʼ ἔλακεν ἔλακεν, ἀπό-

161

φονον ὅτʼ ἐπὶ τρίποδι Θέμιδος ἄρʼ ἐδίκασε

162

φόνον ὁ Λοξίας ἐμᾶς ματέρος.

163

Χορός

ὁρᾷς; ἐν πέπλοισι κινεῖ δέμας.

164

Ἠλέκτρα

σὺ γάρ νιν, ὦ τάλαινα,

165

θωΰξασʼ ἔβαλες ἐξ ὕπνου.

166

Χορός

εὕδειν μὲν οὖν ἔδοξα.

167

Ἠλέκτρα

οὐκ ἀφʼ ἡμῶν, οὐκ ἀπʼ οἴκων

168

πάλιν ἀνὰ πόδα σὸν εἱλίξεις

169

μεθεμένα κτύπου;

170

Χορός

ὑπνώσσει.

171

Ἠλέκτρα

λέγεις εὖ.

172

πότνια, πότνια νύξ,

173

ὑπνοδότειρα τῶν πολυπόνων βροτῶν,

174

ἐρεβόθεν ἴθι, μόλε μόλε κατάπτερος

175

τὸν Ἀγαμεμνόνιον ἐπὶ δόμον.

176

ὑπὸ γὰρ ἀλγέων ὑπό τε συμφορᾶς

177

διοιχόμεθʼ, οἰχόμεθα. κτύπον ἠγάγετʼ· οὐχὶ σῖγα

178

σῖγα φυλασσομένα στόματος

179

ἄνα κέλαδον ἀπὸ λέχεος ἥ-

180

συχον ὕπνου χάριν παρέξεις, φίλα;

181

Χορός

θρόει τίς κακῶν τελευτὰ μένει.

182

Ἠλέκτρα

θανεῖν θανεῖν, τί δʼ ἄλλο;

183

οὐδὲ γὰρ πόθον ἔχει βορᾶς.

184

Χορός

πρόδηλος ἆρʼ ὁ πότμος.

185

Ἠλέκτρα

ἐξέθυσʼ ὁ Φοῖβος ἡμᾶς

186

μέλεον ἀπόφονον αἷμα δοὺς

187

πατροφόνου ματρός.

188

Χορός

δίκᾳ μέν.

189

Ἠλέκτρα

καλῶς δʼ οὔ.

190

ἔκανες ἔθανες, ὦ

191

τεκομένα με μᾶτερ, ἀπὸ δʼ ὤλεσας

192

πατέρα τέκνα τε τάδε σέθεν ἀφʼ αἵματος·

193

ὀλόμεθʼ ἰσονέκυες, ὀλόμεθα.

194

σύ τε γὰρ ἐν νεκροῖς, τό τʼ ἐμὸν οἴχεται

195

βίου τὸ πλέον μέρος ἐν στοναχαῖσί τε καὶ γόοισι

196

δάκρυσί τʼ ἐννυχίοις, ἄγαμος

197

ἐπὶ δʼ ἄτεκνος ἅτε βίοτον ἁ

198

μέλεος ἐς τὸν αἰὲν ἕλκω χρόνον.

199

Χορός

ὅρα παροῦσα, παρθένʼ Ἠλέκτρα, πέλας,

200

μὴ κατθανών σε σύγγονος λέληθʼ ὅδε·

201

οὐ γάρ μʼ ἀρέσκει τῷ λίαν παρειμένῳ.

202

Ὀρέστης

ὦ φίλον ὕπνου θέλγητρον, ἐπίκουρον νόσου,

203

ὡς ἡδύ μοι προσῆλθες — ἐν δέοντί γε.

204

ὦ πότνια Λήθη τῶν κακῶν, ὡς εἶ σοφὴ

205

καὶ τοῖσι δυστυχοῦσιν εὐκταία θεός.

206

πόθεν ποτʼ ἦλθον δεῦρο; πῶς δʼ ἀφικόμην;

207

ἀμνημονῶ γάρ, τῶν πρὶν ἀπολειφθεὶς φρενῶν.

208

Ἠλέκτρα

ὦ φίλταθʼ, ὥς μʼ ηὔφρανας εἰς ὕπνον πεσών.

209

βούλῃ θίγω σου κἀνακουφίσω δέμας;

210

Ὀρέστης

λαβοῦ λαβοῦ δῆτʼ, ἐκ δʼ ὄμορξον ἀθλίου

211

στόματος ἀφρώδη πέλανον ὀμμάτων τʼ ἐμῶν.

212

Ἠλέκτρα

ἰδού· τὸ δούλευμʼ ἡδύ, κοὐκ ἀναίνομαι

213

ἀδέλφʼ ἀδελφῇ χειρὶ θεραπεύειν μέλη.

214

Ὀρέστης

ὑπόβαλε πλευροῖς πλευρά, καὐχμώδη κόμην

215

ἄφελε προσώπου· λεπτὰ γὰρ λεύσσω κόραις.

216

Ἠλέκτρα

ὦ βοστρύχων πινῶδες ἄθλιον κάρα,

217

ὡς ἠγρίωσαι διὰ μακρᾶς ἀλουσίας.

218

Ὀρέστης

κλῖνόν μʼ ἐς εὐνὴν αὖθις· ὅταν ἀνῇ νόσος

219

μανίας, ἄναρθρός εἰμι κἀσθενῶ μέλη.

220

Ἠλέκτρα

ἰδού. φίλον τοι τῷ νοσοῦντι δέμνιον,

221

ἀνιαρὸν ὂν τὸ κτῆμʼ, ἀναγκαῖον δʼ ὅμως.

222

Ὀρέστης

αὖθίς μʼ ἐς ὀρθὸν στῆσον, ἀνακύκλει δέμας·

223

δυσάρεστον οἱ νοσοῦντες ἀπορίας ὕπο.

224

Ἠλέκτρα

ἦ κἀπὶ γαίας ἁρμόσαι πόδας θέλεις,

225

χρόνιον ἴχνος θείς; μεταβολὴ πάντων γλυκύ.

226

Ὀρέστης

μάλιστα· δόξαν γὰρ τόδʼ ὑγιείας ἔχει.

227

κρεῖσσον δὲ τὸ δοκεῖν, κἂν ἀληθείας ἀπῇ.

228

Ἠλέκτρα

ἄκουε δὴ νῦν, ὦ κασίγνητον κάρα,

229

ἕως ἐῶσιν εὖ φρονεῖν Ἐρινύες.

230

Ὀρέστης

λέξεις τι καινόν· κεἰ μὲν εὖ, χάριν φέρεις·

231

εἰ δʼ ἐς βλάβην τινʼ, ἅλις ἔχω τὸ δυστυχεῖν.

232

Ἠλέκτρα

Μενέλαος ἥκει, σοῦ κασίγνητος πατρός,

233

ἐν Ναυπλίᾳ δὲ σέλμαθʼ ὥρμισται νεῶν.

234

Ὀρέστης

πῶς εἶπας; ἥκει φῶς ἐμοῖς καὶ σοῖς κακοῖς

235

ἀνὴρ ὁμογενὴς καὶ χάριτας ἔχων πατρός;

236

Ἠλέκτρα

ἥκει — τὸ πιστὸν τόδε λόγων ἐμῶν δέχου —

237

Ἑλένην ἀγόμενος Τρωικῶν ἐκ τειχέων.

238

Ὀρέστης

εἰ μόνος ἐσώθη, μᾶλλον ἂν ζηλωτὸς ἦν·

239

εἰ δʼ ἄλοχον ἄγεται, κακὸν ἔχων ἥκει μέγα.

240

Ἠλέκτρα

ἐπίσημον ἔτεκε Τυνδάρεως ἐς τὸν ψόγον

241

γένος θυγατέρων δυσκλεές τʼ ἀνʼ Ἑλλάδα.

242

Ὀρέστης

σύ νυν διάφερε τῶν κακῶν· ἔξεστι γάρ·

243

καὶ μὴ μόνον λέγʼ, ἀλλὰ καὶ φρόνει τάδε.

244

Ἠλέκτρα

οἴμοι, κασίγνητʼ, ὄμμα σὸν ταράσσεται,

245

ταχὺς δὲ μετέθου λύσσαν, ἄρτι σωφρονῶν.

246

Ὀρέστης

ὦ μῆτερ, ἱκετεύω σε, μὴ ʼπίσειέ μοι

247

τὰς αἱματωποὺς καὶ δρακοντώδεις κόρας.

248

αὗται γὰρ αὗται πλησίον θρῴσκουσί μου.

249

Ἠλέκτρα

μένʼ, ὦ ταλαίπωρʼ, ἀτρέμα σοῖς ἐν δεμνίοις·

250

ὁρᾷς γὰρ οὐδὲν ὧν δοκεῖς σάφʼ εἰδέναι.

251

Ὀρέστης

ὦ Φοῖβʼ, ἀποκτενοῦσί μʼ αἱ κυνώπιδες

252

γοργῶπες, ἐνέρων ἱέρεαι, δειναὶ θεαί.

253

Ἠλέκτρα

οὔτοι μεθήσω· χεῖρα δʼ ἐμπλέξασʼ ἐμὴν

254

σχήσω σε πηδᾶν δυστυχῆ πηδήματα.

255

Ὀρέστης

μέθες· μίʼ οὖσα τῶν ἐμῶν Ἐρινύων

256

μέσον μʼ ὀχμάζεις, ὡς βάλῃς ἐς Τάρταρον.

257

Ἠλέκτρα

οἲ ʼγὼ τάλαινα, τίνʼ ἐπικουρίαν λάβω,

258

ἐπεὶ τὸ θεῖον δυσμενὲς κεκτήμεθα;

259

Ὀρέστης

δὸς τόξα μοι κερουλκά, δῶρα Λοξίου,

260

οἷς μʼ εἶπʼ Ἀπόλλων ἐξαμύνασθαι θεάς,

261

εἴ μʼ ἐκφοβοῖεν μανιάσιν λυσσήμασιν.

262

βεβλήσεταί τις θεῶν βροτησίᾳ χερί,

263

εἰ μὴ ʼξαμείψει χωρὶς ὀμμάτων ἐμῶν.

264

οὐκ εἰσακούετʼ; οὐχ ὁρᾶθʼ ἑκηβόλων

265

τόξων πτερωτὰς γλυφίδας ἐξορμωμένας;

266

ἆ ἆ·

267

τί δῆτα μέλλετʼ; ἐξακρίζετʼ αἰθέρα

268

πτεροῖς· τὰ Φοίβου δʼ αἰτιᾶσθε θέσφατα.

269

ἔα·

270

τί χρῆμʼ ἀλύω, πνεῦμʼ ἀνεὶς ἐκ πλευμόνων;

271

ποῖ ποῖ ποθʼ ἡλάμεσθα δεμνίων ἄπο;

272

ἐκ κυμάτων γὰρ αὖθις αὖ γαλήνʼ ὁρῶ.

273

σύγγονε, τί κλαίεις κρᾶτα θεῖσʼ ἔσω πέπλων;

274

αἰσχύνομαί σε, μεταδιδοὺς πόνων ἐμῶν

275

ὄχλον τε παρέχων παρθένῳ νόσοις ἐμαῖς.

276

μὴ τῶν ἐμῶν ἕκατι συντήκου κακῶν·

277

σὺ μὲν γὰρ ἐπένευσας τάδʼ, εἴργασται δʼ ἐμοὶ

278

μητρῷον αἷμα· Λοξίᾳ δὲ μέμφομαι,

279

ὅστις μʼ ἐπάρας ἔργον ἀνοσιώτατον,

280

τοῖς μὲν λόγοις ηὔφρανε, τοῖς δʼ ἔργοισιν οὔ.

281

οἶμαι δὲ πατέρα τὸν ἐμόν, εἰ κατʼ ὄμματα

282

ἐξιστόρουν νιν, μητέρʼ εἰ κτεῖναι χρεών,

283

πολλὰς γενείου τοῦδʼ ἂν ἐκτεῖναι λιτὰς

284

μήποτε τεκούσης ἐς σφαγὰς ὦσαι ξίφος,

285

εἰ μήτʼ ἐκεῖνος ἀναλαβεῖν ἔμελλε φῶς,

286

ἐγώ θʼ ὁ τλήμων τοιάδʼ ἐκπλήσειν κακά.

287

καὶ νῦν ἀνακάλυπτʼ, ὦ κασιγνήτη, κάρα,

288

ἐκ δακρύων τʼ ἄπελθε, κεἰ μάλʼ ἀθλίως

289

ἔχομεν. ὅταν δὲ τἄμʼ ἀθυμήσαντʼ ἴδῃς,

290

σύ μου τὸ δεινὸν καὶ διαφθαρὲν φρενῶν

291

ἴσχναινε παραμυθοῦ θʼ· ὅταν δὲ σὺ στένῃς,

292

ἡμᾶς παρόντας χρή σε νουθετεῖν φίλα·

293

ἐπικουρίαι γὰρ αἵδε τοῖς φίλοις καλαί.

294

ἀλλʼ, ὦ τάλαινα, βᾶσα δωμάτων ἔσω

295

ὕπνῳ τʼ ἄυπνον βλέφαρον ἐκταθεῖσα δός,

296

σίτων τʼ ὄρεξαι λουτρά τʼ ἐπιβαλοῦ χροΐ.

297

εἰ γὰρ προλείψεις ἢ προσεδρείᾳ νόσον

298

κτήσῃ τινʼ, οἰχόμεσθα· σὲ γὰρ ἔχω μόνην

299

ἐπίκουρον, ἄλλων, ὡς ὁρᾷς, ἔρημος ὤν.

300

Ἠλέκτρα

οὐκ ἔστι· σὺν σοὶ καὶ θανεῖν αἱρήσομαι

301

καὶ ζῆν· ἔχει γὰρ ταὐτόν· ἢν σὺ κατθάνῃς,

302

γυνὴ τί δράσω; πῶς μόνη σωθήσομαι,

303

ἀνάδελφος ἀπάτωρ ἄφιλος; εἰ δὲ σοὶ δοκεῖ,

304

δρᾶν χρὴ τάδʼ. ἀλλὰ κλῖνον εἰς εὐνὴν δέμας,

305

καὶ μὴ τὸ ταρβοῦν κἀκφοβοῦν σʼ ἐκ δεμνίων

306

ἄγαν ἀποδέχου, μένε δʼ ἐπὶ στρωτοῦ λέχους.

307

κἂν μὴ νοσῇς γάρ, ἀλλὰ δοξάζῃς νοσεῖν,

308

κάματος βροτοῖσιν ἀπορία τε γίγνεται.

309

Χορός

αἰαῖ,

310

δρομάδες ὦ πτεροφόροι

311

ποτνιάδες θεαί,

312

ἀβάκχευτον αἳ θίασον ἐλάχετʼ ἐν

313

δάκρυσι καὶ γόοις,

314

μελάγχρωτες εὐμενίδες, αἵτε τὸν

315

ταναὸν αἰθέρʼ ἀμπάλλεσθʼ, αἵματος

316

τινύμεναι δίκαν, τινύμεναι φόνον,

317

καθικετεύομαι καθικετεύομαι,

318

τὸν Ἀγαμέμνονος

319

γόνον ἐάσατʼ ἐκλαθέσθαι λύσσας

320

μανιάδος φοιταλέου. φεῦ μόχθων,

321

οἵων, ὦ τάλας, ὀρεχθεὶς ἔρρεις,

322

τρίποδος ἄπο φάτιν, ἃν ὁ Φοῖβος ἔλακε, δε-

323

ξάμενος ἀνὰ δάπεδον,

324

ἵνα μεσόμφαλοι λέγονται μυχοί.

325

ἰὼ Ζεῦ,

326

τίς ἔλεος, τίς ὅδʼ ἀγὼν

327

φόνιος ἔρχεται,

328

θοάζων σε τὸν μέλεον, ᾧ δάκρυα

329

δάκρυσι συμβάλλει

330

πορεύων τις ἐς δόμον ἀλαστόρων

331

ματέρος αἷμα σᾶς, ὅ σʼ ἀναβακχεύει;

332

ὁ μέγας ὄλβος οὐ μόνιμος ἐν βροτοῖς·

333

κατολοφύρομαι κατολοφύρομαι.

334

ἀνὰ δὲ λαῖφος ὥς

335

τις ἀκάτου θοᾶς τινάξας δαίμων

336

κατέκλυσεν δεινῶν πόνων ὡς πόντου

337

λάβροις ὀλεθρίοισιν ἐν κύμασιν.

338

τίνα γὰρ ἔτι πάρος οἶκον ἕτερον ἢ τὸν ἀπὸ

339

θεογόνων γάμων,

340

τὸν ἀπὸ Ταντάλου, σέβεσθαί με χρή;

341

καὶ μὴν βασιλεὺς ὅδε δὴ στείχει,

342

Μενέλαος ἄναξ, πολλῇ ἁβροσύνῃ

343

δῆλος ὁρᾶσθαι

344

τῶν Τανταλιδῶν ἐξ αἵματος ὤν.

345

ὦ χιλιόναυν στρατὸν ὁρμήσας

346

ἐς γῆν Ἀσίαν,

347

χαῖρʼ, εὐτυχίᾳ δʼ αὐτὸς ὁμιλεῖς,

348

θεόθεν πράξας ἅπερ ηὔχου.

349

Μενέλαος

ὦ δῶμα, τῇ μέν σʼ ἡδέως προσδέρκομαι

350

Τροίαθεν ἐλθών, τῇ δʼ ἰδὼν καταστένω·

351

κύκλῳ γὰρ εἱλιχθεῖσαν ἀθλίως κακοῖς

352

οὐπώποτʼ ἄλλην μᾶλλον εἶδον ἑστίαν.

353

Ἀγαμέμνονος μὲν γὰρ τύχας ἠπιστάμην

354

καὶ θάνατον, οἵῳ πρὸς δάμαρτος ὤλετο,

355

Μαλέᾳ προσίσχων πρῷραν· ἐκ δὲ κυμάτων

356

ὁ ναυτίλοισι μάντις ἐξήγγειλέ μοι

357

Νηρέως προφήτης Γλαῦκος, ἀψευδὴς θεός,

358

ὅς μοι τόδʼ εἶπεν ἐμφανῶς κατασταθείς·

359

Μενέλαε, κεῖται σὸς κασίγνητος θανών,

360

λουτροῖσιν ἀλόχου περιπεσὼν πανυστάτοις.

361

δακρύων δʼ ἔπλησεν ἐμέ τε καὶ ναύτας ἐμοὺς

362

πολλῶν. ἐπεὶ δὲ Ναυπλίας ψαύω χθονός,

363

ἤδη δάμαρτος ἐνθάδʼ ἐξορμωμένης,

364

δοκῶν Ὀρέστην παῖδα τὸν Ἀγαμέμνονος

365

φίλαισι χερσὶ περιβαλεῖν καὶ μητέρα,

366

ὡς εὐτυχοῦντας, ἔκλυον ἁλιτύπων τινὸς

367

τῆς Τυνδαρείας παιδὸς ἀνόσιον φόνον.

368

καὶ νῦν ὅπου ʼστὶν εἴπατʼ, ὦ νεάνιδες,

369

Ἀγαμέμνονος παῖς, ὃς τὰ δείνʼ ἔτλη κακά.

370

βρέφος γὰρ ἦν τότʼ ἐν Κλυταιμήστρας χεροῖν,

371

ὅτʼ ἐξέλειπον μέλαθρον ἐς Τροίαν ἰών,

372

ὥστʼ οὐκ ἂν αὐτὸν γνωρίσαιμʼ ἂν εἰσιδών.

373

Ὀρέστης

ὅδʼ εἴμʼ Ὀρέστης, Μενέλεως, ὃν ἱστορεῖς.

374

ἑκὼν ἐγώ σοι τἀμὰ μηνύσω κακά.

375

τῶν σῶν δὲ γονάτων πρωτόλεια θιγγάνω

376

ἱκέτης, ἀφύλλου στόματος ἐξάπτων λιτάς·

377

σῷσόν μʼ· ἀφῖξαι δʼ αὐτὸς ἐς καιρὸν κακῶν.

378

Μενέλαος

ὦ θεοί, τί λεύσσω; τίνα δέδορκα νερτέρων;

379

Ὀρέστης

εὖ γʼ εἶπας· οὐ γὰρ ζῶ κακοῖς, φάος δʼ ὁρῶ.

380

Μενέλαος

ὡς ἠγρίωσαι πλόκαμον αὐχμηρόν, τάλας.

381

Ὀρέστης

οὐχ ἡ πρόσοψίς μʼ, ἀλλὰ τἄργʼ αἰκίζεται.

382

Μενέλαος

δεινὸν δὲ λεύσσεις ὀμμάτων ξηραῖς κόραις.

383

Ὀρέστης

τὸ σῶμα φροῦδον· τὸ δʼ ὄνομʼ οὐ λέλοιπέ μοι.

384

Μενέλαος

ὦ παρὰ λόγον μοι σὴ φανεῖσʼ ἀμορφία.

385

Ὀρέστης

ὅδʼ εἰμὶ μητρὸς τῆς ταλαιπώρου φονεύς.

386

Μενέλαος

ἤκουσα, φείδου δʼ· ὀλιγάκις λέγειν κακά.

387

Ὀρέστης

φειδόμεθʼ· ὁ δαίμων δʼ ἐς ἐμὲ πλούσιος κακῶν.

388

Μενέλαος

τί χρῆμα πάσχεις; τίς σʼ ἀπόλλυσιν νόσος;

389

Ὀρέστης

ἡ σύνεσις, ὅτι σύνοιδα δείνʼ εἰργασμένος.

390

Μενέλαος

πῶς φῄς; σοφόν τοι τὸ σαφές, οὐ τὸ μὴ σαφές.

391

Ὀρέστης

λύπη μάλιστά γʼ ἡ διαφθείρουσά με —

392

Μενέλαος

δεινὴ γὰρ ἡ θεός, ἀλλʼ ὅμως ἰάσιμος.

393

Ὀρέστης

μανίαι τε, μητρὸς αἵματος τιμωρίαι.

394

Μενέλαος

ἤρξω δὲ λύσσης πότε; τίς ἡμέρα τότʼ ἦν;

395

Ὀρέστης

ἐν ᾗ τάλαιναν μητέρʼ ἐξώγκουν τάφῳ.

396

Μενέλαος

πότερα κατʼ οἴκους ἢ προσεδρεύων πυρᾷ;

397

Ὀρέστης

νυκτὸς φυλάσσων ὀστέων ἀναίρεσιν.

398

Μενέλαος

παρῆν τις ἄλλος, ὃς σὸν ὤρθευεν δέμας;

399

Ὀρέστης

Πυλάδης, ὁ συνδρῶν αἷμα καὶ μητρὸς φόνον.

400

Μενέλαος

ἐκ φασμάτων δὲ τάδε νοσεῖς· ποίων ὕπο;

401

Ὀρέστης

ἔδοξʼ ἰδεῖν τρεῖς νυκτὶ προσφερεῖς κόρας.

402

Μενέλαος

οἶδʼ ἃς ἔλεξας, ὀνομάσαι δʼ οὐ βούλομαι.

403

Ὀρέστης

σεμναὶ γάρ· εὐπαίδευτα δʼ ἀπετρέπου λέγειν.

404

Μενέλαος

αὗταί σε βακχεύουσι συγγενῆ φόνον;

405

Ὀρέστης

οἴμοι διωγμῶν, οἷς ἐλαύνομαι τάλας.

406

Μενέλαος

οὐ δεινὰ πάσχειν δεινὰ τοὺς εἰργασμένους.

407

Ὀρέστης

ἀλλʼ ἔστιν ἡμῖν ἀναφορὰ τῆς συμφορᾶς.

408

Μενέλαος

μὴ θάνατον εἴπῃς· τοῦτο μὲν γὰρ οὐ σοφόν.

409

Ὀρέστης

Φοῖβος, κελεύσας μητρὸς ἐκπρᾶξαι φόνον.

410

Μενέλαος

ἀμαθέστερός γʼ ὢν τοῦ καλοῦ καὶ τῆς δίκης.

411

Ὀρέστης

δουλεύομεν θεοῖς, ὅ τι ποτʼ εἰσὶν οἱ θεοί.

412

Μενέλαος

κᾆτʼ οὐκ ἀμύνει Λοξίας τοῖς σοῖς κακοῖς;

413

Ὀρέστης

μέλλει· τὸ θεῖον δʼ ἐστὶ τοιοῦτον φύσει.

414

Μενέλαος

πόσον χρόνον δὲ μητρὸς οἴχονται πνοαί;

415

Ὀρέστης

ἕκτον τόδʼ ἦμαρ· ἔτι πυρὰ θερμὴ τάφου.

416

Μενέλαος

ὡς ταχὺ μετῆλθόν σʼ αἷμα μητέρος θεαί.

417

Ὀρέστης

οὐ σοφός, ἀληθὴς δʼ ἐς φίλους ἔφυν φίλος.

418

Μενέλαος

πατρὸς δὲ δή τι σʼ ὠφελεῖ τιμωρία;

419

Ὀρέστης

οὔπω· τὸ μέλλον δʼ ἴσον ἀπραξίᾳ λέγω.

420

Μενέλαος

τὰ πρὸς πόλιν δὲ πῶς ἔχεις δράσας τάδε;

421

Ὀρέστης

μισούμεθʼ οὕτως ὥστε μὴ προσεννέπειν.

422

Μενέλαος

οὐδʼ ἥγνισαι σὸν αἷμα κατὰ νόμον χεροῖν;

423

Ὀρέστης

ἐκκλῄομαι γὰρ δωμάτων ὅποι μόλω.

424

Μενέλαος

τίνες πολιτῶν ἐξαμιλλῶνταί σε γῆς;

425

Ὀρέστης

Οἴαξ, τὸ Τροίας μῖσος ἀναφέρων πατρί.

426

Μενέλαος

συνῆκα· Παλαμήδους σε τιμωρεῖ φόνου.

427

Ὀρέστης

οὗ γʼ οὐ μετῆν μοι· διὰ τριῶν δʼ ἀπόλλυμαι.

428

Μενέλαος

τίς δʼ ἄλλος; ἦ που τῶν ἀπʼ Αἰγίσθου φίλων;

429

Ὀρέστης

οὗτοί μʼ ὑβρίζουσʼ, ὧν πόλις τὰ νῦν κλύει.

430

Μενέλαος

Ἀγαμέμνονος δὲ σκῆπτρʼ ἐᾷ σʼ ἔχειν πόλις;

431

Ὀρέστης

πῶς, οἵτινες ζῆν οὐκ ἐῶσʼ ἡμᾶς ἔτι;

432

Μενέλαος

τί δρῶντες ὅ τι καὶ σαφὲς ἔχεις εἰπεῖν ἐμοί;

433

Ὀρέστης

ψῆφος καθʼ ἡμῶν οἴσεται τῇδʼ ἡμέρᾳ.

434

Μενέλαος

φεύγειν πόλιν τήνδʼ; ἢ θανεῖν ἢ μὴ θανεῖν;

435

Ὀρέστης

θανεῖν ὑπʼ ἀστῶν λευσίμῳ πετρώματι.

436

Μενέλαος

κᾆτʼ οὐχὶ φεύγεις γῆς ὑπερβαλὼν ὅρους;

437

Ὀρέστης

κύκλῳ γὰρ εἱλισσόμεθα παγχάλκοις ὅπλοις.

438

Μενέλαος

ἰδίᾳ πρὸς ἐχθρῶν ἢ πρὸς Ἀργείας χερός;

439

Ὀρέστης

πάντων πρὸς ἀστῶν, ὡς θάνω· βραχὺς λόγος.

440

Μενέλαος

ὦ μέλεος, ἥκεις συμφορᾶς ἐς τοὔσχατον.

441

Ὀρέστης

ἐς σὲ ἐλπὶς ἡμὴ καταφυγὰς ἔχει κακῶν.

442

ἀλλʼ ἀθλίως πράσσουσιν εὐτυχὴς μολὼν

443

μετάδος φίλοισι σοῖσι σῆς εὐπραξίας,

444

καὶ μὴ μόνος τὸ χρηστὸν ἀπολαβὼν ἔχε,

445

ἀλλʼ ἀντιλάζου καὶ πόνων ἐν τῷ μέρει,

446

χάριτας πατρῴας ἐκτίνων ἐς οὕς σε δεῖ.

447

ὄνομα γάρ, ἔργον δʼ οὐκ ἔχουσιν οἱ φίλοι

448

οἱ μὴ ʼπὶ ταῖσι συμφοραῖς ὄντες φίλοι.

449

Χορός

καὶ μὴν γέροντι δεῦρʼ ἁμιλλᾶται ποδὶ

450

ὁ Σπαρτιάτης Τυνδάρεως, μελάμπεπλος

451

κουρᾷ τε θυγατρὸς πενθίμῳ κεκαρμένος.

452

Ὀρέστης

ἀπωλόμην, Μενέλαε· Τυνδάρεως ὅδε

453

στείχει πρὸς ἡμᾶς, οὗ μάλιστʼ αἰδώς μʼ ἔχει

454

ἐς ὄμματʼ ἐλθεῖν τοῖσιν ἐξειργασμένοις.

455

καὶ γάρ μʼ ἔθρεψε σμικρὸν ὄντα, πολλὰ δὲ

456

φιλήματʼ ἐξέπλησε, τὸν Ἀγαμέμνονος

457

παῖδʼ ἀγκάλαισι περιφέρων, Λήδα θʼ ἅμα,

458

τιμῶντέ μʼ οὐδὲν ἧσσον ἢ Διοσκόρω·

459

οἷς, ὦ τάλαινα καρδία ψυχή τʼ ἐμή,

460

ἀπέδωκʼ ἀμοιβὰς οὐ καλάς. τίνα σκότον

461

λάβω προσώπῳ; ποῖον ἐπίπροσθεν νέφος

462

θῶμαι, γέροντος ὀμμάτων φεύγων κόρας;

463

Τυνδάρεως

ποῦ ποῦ θυγατρὸς τῆς ἐμῆς ἴδω πόσιν,

464

Μενέλαον; ἐπὶ γὰρ τῷ Κλυταιμήστρας τάφῳ

465

χοὰς χεόμενος ἔκλυον ὡς ἐς Ναυπλίαν

466

ἥκοι σὺν ἀλόχῳ πολυετὴς σεσῳσμένος.

467

ἄγετέ με· πρὸς γὰρ δεξιὰν αὐτοῦ θέλω

468

στὰς ἀσπάσασθαι, χρόνιος εἰσιδὼν φίλον.

469

Μενέλαος

ὦ πρέσβυ, χαῖρε, Ζηνὸς ὁμόλεκτρον κάρα.

470

Τυνδάρεως

ὦ χαῖρε καὶ σύ, Μενέλεως, κήδευμʼ ἐμόν.

471

ἔα· τὸ μέλλον ὡς κακὸν τὸ μὴ εἰδέναι.

472

ὁ μητροφόντης ὅδε πρὸ δωμάτων δράκων

473

στίλβει νοσώδεις ἀστραπάς, στύγημʼ ἐμόν.

474

Μενέλαε, προσφθέγγῃ νιν, ἀνόσιον κάρα;

475

Μενέλαος

τί γάρ; φίλου μοι πατρός ἐστιν ἔκγονος.

476

Τυνδάρεως

κείνου γὰρ ὅδε πέφυκε, τοιοῦτος γεγώς;

477

Μενέλαος

πέφυκεν· εἰ δὲ δυστυχεῖ, τιμητέος.

478

Τυνδάρεως

βεβαρβάρωσαι, χρόνιος ὢν ἐν βαρβάροις.

479

Μενέλαος

Ἑλληνικόν τοι τὸν ὁμόθεν τιμᾶν ἀεί.

480

Τυνδάρεως

καὶ τῶν νόμων γε μὴ πρότερον εἶναι θέλειν.

481

Μενέλαος

πᾶν τοὐξ ἀνάγκης δοῦλόν ἐστʼ ἐν τοῖς σοφοῖς.

482

Τυνδάρεως

κέκτησό νυν σὺ τοῦτʼ, ἐγὼ δʼ οὐ κτήσομαι.

483

Μενέλαος

ὀργὴ γὰρ ἅμα σου καὶ τὸ γῆρας οὐ σοφόν.

484

Τυνδάρεως

πρὸς τόνδʼ ἀγὼν τίς ἀσοφίας ἥκει πέρι;

485

εἰ τὰ καλὰ πᾶσι φανερὰ καὶ τὰ μὴ καλά,

486

τούτου τίς ἀνδρῶν ἐγένετʼ ἀσυνετώτερος,

487

ὅστις τὸ μὲν δίκαιον οὐκ ἐσκέψατο

488

οὐδʼ ἦλθεν ἐπὶ τὸν κοινὸν Ἑλλήνων νόμον;

489

ἐπεὶ γὰρ ἐξέπνευσεν Ἀγαμέμνων βίον

490

πληγεὶς θυγατρὸς τῆς ἐμῆς ὑπὲρ κάρα,

491

αἴσχιστον ἔργον — οὐ γὰρ αἰνέσω ποτέ —

492

χρῆν αὐτὸν ἐπιθεῖναι μὲν αἵματος δίκην,

493

ὁσίαν διώκοντʼ, ἐκβαλεῖν τε δωμάτων

494

μητέρα· τὸ σῶφρόν τʼ ἔλαβεν ἀντὶ συμφορᾶς

495

καὶ τοῦ νόμου τʼ ἂν εἴχετʼ εὐσεβής τʼ ἂν ἦν.

496

νῦν δʼ ἐς τὸν αὐτὸν δαίμονʼ ἦλθε μητέρι.

497

κακὴν γὰρ αὐτὴν ἐνδίκως ἡγούμενος,

498

αὐτὸς κακίων μητέρʼ ἐγένετο κτανών.

499

ἐρήσομαι δέ, Μενέλεως, τοσόνδε σε·

500

εἰ τόνδʼ ἀποκτείνειεν ὁμόλεκτρος γυνή,

501

χὡ τοῦδε παῖς αὖ μητέρʼ ἀνταποκτενεῖ,

502

κἄπειθʼ ὁ κείνου γενόμενος φόνῳ φόνον

503

λύσει, πέρας δὴ ποῖ κακῶν προβήσεται;

504

καλῶς ἔθεντο ταῦτα πατέρες οἱ πάλαι·

505

ἐς ὀμμάτων μὲν ὄψιν οὐκ εἴων περᾶν

506

οὐδʼ εἰς ἀπάντημʼ, ὅστις αἷμʼ ἔχων κυροῖ,

507

φυγαῖσι δʼ ὁσιοῦν, ἀνταποκτείνειν δὲ μή.

508

αἰεὶ γὰρ εἷς ἔμελλʼ ἐνέξεσθαι φόνῳ,

509

τὸ λοίσθιον μίασμα λαμβάνων χεροῖν.

510

ἐγὼ δὲ μισῶ μὲν γυναῖκας ἀνοσίους,

511

πρώτην δὲ θυγατέρʼ, ἣ πόσιν κατέκτανεν·

512

Ἑλένην τε, τὴν σὴν ἄλοχον, οὔποτʼ αἰνέσω

513

οὐδʼ ἂν προσείποιμʼ· οὐδὲ σὲ ζηλῶ, κακῆς

514

γυναικὸς ἐλθόνθʼ οὕνεκʼ ἐς Τροίας πέδον.

515

ἀμυνῶ δʼ, ὅσονπερ δυνατός εἰμι, τῷ νόμῳ,

516

τὸ θηριῶδες τοῦτο καὶ μιαιφόνον

517

παύων, ὃ καὶ γῆν καὶ πόλεις ὄλλυσʼ ἀεί.

518

ἐπεὶ τίνʼ εἶχες, ὦ τάλας, ψυχὴν τότε,

519

ὅτʼ ἐξέβαλλε μαστὸν ἱκετεύουσά σε

520

μήτηρ; ἐγὼ μὲν οὐκ ἰδὼν τἀκεῖ κακά,

521

δακρύοις γέροντʼ ὀφθαλμὸν ἐκτήκω τάλας.

522

ἓν δʼ οὖν λόγοισι τοῖς ἐμοῖς ὁμορροθεῖ·

523

μισῇ γε πρὸς θεῶν καὶ τίνεις μητρὸς δίκας,

524

μανίαις ἀλαίνων καὶ φόβοις. τί μαρτύρων

525

ἄλλων ἀκούειν δεῖ μʼ, ἅ γʼ εἰσορᾶν πάρα;

526

ὡς οὖν ἂν εἰδῇς, Μενέλεως, τοῖσιν θεοῖς

527

μὴ πρᾶσσʼ ἐναντίʼ, ὠφελεῖν τοῦτον θέλων,

528

ἔα δʼ ὑπʼ ἀστῶν καταφονευθῆναι πέτροις,

529

ἢ μὴ ʼπίβαινε Σπαρτιάτιδος χθονός.

530

θυγάτηρ δʼ ἐμὴ θανοῦσʼ ἔπραξεν ἔνδικα·

531

ἀλλʼ οὐχὶ πρὸς τοῦτʼ εἰκὸς ἦν αὐτὴν θανεῖν.

532

ἐγὼ δὲ τἄλλα μακάριος πέφυκʼ ἀνήρ,

533

πλὴν ἐς θυγατέρας· τοῦτο δʼ οὐκ εὐδαιμονῶ.

534

Χορός

ζηλωτὸς ὅστις εὐτύχησεν ἐς τέκνα

535

καὶ μὴ ʼπισήμους συμφορὰς ἐκτήσατο.

536

Ὀρέστης

ὦ γέρον, ἐγώ τοι πρὸς σὲ δειμαίνω λέγειν,

537

ὅπου σὲ μέλλω σήν τε λυπήσειν φρένα.

538

ἐγᾦδʼ, ἀνόσιός εἰμι μητέρα κτανών,

539

ὅσιος δέ γʼ ἕτερον ὄνομα, τιμωρῶν πατρί.

540

ἀπελθέτω δὴ τοῖς λόγοισιν ἐκποδὼν

541

τὸ γῆρας ἡμῖν τὸ σόν, ὅ μʼ ἐκπλήσσει λόγου,

542

καὶ καθʼ ὁδὸν εἶμι· νῦν δὲ σὴν ταρβῶ τρίχα.

543

τί χρῆν με δρᾶσαι; δύο γὰρ ἀντίθες δυοῖν·

544

πατὴρ μὲν ἐφύτευσέν με, σὴ δʼ ἔτικτε παῖς,

545

τὸ σπέρμʼ ἄρουρα παραλαβοῦσʼ ἄλλου πάρα·

546

ἄνευ δὲ πατρὸς τέκνον οὐκ εἴη ποτʼ ἄν.

547

ἐλογισάμην οὖν τῷ γένους ἀρχηγέτῃ

548

μᾶλλόν με φῦναι τῆς ὑποστάσης τροφάς.

549

ἡ σὴ δὲ θυγάτηρ — μητέρʼ αἰδοῦμαι λέγειν —

550

ἰδίοισιν ὑμεναίοισι κοὐχὶ σώφροσιν

551

ἐς ἀνδρὸς ᾔει λέκτρʼ· ἐμαυτόν, ἢν λέγω

552

κακῶς ἐκείνην, ἐξερῶ· λέξω δʼ ὅμως.

553

Αἴγισθος ἦν ὁ κρυπτὸς ἐν δόμοις πόσις.

554

τοῦτον κατέκτεινʼ, ἐπὶ δʼ ἔθυσα μητέρα,

555

ἀνόσια μὲν δρῶν, ἀλλὰ τιμωρῶν πατρί.

556

ἐφʼ οἷς δʼ ἀπειλεῖς ὡς πετρωθῆναί με χρή,

557

ἄκουσον ὡς ἅπασαν Ἑλλάδʼ ὠφελῶ.

558

εἰ γὰρ γυναῖκες ἐς τόδʼ ἥξουσιν θράσους,

559

ἄνδρας φονεύειν, καταφυγὰς ποιούμεναι

560

ἐς τέκνα, μαστοῖς τὸν ἔλεον θηρώμεναι,

561

παρʼ οὐδὲν αὐταῖς ἦν ἂν ὀλλύναι πόσεις

562

ἐπίκλημʼ ἐχούσαις ὅ τι τύχοι. δράσας δʼ ἐγὼ

563

δείνʼ, ὡς σὺ κομπεῖς, τόνδʼ ἔπαυσα τὸν νόμον.

564

μισῶν δὲ μητέρʼ ἐνδίκως ἀπώλεσα,

565

ἥτις μεθʼ ὅπλων ἄνδρʼ ἀπόντʼ ἐκ δωμάτων

566

πάσης ὑπὲρ γῆς Ἑλλάδος στρατηλάτην

567

προύδωκε κοὐκ ἔσῳσʼ ἀκήρατον λέχος·

568

ἐπεὶ δʼ ἁμαρτοῦσʼ ᾔσθετʼ, οὐχ αὑτῇ δίκην

569

ἐπέθηκεν, ἀλλʼ, ὡς μὴ δίκην δοίη πόσει,

570

ἐζημίωσε πατέρα κἀπέκτεινʼ ἐμόν.

571

πρὸς θεῶν — ἐν οὐ καλῷ μὲν ἐμνήσθην θεῶν,

572

φόνον δικάζων· εἰ δὲ δὴ τὰ μητέρος

573

σιγῶν ἐπῄνουν, τί μʼ ἂν ἔδρασʼ ὁ κατθανών;

574

οὐκ ἄν με μισῶν ἀνεχόρευʼ Ἐρινύσιν;

575

ἢ μητρὶ μὲν πάρεισι σύμμαχοι θεαί,

576

τῷ δʼ οὐ πάρεισι, μᾶλλον ἠδικημένῳ;

577

σύ τοι φυτεύσας θυγατέρʼ, ὦ γέρον, κακὴν

578

ἀπώλεσάς με· διὰ τὸ γὰρ κείνης θράσος

579

πατρὸς στερηθεὶς ἐγενόμην μητροκτόνος.

580

ὁρᾷς, Ὀδυσσέως ἄλοχον οὐ κατέκτανε

581

Τηλέμαχος· οὐ γὰρ ἐπεγάμει πόσει πόσιν,

582

μένει δʼ ἐν οἴκοις ὑγιὲς εὐνατήριον.

583

ὁρᾷς δʼ Ἀπόλλωνʼ, ὃς μεσομφάλους ἕδρας

584

ναίων βροτοῖσι στόμα νέμει σαφέστατον,

585

ᾧ πειθόμεσθα πάνθʼ ὅσʼ ἂν κεῖνος λέγῃ·

586

τούτῳ πιθόμενος τὴν τεκοῦσαν ἔκτανον.

587

ἐκεῖνον ἡγεῖσθʼ ἀνόσιον καὶ κτείνετε·

588

ἐκεῖνος ἥμαρτʼ, οὐκ ἐγώ. τί χρῆν με δρᾶν;

589

ἢ οὐκ ἀξιόχρεως ὁ θεὸς ἀναφέροντί μοι

590

μίασμα λῦσαι; ποῖ τις οὖν ἔτʼ ἂν φύγοι,

591

εἰ μὴ ὁ κελεύσας ῥύσεταί με μὴ θανεῖν;

592

ἀλλʼ ὡς μὲν οὐκ εὖ μὴ λέγʼ εἴργασται τάδε,

593

ἡμῖν δὲ τοῖς δράσασιν οὐκ εὐδαιμόνως.

594

γάμοι δʼ ὅσοις μὲν εὖ καθεστᾶσιν βροτῶν,

595

μακάριος αἰών· οἷς δὲ μὴ πίπτουσιν εὖ,

596

τά τʼ ἔνδον εἰσὶ τά τε θύραζε δυστυχεῖς.

597

Χορός

αἰεὶ γυναῖκες ἐμποδὼν ταῖς συμφοραῖς

598

ἔφυσαν ἀνδρῶν πρὸς τὸ δυστυχέστερον.

599

Τυνδάρεως

ἐπεὶ θρασύνῃ κοὐχ ὑποστέλλῃ λόγῳ,

600

οὕτω δʼ ἀμείβῃ μʼ ὥστε μʼ ἀλγῆσαι φρένα,

601

μᾶλλόν μʼ ἀνάξεις ἐπὶ σὸν ἐξελθεῖν φόνον·

602

καλὸν πάρεργον δʼ αὐτὸ θήσομαι πόνων

603

ὧν εἵνεκʼ ἦλθον θυγατρὶ κοσμήσων τάφον.

604

μολὼν γὰρ εἰς ἔκκλητον Ἀργείων ὄχλον

605

ἑκοῦσαν οὐχ ἑκοῦσαν ἐπισείσω πόλιν

606

σοὶ σῇ τʼ ἀδελφῇ, λεύσιμον δοῦναι δίκην.

607

μᾶλλον δʼ ἐκείνη σοῦ θανεῖν ἐστʼ ἀξία,

608

ἣ τῇ τεκούσῃ σʼ ἠγρίωσʼ, ἐς οὖς ἀεὶ

609

πέμπουσα μύθους ἐπὶ τὸ δυσμενέστερον,

610

ὀνείρατʼ ἀγγέλλουσα τὰ Ἀγαμέμνονος,

611

καὶ τοῦθʼ — ὃ μισήσειαν — Αἰγίσθου λέχος —

612

οἱ νέρτεροι θεοί· καὶ γὰρ ἐνθάδʼ ἦν πικρόν·

613

ἕως ὑφῆψε δῶμʼ ἀνηφαίστῳ πυρί.

614

Μενέλαε, σοὶ δὲ τάδε λέγω δράσω τε πρός·

615

εἰ τοὐμὸν ἔχθος ἐναριθμῇ κῆδός τʼ ἐμόν,

616

μὴ τῷδʼ ἀμύνειν φόνον ἐναντίον θεοῖς·

617

ἔα δʼ ὑπʼ ἀστῶν καταφονευθῆναι πέτροις,

618

ἢ μὴ ʼπίβαινε Σπαρτιάτιδος χθονός.

619

τοσαῦτʼ ἀκούσας ἴσθι, μηδὲ δυσσεβεῖς

620

ἕλῃ, παρώσας εὐσεβεστέρους φίλους·

621

ἡμᾶς δʼ ἀπʼ οἴκων ἄγετε τῶνδε, πρόσπολοι.

622

Ὀρέστης

στεῖχʼ, ὡς ἀθορύβως οὑπιὼν ἡμῖν λόγος

623

πρὸς τόνδʼ ἵκηται, γῆρας ἀποφυγὼν τὸ σόν.

624

Μενέλαε, ποῖ σὸν πόδʼ ἐπὶ συννοίᾳ κυκλεῖς,

625

διπλῆς μερίμνης διπτύχους ἰὼν ὁδούς;

626

Μενέλαος

ἔασον· ἐν ἐμαυτῷ τι συννοούμενος

627

ὅποι τράπωμαι τῆς τύχης ἀμηχανῶ.

628

Ὀρέστης

μή νυν πέραινε τὴν δόκησιν, ἀλλʼ ἐμοὺς

629

λόγους ἀκούσας πρόσθε, βουλεύου τότε.

630

Μενέλαος

λέγʼ· εὖ γὰρ εἶπας· ἔστι δʼ οὗ σιγὴ λόγου

631

κρείσσων γένοιτʼ ἄν. ἔστι δʼ οὗ σιγῆς λόγος.

632

Ὀρέστης

λέγοιμʼ ἂν ἤδη. τὰ μακρὰ τῶν σμικρῶν λόγων

633

ἐπίπροσθέν ἐστι καὶ σαφῆ μᾶλλον κλύειν.

634

ἐμοὶ σὺ τῶν σῶν, Μενέλεως, μηδὲν δίδου,

635

ἃ δʼ ἔλαβες ἀπόδος πατρὸς ἐμοῦ λαβὼν πάρα. —

636

οὐ χρήματʼ εἶπον· χρήματʼ, ἢν ψυχὴν ἐμὴν

637

σῴσῃς, ἅπερ μοι φίλτατʼ ἐστὶ τῶν ἐμῶν —

638

ἀδικῶ· λαβεῖν χρή μʼ ἀντὶ τοῦδε τοῦ κακοῦ

639

ἄδικόν τι παρὰ σοῦ· καὶ γὰρ Ἀγαμέμνων πατὴρ

640

ἀδίκως ἀθροίσας Ἑλλάδʼ ἦλθʼ ὑπʼ Ἴλιον,

641

οὐκ ἐξαμαρτὼν αὐτός, ἀλλʼ ἁμαρτίαν

642

τῆς σῆς γυναικὸς ἀδικίαν τʼ ἰώμενος.

643

ἓν μὲν τόδʼ ἡμῖν ἀνθʼ ἑνὸς δοῦναί σε χρή.

644

ἀπέδοτο δʼ, ὡς χρὴ τοῖς φίλοισι τοὺς φίλους,

645

τὸ σῶμʼ ἀληθῶς, σοὶ παρʼ ἀσπίδʼ ἐκπονῶν,

646

ὅπως σὺ τὴν σὴν ἀπολάβοις ξυνάορον.

647

ἀπότεισον οὖν μοι ταὐτὸ τοῦτʼ ἐκεῖ λαβών,

648

μίαν πονήσας ἡμέραν, ἡμῶν ὕπερ

649

σωτήριος στάς, μὴ δέκʼ ἐκπλήσας ἔτη.

650

ἃ δʼ Αὐλὶς ἔλαβε σφάγιʼ ἐμῆς ὁμοσπόρου,

651

ἐῶ σʼ ἔχειν ταῦθʼ· Ἑρμιόνην μὴ κτεῖνε σύ.

652

δεῖ γὰρ σʼ ἐμοῦ πράσσοντος ὡς πράσσω τὰ νῦν

653

πλέον φέρεσθαι, κἀμὲ συγγνώμην ἔχειν.

654

ψυχὴν δʼ ἐμὴν δὸς τῷ ταλαιπώρῳ πατρὶ

655

κἀμῆς ἀδελφῆς, παρθένου μακρὸν χρόνον·

656

θανὼν γὰρ οἶκον ὀρφανὸν λείψω πατρός.

657

ἐρεῖς· ἀδύνατον. αὐτὸ τοῦτο· τοὺς φίλους

658

ἐν τοῖς κακοῖς χρὴ τοῖς φίλοισιν ὠφελεῖν·

659

ὅταν δʼ ὁ δαίμων εὖ διδῷ, τί δεῖ φίλων;

660

ἀρκεῖ γὰρ αὐτὸς ὁ θεὸς ὠφελεῖν θέλων.

661

φιλεῖν δάμαρτα πᾶσιν Ἕλλησιν δοκεῖς·

662

κοὐχ ὑποτρέχων σε τοῦτο θωπείᾳ λέγω·

663

ταύτης ἱκνοῦμαί σʼ — ὦ μέλεος ἐμῶν κακῶν,

664

ἐς οἷον ἥκω. τί δέ; ταλαιπωρεῖν με δεῖ·

665

ὑπὲρ γὰρ οἴκου παντὸς ἱκετεύω τάδε.

666

ὦ πατρὸς ὅμαιμε θεῖε, τὸν κατὰ χθονὸς

667

θανόντʼ ἀκούειν τάδε δόκει, ποτωμένην

668

ψυχὴν ὑπὲρ σοῦ, καὶ λέγειν ἃ ἐγὼ λέγω,

669

ταὔτʼ ἔς τε δάκρυα καὶ γόους καὶ συμφοράς.

670

εἴρηκα κἀπῄτηκα τὴν σωτηρίαν,

671

θηρῶν ὃ πάντες κοὐκ ἐγὼ ζητῶ μόνος.

672

Χορός

κἀγώ σʼ ἱκνοῦμαι καὶ γυνή περ οὖσʼ ὅμως

673

τοῖς δεομένοισιν ὠφελεῖν· οἷός τε δʼ εἶ.

674

Μενέλαος

Ὀρέστʼ, ἐγώ τοι σὸν καταιδοῦμαι κάρα

675

καὶ ξυμπονῆσαι σοῖς κακοῖσι βούλομαι·

676

καὶ χρὴ γὰρ οὕτω τῶν ὁμαιμόνων κακὰ

677

ξυνεκκομίζειν, δύναμιν ἢν διδῷ θεός,

678

θνῄσκοντα καὶ κτείνοντα τοὺς ἐναντίους·

679

τὸ δʼ αὖ δύνασθαι πρὸς θεῶν χρῄζω τυχεῖν.

680

ἥκω γὰρ ἀνδρῶν συμμάχων κενὸν δόρυ

681

ἔχων, πόνοισι μυρίοις ἀλώμενος,

682

σμικρᾷ σὺν ἀλκῇ τῶν λελειμμένων φίλων.

683

μάχῃ μὲν οὖν ἂν οὐχ ὑπερβαλοίμεθα

684

Πελασγὸν Ἄργος· εἰ δὲ μαλθακοῖς λόγοις

685

δυναίμεθʼ, ἐνταῦθʼ ἐλπίδος προσήκομεν.

686

σμικροῖσι μὲν γὰρ μεγάλα πῶς ἕλοι τις ἄν;

687

πόνοισιν; ἀμαθὲς καὶ τὸ βούλεσθαι τάδε.

688

ὅταν γὰρ ἡβᾷ δῆμος εἰς ὀργὴν πεσών,

689

ὅμοιον ὥστε πῦρ κατασβέσαι λάβρον·

690

εἰ δʼ ἡσύχως τις αὑτὸν ἐντείνοντι μὲν

691

χαλῶν ὑπείκοι καιρὸν εὐλαβούμενος,

692

ἴσως ἂν ἐκπνεύσειεν· ἢν δʼ ἀνῇ πνοάς,

693

τύχοις ἂν αὐτοῦ ῥᾳδίως ὅσον θέλεις.

694

ἔνεστι δʼ οἶκτος, ἔνι δὲ καὶ θυμὸς μέγας,

695

καραδοκοῦντι κτῆμα τιμιώτατον.

696

ἐλθὼν δὲ Τυνδάρεών τέ σοι πειράσομαι

697

πόλιν τε πεῖσαι τῷ λίαν χρῆσθαι καλῶς.

698

καὶ ναῦς γὰρ ἐνταθεῖσα πρὸς βίαν ποδὶ

699

ἔβαψεν, ἔστη δʼ αὖθις, ἢν χαλᾷ πόδα.

700

μισεῖ γὰρ ὁ θεὸς τὰς ἄγαν προθυμίας,

701

μισοῦσι δʼ ἀστοί· δεῖ δέ μʼ — οὐκ ἄλλως λέγω —

702

σῴζειν σε σοφίᾳ, μὴ βίᾳ τῶν κρεισσόνων.

703

ἀλκῇ δέ σʼ οὐκ ἄν, ᾗ σὺ δοξάζεις ἴσως,

704

σῴσαιμʼ ἄν· οὐ γὰρ ῥᾴδιον λόγχῃ μιᾷ

705

στῆσαι τροπαῖα τῶν κακῶν ἅ σοι πάρα.

706

οὐ γάρ ποτʼ Ἄργους γαῖαν ἐς τὸ μαλθακὸν

707

προσηγόμεσθα· νῦν δʼ ἀναγκαίως ἔχει.

708

δούλοισιν εἶναι τοῖς σοφοῖσι τῆς τύχης

709

Ὀρέστης

ὦ πλὴν γυναικὸς οὕνεκα στρατηλατεῖν

710

τἄλλʼ οὐδέν, ὦ κάκιστε τιμωρεῖν φίλοις,

711

φεύγεις ἀποστραφείς με, τὰ δʼ Ἀγαμέμνονος

712

φροῦδʼ; ἄφιλος ἦσθʼ ἄρʼ, ὦ πάτερ, πράσσων κακῶς.

713

οἴμοι, προδέδομαι, κοὐκέτʼ εἰσὶν ἐλπίδες,

714

ὅποι τραπόμενος θάνατον Ἀργείων φύγω·

715

οὗτος γὰρ ἦν μοι καταφυγὴ σωτηρίας.

716

ἀλλʼ εἰσορῶ γὰρ τόνδε φίλτατον βροτῶν

717

Πυλάδην δρόμῳ στείχοντα Φωκέων ἄπο,

718

ἡδεῖαν ὄψιν· πιστὸς ἐν κακοῖς ἀνὴρ

719

κρείσσων γαλήνης ναυτίλοισιν εἰσορᾶν.

720

Πυλάδης

θᾶσσον ᾗ με χρῆν προβαίνων ἱκόμην διʼ ἄστεως,

721

σύλλογον πόλεως ἀκούσας, τὸν δʼ ἰδὼν αὐτὸς σαφῶς,

722

ἐπὶ σὲ σύγγονόν τε τὴν σήν, ὡς κτενοῦντας αὐτίκα.

723

τί τάδε; πῶς ἔχεις; τί πράσσεις, φίλταθʼ ἡλίκων ἐμοὶ

724

καὶ φίλων καὶ συγγενείας; πάντα γὰρ τάδʼ εἶ σύ μοι.

725

Ὀρέστης

οἰχόμεσθʼ, ὡς ἐν βραχεῖ σοι τἀμὰ δηλώσω κακά.

726

Πυλάδης

συγκατασκάπτοις ἂν ἡμᾶς· κοινὰ γὰρ τὰ τῶν φίλων.

727

Ὀρέστης

Μενέλεως κάκιστος ἐς ἐμὲ καὶ κασιγνήτην ἐμήν.

728

Πυλάδης

εἰκότως, κακῆς γυναικὸς ἄνδρα γίγνεσθαι κακόν.

729

Ὀρέστης

ὥσπερ οὐκ ἐλθὼν ἔμοιγε ταὐτὸν ἀπέδωκεν μολών.

730

Πυλάδης

ἦ γάρ ἐστιν ὡς ἀληθῶς τήνδʼ ἀφιγμένος χθόνα;

731

Ὀρέστης

χρόνιος· ἀλλʼ ὅμως τάχιστα κακὸς ἐφωράθη φίλοις.

732

Πυλάδης

καὶ δάμαρτα τὴν κακίστην ναυστολῶν ἐλήλυθεν;

733

Ὀρέστης

οὐκ ἐκεῖνος, ἀλλʼ ἐκείνη κεῖνον ἐνθάδʼ ἤγαγεν.

734

Πυλάδης

ποῦ ʼστιν ἣ πλείστους Ἀχαιῶν ὤλεσεν γυνὴ μία;

735

Ὀρέστης

ἐν δόμοις ἐμοῖσιν, εἰ δὴ τούσδʼ ἐμοὺς καλεῖν χρεών.

736

Πυλάδης

σὺ δὲ τίνας λόγους ἔλεξας σοῦ κασιγνήτῳ πατρός;

737

Ὀρέστης

μή μʼ ἰδεῖν θανόνθʼ ὑπʼ ἀστῶν καὶ κασιγνήτην ἐμήν.

738

Πυλάδης

πρὸς θεῶν, τί πρὸς τάδʼ εἶπε; τόδε γὰρ εἰδέναι θέλω.

739

Ὀρέστης

εὐλαβεῖθʼ, ὃ τοῖς φίλοισι δρῶσιν οἱ κακοὶ φίλοι.

740

Πυλάδης

σκῆψιν ἐς ποίαν προβαίνων; τοῦτο πάντʼ ἔχω μαθών.

741

Ὀρέστης

οὗτος ἦλθʼ, ὁ τὰς ἀρίστας θυγατέρας σπείρας πατήρ.

742

Πυλάδης

Τυνδάρεων λέγεις· ἴσως σοι θυγατέρος θυμούμενος;

743

Ὀρέστης

αἰσθάνῃ. τὸ τοῦδε κῆδος μᾶλλον εἵλετʼ ἢ πατρός.

744

Πυλάδης

κοὐκ ἐτόλμησεν πόνων σῶν ἀντιλάζυσθαι παρών;

745

Ὀρέστης

οὐ γὰρ αἰχμητὴς πέφυκεν, ἐν γυναιξὶ δʼ ἄλκιμος.

746

Πυλάδης

ἐν κακοῖς ἄρʼ εἶ μεγίστοις· καί σʼ ἀναγκαῖον θανεῖν;

747

Ὀρέστης

ψῆφον ἀμφʼ ἡμῶν πολίτας ἐπὶ φόνῳ θέσθαι χρεών.

748

Πυλάδης

ἣ κρινεῖ τί χρῆμα; λέξον· διὰ φόβου γὰρ ἔρχομαι.

749

Ὀρέστης

ἢ θανεῖν ἢ ζῆν· ὁ μῦθος οὐ μακρὸς μακρῶν πέρι.

750

Πυλάδης

φεῦγέ νυν λιπὼν μέλαθρα σὺν κασιγνήτῃ σέθεν.

751

Ὀρέστης

οὐχ ὁρᾷς; φυλασσόμεσθα φρουρίοισι πανταχῇ.

752

Πυλάδης

εἶδον ἄστεως ἀγυιὰς τεύχεσιν πεφραγμένας.

753

Ὀρέστης

ὡσπερεὶ πόλις πρὸς ἐχθρῶν σῶμα πυργηρούμεθα.

754

Πυλάδης

κἀμὲ νῦν ἐροῦ τί πάσχω· καὶ γὰρ αὐτὸς οἴχομαι.

755

Ὀρέστης

πρὸς τίνος; τοῦτʼ ἂν προσείη τοῖς ἐμοῖς κακοῖς κακόν.

756

Πυλάδης

Στρόφιος ἤλασέν μʼ ἀπʼ οἴκων φυγάδα θυμωθεὶς πατήρ.

757

Ὀρέστης

ἴδιον ἢ κοινὸν πολίταις ἐπιφέρων ἔγκλημά τι;

758

Πυλάδης

ὅτι συνηράμην φόνον σοι μητρός, ἀνόσιον λέγων.

759

Ὀρέστης

ὦ τάλας, ἔοικε καὶ σὲ τἀμὰ λυπήσειν κακά.

760

Πυλάδης

οὐχὶ Μενέλεω τρόποισι χρώμεθʼ· οἰστέον τάδε.

761

Ὀρέστης

οὐ φοβῇ μή σʼ Ἄργος ὥσπερ κἄμʼ ἀποκτεῖναι θέλῃ;

762

Πυλάδης

οὐ προσήκομεν κολάζειν τοῖσδε, Φωκέων δὲ γῇ.

763

Ὀρέστης

δεινὸν οἱ πολλοί, κακούργους ὅταν ἔχωσι προστάτας.

764

Πυλάδης

ἀλλʼ ὅταν χρηστοὺς λάβωσι, χρηστὰ βουλεύουσʼ ἀεί.

765

Ὀρέστης

εἶἑν. ἐς κοινὸν λέγειν χρή.

766

Πυλάδης

τίνος ἀναγκαίου πέρι;

767

Ὀρέστης

εἰ λέγοιμʼ ἀστοῖσιν ἐλθὼν —

768

Πυλάδης

ὡς ἔδρασας ἔνδικα;

769

Ὀρέστης

πατρὶ τιμωρῶν ἐμαυτοῦ;

770

Πυλάδης

μὴ λάβωσί σʼ ἄσμενοι.

771

Ὀρέστης

ἀλλʼ ὑποπτήξας σιωπῇ κατθάνω;

772

Πυλάδης

δειλὸν τόδε.

773

Ὀρέστης

πῶς ἂν οὖν δρῴην;

774

Πυλάδης

ἔχεις τινʼ, ἢν μένῃς, σωτηρίαν;

775

Ὀρέστης

οὐκ ἔχω.

776

Πυλάδης

μολόντι δʼ ἐλπίς ἐστι σωθῆναι κακῶν;

777

Ὀρέστης

εἰ τύχοι, γένοιτʼ ἄν.

778

Πυλάδης

οὐκοῦν τοῦτο κρεῖσσον ἢ μένειν.

779

Ὀρέστης

ἀλλὰ δῆτʼ ἔλθω.

780

Πυλάδης

θανὼν γοῦν ὧδε κάλλιον θανῇ.

781

Ὀρέστης

εὖ λέγεις· φεύγω τὸ δειλὸν τῇδε.

782

Πυλάδης

μᾶλλον ἢ μένων.

783

Ὀρέστης

καὶ τὸ πρᾶγμά γʼ ἔνδικόν μοι.

784

Πυλάδης

τῷ Δοκεῖν εὔχου μόνον.

785

Ὀρέστης

καί τις ἄν γέ μʼ οἰκτίσειε

786

Πυλάδης

μέγα γὰρ ἡ εὐγένειά σου.

787

Ὀρέστης

θάνατον ἀσχάλλων πατρῷον.

788

Πυλάδης

πάντα ταῦτʼ ἐν ὄμμασιν.

789

Ὀρέστης

ἰτέον, ὡς ἄνανδρον ἀκλεῶς κατθανεῖν.

790

Πυλάδης

αἰνῶ τάδε.

791

Ὀρέστης

ἦ λέγωμεν οὖν ἀδελφῇ ταῦτʼ ἐμῇ;

792

Πυλάδης

μὴ πρὸς θεῶν.

793

Ὀρέστης

δάκρυα γοῦν γένοιτʼ ἄν.

794

Πυλάδης

οὐκοῦν οὗτος οἰωνὸς μέγας.

795

Ὀρέστης

δηλαδὴ σιγᾶν ἄμεινον.

796

Πυλάδης

τῷ χρόνῳ δὲ κερδανεῖς.

797

Ὀρέστης

κεῖνό μοι μόνον πρόσαντες.

798

Πυλάδης

τί τόδε καινὸν αὖ λέγεις;

799

Ὀρέστης

μὴ θεαί μʼ οἴστρῳ κατάσχωσι.

800

Πυλάδης

ἀλλὰ κηδεύσω σʼ ἐγώ.

801

Ὀρέστης

δυσχερὲς ψαύειν νοσοῦντος ἀνδρός.

802

Πυλάδης

οὐκ ἔμοιγε σοῦ.

803

Ὀρέστης

εὐλαβοῦ λύσσης μετασχεῖν τῆς ἐμῆς.

804

Πυλάδης

τόδʼ οὖν ἴτω.

805

Ὀρέστης

οὐκ ἄρʼ ὀκνήσεις;

806

Πυλάδης

ὄκνος γὰρ τοῖς φίλοις κακὸν μέγα.

807

Ὀρέστης

ἕρπε νυν οἴαξ ποδός μοι.

808

Πυλάδης

φίλα γʼ ἔχων κηδεύματα.

809

Ὀρέστης

καί με πρὸς τύμβον πόρευσον πατρός.

810

Πυλάδης

ὡς τί δὴ τόδε;

811

Ὀρέστης

ὥς νιν ἱκετεύσω με σῶσαι.

812

Πυλάδης

τό γε δίκαιον ὧδʼ ἔχει.

813

Ὀρέστης

μητέρος δὲ μηδʼ ἴδοιμι μνῆμα.

814

Πυλάδης

πολεμία γὰρ ἦν.

815

ἀλλʼ ἔπειγʼ, ὡς μή σε πρόσθε ψῆφος Ἀργείων ἕλῃ,

816

περιβαλὼν πλευροῖς ἐμοῖσι πλευρὰ νωχελῆ νόσῳ·

817

ὡς ἐγὼ διʼ ἄστεώς σε, σμικρὰ φροντίζων ὄχλου,

818

οὐδὲν αἰσχυνθεὶς ὀχήσω. ποῦ γὰρ ὢν δείξω φίλος,

819

εἴ σε μὴ ʼν δειναῖσιν ὄντα συμφοραῖς ἐπαρκέσω;

820

Ὀρέστης

τοῦτʼ ἐκεῖνο, κτᾶσθʼ ἑταίρους, μὴ τὸ συγγενὲς μόνον·

821

ὡς ἀνὴρ ὅστις τρόποισι συντακῇ, θυραῖος ὢν

822

μυρίων κρείσσων ὁμαίμων ἀνδρὶ κεκτῆσθαι φίλος.

823

Χορός

ὁ μέγας ὄλβος ἅ τʼ ἀρετὰ

824

μέγα φρονοῦσʼ ἀνʼ Ἑλλάδα καὶ

825

παρὰ Σιμουντίοις ὀχετοῖς

826

πάλιν ἀνῆλθʼ ἐξ εὐτυχίας Ἀτρείδαις

827

πάλαι παλαιᾶς ἀπὸ συμφορᾶς δόμων,

828

ὁπότε χρυσείας ἔρις ἀρνὸς

829

ἤλυθε Τανταλίδαις,

830

οἰκτρότατα θοινάματα καὶ

831

σφάγια γενναίων τεκέων·

832

ὅθεν φόνῳ φόνος ἐξαμεί-

833

βων διʼ αἵματος οὐ προλεί-

834

πει δισσοῖσιν Ἀτρείδαις.

835

τὸ καλὸν οὐ καλόν, τοκέων

836

πυριγενεῖ τεμεῖν παλάμᾳ

837

χρόα μελάνδετον δὲ φόνῳ

838

ξίφος ἐς αὐγὰς ἀελίοιο δεῖξαι·

839

τὸ δʼ εὖ κακουργεῖν ἀσέβεια ποικίλα

840

κακοφρόνων τʼ ἀνδρῶν παράνοια.

841

θανάτου γὰρ ἀμφὶ φόβῳ

842

Τυνδαρὶς ἰάχησε τάλαι-

843

να· Τέκνον, οὐ τολμᾷς ὅσια

844

κτείνων σὰν ματέρα· μὴ πατρῴ-

845

αν τιμῶν χάριν ἐξανά-

846

ψῃ δύσκλειαν ἐς αἰεί.

847

τίς νόσος ἢ τίνα δάκρυα καὶ

848

τίς ἔλεος μείζων κατὰ γᾶν

849

ἢ ματροκτόνον αἷμα χειρὶ θέσθαι;

850

οἷον ἔργον τελέσας

851

βεβάκχευται μανίαις,

852

Εὐμενίσι θήραμα, φόνον

853

δρομάσι δινεύων βλεφάροις,

854

Ἀγαμεμνόνιος παῖς.

855

ὦ μέλεος, ματρὸς ὅτε

856

χρυσεοπηνήτων φαρέων

857

μαστὸν ὑπερτέλλοντʼ ἐσιδὼν

858

σφάγιον ἔθετο ματέρα, πατρῴ-

859

ων παθέων ἀμοιβάν.

860

Ἠλέκτρα

γυναῖκες, ἦ που τῶνδʼ ἀφώρμηται δόμων

861

τλήμων Ὀρέστης θεομανεῖ λύσσῃ δαμείς;

862

Χορός

ἥκιστα· πρὸς δʼ Ἀργεῖον οἴχεται λεών,

863

ψυχῆς ἀγῶνα τὸν προκείμενον πέρι

864

δώσων, ἐν ᾧ ζῆν ἢ θανεῖν ὑμᾶς χρεών.

865

Ἠλέκτρα

οἴμοι· τί χρῆμʼ ἔδρασε; τίς δʼ ἔπεισέ νιν;

866

Χορός

Πυλάδης· ἔοικε δʼ οὐ μακρὰν ὅδʼ ἄγγελος

867

λέξειν τὰ κεῖθεν σοῦ κασιγνήτου πέρι.

868

Ἄγγελος

ὦ τλῆμον, ὦ δύστηνε τοῦ στρατηλάτου

869

Ἀγαμέμνονος παῖ, πότνιʼ Ἠλέκτρα, λόγους

870

ἄκουσον οὕς σοι δυστυχεῖς ἥκω φέρων.

871

Ἠλέκτρα

αἰαῖ, διοιχόμεσθα· δῆλος εἶ λόγῳ.

872

κακῶν γὰρ ἥκεις, ὡς ἔοικεν, ἄγγελος.

873

Ἄγγελος

ψήφῳ Πελασγῶν σὸν κασίγνητον θανεῖν

874

καὶ σέ, ὦ τάλαινʼ, ἔδοξε τῇδʼ ἐν ἡμέρᾳ.

875

Ἠλέκτρα

οἴμοι· προσῆλθεν ἐλπίς, ἣν φοβουμένη

876

πάλαι τὸ μέλλον ἐξετηκόμην γόοις.

877

ἀτὰρ τίς ἁγών, τίνες ἐν Ἀργείοις λόγοι

878

καθεῖλον ἡμᾶς κἀπεκύρωσαν θανεῖν;

879

λέγʼ, ὦ γεραιέ· πότερα λευσίμῳ χερὶ

880

ἢ διὰ σιδήρου πνεῦμʼ ἀπορρῆξαί με δεῖ,

881

κοινὰς ἀδελφῷ συμφορὰς κεκτημένην;

882

Ἄγγελος

ἐτύγχανον μὲν ἀγρόθεν πυλῶν ἔσω

883

βαίνων, πυθέσθαι δεόμενος τά τʼ ἀμφὶ σοῦ

884

τά τʼ ἀμφʼ Ὀρέστου· σῷ γὰρ εὔνοιαν πατρὶ

885

ἀεί ποτʼ εἶχον, καί μʼ ἔφερβε σὸς δόμος

886

πένητα μέν, χρῆσθαι δὲ γενναῖον φίλοις.

887

ὁρῶ δʼ ὄχλον στείχοντα καὶ θάσσοντʼ ἄκραν,

888

οὗ φασι πρῶτον Δαναὸν Αἰγύπτῳ δίκας

889

διδόντʼ ἀθροῖσαι λαὸν ἐς κοινὰς ἕδρας.

890

ἀστῶν δὲ δή τινʼ ἠρόμην ἄθροισμʼ ἰδών·

891

Τί καινὸν Ἄργει; μῶν τι πολεμίων πάρα

892

ἄγγελμʼ ἀνεπτέρωκε Δαναϊδῶν πόλιν;

893

ὃ δʼ εἶπʼ· Ὀρέστην κεῖνον οὐχ ὁρᾷς πέλας

894

στείχοντʼ, ἀγῶνα θανάσιμον δραμούμενον;

895

ὁρῶ δʼ ἄελπτον φάσμʼ, ὃ μήποτʼ ὤφελον,

896

Πυλάδην τε καὶ σὸν σύγγονον στείχονθʼ ὁμοῦ,

897

τὸν μὲν κατηφῆ καὶ παρειμένον νόσῳ,

898

τὸν δʼ ὥστʼ ἀδελφὸν ἴσα φίλῳ λυπούμενον,

899

νόσημα κηδεύοντα παιδαγωγίᾳ.

900

ἐπεὶ δὲ πλήρης ἐγένετʼ Ἀργείων ὄχλος,

901

κῆρυξ ἀναστὰς εἶπε· Τίς χρῄζει λέγειν,

902

πότερον Ὀρέστην κατθανεῖν ἢ μὴ χρεών,

903

μητροκτονοῦντα; κἀπὶ τῷδʼ ἀνίσταται

904

Ταλθύβιος, ὃς σῷ πατρὶ συνεπόρθει Φρύγας.

905

ἔλεξε δʼ, ὑπὸ τοῖς δυναμένοισιν ὢν ἀεί,

906

διχόμυθα, πατέρα μὲν σὸν ἐκπαγλούμενος,

907

σὸν δʼ οὐκ ἐπαινῶν σύγγονον, καλοὺς κακοὺς

908

λόγους ἑλίσσων, ὅτι καθισταίη νόμους

909

ἐς τοὺς τεκόντας οὐ καλούς· τὸ δʼ ὄμμʼ ἀεὶ

910

φαιδρωπὸν ἐδίδου τοῖσιν Αἰγίσθου φίλοις.

911

τὸ γὰρ γένος τοιοῦτον· ἐπὶ τὸν εὐτυχῆ

912

πηδῶσʼ ἀεὶ κήρυκες· ὅδε δʼ αὐτοῖς φίλος,

913

ὃς ἂν δύνηται πόλεος ἔν τʼ ἀρχαῖσιν ᾖ.

914

ἐπὶ τῷδε δʼ ἠγόρευε Διομήδης ἄναξ.

915

οὗτος κτανεῖν μὲν οὔτε σὲ οὔτε σύγγονον

916

εἴα, φυγῇ δὲ ζημιοῦντας εὐσεβεῖν.

917

ἐπερρόθησαν δʼ οἳ μὲν ὡς καλῶς λέγοι,

918

οἳ δʼ οὐκ ἐπῄνουν. κἀπὶ τῷδʼ ἀνίσταται

919

ἀνήρ τις ἀθυρόγλωσσος, ἰσχύων θράσει,

920

Ἀργεῖος οὐκ Ἀργεῖος, ἠναγκασμένος,

921

θορύβῳ τε πίσυνος κἀμαθεῖ παρρησίᾳ,

922

πιθανὸς ἔτʼ αὐτοὺς περιβαλεῖν κακῷ τινι·

923

ὅταν γὰρ ἡδύς τις λόγοις φρονῶν κακῶς

924

πείθῃ τὸ πλῆθος, τῇ πόλει κακὸν μέγα·

925

ὅσοι δὲ σὺν νῷ χρηστὰ βουλεύουσʼ ἀεί,

926

κἂν μὴ παραυτίκʼ, αὖθίς εἰσι χρήσιμοι

927

πόλει. θεᾶσθαι δʼ ὧδε χρὴ τὸν προστάτην

928

ἰδόνθʼ· ὅμοιον γὰρ τὸ χρῆμα γίγνεται

929

τῷ τοὺς λόγους λέγοντι καὶ τιμωμένῳ.

930

ὃς εἶπʼ Ὀρέστην καὶ σὲ ἀποκτεῖναι πέτροις

931

βάλλοντας· ὑπὸ δʼ ἔτεινε Τυνδάρεως λόγους

932

τῷ σφὼ κατακτείνοντι τοιούτους λέγειν.

933

ἄλλος δʼ ἀναστὰς ἔλεγε τῷδʼ ἐναντία,

934

μορφῇ μὲν οὐκ εὐωπός, ἀνδρεῖος δʼ ἀνήρ,

935

ὀλιγάκις ἄστυ κἀγορᾶς χραίνων κύκλον,

936

αὐτουργός — οἵπερ καὶ μόνοι σῴζουσι γῆν —

937

ξυνετὸς δέ, χωρεῖν ὁμόσε τοῖς λόγοις θέλων,

938

ἀκέραιος, ἀνεπίπληκτον ἠσκηκὼς βίον·

939

ὃς εἶπʼ Ὀρέστην παῖδα τὸν Ἀγαμέμνονος

940

στεφανοῦν, ὃς ἠθέλησε τιμωρεῖν πατρί,

941

κακὴν γυναῖκα κἄθεον κατακτανών,

942

ἣ κεῖνʼ ἀφῄρει, μήθʼ ὁπλίζεσθαι χέρα

943

μήτε στρατεύειν ἐκλιπόντα δώματα,

944

εἰ τἄνδον οἰκουρήμαθʼ οἱ λελειμμένοι

945

φθείρουσιν, ἀνδρῶν εὔνιδας λωβώμενοι.

946

καὶ τοῖς γε χρηστοῖς εὖ λέγειν ἐφαίνετο.

947

κοὐδεὶς ἔτʼ εἶπε. σὸς δʼ ἐπῆλθε σύγγονος,

948

ἔλεξε δʼ· ὦ γῆν Ἰνάχου κεκτημένοι,

949

πάλαι Πελασγοί, Δαναΐδαι δεύτερον,

950

ὑμῖν ἀμύνων οὐδὲν ἧσσον ἢ πατρὶ

951

ἔκτεινα μητέρʼ. εἰ γὰρ ἀρσένων φόνος

952

ἔσται γυναιξὶν ὅσιος, οὐ φθάνοιτʼ ἔτʼ ἂν

953

θνῄσκοντες, ἢ γυναιξὶ δουλεύειν χρεών·

954

τοὐναντίον δὲ δράσετʼ ἢ δρᾶσαι χρεών.

955

νῦν μὲν γὰρ ἡ προδοῦσα λέκτρʼ ἐμοῦ πατρὸς

956

τέθνηκεν· εἰ δὲ δὴ κατακτενεῖτʼ ἐμέ,

957

ὁ νόμος ἀνεῖται, κοὐ φθάνοι θνῄσκων τις ἄν·

958

ὡς τῆς γε τόλμης οὐ σπάνις γενήσεται.

959

ἀλλʼ οὐκ ἔπειθʼ ὅμιλον, εὖ δοκῶν λέγειν.

960

νικᾷ δʼ ἐκεῖνος ὁ κακὸς ἐν πλήθει λέγων,

961

ὃς ἠγόρευσε σύγγονον σέ τε κτανεῖν.

962

μόλις δʼ ἔπεισε μὴ πετρουμένους θανεῖν

963

τλήμων Ὀρέστης· αὐτόχειρι δὲ σφαγῇ

964

ὑπέσχετʼ ἐν τῇδʼ ἡμέρᾳ λείψειν βίον

965

σὺν σοί. πορεύει δʼ αὐτὸν ἐκκλήτων ἄπο

966

Πυλάδης δακρύων· σὺν δʼ ὁμαρτοῦσιν φίλοι

967

κλαίοντες, οἰκτίροντες· ἔρχεται δέ σοι

968

πικρὸν θέαμα καὶ πρόσοψις ἀθλία.

969

ἀλλʼ εὐτρέπιζε φάσγανʼ ἢ βρόχον δέρῃ·

970

ὡς δεῖ λιπεῖν σε φέγγος· ἡ εὐγένεια δὲ

971

οὐδέν σʼ ἐπωφέλησεν, οὐδʼ ὁ Πύθιος

972

τρίποδα καθίζων Φοῖβος, ἀλλʼ ἀπώλεσεν.

973

Χορός

ὦ δυστάλαινα παρθένʼ, ὡς ξυνηρεφὲς

974

πρόσωπον εἰς γῆν σὸν βαλοῦσʼ ἄφθογγος εἶ,

975

ὡς εἰς στεναγμοὺς καὶ γόους δραμουμένη.

976

Ἠλέκτρα

κατάρχομαι στεναγμόν, ὦ Πελασγία,

977

τιθεῖσα λευκὸν ὄνυχα διὰ παρηίδων,

978

αἱματηρὸν ἄταν,

979

κτύπον τε κρατός, ὃν ἔλαχʼ ἁ κατὰ χθονὸς

980

νερτέρων Περσέφασσα καλλίπαις θεά.

981

ἰαχείτω δὲ γᾶ Κυκλωπία,

982

σίδαρον ἐπὶ κάρα τιθεῖσα κούριμον,

983

πήματʼ οἴκων.

984

ἔλεος ἔλεος ὅδʼ ἔρχεται

985

τῶν θανουμένων ὕπερ,

986

στρατηλατᾶν Ἑλλάδος ποτʼ ὄντων.

987

βέβακε γὰρ βέβακεν, οἴχεται τέκνων

988

πρόπασα γέννα Πέλοπος ὅ τʼ ἐπὶ μακαρίοις

989

ζῆλος ὤν ποτʼ οἴκοις·

990

φθόνος νιν εἷλε θεόθεν, ἅ τε δυσμενὴς

991

φοινία ψῆφος ἐν πολίταις.

992

ἰὼ ἰώ, πανδάκρυτʼ ἐφαμέρων

993

ἔθνη πολύπονα, λεύσσεθʼ, ὡς παρʼ ἐλπίδας

994

μοῖρα βαίνει.

995

ἕτερα δʼ ἕτερος ἀμείβεται

996

πήματʼ ἐν χρόνῳ μακρῷ·

997

βροτῶν δʼ ὁ πᾶς ἀστάθμητος αἰών.

998

μόλοιμι τὰν οὐρανοῦ

999

μέσον χθονός τε τεταμέναν

1000

αἰωρήμασι πέτραν,

1001

ἁλύσεσιν χρυσέαισι φερομέναν δίναισι,

1002

βῶλον ἐξ Ὀλύμπου,

1003

ἵνʼ ἐν θρήνοισιν ἀναβοάσω

1004

γέροντι πατρὶ Ταντάλῳ

1005

ὃς ἔτεκεν ἔτεκε γενέτορας ἐμέθεν δόμων,

1006

οἳ κατεῖδον ἄτας,

1007

ποτανὸν μὲν δίωγμα πώλων

1008

τεθριπποβάμονι στόλῳ Πέλοψ ὅτε

1009

πελάγεσι διεδίφρευσε, Μυρτίλου φόνον

1010

δικὼν ἐς οἶδμα πόντου,

1011

λευκοκύμοσιν

1012

πρὸς Γεραιστίαις

1013

ποντίων σάλων

1014

ᾐόσιν ἁρματεύσας.

1015

ὅθεν δόμοισι τοῖς ἐμοῖς

1016

ἦλθʼ ἀρὰ πολύστονος,

1017

λόχευμα ποιμνίοισι Μαιάδος τόκου,

1018

τὸ χρυσόμαλλον ἀρνὸς ὁπότʼ

1019

ἐγένετο τέρας ὀλοὸν ὀλοὸν

1020

Ἀτρέος ἱπποβώτα·

1021

ὅθεν Ἔρις τό τε πτερωτὸν

1022

ἁλίου μετέβαλεν ἅρμα,

1023

τὰν πρὸς ἑσπέραν κέλευθον

1024

οὐρανοῦ προσαρμόσα-

1025

σα μονόπωλον ἐς Ἀῶ,

1026

ἑπταπόρου τε δράμημα Πελειάδος

1027

εἰς ὁδὸν ἄλλαν Ζεὺς μεταβάλλει,

1028

τῶνδέ τʼ ἀμείβει θανάτους θανά-

1029

των τά τʼ ἐπώνυμα δεῖπνα Θυέστου

1030

λέκτρα τε Κρήσσας Ἀερόπας δολί-

1031

ας δολίοισι γάμοις· τὰ πανύστατα δʼ

1032

εἰς ἐμὲ καὶ γενέταν ἐμὸν ἤλυθε

1033

δόμων πολυπόνοις ἀνάγκαις.

1034

Χορός

καὶ μὴν ὅδε σὸς σύγγονος ἕρπει

1035

ψήφῳ θανάτου κατακυρωθείς,

1036

ὅ τε πιστότατος πάντων Πυλάδης,

1037

ἰσάδελφος ἀνήρ, ἰθύνων

1038

νοσερὸν κῶλον Ὀρέστου,

1039

ποδὶ κηδοσύνῳ παράσειρος.

1040

Ἠλέκτρα

οἲ ἐγώ· πρὸ τύμβου γάρ σʼ ὁρῶσʼ ἀναστένω,

1041

ἀδελφέ, καὶ πάροιθε νερτέρου πυρᾶς.

1042

οἲ ἐγὼ μάλʼ αὖθις· ὥς σʼ ἰδοῦσʼ ἐν ὄμμασιν

1043

πανυστάτην πρόσοψιν ἐξέστην φρενῶν.

1044

Ὀρέστης

οὐ σῖγʼ ἀφεῖσα τοὺς γυναικείους γόους

1045

στέρξεις τὰ κρανθέντʼ; οἰκτρὰ μὲν τάδʼ, ἀλλʼ ὅμως

1046

φέρειν σʼ ἀνάγκη τὰς παρεστώσας τύχας.

1047

Ἠλέκτρα

καὶ πῶς σιωπῶ; φέγγος εἰσορᾶν θεοῦ

1048

τόδʼ οὐκέθʼ ἡμῖν τοῖς ταλαιπώροις μέτα.

1049

Ὀρέστης

σὺ μή μʼ ἀπόκτεινʼ· ἅλις ὑπʼ Ἀργείας χερὸς

1050

τέθνηχʼ ὁ τλήμων· τὰ δὲ παρόντʼ ἔα κακά.

1051

Ἠλέκτρα

ὦ μέλεος ἥβης σῆς, Ὀρέστα, καὶ πότμου

1052

θανάτου τʼ ἀώρου. ζῆν ἐχρῆν σʼ, ὅτʼ οὐκέτʼ εἶ.

1053

Ὀρέστης

μὴ πρὸς θεῶν μοι περιβάλῃς ἀνανδρίαν,

1054

ἐς δάκρυα πορθμεύουσʼ ὑπομνήσει κακῶν.

1055

Ἠλέκτρα

θανούμεθʼ· οὐχ οἷόν τε μὴ στένειν κακά.

1056

πᾶσιν γὰρ οἰκτρὸν ἡ φίλη ψυχὴ βροτοῖς.

1057

Ὀρέστης

τόδʼ ἦμαρ ἡμῖν κύριον· δεῖ δʼ ἢ βρόχους

1058

ἅπτειν κρεμαστοὺς ἢ ξίφος θήγειν χερί.

1059

Ἠλέκτρα

σύ νύν μʼ, ἀδελφέ, μή τις Ἀργείων κτάνῃ

1060

ὕβρισμα θέμενος τὸν Ἀγαμέμνονος γόνον.

1061

Ὀρέστης

ἅλις τὸ μητρὸς αἷμʼ ἔχω· σὲ δʼ οὐ κτενῶ,

1062

ἀλλʼ αὐτόχειρι θνῇσχʼ ὅτῳ βούλῃ τρόπῳ.

1063

Ἠλέκτρα

ἔσται τάδʼ· οὐδὲν σοῦ ξίφους λελείψομαι.

1064

ἀλλʼ ἀμφιθεῖναι σῇ δέρῃ θέλω χέρας.

1065

Ὀρέστης

τέρπου κενὴν ὄνησιν, εἰ τερπνὸν τόδε

1066

θανάτου πέλας βεβῶσι, περιβαλεῖν χέρας.

1067

Ἠλέκτρα

ὦ φίλτατʼ, ὦ ποθεινὸν ἥδιστόν τʼ ἔχων

1068

τῆς σῆς ἀδελφῆς ὄνομα καὶ ψυχὴν μίαν.

1069

Ὀρέστης

ἔκ τοί με τήξεις· καί σʼ ἀμείψασθαι θέλω

1070

φιλότητι χειρῶν. τί γὰρ ἔτʼ αἰδοῦμαι τάλας;

1071

ὦ στέρνʼ ἀδελφῆς, ὦ φίλον πρόσπτυγμʼ ἐμόν,

1072

τάδʼ ἀντὶ παίδων καὶ γαμηλίου λέχους —

1073

προσφθέγματʼ ἀμφοῖν τοῖς ταλαιπώροις πάρα.

1074

Ἠλέκτρα

φεῦ·

1075

πῶς ἂν ξίφος νὼ ταὐτόν, εἰ θέμις, κτάνοι

1076

καὶ μνῆμα δέξαιθʼ ἕν, κέδρου τεχνάσματα;

1077

Ὀρέστης

ἥδιστʼ ἂν εἴη ταῦθʼ· ὁρᾷς δὲ δὴ φίλων

1078

ὡς ἐσπανίσμεθʼ, ὥστε κοινωνεῖν τάφου.

1079

Ἠλέκτρα

οὐδʼ εἶφʼ ὑπὲρ σοῦ, μὴ θανεῖν σπουδὴν ἔχων,

1080

Μενέλαος ὁ κακός, ὁ προδότης τοὐμοῦ πατρός;

1081

Ὀρέστης

οὐδʼ ὄμμʼ ἔδειξεν, ἀλλʼ ἐπὶ σκήπτροις ἔχων

1082

τὴν ἐλπίδʼ, εὐλαβεῖτο μὴ σῴζειν φίλους.

1083

ἀλλʼ εἶʼ ὅπως γενναῖα καὶ Ἀγαμέμνονος

1084

δράσαντε κατθανούμεθʼ ἀξιώτατα.

1085

κἀγὼ μὲν εὐγένειαν ἀποδείξω πόλει,

1086

παίσας πρὸς ἧπαρ φασγάνῳ· σὲ δʼ αὖ χρεὼν

1087

ὅμοια πράσσειν τοῖς ἐμοῖς τολμήμασιν.

1088

Πυλάδη, σὺ δʼ ἡμῖν τοῦ φόνου γενοῦ βραβεύς,

1089

καὶ κατθανόντοιν εὖ περίστειλον δέμας

1090

θάψον τε κοινῇ πρὸς πατρὸς τύμβον φέρων.

1091

καὶ χαῖρʼ· ἐπʼ ἔργον δʼ, ὡς ὁρᾷς, πορεύομαι.

1092

Πυλάδης

ἐπίσχες. ἓν μὲν πρῶτά σοι μομφὴν ἔχω,

1093

εἰ ζῆν με χρῄζειν σοῦ θανόντος ἤλπισας.

1094

Ὀρέστης

τί γὰρ προσήκει κατθανεῖν σʼ ἐμοῦ μέτα;

1095

Πυλάδης

ἤρου; τί δὲ ζῆν σῆς ἑταιρίας ἄτερ;

1096

Ὀρέστης

οὐκ ἔκτανες σὴν μητέρʼ, ὡς ἐγὼ τάλας.

1097

Πυλάδης

σὺν σοί γε κοινῇ· ταὐτὰ καὶ πάσχειν με δεῖ.

1098

Ὀρέστης

ἀπόδος τὸ σῶμα πατρί, μὴ σύνθνῃσκέ μοι.

1099

σοὶ μὲν γὰρ ἔστι πόλις, ἐμοὶ δʼ οὐκ ἔστι δή,

1100

καὶ δῶμα πατρὸς καὶ μέγας πλούτου λιμήν.

1101

γάμων δὲ τῆς μὲν δυσπότμου τῆσδʼ ἐσφάλης,

1102

ἥν σοι κατηγγύησʼ ἑταιρίαν σέβων·

1103

σὺ δʼ ἄλλο λέκτρον παιδοποίησαι λαβών,

1104

κῆδος δὲ τοὐμὸν καὶ σὸν οὐκέτʼ ἔστι δή.

1105

ἀλλʼ, ὦ ποθεινὸν ὄμμʼ ὁμιλίας ἐμῆς,

1106

χαῖρʼ· οὐ γὰρ ἡμῖν ἔστι τοῦτο, σοί γε μήν·

1107

οἱ γὰρ θανόντες χαρμάτων τητώμεθα.

1108

Πυλάδης

ἦ πολὺ λέλειψαι τῶν ἐμῶν βουλευμάτων.

1109

μήθʼ αἷμά μου δέξαιτο κάρπιμον πέδον,

1110

μὴ λαμπρὸς αἰθήρ, εἴ σʼ ἐγὼ προδούς ποτε

1111

ἐλευθερώσας τοὐμὸν ἀπολίποιμι σέ.

1112

καὶ συγκατέκτανον γάρ, οὐκ ἀρνήσομαι,

1113

καὶ πάντʼ ἐβούλευσʼ ὧν σὺ νῦν τίνεις δίκας·

1114

καὶ ξυνθανεῖν οὖν δεῖ με σοὶ καὶ τῇδʼ ὁμοῦ.

1115

ἐμὴν γὰρ αὐτήν, ἧς γε λέχος ἐπῄνεσα,

1116

κρίνω δάμαρτα· τί γὰρ ἐρῶ κἀγώ ποτε

1117

γῆν Δελφίδʼ ἐλθὼν Φωκέων ἀκρόπτολιν,

1118

ὃς πρὶν μὲν ὑμᾶς δυστυχεῖν φίλος παρῆ,

1119

νῦν δʼ οὐκέτʼ εἰμὶ δυστυχοῦντί σοι φίλος;

1120

οὐκ ἔστιν. ἀλλὰ ταῦτα μὲν κἀμοὶ μέλει·

1121

ἐπεὶ δὲ κατθανούμεθʼ, ἐς κοινοὺς λόγους

1122

ἔλθωμεν, ὡς ἂν Μενέλεως συνδυστυχῇ.

1123

Ὀρέστης

ὦ φίλτατʼ, εἰ γὰρ τοῦτο κατθάνοιμʼ ἰδών.

1124

Πυλάδης

πιθοῦ νυν, ἄμμεινόν τε φασγάνου τομάς.

1125

Ὀρέστης

μενῶ, τὸν ἐχθρὸν εἴ τι τιμωρήσομαι.

1126

Πυλάδης

σίγα νυν· ὡς γυναιξὶ πιστεύω βραχύ.

1127

Ὀρέστης

μηδὲν τρέσῃς τάσδʼ· ὡς πάρεισʼ ἡμῖν φίλαι.

1128

Πυλάδης

Ἑλένην κτάνωμεν, Μενέλεῳ λύπην πικράν.

1129

Ὀρέστης

πῶς; τὸ γὰρ ἕτοιμον ἔστιν, εἴ γʼ ἔσται καλῶς.

1130

Πυλάδης

σφάξαντες. ἐν δόμοις δὲ κρύπτεται σέθεν.

1131

Ὀρέστης

μάλιστα· καὶ δὴ πάντʼ ἀποσφραγίζεται.

1132

Πυλάδης

ἀλλʼ οὐκέθʼ, Ἅιδην νυμφίον κεκτημένη.

1133

Ὀρέστης

καὶ πῶς; ἔχει γὰρ βαρβάρους ὀπάονας.

1134

Πυλάδης

τίνας; Φρυγῶν γὰρ οὐδένʼ ἂν τρέσαιμʼ ἐγώ.

1135

Ὀρέστης

οἵους ἐνόπτρων καὶ μύρων ἐπιστάτας.

1136

Πυλάδης

τρυφὰς γὰρ ἥκει δεῦρʼ ἔχουσα Τρωικάς;

1137

Ὀρέστης

ὥσθʼ Ἑλλὰς αὐτῇ σμικρὸν οἰκητήριον.

1138

Πυλάδης

οὐδὲν τὸ δοῦλον πρὸς τὸ μὴ δοῦλον γένος.

1139

Ὀρέστης

καὶ μὴν τόδʼ ἔρξας δὶς θανεῖν οὐχ ἅζομαι.

1140

Πυλάδης

ἀλλʼ οὐδʼ ἐγὼ μήν, σοί γε τιμωρούμενος.

1141

Ὀρέστης

τὸ πρᾶγμα δήλου καὶ πέραινʼ, ὅπως λέγεις.

1142

Πυλάδης

ἔσιμεν ἐς οἴκους δῆθεν ὡς θανούμενοι.

1143

Ὀρέστης

ἔχω τοσοῦτον, τἀπίλοιπα δʼ οὐκ ἔχω.

1144

Πυλάδης

γόους πρὸς αὐτὴν θησόμεσθʼ ἃ πάσχομεν.

1145

Ὀρέστης

ὥστʼ ἐκδακρῦσαί γʼ ἔνδοθεν κεχαρμένην.

1146

Πυλάδης

καὶ νῷν παρέσται ταῦθʼ ἅπερ κείνῃ τότε.

1147

Ὀρέστης

ἔπειτʼ ἀγῶνα πῶς ἀγωνιούμεθα;

1148

Πυλάδης

κρύπτʼ ἐν πέπλοισι τοισίδʼ ἕξομεν ξίφη.

1149

Ὀρέστης

πρόσθεν δʼ ὀπαδῶν τίς ὄλεθρος γενήσεται;

1150

Πυλάδης

ἐκκλῄσομεν σφᾶς ἄλλον ἄλλοσε στέγης.

1151

Ὀρέστης

καὶ τόν γε μὴ σιγῶντʼ ἀποκτείνειν χρεών.

1152

Πυλάδης

εἶτʼ αὐτὸ δηλοῖ τοὔργον οἷ τείνειν χρεών.

1153

Ὀρέστης

Ἑλένην φονεύειν· μανθάνω τὸ σύμβολον.

1154

Πυλάδης

ἔγνως· ἄκουσον δʼ ὡς καλῶς βουλεύομαι.

1155

εἰ μὲν γὰρ ἐς γυναῖκα σωφρονεστέραν

1156

ξίφος μεθεῖμεν, δυσκλεὴς ἂν ἦν φόνος·

1157

νῦν δʼ ὑπὲρ ἁπάσης Ἑλλάδος δώσει δίκην,

1158

ὧν πατέρας ἔκτεινʼ, ὧν δʼ ἀπώλεσεν τέκνα,

1159

νύμφας τʼ ἔθηκεν ὀρφανὰς ξυναόρων.

1160

ὀλολυγμὸς ἔσται, πῦρ τʼ ἀνάψουσιν θεοῖς,

1161

σοὶ πολλὰ κἀμοὶ κέδνʼ ἀρώμενοι τυχεῖν,

1162

κακῆς γυναικὸς οὕνεχʼ αἷμʼ ἐπράξαμεν.

1163

ὁ μητροφόντης δʼ οὐ καλῇ ταύτην κτανών,

1164

ἀλλʼ ἀπολιπὼν τοῦτʼ ἐπὶ τὸ βέλτιον πεσῇ,

1165

Ἑλένης λεγόμενος τῆς πολυκτόνου φονεύς.

1166

οὐ δεῖ ποτʼ, οὐ δεῖ, Μενέλεων μὲν εὐτυχεῖν,

1167

τὸν σὸν δὲ πατέρα καὶ σὲ κἀδελφὴν θανεῖν,

1168

μητέρα τε — ἐῶ τοῦτʼ· οὐ γὰρ εὐπρεπὲς λέγειν —

1169

δόμους δʼ ἔχειν σοὺς διʼ Ἀγαμέμνονος δόρυ

1170

λαβόντα νύμφην· μὴ γὰρ οὖν ζῴην ἔτι,

1171

ἢν μὴ ʼπʼ ἐκείνῃ φάσγανον σπασώμεθα.

1172

ἢν δʼ οὖν τὸν Ἑλένης μὴ κατάσχωμεν φόνον,

1173

πρήσαντες οἴκους τούσδε κατθανούμεθα.

1174

ἑνὸς γὰρ οὐ σφαλέντες ἕξομεν κλέος,

1175

καλῶς θανόντες ἢ καλῶς σεσῳσμένοι.

1176

Χορός

πάσαις γυναιξὶν ἀξία στυγεῖν ἔφυ

1177

ἡ Τυνδαρὶς παῖς, ἣ κατῄσχυνεν γένος.

1178

Ὀρέστης

φεῦ·

1179

οὐκ ἔστιν οὐδὲν κρεῖσσον ἢ φίλος σαφής,

1180

οὐ πλοῦτος, οὐ τυραννίς· ἀλόγιστον δέ τι

1181

τὸ πλῆθος ἀντάλλαγμα γενναίου φίλου.

1182

σὺ γὰρ τά τʼ εἰς Αἴγισθον ἐξηῦρες κακὰ

1183

καὶ πλησίον παρῆσθα κινδύνων ἐμοί,

1184

νῦν τʼ αὖ δίδως μοι πολεμίων τιμωρίαν

1185

κοὐκ ἐκποδὼν εἶ — παύσομαί σʼ αἰνῶν, ἐπεὶ

1186

βάρος τι κἀν τῷδʼ ἐστίν, αἰνεῖσθαι λίαν.

1187

ἐγὼ δὲ πάντως ἐκπνέων ψυχὴν ἐμὴν

1188

δράσας τι χρῄζω τοὺς ἐμοὺς ἐχθροὺς θανεῖν,

1189

ἵνʼ ἀνταναλώσω μὲν οἵ με προύδοσαν,

1190

στένωσι δʼ οἵπερ κἄμʼ ἔθηκαν ἄθλιον.

1191

Ἀγαμέμνονός τοι παῖς πέφυχʼ, ὃς Ἑλλάδος

1192

ἦρξʼ ἀξιωθείς, οὐ τύραννος, ἀλλʼ ὅμως

1193

ῥώμην θεοῦ τινʼ ἔσχε· ὃν οὐ καταισχυνῶ

1194

δοῦλον παρασχὼν θάνατον, ἀλλʼ ἐλευθέρως

1195

ψυχὴν ἀφήσω, Μενέλεων δὲ τείσομαι.

1196

ἑνὸς γὰρ εἰ λαβοίμεθʼ, εὐτυχοῖμεν ἄν,

1197

εἴ ποθεν ἄελπτος παραπέσοι σωτηρία

1198

κτανοῦσι μὴ θανοῦσιν· εὔχομαι τάδε.

1199

ὃ βούλομαι γάρ, ἡδὺ καὶ διὰ στόμα

1200

πτηνοῖσι μύθοις ἀδαπάνως τέρψαι φρένα.

1201

Ἠλέκτρα

ἐγώ, κασίγνητʼ, αὐτὸ τοῦτʼ ἔχειν δοκῶ,

1202

σωτηρίαν σοὶ τῷδέ τʼ ἐκ τρίτων τʼ ἐμοί.

1203

Ὀρέστης

θεοῦ λέγεις πρόνοιαν. ἀλλὰ ποῦ τόδε;

1204

ἐπεὶ τὸ συνετόν γʼ οἶδα σῇ ψυχῇ παρόν.

1205

Ἠλέκτρα

ἄκουε δή νυν· καὶ σὺ δεῦρο νοῦν ἔχε.

1206

Ὀρέστης

λέγʼ· ὡς τὸ μέλλειν ἀγάθʼ ἔχει τινʼ ἡδονήν.

1207

Ἠλέκτρα

Ἑλένης κάτοισθα θυγατέρʼ; εἰδότʼ ἠρόμην.

1208

Ὀρέστης

οἶδʼ, ἣν ἔθρεψεν Ἑρμιόνην μήτηρ ἐμή.

1209

Ἠλέκτρα

αὕτη βέβηκε πρὸς Κλυταιμήστρας τάφον.

1210

Ὀρέστης

τί χρῆμα δράσουσʼ; ὑποτίθης τίνʼ ἐλπίδα;

1211

Ἠλέκτρα

χοὰς κατασπείσουσʼ ὑπὲρ μητρὸς τάφῳ.

1212

Ὀρέστης

καὶ δὴ τί μοι τοῦτʼ εἶπας ἐς σωτηρίαν;

1213

Ἠλέκτρα

ξυλλάβεθʼ ὅμηρον τήνδʼ, ὅταν στείχῃ πάλιν.

1214

Ὀρέστης

τίνος τόδʼ εἶπας φάρμακον τρισσοῖς φίλοις;

1215

Ἠλέκτρα

Ἑλένης θανούσης, ἤν τι Μενέλεώς σε δρᾷ

1216

ἢ τόνδε κἀμέ — πᾶν γὰρ ἓν φίλον τόδε —

1217

λέγʼ ὡς φονεύσεις Ἑρμιόνην· ξίφος δὲ χρὴ

1218

δέρῃ πρὸς αὐτῇ παρθένου σπάσαντʼ ἔχειν.

1219

κἂν μέν σε σῴζῃ μὴ θανεῖν χρῄζων κόρην

1220

Ἑλένης Μενέλεως πτῶμʼ ἰδὼν ἐν αἵματι,

1221

μέθες πεπᾶσθαι πατρὶ παρθένου δέμας·

1222

ἢν δʼ ὀξυθύμου μὴ κρατῶν φρονήματος

1223

κτείνῃ σε, καὶ σὺ σφάζε παρθένου δέρην.

1224

καί νιν δοκῶ, τὸ πρῶτον ἢν πολὺς παρῇ,

1225

χρόνῳ μαλάξειν σπλάγχνον· οὔτε γὰρ θρασὺς

1226

οὔτʼ ἄλκιμος πέφυκε. τήνδʼ ἡμῖν ἔχω

1227

σωτηρίας ἔπαλξιν. εἴρηται λόγος.

1228

Ὀρέστης

ὦ τὰς φρένας μὲν ἄρσενας κεκτημένη,

1229

τὸ σῶμα δʼ ἐν γυναιξὶ θηλείαις πρέπον,

1230

ὡς ἀξία ζῆν μᾶλλον ἢ θανεῖν ἔφυς.

1231

Πυλάδη, τοιαύτης ἆρʼ ἁμαρτήσῃ τάλας

1232

γυναικὸς ἢ ζῶν μακάριον κτήσῃ λέχος.

1233

Πυλάδης

εἰ γὰρ γένοιτο, Φωκέων δʼ ἔλθοι πόλιν

1234

καλοῖσιν ὑμεναίοισιν ἀξιουμένη.

1235

Ὀρέστης

ἥξει δʼ ἐς οἴκους Ἑρμιόνη τίνος χρόνου;

1236

ὡς τἄλλα γʼ εἶπας, εἴπερ εὐτυχήσομεν,

1237

κάλλισθʼ, ἑλόντες σκύμνον ἀνοσίου πατρός.

1238

Ἠλέκτρα

καὶ δὴ πέλας νιν δωμάτων εἶναι δοκῶ·

1239

τοῦ γὰρ χρόνου τὸ μῆκος αὐτὸ συντρέχει.

1240

Ὀρέστης

καλῶς· σὺ μέν νυν, σύγγονʼ Ἠλέκτρα, δόμων

1241

πάρος μένουσα παρθένου δέχου πόδα,

1242

φύλασσε δʼ ἤν τις, πρὶν τελευτηθῇ φόνος,

1243

ἢ ξύμμαχός τις ἢ κασίγνητος πατρός,

1244

ἐλθὼν ἐς οἴκους φθῇ, γέγωνέ τʼ ἐς δόμους,

1245

ἢ σανίδα παίσασʼ ἢ λόγους πέμψασʼ ἔσω·

1246

ἡμεῖς δʼ ἔσω στείχοντες ἐπὶ τὸν ἔσχατον

1247

ἀγῶνʼ ὁπλιζώμεσθα φασγάνῳ χέρας,

1248

Πυλάδη· σὺ γὰρ δὴ συμπονεῖς ἐμοὶ πόνους.

1249

ὦ δῶμα ναίων νυκτὸς ὀρφναίας πάτερ,

1250

καλεῖ σʼ Ὀρέστης παῖς σὸς ἐπίκουρον μολεῖν

1251

τοῖς δεομένοισι. διὰ σὲ γὰρ πάσχω τάλας

1252

ἀδίκως· προδέδομαι δʼ ὑπὸ κασιγνήτου σέθεν,

1253

δίκαια πράξας· οὗ θέλω δάμαρθʼ ἑλὼν

1254

κτεῖναι· σὺ δʼ ἡμῖν τοῦδε συλλήπτωρ γενοῦ.

1255

Ἠλέκτρα

ὦ πάτερ, ἱκοῦ δῆτʼ, εἰ κλύεις ἔσω χθονὸς

1256

τέκνων καλούντων, οἳ σέθεν θνῄσκουσʼ ὕπερ.

1257

Πυλάδης

ὦ συγγένεια πατρὸς ἐμοῦ, κἀμὰς λιτάς,

1258

Ἀγάμεμνον, εἰσάκουσον· ἔκσῳσον τέκνα.

1259

Ὀρέστης

ἔκτεινα μητέρα —

1260

Ἠλέκτρα

ἡψάμην δʼ ἐγὼ ξίφους —

1261

Πυλάδης

ἐγὼ δʼ ἐπεβούλευσα κἀπέλυσʼ ὄκνου —

1262

Ὀρέστης

σοί, πάτερ, ἀρήγων.

1263

Ἠλέκτρα

οὐδʼ ἐγὼ προύδωκά σε.

1264

Πυλάδης

οὔκουν ὀνείδη τάδε κλύων ῥύσῃ τέκνα;

1265

Ὀρέστης

δακρύοις κατασπένδω σε.

1266

Ἠλέκτρα

ἐγὼ δʼ οἴκτοισί γε.

1267

Πυλάδης

παύσασθε, καὶ πρὸς ἔργον ἐξορμώμεθα.

1268

εἴπερ γὰρ εἴσω γῆς ἀκοντίζουσʼ ἀραί,

1269

κλύει. σὺ δʼ, ὦ Ζεῦ πρόγονε καὶ Δίκης σέβας,

1270

δότʼ εὐτυχῆσαι τῷδʼ ἐμοί τε τῇδέ τε·

1271

τρισσοῖς φίλοις γὰρ εἷς ἀγών, δίκη μία,

1272

ἢ ζῆν ἅπασιν ἢ — θανεῖν ὀφείλεται.

1273

Ἠλέκτρα

Μυκηνίδες ὦ φίλαι,

1274

τὰ πρῶτα κατὰ Πελασγὸν ἕδος Ἀργείων.

1275

Χορός

τίνα θροεῖς αὐδάν, πότνια; παραμένει

1276

γὰρ ἔτι σοι τόδʼ ἐν Δαναϊδῶν πόλει.

1277

Ἠλέκτρα

στῆθʼ αἳ μὲν ὑμῶν τόνδʼ ἁμαξήρη τρίβον,

1278

αἳ δʼ ἐνθάδʼ ἄλλον οἶμον ἐς φρουρὰν δόμων.

1279

Χορός

τί δέ με τόδε χρέος ἀπύεις;

1280

ἔνεπέ μοι, φίλα.

1281

Ἠλέκτρα

φόβος ἔχει με μή τις ἐπὶ δώμασι

1282

σταθεὶς ἐπὶ φοίνιον αἷμα

1283

πήματα πήμασιν ἐξεύρῃ.

1284

Ἡμίχορος

χωρεῖτʼ, ἐπειγώμεσθʼ· ἐγὼ μὲν οὖν τρίβον

1285

τόνδʼ ἐκφυλάξω, τὸν πρὸς ἡλίου βολάς.

1286

καὶ μὴν ἐγὼ τόνδʼ, ὃς πρὸς ἑσπέραν φέρει.

1287

Ἠλέκτρα

δόχμιά νυν κόρας διάφερʼ ὀμμάτων.

1288

Χορός

ἐκεῖθεν ἐνθάδʼ, εἶτα παλινσκοπιὰν

1289

ἔχομεν, ὡς θροεῖς.

1290

Ἠλέκτρα

ἑλίσσετέ νυν βλέφαρα,

1291

κόραισι δίδοτε πάντα διὰ βοστρύχων.

1292

Ἡμίχορος

ὅδε τις ἐν τρίβῳ προσέρχεται. τίς ὅδʼ ἄρʼ ἀμ-

1293

φὶ μέλαθρον πολεῖ σὸν ἀγρότας ἀνήρ;

1294

Ἠλέκτρα

ἀπωλόμεσθʼ ἄρʼ, ὦ φίλαι· κεκρυμμένους

1295

θῆρας ξιφήρεις αὐτίκʼ ἐχθροῖσιν φανεῖ.

1296

Ἡμίχορος

ἄφοβος ἔχε· κενός, ὦ φίλα,

1297

στίβος ὃν οὐ δοκεῖς.

1298

Ἠλέκτρα

τί δέ; τὸ σὸν βέβαιον ἔτι μοι μένει;

1299

δὸς ἀγγελίαν ἀγαθάν τινʼ,

1300

εἰ τάδʼ ἔρημα τὰ πρόσθʼ αὐλᾶς.

1301

Ἡμίχορος

καλῶς τά γʼ ἐνθένδʼ. ἀλλὰ τἀπὶ σοῦ σκόπει·

1302

ὡς οὔτις ἡμῖν Δαναϊδῶν πελάζεται.

1303

ἐς ταὐτὸν ἥκεις· καὶ γὰρ οὐδὲ τῇδʼ ὄχλος.

1304

Ἠλέκτρα

φέρε νυν ἐν πύλαισιν ἀκοὰν βάλω.

1305

Χορός

τί μέλλεθʼ οἱ κατʼ οἶκον ἐν ἡσυχίᾳ

1306

σφάγια φοινίσσειν;

1307

Ἠλέκτρα

οὐκ εἰσακούουσʼ· ὦ τάλαινʼ ἐγὼ κακῶν.

1308

ἆρʼ ἐς τὸ κάλλος ἐκκεκώφηται ξίφη;

1309

τάχα τις Ἀργείων ἔνοπλος ὁρμήσας

1310

ποδὶ βοηδρόμῳ μέλαθρα προσμείξει.

1311

σκέψασθέ νυν ἄμεινον· οὐχ ἕδρας ἀγών·

1312

ἀλλʼ αἳ μὲν ἐνθάδʼ, αἳ δʼ ἐκεῖσʼ ἑλίσσετε.

1313

Χορός

ἀμείβω κέλευθον σκοποῦσα πάντῃ.

1314

Ἑλένη

ἰὼ Πελασγὸν Ἄργος, ὄλλυμαι κακῶς.

1315

Χορός

— ἠκούσαθʼ; ἅνδρες χεῖρʼ ἔχουσιν ἐν φόνῳ. —

1316

Ἑλένης τὸ κώκυμʼ ἐστίν, ὡς ἀπεικάσαι.

1317

Ἠλέκτρα

ὦ Διός, ὦ Διὸς ἀέναον κράτος,

1318

ἔλθʼ ἐπίκουρος ἐμοῖς φίλοισι πάντως.

1319

Ἑλένη

Μενέλαε, θνῄσκω· σὺ δὲ παρών μʼ οὐκ ὠφελεῖς.

1320

Ἠλέκτρα

φονεύετε, καίνετε,

1321

ὄλλυτε, δίπτυχα δίστομα φάσγανα

1322

ἐκ χερὸς ἱέμενοι

1323

τὰν λιποπάτορα λιπόγαμον, ἃ

1324

πλείστους ἔκανεν Ἑλλάνων

1325

δορὶ παρὰ ποταμὸν ὀλομένους,

1326

ὅθι δάκρυα δάκρυσιν ἔπεσεν

1327

σιδαρέοισι βέλεσιν ἀμ-

1328

φὶ τὰς Σκαμάνδρου δίνας.

1329

Χορός

σιγᾶτε σιγᾶτʼ· ᾐσθόμην κτύπου τινὸς

1330

κέλευθον ἐσπεσόντος ἀμφὶ δώματα.

1331

Ἠλέκτρα

ὦ φίλταται γυναῖκες, ἐς μέσον φόνον

1332

ἥδʼ Ἑρμιόνη πάρεστι· παύσωμεν βοήν.

1333

στείχει γὰρ ἐσπεσοῦσα δικτύων βρόχους.

1334

καλὸν τὸ θήραμʼ, ἢν ἁλῷ, γενήσεται.

1335

πάλιν κατάστηθʼ ἡσύχῳ μὲν ὄμματι,

1336

χρόᾳ δʼ ἀδήλῳ τῶν δεδραμένων πέρι·

1337

κἀγὼ σκυθρωποὺς ὀμμάτων ἕξω κόρας,

1338

ὡς δῆθεν οὐκ εἰδυῖα τἀξειργασμένα.

1339

ὦ παρθένʼ, ἥκεις τὸν Κλυταιμήστρας τάφον

1340

στέψασα καὶ σπείσασα νερτέροις χοάς;

1341

Ἑρμιόνη

ἥκω, λαβοῦσα πρευμένειαν. ἀλλά μοι

1342

φόβος τις εἰσελήλυθʼ, ἥντινʼ ἐν δόμοις

1343

τηλουρὸς οὖσα δωμάτων κλύω βοήν.

1344

Ἠλέκτρα

τί δʼ; ἄξιʼ ἡμῖν τυγχάνει στεναγμάτων.

1345

Ἑρμιόνη

εὔφημος ἴσθι· τί δὲ νεώτερον λέγεις;

1346

Ἠλέκτρα

θανεῖν Ὀρέστην κἄμʼ ἔδοξε τῇδε γῇ.

1347

Ἑρμιόνη

μὴ δῆτʼ, ἐμοῦ γε συγγενεῖς πεφυκότας.

1348

Ἠλέκτρα

ἄραρʼ· ἀνάγκης δʼ ἐς ζυγὸν καθέσταμεν.

1349

Ἑρμιόνη

ἦ τοῦδʼ ἕκατι καὶ βοὴ κατὰ στέγας;

1350

Ἠλέκτρα

ἱκέτης γὰρ Ἑλένης γόνασι προσπεσὼν βοᾷ —

1351

Ἑρμιόνη

τίς; οὐδὲν οἶδα μᾶλλον, ἢν σὺ μὴ λέγῃς.

1352

Ἠλέκτρα

τλήμων Ὀρέστης· μὴ θανεῖν, ἐμοῦ θʼ ὕπερ.

1353

Ἑρμιόνη

ἐπʼ ἀξίοισί τἄρʼ ἀνευφημεῖ δόμος.

1354

Ἠλέκτρα

περὶ τοῦ γὰρ ἄλλου μᾶλλον ἂν φθέγξαιτό τις;

1355

ἀλλʼ ἐλθὲ καὶ μετάσχες ἱκεσίας φίλοις,

1356

σῇ μητρὶ προσπεσοῦσα τῇ μέγʼ ὀλβίᾳ,

1357

Μενέλαον ἡμᾶς μὴ θανόντας εἰσιδεῖν.

1358

ἀλλʼ, ὦ τραφεῖσα μητρὸς ἐν χεροῖν ἐμῆς,

1359

οἴκτιρον ἡμᾶς κἀπικούφισον κακῶν.

1360

ἴθʼ εἰς ἀγῶνα δεῦρʼ, ἐγὼ δʼ ἡγήσομαι·

1361

σωτηρίας γὰρ τέρμʼ ἔχεις ἡμῖν μόνη.

1362

Ἑρμιόνη

ἰδού, διώκω τὸν ἐμὸν ἐς δόμους πόδα.

1363

σώθηθʼ ὅσον γε τοὐπʼ ἐμέ.

1364

Ἠλέκτρα

ὦ κατὰ στέγας

1365

φίλοι ξιφήρεις, οὐχὶ συλλήψεσθʼ ἄγραν;

1366

Ἑρμιόνη

οἲ ἐγώ· τίνας τούσδʼ εἰσορῶ;

1367

Ὀρέστης

σιγᾶν χρεών·

1368

ἡμῖν γὰρ ἥκεις, οὐχὶ σοί, σωτηρία.

1369

Ἠλέκτρα

ἔχεσθʼ ἔχεσθε· φάσγανον δὲ πρὸς δέρῃ

1370

βάλλοντες ἡσυχάζεθʼ, ὡς εἰδῇ τόδε

1371

Μενέλαος, οὕνεκʼ ἄνδρας, οὐ Φρύγας κακούς,

1372

εὑρὼν ἔπραξεν οἷα χρὴ πράσσειν κακούς.

1373

Χορός

— ἰὼ ἰὼ φίλαι,

1374

κτύπον ἐγείρετε, κτύπον καὶ βοὰν

1375

πρὸ μελάθρων, ὅπως ὁ πραχθεὶς φόνος

1376

μὴ δεινὸν Ἀργείοισιν ἐμβάλῃ φόβον,

1377

βοηδρομῆσαι πρὸς δόμους τυραννικούς,

1378

πρὶν ἐτύμως ἴδω τὸν Ἑλένας φόνον

1379

καθαιμακτὸν ἐν δόμοις κείμενον,

1380

ἢ καὶ λόγον του προσπόλων πυθώμεθα·

1381

τὰ μὲν γὰρ οἶδα συμφορᾶς, τὰ δʼ οὐ σαφῶς. —

1382

διὰ δίκας ἔβα θεῶν

1383

νέμεσις ἐς Ἑλέναν.

1384

δακρύοισι γὰρ Ἑλλάδʼ ἅπασαν ἔπλησε,

1385

διὰ τὸν ὀλόμενον ὀλόμενον Ἰδαῖον

1386

Πάριν, ὃς ἄγαγʼ Ἑλλάδʼ εἰς Ἴλιον.

1387

ἀλλὰ κτυπεῖ γὰρ κλῇθρα βασιλείων δόμων,

1388

σιγήσατʼ· ἔξω γάρ τις ἐκβαίνει Φρυγῶν,

1389

οὗ πευσόμεσθα τἀν δόμοις ὅπως ἔχει.

1390

Φρύξ

Ἀργέϊον ξίφος ἐκ θανάτου πέφευγα

1391

βαρβάροις ἐν εὐμάρι-

1392

σιν, κεδρωτὰ παστάδων ὑπὲρ τέραμνα

1393

Δωρικάς τε τριγλύφους,

1394

φροῦδα φροῦδα, γᾶ γᾶ,

1395

βαρβάροισι δρασμοῖς.

1396

αἰαῖ·

1397

πᾷ φύγω, ξέναι, πολιὸν αἰθέρʼ ἀμ-

1398

πτάμενος ἢ πόντον, Ὠκεανὸς ὃν

1399

ταυρόκρανος ἀγκάλαις

1400

ἑλίσσων κυκλοῖ χθόνα;

1401

Χορός

τί δʼ ἔστιν, Ἑλένης πρόσπολʼ. Ἰδαῖον κάρα;

1402

Φρύξ

Ἴλιον Ἴλιον, ὤμοι μοι,

1403

Φρύγιον ἄστυ καὶ καλλίβωλον Ἴ-

1404

δας ὄρος ἱερόν, ὥς σʼ ὀλόμενον στένω

1405

ἁρμάτειον ἁρμάτειον μέλος

1406

βαρβάρῳ βοᾷ διʼ ὀρνιθόγονον

1407

ὄμμα κυκνοπτέρου καλλοσύνας, Λήδας

1408

σκύμνου, δυσελένας

1409

δυσελένας,

1410

ξεστῶν περγάμων Ἀπολλωνίων

1411

ἐρινύν· ὀττοτοῖ·

1412

ἰαλέμων ἰαλέμων

1413

Δαρδανία τλᾶμον Γανυμήδεος

1414

ἱπποσύνᾳ, Διὸς εὐνέτα.

1415

Χορός

σαφῶς λέγʼ ἡμῖν αὔθʼ ἕκαστα τἀν δόμοις.

1416

τὰ γὰρ πρὶν οὐκ εὔγνωστα συμβαλοῦσʼ ἔχω.

1417

Φρύξ

αἴλινον αἴλινον ἀρχὰν θανάτου

1418

βάρβαροι λέγουσιν, αἰαῖ,

1419

Ἀσιάδι φωνᾷ, βασιλέων

1420

ὅταν αἷμα χυθῇ κατὰ γᾶν ξίφεσιν

1421

σιδαρέοισιν Ἅιδα.

1422

ἦλθον ἐς δόμους, ἵνʼ αὔθʼ ἕ-

1423

καστά σοι λέγω, λέοντες

1424

Ἕλλανες δύο διδύμω·

1425

τῷ μὲν ὁ στρατηλάτας πατὴρ ἐκλῄζεθʼ,

1426

ὃ δὲ παῖς Στροφίου, κακόμητις ἀνήρ,

1427

οἷος Ὀδυσσεύς, σιγᾷ δόλιος,

1428

πιστὸς δὲ φίλοις, θρασὺς εἰς ἀλκάν,

1429

ξυνετὸς πολέμου, φόνιός τε δράκων.

1430

ἔρροι τᾶς ἡσύχου

1431

προνοίας κακοῦργος ὤν.

1432

οἳ δὲ πρὸς θρόνους ἔσω

1433

μολόντες ἇς ἔγημʼ ὁ τοξότας Πάρις

1434

γυναικός, ὄμμα δακρύοις

1435

πεφυρμένοι, ταπεινοὶ

1436

ἕζονθʼ, ὃ μὲν τὸ κεῖθεν, ὃ δὲ

1437

τὸ κεῖθεν, ἄλλος ἄλλοθεν πεφραγμένοι.

1438

περὶ δὲ γόνυ χέρας ἱκεσίους ἔβαλον ἔβαλον

1439

Ἑλένας ἄμφω.

1440

ἀνὰ δὲ δρομάδες ἔθορον ἔθορον

1441

ἀμφίπολοι Φρύγες·

1442

προσεῖπε δʼ ἄλλος ἄλλον ἐν φόβῳ πεσών,

1443

μή τις εἴη δόλος.

1444

κἀδόκει τοῖς μὲν οὔ,

1445

τοῖς δʼ ἐς ἀρκυστάταν

1446

μηχανὰν ἐμπλέκειν

1447

παῖδα τὰν Τυνδαρίδʼ ὁ

1448

μητροφόντας δράκων.

1449

Χορός

σὺ δʼ ἦσθα ποῦ τότʼ; ἢ πάλαι φεύγεις φόβῳ,

1450

Φρύξ

Φρυγίοις ἔτυχον Φρυγίοισι νόμοις

1451

παρὰ βόστρυχον αὔραν αὔραν

1452

Ἑλένας Ἑλένας εὐπαγεῖ

1453

κύκλῳ πτερίνῳ πρὸ παρηίδος

1454

ἀίσσων βαρβάροις νόμοισιν.

1455

ἃ δὲ λίνον ἠλακάτᾳ

1456

δακτύλοις ἕλισσεν,

1457

νῆμα δʼ ἵετο πέδῳ,

1458

σκύλων Φρυγίων ἐπὶ τύμβον ἀγάλ-

1459

ματα συστολίσαι χρῄζουσα λίνῳ,

1460

φάρεα πορφύρεα, δῶρα Κλυταιμήστρᾳ.

1461

προσεῖπεν δʼ Ὀρέστας

1462

Λάκαιναν κόραν· ὦ

1463

Διὸς παῖ, θὲς ἴχνος

1464

πέδῳ δεῦρʼ ἀποστᾶσα κλισμοῦ,

1465

Πέλοπος ἐπὶ προπάτορος ἕδραν

1466

παλαιᾶς ἑστίας,

1467

ἵνʼ εἰδῇς λόγους ἐμούς —

1468

ἄγει δʼ ἄγει νιν· ἃ δʼ ἐφείπετʼ,

1469

οὐ πρόμαντις ὧν ἔμελλεν·

1470

ὁ δὲ συνεργὸς ἄλλʼ ἔπρασσʼ

1471

ἰὼν κακὸς Φωκεύς·

1472

οὐκ ἐκποδὼν ἴτʼ; ἀλλʼ ἀεὶ κακοὶ Φρύγες.

1473

ἔκλῃσε δʼ ἄλλον ἄλλοσʼ ἐν

1474

στέγαισι· τοὺς μὲν ἐν σταθμοῖ-

1475

σιν ἱππικοῖσι, τοὺς δʼ ἐν ἐξ-

1476

έδραισι, τοὺς δʼ ἐκεῖσʼ ἐκεῖθεν ἄλλον ἄλ-

1477

λοσε διαρμόσας ἀποπρὸ δεσποίνας.

1478

Χορός

τί τοὐπὶ τῷδε συμφορᾶς ἐγίγνετο;

1479

Φρύξ

Ἰδαία μᾶτερ

1480

μᾶτερ ὀβρίμα ὀβρίμα,

1481

αἰαὶ φονίων παθέων ἀνόμων

1482

τε κακῶν ἅπερ ἔδρακον ἔδρακον

1483

ἐν δόμοις τυράννων.

1484

ἀμφιπορφυρέων πέπλων

1485

ὑπὸ σκότου ξίφη σπάσα-

1486

ντες ἄλλος ἄλλοσʼ ἐν χεροῖν

1487

δίνασεν ὄμμα, μή τις παρὼν τύχοι.

1488

ὡς κάπροι δʼ ὀρέστεροι γυ-

1489

ναικὸς ἀντίοι σταθέντες

1490

ἐννέπουσι· Κατθανῇ

1491

κατθανῇ,

1492

κακός σʼ ἀποκτείνει πόσις,

1493

κασιγνήτου προδοὺς

1494

ἐν Ἄργει θανεῖν γόνον.

1495

ἃ δʼ ἀνίαχεν ἴ-

1496

αχεν· Ὤμοι μοι.

1497

λευκὸν δʼ ἐμβαλοῦσα πῆχυν στέρνοις

1498

κτύπησε κρᾶτα μέλεον πλαγᾷ·

1499

φυγᾷ δὲ ποδὶ τὸ χρυσεοσάνδαλον

1500

ἴχνος ἔφερεν ἔφερεν· ἐς

1501

κόμας δὲ δακτύλους δικὼν Ὀρέστας,

1502

Μυκηνίδʼ ἀρβύλαν προβάς,

1503

ὤμοις ἀριστεροῖσιν ἀνακλάσας δέρην,

1504

παίειν λαιμῶν ἔμελ-

1505

λεν εἴσω μέλαν ξίφος.

1506

Χορός

ποῦ δʼ ἦτʼ ἀμύνειν οἱ κατὰ στέγας Φρύγες;

1507

Φρύξ

ἰαχᾷ

1508

δόμων θύρετρα καὶ σταθμοὺς

1509

μοχλοῖσιν ἐκβαλόντες, ἔνθʼ ἐμίμνομεν,

1510

βοηδρομοῦμεν ἄλλος ἄλλοθεν στέγης,

1511

ὃ μὲν πέτρους, ὃ δʼ ἀγκύλας,

1512

ὃ δὲ ξίφος πρόκωπον ἐν χεροῖν ἔχων.

1513

ἔναντα δʼ ἦλθε Πυλάδης

1514

ἀλίαστος, οἷος οἷος Ἕκ-

1515

τωρ ὁ Φρύγιος ἢ τρικόρυθος Αἴας,

1516

ὃν εἶδον εἶδον ἐν πύλαις

1517

Πριαμίσι· φασγάνων δʼ ἀκμὰς

1518

συνήψαμεν.

1519

δὴ τότε διαπρεπεῖς τότʼ ἐγένοντο Φρύγες,

1520

ὅσον Ἄρεως ἀλκὰν

1521

ἥσσονες Ἑλλάδος ἐγενόμεθʼ αἰχμᾶς,

1522

ὃ μὲν οἰχόμενος φυγάς, ὃ δὲ νέκυς ὤν,

1523

ὃ δὲ τραῦμα φέρων, ὃ δὲ λισσόμενος,

1524

θανάτου προβολάν·

1525

ὑπὸ σκότον δʼ ἐφεύγομεν·

1526

νεκροὶ δʼ ἔπιπτον, οἳ δʼ ἔμελλον, οἳ δʼ ἔκειντʼ.

1527

ἔμολε δʼ ἁ τάλαινʼ Ἑρμιόνα δόμους

1528

ἐπὶ φόνῳ χαμαιπετεῖ ματρός, ἅ

1529

νιν ἔτεκεν τλάμων.

1530

ἄθυρσοι δʼ

1531

οἷά νιν δραμόντε Βάκχαι

1532

σκύμνον ἐν χεροῖν ὀρείαν

1533

ξυνήρπασαν· πάλιν δὲ τὰν Διὸς κόραν

1534

ἐπὶ σφαγὰν ἔτεινον· ἃ δʼ

1535

ἐκ θαλάμων

1536

ἐγένετο διαπρὸ δωμάτων

1537

ἄφαντος, ὦ Ζεῦ καὶ γᾶ

1538

καὶ φῶς καὶ νύξ,

1539

ἤτοι φαρμάκοισιν ἢ

1540

μάγων τέχναις ἢ θεῶν κλοπαῖς.

1541

τὰ δʼ ὕστερʼ οὐκέτʼ οἶδα· δρα-

1542

πέτην γὰρ ἐξέκλεπτον ἐκ δόμων πόδα.

1543

πολύπονα δὲ πολύπονα πάθεα

1544

Μενέλεως ἀνασχόμενος ἀνόνητον ἀ-

1545

πὸ Τροίας ἔλαβε τὸν Ἑλένας γάμον.

1546

Χορός

καὶ μὴν ἀμείβει καινὸν ἐκ καινῶν τόδε·

1547

ξιφηφόρον γὰρ εἰσορῶ πρὸ δωμάτων

1548

βαίνοντʼ Ὀρέστην ἐπτοημένῳ ποδί.

1549

Ὀρέστης

ποῦ ʼστιν οὗτος ὃς πέφευγεν ἐκ δόμων τοὐμὸν ξίφος;

1550

Φρύξ

προσκυνῶ σʼ, ἄναξ, νόμοισι βαρβάροισι προσπίτνων.

1551

Ὀρέστης

οὐκ ἐν Ἰλίῳ τάδʼ ἐστίν, ἀλλʼ ἐν Ἀργείᾳ χθονί.

1552

Φρύξ

πανταχοῦ ζῆν ἡδὺ μᾶλλον ἢ θανεῖν τοῖς σώφροσιν.

1553

Ὀρέστης

οὔτι που κραυγὴν ἔθηκας Μενέλεῳ βοηδρομεῖν;

1554

Φρύξ

σοὶ μὲν οὖν ἔγωγʼ ἀμύνειν· ἀξιώτερος γὰρ εἶ.

1555

Ὀρέστης

ἐνδίκως ἡ Τυνδάρειος ἆρα παῖς διώλετο;

1556

Φρύξ

ἐνδικώτατʼ, εἴ γε λαιμοὺς εἶχε τριπτύχους θανεῖν.

1557

Ὀρέστης

δειλίᾳ γλώσσῃ χαρίζῃ, τἄνδον οὐχ οὕτω φρονῶν.

1558

Φρύξ

οὐ γάρ, ἥτις Ἑλλάδʼ αὐτοῖς Φρυξὶ διελυμήνατο;

1559

Ὀρέστης

ὄμοσον — εἰ δὲ μή, κτενῶ σε — μὴ λέγειν ἐμὴν χάριν.

1560

Φρύξ

τὴν ἐμὴν ψυχὴν κατώμοσʼ, ἣν ἂν εὐορκοῖμʼ ἐγώ.

1561

Ὀρέστης

ὧδε κἀν Τροίᾳ σίδηρος πᾶσι Φρυξὶν ἦν φόβος;

1562

Φρύξ

ἄπεχε φάσγανον· πέλας γὰρ δεινὸν ἀνταυγεῖ φόνον.

1563

Ὀρέστης

μὴ πέτρος γένῃ δέδοικας ὥστε Γοργόνʼ εἰσιδών;

1564

Φρύξ

μὴ μὲν οὖν νεκρός· τὸ Γοργοῦς δʼ οὐ κάτοιδʼ ἐγὼ κάρα.

1565

Ὀρέστης

δοῦλος ὢν φοβῇ τὸν Ἅιδην, ὅς σʼ ἀπαλλάξει κακῶν;

1566

Φρύξ

πᾶς ἀνήρ, κἂν δοῦλος ᾖ τις, ἥδεται τὸ φῶς ὁρῶν.

1567

Ὀρέστης

εὖ λέγεις· σῴζει σε σύνεσις. ἀλλὰ βαῖνʼ ἔσω δόμων.

1568

Φρύξ

οὐκ ἄρα κτενεῖς με;

1569

Ὀρέστης

ἀφεῖσαι.

1570

Φρύξ

καλὸν ἔπος λέγεις τόδε.

1571

Ὀρέστης

ἀλλὰ μεταβουλευσόμεσθα.

1572

Φρύξ

τοῦτο δʼ οὐ καλῶς λέγεις.

1573

Ὀρέστης

μῶρος, εἰ δοκεῖς με τλῆναι σὴν καθαιμάξαι δέρην·

1574

οὔτε γὰρ γυνὴ πέφυκας — οὔτʼ ἐν ἀνδράσιν σύ γʼ εἶ.

1575

τοῦ δὲ μὴ στῆσαί σε κραυγὴν οὕνεκʼ ἐξῆλθον δόμων·

1576

ὀξὺ γὰρ βοῆς ἀκοῦσαν Ἄργος ἐξεγείρεται.

1577

Μενέλεων δʼ οὐ τάρβος ἡμῖν ἀναλαβεῖν ἔσω ξίφους·

1578

ἀλλʼ ἴτω ξανθοῖς ἐπʼ ὤμων βοστρύχοις γαυρούμενος·

1579

εἰ γὰρ Ἀργείους ἐπάξει τοῖσδε δώμασιν λαβών,

1580

τὸν Ἑλένης φόνον διώκων, κἀμὲ μὴ σῴζειν θέλει

1581

σύγγονόν τʼ ἐμὴν Πυλάδην τε τὸν τάδε ξυνδρῶντά μοι,

1582

παρθένον τε καὶ δάμαρτα δύο νεκρὼ κατόψεται.

1583

Χορός

— ἰὼ ἰὼ τύχα,

1584

ἕτερον εἰς ἀγῶνʼ, ἕτερον αὖ δόμος

1585

φοβερὸν ἀμφὶ τοὺς Ἀτρείδας πίτνει. —

1586

τί δρῶμεν; ἀγγέλλωμεν ἐς πόλιν τάδε;

1587

ἢ σῖγʼ ἔχωμεν; ἀσφαλέστερον, φίλαι. —

1588

ἴδε πρὸ δωμάτων ἴδε προκηρύσσει

1589

θοάζων ὅδʼ αἰθέρος ἄνω καπνός. —

1590

ἅπτουσι πεύκας, ὡς πυρώσοντες δόμους

1591

τοὺς Τανταλείους, οὐδʼ ἀφίστανται φόνου. —

1592

τέλος ἔχει δαίμων βροτοῖς,

1593

τέλος ὅπᾳ θέλῃ. —

1594

μεγάλα δέ τις ἁ δύναμις διʼ ἀλαστόρων

1595

ἔπεσʼ ἔπεσε μέλαθρα τάδε διʼ αἱμάτων

1596

διὰ τὸ Μυρτίλου πέσημʼ ἐκ δίφρου.

1597

ἀλλὰ μὴν καὶ τόνδε λεύσσω Μενέλεων δόμων πέλας

1598

ὀξύπουν, ᾐσθημένον που τὴν τύχην ἣ νῦν πάρα.

1599

οὐκέτʼ ἂν φθάνοιτε κλῇθρα συμπεραίνοντες μοχλοῖς,

1600

ὦ κατὰ στέγας Ἀτρεῖδαι. δεινὸν εὐτυχῶν ἀνὴρ

1601

πρὸς κακῶς πράσσοντας, ὡς σὺ νῦν, Ὀρέστα, δυστυχεῖς.

1602

Μενέλαος

ἥκω κλύων τὰ δεινὰ καὶ δραστήρια

1603

δισσοῖν λεόντοιν· οὐ γὰρ ἄνδρʼ αὐτὼ καλῶ.

1604

ἤκουσα γὰρ δὴ τὴν ἐμὴν ξυνάορον

1605

ὡς οὐ τέθνηκεν, ἀλλʼ ἄφαντος οἴχεται —

1606

κενὴν ἀκούσας βάξιν, ἣν φόβῳ σφαλεὶς

1607

ἤγγειλέ μοί τις. ἀλλὰ τοῦ μητροκτόνου

1608

τεχνάσματʼ ἐστὶ ταῦτα καὶ πολὺς γέλως.

1609

ἀνοιγέτω τις δῶμα· προσπόλοις λέγω

1610

ὠθεῖν πύλας τάσδʼ, ὡς ἂν ἀλλὰ παῖδʼ ἐμὴν

1611

ῥυσώμεθʼ ἀνδρῶν ἐκ χερῶν μιαιφόνων,

1612

καὶ τὴν τάλαιναν ἀθλίαν δάμαρτʼ ἐμὴν

1613

λάβωμεν, ᾗ δεῖ ξυνθανεῖν ἐμῇ χερὶ

1614

τοὺς διολέσαντας τὴν ἐμὴν ξυνάορον.

1615

Ὀρέστης

οὗτος σύ, κλῄθρων τῶνδε μὴ ψαύσῃς χερί·

1616

Μενέλαον εἶπον, ὃς πεπύργωσαι θράσει·

1617

ἢ τῷδε θριγκῷ κρᾶτα συνθραύσω σέθεν,

1618

ῥήξας παλαιὰ γεῖσα, τεκτόνων πόνον.

1619

μοχλοῖς δʼ ἄραρε κλῇθρα, σῆς βοηδρόμου

1620

σπουδῆς ἅ σʼ εἴρξει, μὴ δόμων ἔσω περᾶν.

1621

Μενέλαος

ἔα, τί χρῆμα; λαμπάδων ὁρῶ σέλας,

1622

δόμων δʼ ἐπʼ ἄκρων τούσδε πυργηρουμένους,

1623

ξίφος δʼ ἐμῆς θυγατρὸς ἐπίφρουρον δέρῃ.

1624

Ὀρέστης

πότερον ἐρωτᾶν ἢ κλύειν ἐμοῦ θέλεις;

1625

Μενέλαος

οὐδέτερʼ· ἀνάγκη δʼ, ὡς ἔοικε, σου κλύειν.

1626

Ὀρέστης

μέλλω κτενεῖν σου θυγατέρʼ, εἰ βούλῃ μαθεῖν.

1627

Μενέλαος

Ἑλένην φονεύσας ἐπὶ φόνῳ πράσσεις φόνον;

1628

Ὀρέστης

εἰ γὰρ κατέσχον μὴ θεῶν κλεφθεὶς ὕπο.

1629

Μενέλαος

ἀρνῇ κατακτὰς κἀφʼ ὕβρει λέγεις τάδε;

1630

Ὀρέστης

λυπράν γε τὴν ἄρνησιν· εἰ γὰρ ὤφελον —

1631

Μενέλαος

τί χρῆμα δρᾶσαι; παρακαλεῖς γὰρ ἐς φόβον.

1632

Ὀρέστης

τὴν Ἑλλάδος μιάστορʼ εἰς Ἅιδου βαλεῖν.

1633

Μενέλαος

ἀπόδος δάμαρτος νέκυν, ὅπως χώσω τάφῳ.

1634

Ὀρέστης

θεοὺς ἀπαίτει. παῖδα δὲ κτενῶ σέθεν.

1635

Μενέλαος

ὁ μητροφόντης ἐπὶ φόνῳ πράσσει φόνον;

1636

Ὀρέστης

ὁ πατρὸς ἀμύντωρ, ὃν σὺ προύδωκας θανεῖν.

1637

Μενέλαος

οὐκ ἤρκεσέν σοι τὸ παρὸν αἷμα μητέρος;

1638

Ὀρέστης

οὐκ ἂν κάμοιμι τὰς κακὰς κτείνων ἀεί.

1639

Μενέλαος

ἦ καὶ σύ, Πυλάδη, τοῦδε κοινωνεῖς φόνου;

1640

Ὀρέστης

φησὶν σιωπῶν· ἀρκέσω δʼ ἐγὼ λέγων.

1641

Μενέλαος

ἀλλʼ οὔτι χαίρων, ἤν γε μὴ φύγῃς πτεροῖς.

1642

Ὀρέστης

οὐ φευξόμεσθα· πυρὶ δʼ ἀνάψομεν δόμους.

1643

Μενέλαος

ἦ γὰρ πατρῷον δῶμα πορθήσεις τόδε;

1644

Ὀρέστης

ὡς μή γʼ ἔχῃς σύ, τήνδʼ ἐπισφάξας πυρί.

1645

Μενέλαος

κτεῖνʼ· ὡς κτανών γε τῶνδέ μοι δώσεις δίκην.

1646

Ὀρέστης

ἔσται τάδε.

1647

Μενέλαος

ἆ ἆ, μηδαμῶς δράσῃς τάδε.

1648

Ὀρέστης

σίγα νυν, ἀνέχου δʼ ἐνδίκως πράσσων κακῶς.

1649

Μενέλαος

ἦ γὰρ δίκαιον ζῆν σε;

1650

Ὀρέστης

καὶ κρατεῖν γε γῆς.

1651

Μενέλαος

ποίας;

1652

Ὀρέστης

ἐν Ἄργει τῷδε τῷ Πελασγικῷ.

1653

Μενέλαος

εὖ γοῦν θίγοις ἂν χερνίβων —

1654

Ὀρέστης

τί δὴ γὰρ οὔ;

1655

Μενέλαος

καὶ σφάγια πρὸ δορὸς καταβάλοις.

1656

Ὀρέστης

σὺ δʼ ἂν καλῶς;

1657

Μενέλαος

ἁγνὸς γάρ εἰμι χεῖρας.

1658

Ὀρέστης

ἀλλʼ οὐ τὰς φρένας.

1659

Μενέλαος

τίς δʼ ἂν προσείποι σέ;

1660

Ὀρέστης

ὅστις ἐστὶ φιλοπάτωρ.

1661

Μενέλαος

ὅστις δὲ τιμᾷ μητέρα;

1662

Ὀρέστης

εὐδαίμων ἔφυ.

1663

Μενέλαος

οὔκουν σύ γε.

1664

Ὀρέστης

οὐ γὰρ ἁνδάνουσιν αἱ κακαί.

1665

Μενέλαος

ἄπαιρε θυγατρὸς φάσγανον.

1666

Ὀρέστης

ψευδὴς ἔφυς.

1667

Μενέλαος

ἀλλὰ κτενεῖς μου θυγατέρα;

1668

Ὀρέστης

οὐ ψευδὴς ἔτʼ εἶ.

1669

Μενέλαος

οἴμοι, τί δράσω;

1670

Ὀρέστης

πεῖθʼ ἐς Ἀργείους μολὼν —

1671

Μενέλαος

πειθὼ τίνα;

1672

Ὀρέστης

ἡμᾶς μὴ θανεῖν· αἰτοῦ πόλιν.

1673

Μενέλαος

ἢ παῖδά μου φονεύσετε;

1674

Ὀρέστης

ὧδʼ ἔχει τάδε.

1675

Μενέλαος

ὦ τλῆμον Ἑλένη —

1676

Ὀρέστης

τἀμὰ δʼ οὐχὶ τλήμονα;

1677

Μενέλαος

σὲ σφάγιον ἐκόμισʼ ἐκ Φρυγῶν —

1678

Ὀρέστης

εἰ γὰρ τόδʼ ἦν.

1679

Μενέλαος

πόνους πονήσας μυρίους.

1680

Ὀρέστης

πλήν γʼ εἰς ἐμέ.

1681

Μενέλαος

πέπονθα δεινά.

1682

Ὀρέστης

τότε γὰρ ἦσθʼ ἀνωφελής.

1683

Μενέλαος

ἔχεις με.

1684

Ὀρέστης

σαυτὸν σύ γʼ ἔλαβες κακὸς γεγώς.

1685

ἀλλʼ εἶʼ, ὕφαπτε δώματʼ, Ἠλέκτρα, τάδε·

1686

σύ τʼ, ὦ φίλων μοι τῶν ἐμῶν σαφέστατε,

1687

Πυλάδη, κάταιθε γεῖσα τειχέων τάδε.

1688

Μενέλαος

ὦ γαῖα Δαναῶν ἱππίου τʼ Ἄργους κτίται,

1689

οὐκ εἶʼ ἐνόπλῳ ποδὶ βοηδρομήσετε;

1690

πᾶσαν γὰρ ὑμῶν ὅδε βιάζεται πόλιν

1691

ζῆν, αἷμα μητρὸς μυσαρὸν ἐξειργασμένος.

1692

Ἀπόλλων

Μενέλαε, παῦσαι λῆμʼ ἔχων τεθηγμένον·

1693

Φοῖβός σʼ ὁ Λητοῦς παῖς ὅδʼ ἐγγὺς ὢν καλῶ·

1694

σύ θʼ ὃς ξιφήρης τῇδʼ ἐφεδρεύεις κόρῃ,

1695

Ὀρέσθʼ, ἵνʼ εἰδῇς οὓς φέρων ἥκω λόγους.

1696

Ἑλένην μὲν ἣν σὺ διολέσαι πρόθυμος ὢν

1697

ἥμαρτες, ὀργὴν Μενέλεῳ ποιούμενος,

1698

ἥδʼ ἐστίν, ἣν ὁρᾶτʼ ἐν αἰθέρος πτυχαῖς,

1699

σεσῳσμένη τε κοὐ θανοῦσα πρὸς σέθεν.

1700

ἐγώ νιν ἐξέσῳσα κἀπὸ φασγάνου

1701

τοῦ σοῦ κελευσθεὶς ἥρπασʼ ἐκ Διὸς πατρός.

1702

Ζηνὸς γὰρ οὖσαν ζῆν νιν ἄφθιτον χρεών,

1703

Κάστορί τε Πολυδεύκει τʼ ἐν αἰθέρος πτυχαῖς

1704

σύνθακος ἔσται, ναυτίλοις σωτήριος.

1705

ἄλλην δὲ νύμφην ἐς δόμους κτῆσαι λαβών,

1706

ἐπεὶ θεοὶ τῷ τῆσδε καλλιστεύματι

1707

Ἕλληνας εἰς ἓν καὶ Φρύγας συνήγαγον,

1708

θανάτους τʼ ἔθηκαν, ὡς ἀπαντλοῖεν χθονὸς

1709

ὕβρισμα θνητῶν ἀφθόνου πληρώματος.

1710

τὰ μὲν καθʼ Ἑλένην ὧδʼ ἔχει· σὲ δʼ αὖ χρεών,

1711

Ὀρέστα, γαίας τῆσδʼ ὑπερβαλόνθʼ ὅρους

1712

Παρράσιον οἰκεῖν δάπεδον ἐνιαυτοῦ κύκλον.

1713

κεκλήσεται δὲ σῆς φυγῆς ἐπώνυμον

1714

Ἀζᾶσιν Ἀρκάσιν τʼ Ὀρέστειον καλεῖν.

1715

ἐνθένδε δʼ ἐλθὼν τὴν Ἀθηναίων πόλιν

1716

δίκην ὑπόσχες αἵματος μητροκτόνου

1717

Εὐμενίσι τρισσαῖς· θεοὶ δέ σοι δίκης βραβῆς

1718

πάγοισιν ἐν Ἀρείοισιν εὐσεβεστάτην

1719

ψῆφον διοίσουσʼ, ἔνθα νικῆσαί σε χρή.

1720

ἐφʼ ἧς δʼ ἔχεις, Ὀρέστα, φάσγανον δέρῃ,

1721

γῆμαι πέπρωταί σʼ Ἑρμιόνην· ὃς δʼ οἴεται

1722

Νεοπτόλεμος γαμεῖν νιν, οὐ γαμεῖ ποτε.

1723

θανεῖν γὰρ αὐτῷ μοῖρα Δελφικῷ ξίφει,

1724

δίκας Ἀχιλλέως πατρὸς ἐξαιτοῦντά με.

1725

Πυλάδῃ δʼ ἀδελφῆς λέκτρον, ὥς ποτʼ ᾔνεσας,

1726

δός· ὁ δʼ ἐπιών νιν βίοτος εὐδαίμων μένει.

1727

Ἄργους δʼ Ὀρέστην, Μενέλεως, ἔα κρατεῖν,

1728

ἐλθὼν δʼ ἄνασσε Σπαρτιάτιδος χθονός,

1729

φερνὰς ἔχων δάμαρτος, ἥ σε μυρίοις

1730

πόνοις διδοῦσα δεῦρʼ ἀεὶ διήνυσεν.

1731

τὰ πρὸς πόλιν δὲ τῷδʼ ἐγὼ θήσω καλῶς,

1732

ὅς νιν φονεῦσαι μητέρʼ ἐξηνάγκασα.

1733

Ὀρέστης

ὦ Λοξία μαντεῖε, σῶν θεσπισμάτων.

1734

οὐ ψευδόμαντις ἦσθʼ ἄρʼ, ἀλλʼ ἐτήτυμος.

1735

καίτοι μʼ ἐσῄει δεῖμα, μή τινος κλύων

1736

ἀλαστόρων δόξαιμι σὴν κλύειν ὄπα.

1737

ἀλλʼ εὖ τελεῖται, πείσομαι δὲ σοῖς λόγοις.

1738

ἰδού, μεθίημʼ Ἑρμιόνην ἀπὸ σφαγῆς,

1739

καὶ λέκτρʼ ἐπῄνεσʼ, ἡνίκʼ ἂν διδῷ πατήρ.

1740

Μενέλαος

ὦ Ζηνὸς Ἑλένη χαῖρε παῖ· ζηλῶ δέ σε

1741

θεῶν κατοικήσασαν ὄλβιον δόμον.

1742

Ὀρέστα, σοὶ δὲ παῖδʼ ἐγὼ κατεγγυῶ,

1743

Φοίβου λέγοντος· εὐγενὴς δʼ ἀπʼ εὐγενοῦς

1744

γήμας ὄναιο καὶ σὺ χὡ διδοὺς ἐγώ.

1745

Ἀπόλλων

χωρεῖτέ νυν ἕκαστος οἷ προστάσσομεν,

1746

νείκας τε διαλύεσθε.

1747

Μενέλαος

πείθεσθαι χρεών.

1748

Ὀρέστης

κἀγὼ τοιοῦτος· σπένδομαι δὲ συμφοραῖς,

1749

Μενέλαε, καὶ σοῖς, Λοξία, θεσπίσμασιν.

1750

Ἀπόλλων

ἴτε νυν καθʼ ὁδόν, τὴν καλλίστην

1751

θεῶν Εἰρήνην τιμῶντες· ἐγὼ δʼ

1752

Ἑλένην Δίοις μελάθροις πελάσω,

1753

λαμπρῶν ἄστρων πόλον ἐξανύσας,

1754

ἔνθα παρʼ Ἥρᾳ τῇ θʼ Ἡρακλέους

1755

Ἥβῃ πάρεδρος θεὸς ἀνθρώποις

1756

ἔσται σπονδαῖς ἔντιμος ἀεί,

1757

σὺν Τυνδαρίδαις, τοῖς Διὸς υἱοῖς,

1758

ναύταις μεδέουσα θαλάσσης.

1759

Χορός

ὦ μέγα σεμνὴ Νίκη, τὸν ἐμὸν

1760

βίοτον κατέχοις

1761

καὶ μὴ λήγοις στεφανοῦσα.

1762