Homer was an ancient Greek epic poet traditionally credited as the author of the Iliad and the Odyssey, the two foundational epics of Western literature. He is regarded as the greatest poet of the ancient Greek world and is often called the 'father of Western literature.' Ancient sources portrayed him as a blind bard, though whether he was a single historical individual or a name attached to a tradition of oral composition remains debated by scholars.

When and where did Homer live?

Homer is conventionally dated to around the 8th century BCE, with most scholars placing his activity between approximately 750 and 700 BCE. Ancient traditions most frequently associated him with Ionia, on the western coast of Asia Minor, with the island of Chios and the city of Smyrna (modern Izmir, Turkey) being the most persistently cited birthplaces. Seven cities in antiquity claimed him as a native son, reflecting the absence of firm biographical records.

What genre or literary tradition did Homer work in?

Homer worked within the tradition of ancient Greek oral epic poetry, composing in dactylic hexameter, the formal meter of all classical Greek epic verse. This tradition was rooted in an centuries-old oral-formulaic system, identified in the 20th century by Milman Parry and Albert Lord, in which bards used repeated phrases, epithets, and stock scenes to compose and perform lengthy narrative poems from memory. Homer stands at the culmination of this pre-literate bardic tradition in Greece.

What did Homer write?

Homer is credited as the author of the Iliad and the Odyssey, two monumental epic poems that together comprise roughly 27,000 lines of Greek verse. The Iliad dramatizes a few weeks of the Trojan War, focusing on the wrath of the Greek hero Achilles, while the Odyssey narrates the ten-year homeward voyage of Odysseus after Troy's fall. A collection of thirty-three shorter poems known as the Homeric Hymns was also attributed to Homer in antiquity, though modern scholars generally regard these as the work of multiple later poets.

Who and what influenced Homer?

Homer drew upon a vast and ancient tradition of oral bardic poetry that had been developing in the Greek world since the Bronze Age, incorporating myths, legends, and narrative formulas inherited from generations of predecessors known as aoidoi, or singers. Significant Near Eastern literary traditions, including the Mesopotamian Epic of Gilgamesh and Ugaritic poetry, show thematic and structural parallels with the Homeric epics, suggesting indirect cultural influence through centuries of contact in the eastern Mediterranean. Historical events, particularly the memories of the Mycenaean Bronze Age civilization and its conflicts preserved in oral tradition, provided the mythological raw material for the Trojan War cycle at the heart of both epics.

What shaped Homer's life and career?

Because no reliable biographical record of Homer survives, what shaped his life must largely be inferred from the poems themselves and from later ancient biographical traditions, which are largely legendary. His poetry reflects deep familiarity with the geography of the Aegean world, aristocratic court culture, warfare, seamanship, and religious practice, suggesting a composer who performed for elite audiences at festivals and royal courts. Ancient accounts describe him as a traveling aoidos, or professional bard, who moved between communities in the Ionian region reciting and refining his compositions for audiences across the Greek world.

What is Homer's legacy in Western literature?

Homer's Iliad and Odyssey established the foundational narrative, moral, and aesthetic frameworks of Western literary culture, directly shaping the work of Virgil, whose Aeneid (19 BCE) was a conscious reimagining of both Homeric epics for a Roman audience. His influence extends through Dante's Divine Comedy, Milton's Paradise Lost, James Joyce's Ulysses (1922), and countless other landmark works across more than 2,700 years of literary history. The Homeric epics also provided the primary curriculum for Greek education from the classical period onward, and the Iliad and Odyssey remain among the most widely read, translated, and studied works in the global literary canon.

What genre is Homer's Iliad?

The Iliad is an ancient Greek epic poem, belonging to the tradition of heroic oral poetry that celebrates the deeds of legendary warriors and demigods. It stands alongside the Odyssey as the foundational exemplar of the Western epic genre, characterized by its grand scale, divine intervention, formal invocation of the Muse, and elevated dactylic hexameter verse.

When was Homer's Iliad written?

The Iliad is conventionally dated to the late 8th century BCE, with most scholars placing its composition between approximately 750 and 700 BCE. The poem likely crystallized from a long tradition of oral composition reaching back to the Mycenaean period, and it was probably first written down using the newly adopted Greek alphabetic script around this same period.

What is Homer's Iliad about?

The Iliad narrates a compressed episode from the tenth and final year of the Greek siege of Troy, focusing on the wrath of the Greek hero Achilles after he is dishonored by the commander Agamemnon. The narrative spans roughly fifty days and culminates in the death of the Trojan champion Hector at Achilles' hands and the ransoming of Hector's body by his father, King Priam.

What are the central themes of Homer's Iliad?

The poem's dominant theme is mēnis — the destructive wrath of Achilles — and its catastrophic consequences for both Greeks and Trojans alike. Other central themes include the tension between personal honor (timē) and collective duty, the transience of human life in contrast to divine immortality, the grief of loss, and the ambiguous nature of glory (kleos) purchased at the cost of an early death.

What is the structure and form of Homer's Iliad?

The Iliad is composed in dactylic hexameter, the canonical meter of Greek epic, and is divided into twenty-four books corresponding to the twenty-four letters of the Greek alphabet, a division attributed to Alexandrian scholars at the Library of Alexandria in the 3rd century BCE. The poem contains approximately 15,693 lines and employs a ring-composition structure, with the ransoming of Hector's body in Book 24 mirroring and resolving the quarrel over Chryseis's body in Book 1.

What was the political and historical context of Homer's Iliad?

The Iliad was composed during the Greek Archaic period, a time of emerging city-states (poleis), colonization, and the crystallization of a pan-Hellenic cultural identity. The Trojan War it depicts, set around the late Bronze Age (circa 1200 BCE), served 8th-century Greeks as a shared mythological heritage that helped define Greek identity against non-Greek 'barbarian' peoples, and the poem's heroes provided aristocratic audiences with models of competitive excellence (aretē).

What are the defining literary features and style of Homer's Iliad?

The Iliad is distinguished by its extensive use of the oral-formulaic technique identified by Milman Parry and Albert Lord in the 20th century, including repeated epithets such as 'swift-footed Achilles' and 'grey-eyed Athena,' type-scenes, and extended epic similes drawn from nature and everyday life. The narrative maintains an objective, expansive tone even in scenes of extreme violence and grief, and the poet grants dignity and pathos to both Greek and Trojan characters with notable impartiality.

What did Homer's Iliad contribute to literary tradition?

The Iliad established the formal conventions of the Western epic, providing the template adopted by Virgil in the Aeneid (29–19 BCE), Apollonius of Rhodes in the Argonautica (3rd century BCE), and later by Milton in Paradise Lost (1667). It also inaugurated the practice of beginning a narrative in medias res, a technique codified as a rule of epic composition by Horace in his Ars Poetica (circa 19 BCE).

How has Homer's Iliad influenced later literature and culture?

The Iliad has exerted continuous influence from antiquity to the present: it was the central educational text of ancient Greece, memorized and recited at the Panathenaic Games in Athens, and Alexander the Great reportedly slept with a copy annotated by Aristotle. In modern literature, its influence is visible in works ranging from Keats's 'On First Looking into Chapman's Homer' (1816) to Pat Barker's novel The Silence of the Girls (2018), and its exploration of war's heroism and futility resonates strongly with 20th- and 21st-century readers.

Who are the key figures in Homer's Iliad?

The central human figures are Achilles, the greatest Greek warrior, whose withdrawal from battle and eventual return drives the plot, and Hector, Troy's foremost defender and the poem's most fully humanized character. Other major figures include Agamemnon, king of Mycenae and commander of the Greek forces; Patroclus, Achilles' closest companion whose death precipitates the poem's climax; Helen, whose abduction by Paris initiated the war; and the Olympian gods, including Athena, Apollo, Hera, and Zeus, who actively intervene in the conflict on opposing sides.

0:00

Iliad

Book 4

Homer

Narrator

οἳ δὲ θεοὶ πὰρ Ζηνὶ καθήμενοι ἠγορόωντο

χρυσέῳ ἐν δαπέδῳ, μετὰ δέ σφισι πότνια Ἥβη

νέκταρ ἐοινοχόει· τοὶ δὲ χρυσέοις δεπάεσσι

δειδέχατʼ ἀλλήλους, Τρώων πόλιν εἰσορόωντες·

αὐτίκʼ ἐπειρᾶτο Κρονίδης ἐρεθιζέμεν Ἥρην

κερτομίοις ἐπέεσσι παραβλήδην ἀγορεύων·

Zeus

δοιαὶ μὲν Μενελάῳ ἀρηγόνες εἰσὶ θεάων

Ἥρη τʼ Ἀργείη καὶ Ἀλαλκομενηῒς Ἀθήνη.

ἀλλʼ ἤτοι ταὶ νόσφι καθήμεναι εἰσορόωσαι

τέρπεσθον· τῷ δʼ αὖτε φιλομειδὴς Ἀφροδίτη

αἰεὶ παρμέμβλωκε καὶ αὐτοῦ κῆρας ἀμύνει·

καὶ νῦν ἐξεσάωσεν ὀϊόμενον θανέεσθαι.

ἀλλʼ ἤτοι νίκη μὲν ἀρηϊφίλου Μενελάου·

ἡμεῖς δὲ φραζώμεθʼ ὅπως ἔσται τάδε ἔργα,

ἤ ῥʼ αὖτις πόλεμόν τε κακὸν καὶ φύλοπιν αἰνὴν

ὄρσομεν, ἦ φιλότητα μετʼ ἀμφοτέροισι βάλωμεν.

εἰ δʼ αὖ πως τόδε πᾶσι φίλον καὶ ἡδὺ γένοιτο,

ἤτοι μὲν οἰκέοιτο πόλις Πριάμοιο ἄνακτος,

αὖτις δʼ Ἀργείην Ἑλένην Μενέλαος ἄγοιτο.

Narrator

ὣς ἔφαθʼ, αἳ δʼ ἐπέμυξαν Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρη·

πλησίαι αἵ γʼ ἥσθην, κακὰ δὲ Τρώεσσι μεδέσθην.

ἤτοι Ἀθηναίη ἀκέων ἦν οὐδέ τι εἶπε

σκυζομένη Διὶ πατρί, χόλος δέ μιν ἄγριος ᾕρει·

Ἥρῃ δʼ οὐκ ἔχαδε στῆθος χόλον, ἀλλὰ προσηύδα·

Hera

αἰνότατε Κρονίδη ποῖον τὸν μῦθον ἔειπες·

πῶς ἐθέλεις ἅλιον θεῖναι πόνον ἠδʼ ἀτέλεστον,

ἱδρῶ θʼ ὃν ἵδρωσα μόγῳ, καμέτην δέ μοι ἵπποι

λαὸν ἀγειρούσῃ, Πριάμῳ κακὰ τοῖό τε παισίν.

ἕρδʼ· ἀτὰρ οὔ τοι πάντες ἐπαινέομεν θεοὶ ἄλλοι.

Narrator

τὴν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·

Zeus

δαιμονίη τί νύ σε Πρίαμος Πριάμοιό τε παῖδες

τόσσα κακὰ ῥέζουσιν, ὅ τʼ ἀσπερχὲς μενεαίνεις

Ἰλίου ἐξαλαπάξαι ἐϋκτίμενον πτολίεθρον;

εἰ δὲ σύ γʼ εἰσελθοῦσα πύλας καὶ τείχεα μακρὰ

ὠμὸν βεβρώθοις Πρίαμον Πριάμοιό τε παῖδας

ἄλλους τε Τρῶας, τότε κεν χόλον ἐξακέσαιο.

ἕρξον ὅπως ἐθέλεις· μὴ τοῦτό γε νεῖκος ὀπίσσω

σοὶ καὶ ἐμοὶ μέγʼ ἔρισμα μετʼ ἀμφοτέροισι γένηται.

ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δʼ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν·

ὁππότε κεν καὶ ἐγὼ μεμαὼς πόλιν ἐξαλαπάξαι

τὴν ἐθέλω ὅθι τοι φίλοι ἀνέρες ἐγγεγάασι,

μή τι διατρίβειν τὸν ἐμὸν χόλον, ἀλλά μʼ ἐᾶσαι·

καὶ γὰρ ἐγὼ σοὶ δῶκα ἑκὼν ἀέκοντί γε θυμῷ·

αἳ γὰρ ὑπʼ ἠελίῳ τε καὶ οὐρανῷ ἀστερόεντι

ναιετάουσι πόληες ἐπιχθονίων ἀνθρώπων,

τάων μοι περὶ κῆρι τιέσκετο Ἴλιος ἱρὴ

καὶ Πρίαμος καὶ λαὸς ἐϋμμελίω Πριάμοιο.

οὐ γάρ μοί ποτε βωμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐΐσης

λοιβῆς τε κνίσης τε· τὸ γὰρ λάχομεν γέρας ἡμεῖς.

Narrator

τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη·

Hera

ἤτοι ἐμοὶ τρεῖς μὲν πολὺ φίλταταί εἰσι πόληες

Ἄργός τε Σπάρτη τε καὶ εὐρυάγυια Μυκήνη·

τὰς διαπέρσαι ὅτʼ ἄν τοι ἀπέχθωνται περὶ κῆρι·

τάων οὔ τοι ἐγὼ πρόσθʼ ἵσταμαι οὐδὲ μεγαίρω.

εἴ περ γὰρ φθονέω τε καὶ οὐκ εἰῶ διαπέρσαι,

οὐκ ἀνύω φθονέουσʼ ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερός ἐσσι.

ἀλλὰ χρὴ καὶ ἐμὸν θέμεναι πόνον οὐκ ἀτέλεστον·

καὶ γὰρ ἐγὼ θεός εἰμι, γένος δέ μοι ἔνθεν ὅθεν σοί,

καί με πρεσβυτάτην τέκετο Κρόνος ἀγκυλομήτης,

ἀμφότερον γενεῇ τε καὶ οὕνεκα σὴ παράκοιτις

κέκλημαι, σὺ δὲ πᾶσι μετʼ ἀθανάτοισιν ἀνάσσεις.

ἀλλʼ ἤτοι μὲν ταῦθʼ ὑποείξομεν ἀλλήλοισι,

σοὶ μὲν ἐγώ, σὺ δʼ ἐμοί· ἐπὶ δʼ ἕψονται θεοὶ ἄλλοι

ἀθάνατοι· σὺ δὲ θᾶσσον Ἀθηναίῃ ἐπιτεῖλαι

ἐλθεῖν ἐς Τρώων καὶ Ἀχαιῶν φύλοπιν αἰνήν,

πειρᾶν δʼ ὥς κε Τρῶες ὑπερκύδαντας Ἀχαιοὺς

ἄρξωσι πρότεροι ὑπὲρ ὅρκια δηλήσασθαι.

Narrator

ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·

αὐτίκʼ Ἀθηναίην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·

Zeus

αἶψα μάλʼ ἐς στρατὸν ἐλθὲ μετὰ Τρῶας καὶ Ἀχαιούς,

πειρᾶν δʼ ὥς κε Τρῶες ὑπερκύδαντας Ἀχαιοὺς

ἄρξωσι πρότεροι ὑπὲρ ὅρκια δηλήσασθαι.

Narrator

ὣς εἰπὼν ὄτρυνε πάρος μεμαυῖαν Ἀθήνην,

βῆ δὲ κατʼ Οὐλύμποιο καρήνων ἀΐξασα.

οἷον δʼ ἀστέρα ἧκε Κρόνου πάϊς ἀγκυλομήτεω

ἢ ναύτῃσι τέρας ἠὲ στρατῷ εὐρέϊ λαῶν

λαμπρόν· τοῦ δέ τε πολλοὶ ἀπὸ σπινθῆρες ἵενται·

τῷ ἐϊκυῖʼ ἤϊξεν ἐπὶ χθόνα Παλλὰς Ἀθήνη,

κὰδ δʼ ἔθορʼ ἐς μέσσον· θάμβος δʼ ἔχεν εἰσορόωντας

Τρῶάς θʼ ἱπποδάμους καὶ ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς·

ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον·

Everyman

ἦ ῥʼ αὖτις πόλεμός τε κακὸς καὶ φύλοπις αἰνὴ

ἔσσεται, ἢ φιλότητα μετʼ ἀμφοτέροισι τίθησι

Ζεύς, ὅς τʼ ἀνθρώπων ταμίης πολέμοιο τέτυκται.

Narrator

ὣς ἄρα τις εἴπεσκεν Ἀχαιῶν τε Τρώων τε.

ἣ δʼ ἀνδρὶ ἰκέλη Τρώων κατεδύσεθʼ ὅμιλον

Λαοδόκῳ Ἀντηνορίδῃ κρατερῷ αἰχμητῇ,

Πάνδαρον ἀντίθεον διζημένη εἴ που ἐφεύροι.

εὗρε Λυκάονος υἱὸν ἀμύμονά τε κρατερόν τε

ἑσταότʼ· ἀμφὶ δέ μιν κρατεραὶ στίχες ἀσπιστάων

λαῶν, οἵ οἱ ἕποντο ἀπʼ Αἰσήποιο ῥοάων·

ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·

Athena

ἦ ῥά νύ μοί τι πίθοιο Λυκάονος υἱὲ δαΐφρον.

τλαίης κεν Μενελάῳ ἐπιπροέμεν ταχὺν ἰόν,

πᾶσι δέ κε Τρώεσσι χάριν καὶ κῦδος ἄροιο,

ἐκ πάντων δὲ μάλιστα Ἀλεξάνδρῳ βασιλῆϊ.

τοῦ κεν δὴ πάμπρωτα παρʼ ἀγλαὰ δῶρα φέροιο,

αἴ κεν ἴδῃ Μενέλαον ἀρήϊον Ἀτρέος υἱὸν

σῷ βέλεϊ δμηθέντα πυρῆς ἐπιβάντʼ ἀλεγεινῆς.

ἀλλʼ ἄγʼ ὀΐστευσον Μενελάου κυδαλίμοιο,

100

εὔχεο δʼ Ἀπόλλωνι Λυκηγενέϊ κλυτοτόξῳ

101

ἀρνῶν πρωτογόνων ῥέξειν κλειτὴν ἑκατόμβην

102

οἴκαδε νοστήσας ἱερῆς εἰς ἄστυ Ζελείης.

103

Narrator

ὣς φάτʼ Ἀθηναίη, τῷ δὲ φρένας ἄφρονι πεῖθεν·

104

αὐτίκʼ ἐσύλα τόξον ἐΰξοον ἰξάλου αἰγὸς

105

ἀγρίου, ὅν ῥά ποτʼ αὐτὸς ὑπὸ στέρνοιο τυχήσας

106

πέτρης ἐκβαίνοντα δεδεγμένος ἐν προδοκῇσι

107

βεβλήκει πρὸς στῆθος· ὃ δʼ ὕπτιος ἔμπεσε πέτρῃ.

108

τοῦ κέρα ἐκ κεφαλῆς ἑκκαιδεκάδωρα πεφύκει·

109

καὶ τὰ μὲν ἀσκήσας κεραοξόος ἤραρε τέκτων,

110

πᾶν δʼ εὖ λειήνας χρυσέην ἐπέθηκε κορώνην.

111

καὶ τὸ μὲν εὖ κατέθηκε τανυσσάμενος ποτὶ γαίῃ

112

ἀγκλίνας· πρόσθεν δὲ σάκεα σχέθον ἐσθλοὶ ἑταῖροι

113

μὴ πρὶν ἀναΐξειαν ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶν

114

πρὶν βλῆσθαι Μενέλαον ἀρήϊον Ἀτρέος υἱόν.

115

αὐτὰρ ὁ σύλα πῶμα φαρέτρης, ἐκ δʼ ἕλετʼ ἰὸν

116

ἀβλῆτα πτερόεντα μελαινέων ἕρμʼ ὀδυνάων·

117

αἶψα δʼ ἐπὶ νευρῇ κατεκόσμει πικρὸν ὀϊστόν,

118

εὔχετο δʼ Ἀπόλλωνι Λυκηγενέϊ κλυτοτόξῳ

119

ἀρνῶν πρωτογόνων ῥέξειν κλειτὴν ἑκατόμβην

120

οἴκαδε νοστήσας ἱερῆς εἰς ἄστυ Ζελείης.

121

ἕλκε δʼ ὁμοῦ γλυφίδας τε λαβὼν καὶ νεῦρα βόεια·

122

νευρὴν μὲν μαζῷ πέλασεν, τόξῳ δὲ σίδηρον.

123

αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ κυκλοτερὲς μέγα τόξον ἔτεινε,

124

λίγξε βιός, νευρὴ δὲ μέγʼ ἴαχεν, ἆλτο δʼ ὀϊστὸς

125

ὀξυβελὴς καθʼ ὅμιλον ἐπιπτέσθαι μενεαίνων.

126

οὐδὲ σέθεν Μενέλαε θεοὶ μάκαρες λελάθοντο

127

ἀθάνατοι, πρώτη δὲ Διὸς θυγάτηρ ἀγελείη,

128

ἥ τοι πρόσθε στᾶσα βέλος ἐχεπευκὲς ἄμυνεν.

129

ἣ δὲ τόσον μὲν ἔεργεν ἀπὸ χροὸς ὡς ὅτε μήτηρ

130

παιδὸς ἐέργῃ μυῖαν ὅθʼ ἡδέϊ λέξεται ὕπνῳ,

131

αὐτὴ δʼ αὖτʼ ἴθυνεν ὅθι ζωστῆρος ὀχῆες

132

χρύσειοι σύνεχον καὶ διπλόος ἤντετο θώρηξ.

133

ἐν δʼ ἔπεσε ζωστῆρι ἀρηρότι πικρὸς ὀϊστός·

134

διὰ μὲν ἂρ ζωστῆρος ἐλήλατο δαιδαλέοιο,

135

καὶ διὰ θώρηκος πολυδαιδάλου ἠρήρειστο

136

μίτρης θʼ, ἣν ἐφόρει ἔρυμα χροὸς ἕρκος ἀκόντων,

137

ἥ οἱ πλεῖστον ἔρυτο· διὰ πρὸ δὲ εἴσατο καὶ τῆς.

138

ἀκρότατον δʼ ἄρʼ ὀϊστὸς ἐπέγραψε χρόα φωτός·

139

αὐτίκα δʼ ἔρρεεν αἷμα κελαινεφὲς ἐξ ὠτειλῆς.

140

ὡς δʼ ὅτε τίς τʼ ἐλέφαντα γυνὴ φοίνικι μιήνῃ

141

Μῃονὶς ἠὲ Κάειρα παρήϊον ἔμμεναι ἵππων·

142

κεῖται δʼ ἐν θαλάμῳ, πολέες τέ μιν ἠρήσαντο

143

ἱππῆες φορέειν· βασιλῆϊ δὲ κεῖται ἄγαλμα,

144

ἀμφότερον κόσμός θʼ ἵππῳ ἐλατῆρί τε κῦδος·

145

τοῖοί τοι Μενέλαε μιάνθην αἵματι μηροὶ

146

εὐφυέες κνῆμαί τε ἰδὲ σφυρὰ κάλʼ ὑπένερθε.

147

ῥίγησεν δʼ ἄρʼ ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων

148

ὡς εἶδεν μέλαν αἷμα καταρρέον ἐξ ὠτειλῆς·

149

ῥίγησεν δὲ καὶ αὐτὸς ἀρηΐφιλος Μενέλαος.

150

ὡς δὲ ἴδεν νεῦρόν τε καὶ ὄγκους ἐκτὸς ἐόντας

151

ἄψορρόν οἱ θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν ἀγέρθη.

152

τοῖς δὲ βαρὺ στενάχων μετέφη κρείων Ἀγαμέμνων

153

χειρὸς ἔχων Μενέλαον, ἐπεστενάχοντο δʼ ἑταῖροι·

154

Agamemnon

φίλε κασίγνητε θάνατόν νύ τοι ὅρκιʼ ἔταμνον

155

οἶον προστήσας πρὸ Ἀχαιῶν Τρωσὶ μάχεσθαι,

156

ὥς σʼ ἔβαλον Τρῶες, κατὰ δʼ ὅρκια πιστὰ πάτησαν.

157

οὐ μέν πως ἅλιον πέλει ὅρκιον αἷμά τε ἀρνῶν

158

σπονδαί τʼ ἄκρητοι καὶ δεξιαὶ ᾗς ἐπέπιθμεν.

159

εἴ περ γάρ τε καὶ αὐτίκʼ Ὀλύμπιος οὐκ ἐτέλεσσεν,

160

ἔκ τε καὶ ὀψὲ τελεῖ, σύν τε μεγάλῳ ἀπέτισαν

161

σὺν σφῇσιν κεφαλῇσι γυναιξί τε καὶ τεκέεσσιν.

162

εὖ γὰρ ἐγὼ τόδε οἶδα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν·

163

ἔσσεται ἦμαρ ὅτʼ ἄν ποτʼ ὀλώλῃ Ἴλιος ἱρὴ

164

καὶ Πρίαμος καὶ λαὸς ἐϋμμελίω Πριάμοιο,

165

Ζεὺς δέ σφι Κρονίδης ὑψίζυγος αἰθέρι ναίων

166

αὐτὸς ἐπισσείῃσιν ἐρεμνὴν αἰγίδα πᾶσι

167

τῆσδʼ ἀπάτης κοτέων· τὰ μὲν ἔσσεται οὐκ ἀτέλεστα·

168

ἀλλά μοι αἰνὸν ἄχος σέθεν ἔσσεται ὦ Μενέλαε

169

αἴ κε θάνῃς καὶ πότμον ἀναπλήσῃς βιότοιο.

170

καί κεν ἐλέγχιστος πολυδίψιον Ἄργος ἱκοίμην·

171

αὐτίκα γὰρ μνήσονται Ἀχαιοὶ πατρίδος αἴης·

172

κὰδ δέ κεν εὐχωλὴν Πριάμῳ καὶ Τρωσὶ λίποιμεν

173

Ἀργείην Ἑλένην· σέο δʼ ὀστέα πύσει ἄρουρα

174

κειμένου ἐν Τροίῃ ἀτελευτήτῳ ἐπὶ ἔργῳ.

175

καί κέ τις ὧδʼ ἐρέει Τρώων ὑπερηνορεόντων

176

τύμβῳ ἐπιθρῴσκων Μενελάου κυδαλίμοιο·

177

αἴθʼ οὕτως ἐπὶ πᾶσι χόλον τελέσειʼ Ἀγαμέμνων,

178

ὡς καὶ νῦν ἅλιον στρατὸν ἤγαγεν ἐνθάδʼ Ἀχαιῶν,

179

καὶ δὴ ἔβη οἶκον δὲ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν

180

σὺν κεινῇσιν νηυσὶ λιπὼν ἀγαθὸν Μενέλαον.

181

Narrator

ὥς ποτέ τις ἐρέει· τότε μοι χάνοι εὐρεῖα χθών.

182

τὸν δʼ ἐπιθαρσύνων προσέφη ξανθὸς Μενέλαος·

183

Menelaus

θάρσει, μηδέ τί πω δειδίσσεο λαὸν Ἀχαιῶν·

184

οὐκ ἐν καιρίῳ ὀξὺ πάγη βέλος, ἀλλὰ πάροιθεν

185

εἰρύσατο ζωστήρ τε παναίολος ἠδʼ ὑπένερθε

186

ζῶμά τε καὶ μίτρη, τὴν χαλκῆες κάμον ἄνδρες.

187

Narrator

τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων·

188

Agamemnon

αἲ γὰρ δὴ οὕτως εἴη φίλος ὦ Μενέλαε·

189

ἕλκος δʼ ἰητὴρ ἐπιμάσσεται ἠδʼ ἐπιθήσει

190

φάρμαχʼ ἅ κεν παύσῃσι μελαινάων ὀδυνάων.

191

Narrator

ἦ καὶ Ταλθύβιον θεῖον κήρυκα προσηύδα·

192

Agamemnon

Ταλθύβιʼ ὅττι τάχιστα Μαχάονα δεῦρο κάλεσσον

193

φῶτʼ Ἀσκληπιοῦ υἱὸν ἀμύμονος ἰητῆρος,

194

ὄφρα ἴδῃ Μενέλαον ἀρήϊον Ἀτρέος υἱόν,

195

ὅν τις ὀϊστεύσας ἔβαλεν τόξων ἐῢ εἰδὼς

196

Τρώων ἢ Λυκίων, τῷ μὲν κλέος, ἄμμι δὲ πένθος.

197

Narrator

ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἄρα οἱ κῆρυξ ἀπίθησεν ἀκούσας,

198

βῆ δʼ ἰέναι κατὰ λαὸν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων

199

παπταίνων ἥρωα Μαχάονα· τὸν δὲ νόησεν

200

ἑσταότʼ· ἀμφὶ δέ μιν κρατεραὶ στίχες ἀσπιστάων

201

λαῶν, οἵ οἱ ἕποντο Τρίκης ἐξ ἱπποβότοιο.

202

ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·

203

Talthybius

ὄρσʼ Ἀσκληπιάδη, καλέει κρείων Ἀγαμέμνων,

204

ὄφρα ἴδῃς Μενέλαον ἀρήϊον ἀρχὸν Ἀχαιῶν,

205

ὅν τις ὀϊστεύσας ἔβαλεν τόξων ἐῢ εἰδὼς

206

Τρώων ἢ Λυκίων, τῷ μὲν κλέος, ἄμμι δὲ πένθος.

207

Narrator

ὣς φάτο, τῷ δʼ ἄρα θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ὄρινε·

208

βὰν δʼ ἰέναι καθʼ ὅμιλον ἀνὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν.

209

ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἵκανον ὅθι ξανθὸς Μενέλαος

210

βλήμενος ἦν, περὶ δʼ αὐτὸν ἀγηγέραθʼ ὅσσοι ἄριστοι

211

κυκλόσʼ, ὃ δʼ ἐν μέσσοισι παρίστατο ἰσόθεος φώς,

212

αὐτίκα δʼ ἐκ ζωστῆρος ἀρηρότος ἕλκεν ὀϊστόν·

213

τοῦ δʼ ἐξελκομένοιο πάλιν ἄγεν ὀξέες ὄγκοι.

214

λῦσε δέ οἱ ζωστῆρα παναίολον ἠδʼ ὑπένερθε

215

ζῶμά τε καὶ μίτρην, τὴν χαλκῆες κάμον ἄνδρες.

216

αὐτὰρ ἐπεὶ ἴδεν ἕλκος ὅθʼ ἔμπεσε πικρὸς ὀϊστός,

217

αἷμʼ ἐκμυζήσας ἐπʼ ἄρʼ ἤπια φάρμακα εἰδὼς

218

πάσσε, τά οἵ ποτε πατρὶ φίλα φρονέων πόρε Χείρων.

219

ὄφρα τοὶ ἀμφεπένοντο βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον,

220

τόφρα δʼ ἐπὶ Τρώων στίχες ἤλυθον ἀσπιστάων·

221

οἳ δʼ αὖτις κατὰ τεύχεʼ ἔδυν, μνήσαντο δὲ χάρμης.

222

ἔνθʼ οὐκ ἂν βρίζοντα ἴδοις Ἀγαμέμνονα δῖον

223

οὐδὲ καταπτώσσοντʼ οὐδʼ οὐκ ἐθέλοντα μάχεσθαι,

224

ἀλλὰ μάλα σπεύδοντα μάχην ἐς κυδιάνειραν.

225

ἵππους μὲν γὰρ ἔασε καὶ ἅρματα ποικίλα χαλκῷ·

226

καὶ τοὺς μὲν θεράπων ἀπάνευθʼ ἔχε φυσιόωντας

227

Εὐρυμέδων υἱὸς Πτολεμαίου Πειραΐδαο·

228

τῷ μάλα πόλλʼ ἐπέτελλε παρισχέμεν ὁππότε κέν μιν

229

γυῖα λάβῃ κάματος πολέας διὰ κοιρανέοντα·

230

αὐτὰρ ὃ πεζὸς ἐὼν ἐπεπωλεῖτο στίχας ἀνδρῶν·

231

καί ῥʼ οὓς μὲν σπεύδοντας ἴδοι Δαναῶν ταχυπώλων,

232

τοὺς μάλα θαρσύνεσκε παριστάμενος ἐπέεσσιν·

233

Agamemnon

Ἀργεῖοι μή πώ τι μεθίετε θούριδος ἀλκῆς·

234

οὐ γὰρ ἐπὶ ψευδέσσι πατὴρ Ζεὺς ἔσσετʼ ἀρωγός,

235

ἀλλʼ οἵ περ πρότεροι ὑπὲρ ὅρκια δηλήσαντο

236

τῶν ἤτοι αὐτῶν τέρενα χρόα γῦπες ἔδονται,

237

ἡμεῖς αὖτʼ ἀλόχους τε φίλας καὶ νήπια τέκνα

238

ἄξομεν ἐν νήεσσιν, ἐπὴν πτολίεθρον ἕλωμεν.

239

Narrator

οὕς τινας αὖ μεθιέντας ἴδοι στυγεροῦ πολέμοιο,

240

τοὺς μάλα νεικείεσκε χολωτοῖσιν ἐπέεσσιν·

241

Agamemnon

Ἀργεῖοι ἰόμωροι ἐλεγχέες οὔ νυ σέβεσθε;

242

τίφθʼ οὕτως ἔστητε τεθηπότες ἠΰτε νεβροί,

243

αἵ τʼ ἐπεὶ οὖν ἔκαμον πολέος πεδίοιο θέουσαι

244

ἑστᾶσʼ, οὐδʼ ἄρα τίς σφι μετὰ φρεσὶ γίγνεται ἀλκή·

245

ὣς ὑμεῖς ἔστητε τεθηπότες οὐδὲ μάχεσθε.

246

ἦ μένετε Τρῶας σχεδὸν ἐλθέμεν ἔνθά τε νῆες

247

εἰρύατʼ εὔπρυμνοι πολιῆς ἐπὶ θινὶ θαλάσσης,

248

ὄφρα ἴδητʼ αἴ κʼ ὔμμιν ὑπέρσχῃ χεῖρα Κρονίων;

249

Narrator

ὣς ὅ γε κοιρανέων ἐπεπωλεῖτο στίχας ἀνδρῶν·

250

ἦλθε δʼ ἐπὶ Κρήτεσσι κιὼν ἀνὰ οὐλαμὸν ἀνδρῶν.

251

οἳ δʼ ἀμφʼ Ἰδομενῆα δαΐφρονα θωρήσσοντο·

252

Ἰδομενεὺς μὲν ἐνὶ προμάχοις συῒ εἴκελος ἀλκήν,

253

Μηριόνης δʼ ἄρα οἱ πυμάτας ὄτρυνε φάλαγγας.

254

τοὺς δὲ ἰδὼν γήθησεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων,

255

αὐτίκα δʼ Ἰδομενῆα προσηύδα μειλιχίοισιν·

256

Agamemnon

Ἰδομενεῦ περὶ μέν σε τίω Δαναῶν ταχυπώλων

257

ἠμὲν ἐνὶ πτολέμῳ ἠδʼ ἀλλοίῳ ἐπὶ ἔργῳ

258

ἠδʼ ἐν δαίθʼ, ὅτε πέρ τε γερούσιον αἴθοπα οἶνον

259

Ἀργείων οἳ ἄριστοι ἐνὶ κρητῆρι κέρωνται.

260

εἴ περ γάρ τʼ ἄλλοι γε κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶ

261

δαιτρὸν πίνωσιν, σὸν δὲ πλεῖον δέπας αἰεὶ

262

ἕστηχʼ, ὥς περ ἐμοί, πιέειν ὅτε θυμὸς ἀνώγοι.

263

ἀλλʼ ὄρσευ πόλεμον δʼ οἷος πάρος εὔχεαι εἶναι.

264

Narrator

τὸν δʼ αὖτʼ Ἰδομενεὺς Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·

265

Diomedes

Ἀτρεΐδη μάλα μέν τοι ἐγὼν ἐρίηρος ἑταῖρος

266

ἔσσομαι, ὡς τὸ πρῶτον ὑπέστην καὶ κατένευσα·

267

ἀλλʼ ἄλλους ὄτρυνε κάρη κομόωντας Ἀχαιοὺς

268

ὄφρα τάχιστα μαχώμεθʼ, ἐπεὶ σύν γʼ ὅρκιʼ ἔχευαν

269

Τρῶες· τοῖσιν δʼ αὖ θάνατος καὶ κήδεʼ ὀπίσσω

270

ἔσσετʼ ἐπεὶ πρότεροι ὑπὲρ ὅρκια δηλήσαντο.

271

Narrator

ὣς ἔφατʼ, Ἀτρεΐδης δὲ παρῴχετο γηθόσυνος κῆρ·

272

ἦλθε δʼ ἐπʼ Αἰάντεσσι κιὼν ἀνὰ οὐλαμὸν ἀνδρῶν·

273

τὼ δὲ κορυσσέσθην, ἅμα δὲ νέφος εἵπετο πεζῶν.

274

ὡς δʼ ὅτʼ ἀπὸ σκοπιῆς εἶδεν νέφος αἰπόλος ἀνὴρ

275

ἐρχόμενον κατὰ πόντον ὑπὸ Ζεφύροιο ἰωῆς·

276

τῷ δέ τʼ ἄνευθεν ἐόντι μελάντερον ἠΰτε πίσσα

277

φαίνετʼ ἰὸν κατὰ πόντον, ἄγει δέ τε λαίλαπα πολλήν,

278

ῥίγησέν τε ἰδών, ὑπό τε σπέος ἤλασε μῆλα·

279

τοῖαι ἅμʼ Αἰάντεσσι διοτρεφέων αἰζηῶν

280

δήϊον ἐς πόλεμον πυκιναὶ κίνυντο φάλαγγες

281

κυάνεαι, σάκεσίν τε καὶ ἔγχεσι πεφρικυῖαι.

282

καὶ τοὺς μὲν γήθησεν ἰδὼν κρείων Ἀγαμέμνων,

283

καί σφεας φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·

284

Agamemnon

Αἴαντʼ Ἀργείων ἡγήτορε χαλκοχιτώνων,

285

σφῶϊ μέν· οὐ γὰρ ἔοικʼ ὀτρυνέμεν· οὔ τι κελεύω·

286

αὐτὼ γὰρ μάλα λαὸν ἀνώγετον ἶφι μάχεσθαι.

287

αἲ γὰρ Ζεῦ τε πάτερ καὶ Ἀθηναίη καὶ Ἄπολλον

288

τοῖος πᾶσιν θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι γένοιτο·

289

τώ κε τάχʼ ἠμύσειε πόλις Πριάμοιο ἄνακτος

290

χερσὶν ὑφʼ ἡμετέρῃσιν ἁλοῦσά τε περθομένη τε.

291

Narrator

ὣς εἰπὼν τοὺς μὲν λίπεν αὐτοῦ, βῆ δὲ μετʼ ἄλλους·

292

ἔνθʼ ὅ γε Νέστορʼ ἔτετμε λιγὺν Πυλίων ἀγορητὴν

293

οὓς ἑτάρους στέλλοντα καὶ ὀτρύνοντα μάχεσθαι

294

ἀμφὶ μέγαν Πελάγοντα Ἀλάστορά τε Χρομίον τε

295

Αἵμονά τε κρείοντα Βίαντά τε ποιμένα λαῶν·

296

ἱππῆας μὲν πρῶτα σὺν ἵπποισιν καὶ ὄχεσφι,

297

πεζοὺς δʼ ἐξόπιθε στῆσεν πολέας τε καὶ ἐσθλοὺς

298

ἕρκος ἔμεν πολέμοιο· κακοὺς δʼ ἐς μέσσον ἔλασσεν,

299

ὄφρα καὶ οὐκ ἐθέλων τις ἀναγκαίῃ πολεμίζοι.

300

ἱππεῦσιν μὲν πρῶτʼ ἐπετέλλετο· τοὺς γὰρ ἀνώγει

301

σφοὺς ἵππους ἐχέμεν μηδὲ κλονέεσθαι ὁμίλῳ·

302

Nestor

μηδέ τις ἱπποσύνῃ τε καὶ ἠνορέηφι πεποιθὼς

303

οἶος πρόσθʼ ἄλλων μεμάτω Τρώεσσι μάχεσθαι,

304

μηδʼ ἀναχωρείτω· ἀλαπαδνότεροι γὰρ ἔσεσθε.

305

ὃς δέ κʼ ἀνὴρ ἀπὸ ὧν ὀχέων ἕτερʼ ἅρμαθʼ ἵκηται

306

ἔγχει ὀρεξάσθω, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερον οὕτω.

307

ὧδε καὶ οἱ πρότεροι πόλεας καὶ τείχεʼ ἐπόρθεον

308

τόνδε νόον καὶ θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔχοντες.

309

Narrator

ὣς ὃ γέρων ὄτρυνε πάλαι πολέμων ἐῢ εἰδώς·

310

καὶ τὸν μὲν γήθησεν ἰδὼν κρείων Ἀγαμέμνων,

311

καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·

312

Agamemnon

ὦ γέρον εἴθʼ ὡς θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι φίλοισιν

313

ὥς τοι γούναθʼ ἕποιτο, βίη δέ τοι ἔμπεδος εἴη·

314

ἀλλά σε γῆρας τείρει ὁμοίϊον· ὡς ὄφελέν τις

315

ἀνδρῶν ἄλλος ἔχειν, σὺ δὲ κουροτέροισι μετεῖναι.

316

Narrator

τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·

317

Nestor

Ἀτρεΐδη μάλα μέν τοι ἐγὼν ἐθέλοιμι καὶ αὐτὸς

318

ὣς ἔμεν ὡς ὅτε δῖον Ἐρευθαλίωνα κατέκταν.

319

ἀλλʼ οὔ πως ἅμα πάντα θεοὶ δόσαν ἀνθρώποισιν·

320

εἰ τότε κοῦρος ἔα νῦν αὖτέ με γῆρας ὀπάζει.

321

ἀλλὰ καὶ ὧς ἱππεῦσι μετέσσομαι ἠδὲ κελεύσω

322

βουλῇ καὶ μύθοισι· τὸ γὰρ γέρας ἐστὶ γερόντων.

323

αἰχμὰς δʼ αἰχμάσσουσι νεώτεροι, οἵ περ ἐμεῖο

324

ὁπλότεροι γεγάασι πεποίθασίν τε βίηφιν.

325

Narrator

ὣς ἔφατʼ, Ἀτρεΐδης δὲ παρῴχετο γηθόσυνος κῆρ.

326

εὗρʼ υἱὸν Πετεῶο Μενεσθῆα πλήξιππον

327

ἑσταότʼ· ἀμφὶ δʼ Ἀθηναῖοι μήστωρες ἀϋτῆς·

328

αὐτὰρ ὃ πλησίον ἑστήκει πολύμητις Ὀδυσσεύς,

329

πὰρ δὲ Κεφαλλήνων ἀμφὶ στίχες οὐκ ἀλαπαδναὶ

330

ἕστασαν· οὐ γάρ πώ σφιν ἀκούετο λαὸς ἀϋτῆς,

331

ἀλλὰ νέον συνορινόμεναι κίνυντο φάλαγγες

332

Τρώων ἱπποδάμων καὶ Ἀχαιῶν· οἳ δὲ μένοντες

333

ἕστασαν ὁππότε πύργος Ἀχαιῶν ἄλλος ἐπελθὼν

334

Τρώων ὁρμήσειε καὶ ἄρξειαν πολέμοιο.

335

τοὺς δὲ ἰδὼν νείκεσσεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων,

336

καί σφεας φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·

337

Agamemnon

ὦ υἱὲ Πετεῶο διοτρεφέος βασιλῆος,

338

καὶ σὺ κακοῖσι δόλοισι κεκασμένε κερδαλεόφρον

339

τίπτε καταπτώσσοντες ἀφέστατε, μίμνετε δʼ ἄλλους;

340

σφῶϊν μέν τʼ ἐπέοικε μετὰ πρώτοισιν ἐόντας

341

ἑστάμεν ἠδὲ μάχης καυστείρης ἀντιβολῆσαι·

342

πρώτω γὰρ καὶ δαιτὸς ἀκουάζεσθον ἐμεῖο,

343

ὁππότε δαῖτα γέρουσιν ἐφοπλίζωμεν Ἀχαιοί.

344

ἔνθα φίλʼ ὀπταλέα κρέα ἔδμεναι ἠδὲ κύπελλα

345

οἴνου πινέμεναι μελιηδέος ὄφρʼ ἐθέλητον·

346

νῦν δὲ φίλως χʼ ὁρόῳτε καὶ εἰ δέκα πύργοι Ἀχαιῶν

347

ὑμείων προπάροιθε μαχοίατο νηλέϊ χαλκῷ.

348

Narrator

τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·

349

Odysseus

Ἀτρεΐδη ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων;

350

πῶς δὴ φῂς πολέμοιο μεθιέμεν ὁππότʼ Ἀχαιοὶ

351

Τρωσὶν ἐφʼ ἱπποδάμοισιν ἐγείρομεν ὀξὺν Ἄρηα;

352

ὄψεαι αἴ κʼ ἐθέλῃσθα καὶ αἴ κέν τοι τὰ μεμήλῃ

353

Τηλεμάχοιο φίλον πατέρα προμάχοισι μιγέντα

354

Τρώων ἱπποδάμων· σὺ δὲ ταῦτʼ ἀνεμώλια βάζεις.

355

Narrator

τὸν δʼ ἐπιμειδήσας προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων

356

ὡς γνῶ χωομένοιο· πάλιν δʼ ὅ γε λάζετο μῦθον·

357

Agamemnon

διογενὲς Λαερτιάδη πολυμήχανʼ Ὀδυσσεῦ

358

οὔτέ σε νεικείω περιώσιον οὔτε κελεύω·

359

οἶδα γὰρ ὥς τοι θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι φίλοισιν

360

ἤπια δήνεα οἶδε· τὰ γὰρ φρονέεις ἅ τʼ ἐγώ περ.

361

ἀλλʼ ἴθι ταῦτα δʼ ὄπισθεν ἀρεσσόμεθʼ εἴ τι κακὸν νῦν

362

εἴρηται, τὰ δὲ πάντα θεοὶ μεταμώνια θεῖεν.

363

Narrator

ὣς εἰπὼν τοὺς μὲν λίπεν αὐτοῦ, βῆ δὲ μετʼ ἄλλους.

364

εὗρε δὲ Τυδέος υἱὸν ὑπέρθυμον Διομήδεα

365

ἑσταότʼ ἔν θʼ ἵπποισι καὶ ἅρμασι κολλητοῖσι·

366

πὰρ δέ οἱ ἑστήκει Σθένελος Καπανήϊος υἱός.

367

καὶ τὸν μὲν νείκεσσεν ἰδὼν κρείων Ἀγαμέμνων,

368

καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·

369

Agamemnon

ὤ μοι Τυδέος υἱὲ δαΐφρονος ἱπποδάμοιο

370

τί πτώσσεις, τί δʼ ὀπιπεύεις πολέμοιο γεφύρας;

371

οὐ μὲν Τυδέϊ γʼ ὧδε φίλον πτωσκαζέμεν ἦεν,

372

ἀλλὰ πολὺ πρὸ φίλων ἑτάρων δηΐοισι μάχεσθαι,

373

ὡς φάσαν οἵ μιν ἴδοντο πονεύμενον· οὐ γὰρ ἔγωγε

374

ἤντησʼ οὐδὲ ἴδον· περὶ δʼ ἄλλων φασὶ γενέσθαι.

375

ἤτοι μὲν γὰρ ἄτερ πολέμου εἰσῆλθε Μυκήνας

376

ξεῖνος ἅμʼ ἀντιθέῳ Πολυνείκεϊ λαὸν ἀγείρων·

377

οἳ δὲ τότʼ ἐστρατόωνθʼ ἱερὰ πρὸς τείχεα Θήβης,

378

καί ῥα μάλα λίσσοντο δόμεν κλειτοὺς ἐπικούρους·

379

οἳ δʼ ἔθελον δόμεναι καὶ ἐπῄνεον ὡς ἐκέλευον·

380

ἀλλὰ Ζεὺς ἔτρεψε παραίσια σήματα φαίνων.

381

οἳ δʼ ἐπεὶ οὖν ᾤχοντο ἰδὲ πρὸ ὁδοῦ ἐγένοντο,

382

Ἀσωπὸν δʼ ἵκοντο βαθύσχοινον λεχεποίην,

383

ἔνθʼ αὖτʼ ἀγγελίην ἐπὶ Τυδῆ στεῖλαν Ἀχαιοί.

384

αὐτὰρ ὃ βῆ, πολέας δὲ κιχήσατο Καδμεΐωνας

385

δαινυμένους κατὰ δῶμα βίης Ἐτεοκληείης.

386

ἔνθʼ οὐδὲ ξεῖνός περ ἐὼν ἱππηλάτα Τυδεὺς

387

τάρβει, μοῦνος ἐὼν πολέσιν μετὰ Καδμείοισιν,

388

ἀλλʼ ὅ γʼ ἀεθλεύειν προκαλίζετο, πάντα δʼ ἐνίκα

389

ῥηϊδίως· τοίη οἱ ἐπίρροθος ἦεν Ἀθήνη.

390

οἳ δὲ χολωσάμενοι Καδμεῖοι κέντορες ἵππων

391

ἂψ ἄρʼ ἀνερχομένῳ πυκινὸν λόχον εἷσαν ἄγοντες

392

κούρους πεντήκοντα· δύω δʼ ἡγήτορες ἦσαν,

393

Μαίων Αἱμονίδης ἐπιείκελος ἀθανάτοισιν,

394

υἱός τʼ Αὐτοφόνοιο μενεπτόλεμος Πολυφόντης.

395

Τυδεὺς μὲν καὶ τοῖσιν ἀεικέα πότμον ἐφῆκε·

396

πάντας ἔπεφνʼ, ἕνα δʼ οἶον ἵει οἶκον δὲ νέεσθαι·

397

Μαίονʼ ἄρα προέηκε θεῶν τεράεσσι πιθήσας.

398

τοῖος ἔην Τυδεὺς Αἰτώλιος· ἀλλὰ τὸν υἱὸν

399

γείνατο εἷο χέρεια μάχῃ, ἀγορῇ δέ τʼ ἀμείνω.

400

Narrator

ὣς φάτο, τὸν δʼ οὔ τι προσέφη κρατερὸς Διομήδης

401

αἰδεσθεὶς βασιλῆος ἐνιπὴν αἰδοίοιο·

402

τὸν δʼ υἱὸς Καπανῆος ἀμείψατο κυδαλίμοιο·

403

Sthenelus

Ἀτρεΐδη μὴ ψεύδεʼ ἐπιστάμενος σάφα εἰπεῖν·

404

ἡμεῖς τοι πατέρων μέγʼ ἀμείνονες εὐχόμεθʼ εἶναι·

405

ἡμεῖς καὶ Θήβης ἕδος εἵλομεν ἑπταπύλοιο

406

παυρότερον λαὸν ἀγαγόνθʼ ὑπὸ τεῖχος ἄρειον,

407

πειθόμενοι τεράεσσι θεῶν καὶ Ζηνὸς ἀρωγῇ·

408

κεῖνοι δὲ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο·

409

τὼ μή μοι πατέρας ποθʼ ὁμοίῃ ἔνθεο τιμῇ.

410

Narrator

τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη κρατερὸς Διομήδης·

411

Odysseus

τέττα, σιωπῇ ἧσο, ἐμῷ δʼ ἐπιπείθεο μύθῳ·

412

οὐ γὰρ ἐγὼ νεμεσῶ Ἀγαμέμνονι ποιμένι λαῶν

413

ὀτρύνοντι μάχεσθαι ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς·

414

τούτῳ μὲν γὰρ κῦδος ἅμʼ ἕψεται εἴ κεν Ἀχαιοὶ

415

Τρῶας δῃώσωσιν ἕλωσί τε Ἴλιον ἱρήν,

416

τούτῳ δʼ αὖ μέγα πένθος Ἀχαιῶν δῃωθέντων.

417

ἀλλʼ ἄγε δὴ καὶ νῶϊ μεδώμεθα θούριδος ἀλκῆς.

418

Narrator

ἦ ῥα καὶ ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε·

419

δεινὸν δʼ ἔβραχε χαλκὸς ἐπὶ στήθεσσιν ἄνακτος

420

ὀρνυμένου· ὑπό κεν ταλασίφρονά περ δέος εἷλεν.

421

ὡς δʼ ὅτʼ ἐν αἰγιαλῷ πολυηχέϊ κῦμα θαλάσσης

422

ὄρνυτʼ ἐπασσύτερον Ζεφύρου ὕπο κινήσαντος·

423

πόντῳ μέν τε πρῶτα κορύσσεται, αὐτὰρ ἔπειτα

424

χέρσῳ ῥηγνύμενον μεγάλα βρέμει, ἀμφὶ δέ τʼ ἄκρας

425

κυρτὸν ἐὸν κορυφοῦται, ἀποπτύει δʼ ἁλὸς ἄχνην·

426

ὣς τότʼ ἐπασσύτεραι Δαναῶν κίνυντο φάλαγγες

427

νωλεμέως πόλεμον δέ· κέλευε δὲ οἷσιν ἕκαστος

428

ἡγεμόνων· οἳ δʼ ἄλλοι ἀκὴν ἴσαν, οὐδέ κε φαίης

429

τόσσον λαὸν ἕπεσθαι ἔχοντʼ ἐν στήθεσιν αὐδήν,

430

σιγῇ δειδιότες σημάντορας· ἀμφὶ δὲ πᾶσι

431

τεύχεα ποικίλʼ ἔλαμπε, τὰ εἱμένοι ἐστιχόωντο.

432

Τρῶες δʼ, ὥς τʼ ὄϊες πολυπάμονος ἀνδρὸς ἐν αὐλῇ

433

μυρίαι ἑστήκασιν ἀμελγόμεναι γάλα λευκὸν

434

ἀζηχὲς μεμακυῖαι ἀκούουσαι ὄπα ἀρνῶν,

435

ὣς Τρώων ἀλαλητὸς ἀνὰ στρατὸν εὐρὺν ὀρώρει·

436

οὐ γὰρ πάντων ἦεν ὁμὸς θρόος οὐδʼ ἴα γῆρυς,

437

ἀλλὰ γλῶσσα μέμικτο, πολύκλητοι δʼ ἔσαν ἄνδρες.

438

ὄρσε δὲ τοὺς μὲν Ἄρης, τοὺς δὲ γλαυκῶπις Ἀθήνη

439

Δεῖμός τʼ ἠδὲ Φόβος καὶ Ἔρις ἄμοτον μεμαυῖα,

440

Ἄρεος ἀνδροφόνοιο κασιγνήτη ἑτάρη τε,

441

ἥ τʼ ὀλίγη μὲν πρῶτα κορύσσεται, αὐτὰρ ἔπειτα

442

οὐρανῷ ἐστήριξε κάρη καὶ ἐπὶ χθονὶ βαίνει·

443

ἥ σφιν καὶ τότε νεῖκος ὁμοίϊον ἔμβαλε μέσσῳ

444

ἐρχομένη καθʼ ὅμιλον ὀφέλλουσα στόνον ἀνδρῶν.

445

οἳ δʼ ὅτε δή ῥʼ ἐς χῶρον ἕνα ξυνιόντες ἵκοντο,

446

σύν ῥʼ ἔβαλον ῥινούς, σὺν δʼ ἔγχεα καὶ μένεʼ ἀνδρῶν

447

χαλκεοθωρήκων· ἀτὰρ ἀσπίδες ὀμφαλόεσσαι

448

ἔπληντʼ ἀλλήλῃσι, πολὺς δʼ ὀρυμαγδὸς ὀρώρει.

449

ἔνθα δʼ ἅμʼ οἰμωγή τε καὶ εὐχωλὴ πέλεν ἀνδρῶν

450

ὀλλύντων τε καὶ ὀλλυμένων, ῥέε δʼ αἵματι γαῖα.

451

ὡς δʼ ὅτε χείμαρροι ποταμοὶ κατʼ ὄρεσφι ῥέοντες

452

ἐς μισγάγκειαν συμβάλλετον ὄβριμον ὕδωρ

453

κρουνῶν ἐκ μεγάλων κοίλης ἔντοσθε χαράδρης,

454

τῶν δέ τε τηλόσε δοῦπον ἐν οὔρεσιν ἔκλυε ποιμήν·

455

ὣς τῶν μισγομένων γένετο ἰαχή τε πόνος τε.

456

πρῶτος δʼ Ἀντίλοχος Τρώων ἕλεν ἄνδρα κορυστὴν

457

ἐσθλὸν ἐνὶ προμάχοισι Θαλυσιάδην Ἐχέπωλον·

458

τόν ῥʼ ἔβαλε πρῶτος κόρυθος φάλον ἱπποδασείης,

459

ἐν δὲ μετώπῳ πῆξε, πέρησε δʼ ἄρʼ ὀστέον εἴσω

460

αἰχμὴ χαλκείη· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψεν,

461

ἤριπε δʼ ὡς ὅτε πύργος ἐνὶ κρατερῇ ὑσμίνῃ.

462

τὸν δὲ πεσόντα ποδῶν ἔλαβε κρείων Ἐλεφήνωρ

463

Χαλκωδοντιάδης μεγαθύμων ἀρχὸς Ἀβάντων,

464

ἕλκε δʼ ὑπʼ ἐκ βελέων, λελιημένος ὄφρα τάχιστα

465

τεύχεα συλήσειε· μίνυνθα δέ οἱ γένεθʼ ὁρμή.

466

νεκρὸν γὰρ ἐρύοντα ἰδὼν μεγάθυμος Ἀγήνωρ

467

πλευρά, τά οἱ κύψαντι παρʼ ἀσπίδος ἐξεφαάνθη,

468

οὔτησε ξυστῷ χαλκήρεϊ, λῦσε δὲ γυῖα.

469

ὣς τὸν μὲν λίπε θυμός, ἐπʼ αὐτῷ δʼ ἔργον ἐτύχθη

470

ἀργαλέον Τρώων καὶ Ἀχαιῶν· οἳ δὲ λύκοι ὣς

471

ἀλλήλοις ἐπόρουσαν, ἀνὴρ δʼ ἄνδρʼ ἐδνοπάλιζεν.

472

ἔνθʼ ἔβαλʼ Ἀνθεμίωνος υἱὸν Τελαμώνιος Αἴας

473

ἠΐθεον θαλερὸν Σιμοείσιον, ὅν ποτε μήτηρ

474

Ἴδηθεν κατιοῦσα παρʼ ὄχθῃσιν Σιμόεντος

475

γείνατʼ, ἐπεί ῥα τοκεῦσιν ἅμʼ ἕσπετο μῆλα ἰδέσθαι·

476

τοὔνεκά μιν κάλεον Σιμοείσιον· οὐδὲ τοκεῦσι

477

θρέπτρα φίλοις ἀπέδωκε, μινυνθάδιος δέ οἱ αἰὼν

478

ἔπλεθʼ ὑπʼ Αἴαντος μεγαθύμου δουρὶ δαμέντι.

479

πρῶτον γάρ μιν ἰόντα βάλε στῆθος παρὰ μαζὸν

480

δεξιόν· ἀντικρὺ δὲ διʼ ὤμου χάλκεον ἔγχος

481

ἦλθεν· ὁ δʼ ἐν κονίῃσι χαμαὶ πέσεν αἴγειρος ὣς

482

ἥ ῥά τʼ ἐν εἱαμενῇ ἕλεος μεγάλοιο πεφύκει

483

λείη, ἀτάρ τέ οἱ ὄζοι ἐπʼ ἀκροτάτῃ πεφύασι·

484

τὴν μέν θʼ ἁρματοπηγὸς ἀνὴρ αἴθωνι σιδήρῳ

485

ἐξέταμʼ, ὄφρα ἴτυν κάμψῃ περικαλλέϊ δίφρῳ·

486

ἣ μέν τʼ ἀζομένη κεῖται ποταμοῖο παρʼ ὄχθας.

487

τοῖον ἄρʼ Ἀνθεμίδην Σιμοείσιον ἐξενάριξεν

488

Αἴας διογενής· τοῦ δʼ Ἄντιφος αἰολοθώρηξ

489

Πριαμίδης καθʼ ὅμιλον ἀκόντισεν ὀξέϊ δουρί.

490

τοῦ μὲν ἅμαρθʼ, ὃ δὲ Λεῦκον Ὀδυσσέος ἐσθλὸν ἑταῖρον

491

βεβλήκει βουβῶνα, νέκυν ἑτέρωσʼ ἐρύοντα·

492

ἤριπε δʼ ἀμφʼ αὐτῷ, νεκρὸς δέ οἱ ἔκπεσε χειρός.

493

τοῦ δʼ Ὀδυσεὺς μάλα θυμὸν ἀποκταμένοιο χολώθη,

494

βῆ δὲ διὰ προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ,

495

στῆ δὲ μάλʼ ἐγγὺς ἰὼν καὶ ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ

496

ἀμφὶ ἓ παπτήνας· ὑπὸ δὲ Τρῶες κεκάδοντο

497

ἀνδρὸς ἀκοντίσσαντος· ὃ δʼ οὐχ ἅλιον βέλος ἧκεν,

498

ἀλλʼ υἱὸν Πριάμοιο νόθον βάλε Δημοκόωντα

499

ὅς οἱ Ἀβυδόθεν ἦλθε παρʼ ἵππων ὠκειάων.

500

τόν ῥʼ Ὀδυσεὺς ἑτάροιο χολωσάμενος βάλε δουρὶ

501

κόρσην· ἣ δʼ ἑτέροιο διὰ κροτάφοιο πέρησεν

502

αἰχμὴ χαλκείη· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε,

503

δούπησεν δὲ πεσών, ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷ.

504

χώρησαν δʼ ὑπό τε πρόμαχοι καὶ φαίδιμος Ἕκτωρ·

505

Ἀργεῖοι δὲ μέγα ἴαχον, ἐρύσαντο δὲ νεκρούς,

506

ἴθυσαν δὲ πολὺ προτέρω· νεμέσησε δʼ Ἀπόλλων

507

Περγάμου ἐκκατιδών, Τρώεσσι δὲ κέκλετʼ ἀΰσας·

508

Apollo

ὄρνυσθʼ ἱππόδαμοι Τρῶες μηδʼ εἴκετε χάρμης

509

Ἀργείοις, ἐπεὶ οὔ σφι λίθος χρὼς οὐδὲ σίδηρος

510

χαλκὸν ἀνασχέσθαι ταμεσίχροα βαλλομένοισιν·

511

οὐ μὰν οὐδʼ Ἀχιλεὺς Θέτιδος πάϊς ἠϋκόμοιο

512

μάρναται, ἀλλʼ ἐπὶ νηυσὶ χόλον θυμαλγέα πέσσει.

513

Narrator

ὣς φάτʼ ἀπὸ πτόλιος δεινὸς θεός· αὐτὰρ Ἀχαιοὺς

514

ὦρσε Διὸς θυγάτηρ κυδίστη Τριτογένεια

515

ἐρχομένη καθʼ ὅμιλον, ὅθι μεθιέντας ἴδοιτο.

516

ἔνθʼ Ἀμαρυγκείδην Διώρεα μοῖρα πέδησε·

517

χερμαδίῳ γὰρ βλῆτο παρὰ σφυρὸν ὀκριόεντι

518

κνήμην δεξιτερήν· βάλε δὲ Θρῃκῶν ἀγὸς ἀνδρῶν

519

Πείρως Ἰμβρασίδης ὃς ἄρʼ Αἰνόθεν εἰληλούθει.

520

ἀμφοτέρω δὲ τένοντε καὶ ὀστέα λᾶας ἀναιδὴς

521

ἄχρις ἀπηλοίησεν· ὃ δʼ ὕπτιος ἐν κονίῃσι

522

κάππεσεν ἄμφω χεῖρε φίλοις ἑτάροισι πετάσσας

523

θυμὸν ἀποπνείων· ὃ δʼ ἐπέδραμεν ὅς ῥʼ ἔβαλέν περ

524

Πείροος, οὖτα δὲ δουρὶ παρʼ ὀμφαλόν· ἐκ δʼ ἄρα πᾶσαι

525

χύντο χαμαὶ χολάδες, τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε.

526

τὸν δὲ Θόας Αἰτωλὸς ἀπεσσύμενον βάλε δουρὶ

527

στέρνον ὑπὲρ μαζοῖο, πάγη δʼ ἐν πνεύμονι χαλκός·

528

ἀγχίμολον δέ οἱ ἦλθε Θόας, ἐκ δʼ ὄβριμον ἔγχος

529

ἐσπάσατο στέρνοιο, ἐρύσσατο δὲ ξίφος ὀξύ,

530

τῷ ὅ γε γαστέρα τύψε μέσην, ἐκ δʼ αἴνυτο θυμόν.

531

τεύχεα δʼ οὐκ ἀπέδυσε· περίστησαν γὰρ ἑταῖροι

532

Θρήϊκες ἀκρόκομοι δολίχʼ ἔγχεα χερσὶν ἔχοντες,

533

οἵ ἑ μέγαν περ ἐόντα καὶ ἴφθιμον καὶ ἀγαυὸν

534

ὦσαν ἀπὸ σφείων· ὃ δὲ χασσάμενος πελεμίχθη.

535

ὣς τώ γʼ ἐν κονίῃσι παρʼ ἀλλήλοισι τετάσθην,

536

ἤτοι ὃ μὲν Θρῃκῶν, ὃ δʼ Ἐπειῶν χαλκοχιτώνων

537

ἡγεμόνες· πολλοὶ δὲ περὶ κτείνοντο καὶ ἄλλοι.

538

ἔνθά κεν οὐκέτι ἔργον ἀνὴρ ὀνόσαιτο μετελθών,

539

ὅς τις ἔτʼ ἄβλητος καὶ ἀνούτατος ὀξέϊ χαλκῷ

540

δινεύοι κατὰ μέσσον, ἄγοι δέ ἑ Παλλὰς Ἀθήνη

541

χειρὸς ἑλοῦσʼ, αὐτὰρ βελέων ἀπερύκοι ἐρωήν·

542

πολλοὶ γὰρ Τρώων καὶ Ἀχαιῶν ἤματι κείνῳ

543

πρηνέες ἐν κονίῃσι παρʼ ἀλλήλοισι τέταντο.

544