0:00
Satires
Juvenal
8
Sponte tamen iuvenes imitantur cetera, solam
357
inviti quoque avaritiam exercere iubentur.
358
fallit enim vitium specie virtutis et umbra,
359
cum sit triste habitu vultuque et veste severum,
360
nec dubie tamquam frugi laudetur avarus,
361
tamquam parcus homo et rerum tutela suarum
362
certa magis quam si fortunas servet easdem
363
Hesperidum serpens aut Ponticus. adde quod hunc de
364
9
quo loquor egregium populus putat adquirendi
365
artificem; quippe his crescunt patrimonia fabris,
366
sed crescunt quocumque modo, maioraque fiunt
367
incude adsidua semperque ardente camino.
368
Et pater ergo animi felices credit avaros;
369
qui miratur opes, qui nulla exempla beati;
370
pauperis esse putat, iuvenes hortatur ut illa
371
ire via pergant et eidem incumbere sectae,
372
sunt quaedam vitiorum elementa, his protinus illos
373
inbuit et cogit minimas ediscere sordes;
374
mox adquirendi docet insatiabile votum.
375
servorum ventres modio castigat iniquo
376
ipse quoque esuriens, neque enim omnia sustinet umquam
377
mucida caerulei panis consumere frusta,
378
hesternum solitus medio servare minutal
379
Septembri nec non differre in tempora cenae
380
alterius conchem aestivam cum parte lacerti
381
signatam vel dimidio putrique siluro,
382
filaque sectivi numerata includere porri.
383
invitatus ad haec aliquis de ponte negabit.
384
sed quo divitias haec per tormenta coactas,
385
cum furor baut dubius, cum sit manifesta phrenesis,
386
ut locuples moriaris, egentis vivere fato?
387
interea pleno cum turget sacculus ore,
388
crescit amor nummi quantum ipsa pecunia crevit,
389
et minus hanc optat qui non habet, ergo paratur
390
altera villa tibi, cum rus non sufficit unum,
391
et proferre libet fines maiorque videtur
392
et melior vicina seges, mercaris et hanc et
393
arbusta et densa montem qui canet oliva.
394
quorum si pretio dominus non vincitur ullo,
395
nocte boves macri lassoque famelica collo
396
iumenta ad virides huius mittentur aristas,
397
nec prius inde domum quam tota novalia saevos
398
in ventres abeant, ut credas falcibus actum.
399
dicere vix possis quam multi talia plorent
400
et quot venales iniuria fecerit agros
401
Sed qui sermones, quam foedae bucina famae!
402
quid nocet haec? inquit, ‘tunicam mihi malo lupini
403
quam si me toto laudet vicinia pago
404
exigui ruris paucissima farra secantem.’
405
scilicet et morbis et debilitate carebis,
406
et luctum et curam effugies, et tempora vitae
407
longa tibi posthac fato meliore dabuntur,
408
si tantum culti solus possederis agri
409
quantum sub Tatio populus Romanus arabat.
410
mox etiam fractis aetate ac Punica passis
411
proelia vel Pyrrhum inmanem gladiosque Molossos
412
tandem pro multis vix iugera bina dabantur
413
vulneribus; merces haec sanguinis atque laboris
414
nullis visa umquam meritis minor, aut ingratae
415
curta fides patriae; saturabat glaebula talis
416
patrem ipsum turbamque casae, qua feta iacebat
417
uxor et infantes ludebant quattuor, unus
418
vernula, tres domini; sed magnis fratribus horum
419
a scrobe vel sulco redeuntibus altera cena
420
amplior et grandes fumabant pultibus ollae:
421
nunc modus hic agri nostro non sufficit horto.
422
10
Inde fere scelerum causae, nec plura venena
423
miscuit aut ferro grassatur saepius ullum
424
humanae mentis vitium quam saeva cupido
425
inmodici census, nam dives qui fieri vult,
426
et cito vult fieri;
427