0:00

Eclogues

Publius Vergilius Maro

Menalcas

Dic mihi, Damoeta, cuium pecus, an Meliboei?

Damoetas

Non, verum Aegonis; nuper mihi tradidit Aegon.

Menalcas

Infelix o semper, ovis, pecus, ipse Neaeram
dum fovet, ac ne me sibi praeferat illa veretur,
hic alienus ovis custos bis mulget in hora,
5
et sucus pecori et lac subducitur agnis.

Damoetas

Parcius ista viris tamen obicienda memento:
novimus et qui te, transversa tuentibus hircis,
et quo (sed faciles Nymphae risere) sacello.

Menalcas

Tum, credo, cum me arbustum videre Miconis
10
atque mala vitis incidere falce novellas.

Damoetas

Aut hic ad veteres fagos cum Daphnidis arcum
fregisti et calamos quae tu, perverse Menalca,
et cum vidisti puero donata, dolebas,
et si non aliqua nocuisses, mortuus esses.
15

Menalcas

Quid domini faciant, audent cum talia fures!
non ego te vidi Damonis, pessime, caprum
excipere insidiis, multum latrante Lycisca?
et cum clamarem: 'Quo nunc se proripit ille?
Tityre, coge pecus,' tu post carecta latebas.
20

Damoetas

An mihi cantando victus non redderet ille
quem mea carminibus meruisset fistula caprum?
Si nescis, meus ille caper fuit; et mihi Damon
ipse fatebatur, sed reddere posse negabat.

Menalcas

Cantando tu illum, aut umquam tibi fistula cera
25
iuncta fuit? Non tu in triviis, indocte, solebas
stridenti miserum stipula disperdere carmen?

Damoetas

Vis ergo inter nos quid possit uterque vicissim
experiamur? Ego hanc vitulam (ne forte recuses,
bis venit ad mulctram, binos alit ubere fetus)
30
depono: tu dic, mecum quo pignore certes.

Menalcas

De grege non ausim quicquam deponere tecum.
Est mihi namque domi pater, est iniusta noverca;
bis die numerant ambo pecus, alter et haedos.
Verum, id quod multo tute ipse fatebere maius,
35
insanire libet quoniam tibi, pocula ponam
fagina, caelatum divini opus Alcimedontis;
lenta quibus torno facili superaddita vitis
diffusos hedera vestit pallente corymbos:
in medio duo signa, Conon, et (quis fuit alter,
40
descripsit radio totum qui gentibus orbem,
tempora quae messor, quae curvus arator haberet)?
Necdum illis labra admovi, sed condita servo.

Damoetas

Et nobis idem Alcimedon duo pocula fecit,
et molli circum est ansas amplexus acantho,
45
Orpheaque in medio posuit silvasque sequentis.
Necdum illis labra admovi, sed condita servo:
si ad vitulam spectas, nihil est quod pocula laudes.

Menalcas

Nunquam hodie effugies; veniam, quocumque vocari.
audiat haec tantum vel qui venit ecce Palaemon
50
efficiam posthac ne quemquam voce lacessas

Damoetas

Quin age, si quid habes, in me mora non erit ulla,
nec quemquam fugio: tantum, vicine Palaemon,
sensibus haec imis, res est non parva, reponas.

Palaemon

Dicite, quandoquidem in molli consedimus herba:
55
et nunc omnis ager, nunc omnis parturit arbos,
nunc frondent silvae, nunc formosissimus annus.
Incipe, Darmoeta; tu deinde sequere Menalca:
alternis dicetis; amant alterna Camenae.

Damoetas

Ab Iove principium, Musae; Iovis omnia plena
60
ille colit terras, illi mea carmina curae.

Menalcas

Et me Phoebus amat; Phoebo sua semper apud me
munera sunt, lauri et suave rubens hyacinthus.

Damoetas

Malo me Galatea petit, lasciva puella,
et fugit ad salices, et se cupit ante videri.
65

Menalcas

At mihi sese offert ultro, meus ignis, Amyntas,
notior ut iam sit canibus non Delia nostris.

Damoetas

Parta meae Veneri sunt munera: namque notavi
ipse locum, aeriae quo congessere palumbes.

Menalcas

Quod potui, puero silvestri ex arbore lecta
70
aurea mala decem misi; cras altera mittam.

Damoetas

O quotiens et quae nobis Galatea locuta est!
partem aliquam, venti, divom referatis ad auris!

Menalcas

Quid prodest, quod me ipse animo non spernis, Amynta.
si, dum tu sectaris apros, ego retia servo?
75

Damoetas

Phyllida mitte mihi: meus est natalis, Iolla;
cum faciam vitula pro frugibus, ipse venito.

Menalcas

Phyllida amo ante alias; nam, me discedere flevit,
et longum 'formose, vale, vale,' inquit, Iolla,

Damoetas

Triste lupus stabulis, maturis frugibus imbres.
80
arboribus venti, nobis Amaryllidis irae.

Menalcas

Dulce satis umor, depulsis arbutus haedis,
lenta salix feto pecori, mihi solus Amyntas.

Damoetas

Pollio amat nostram, quamvis est rustica, Musam:
Pierides vitulam lectori pascite vestro.
85

Menalcas

Pollio et ipse facit nova carmina: pascite taurum,
iam cornu petat et pedibus qui spargat arenam.

Damoetas

Qui te, Pollio, amat, veniat quo te quoque gaudet:
mella fluant illi, ferat et rubus asper amomum.

Menalcas

Qui Bavium non odit, amet tua carmina, Maevi,
90
atque idem iungat vulpes et mulgeat hircos.

Damoetas

Qui legitis flores et humi nascentia fraga,
frigidus, O pueri, fugite hinc, latet anguis in herba.

Menalcas

Parcite, oves, nimium procedere; non bene ripae
creditur; ipse aries etiam nunc vellera siccat.
95

Damoetas

Tityre, pascentes a flumine reice capellas:
ipse ubi tempus erit, omnis in fonte lavabo.

Menalcas

Cogite ovis, pueri; si lac praeceperit aestus,
ut nuper, frustra pressabimus ubera palmis.

Damoetas

Heu, heu, quam pingui macer est mihi taurus in ervo!
100
Idem amor exitium est pecori pecorisque magistro.

Menalcas

His certe neque amor causa est; vix ossibus haerent.
nescio quis teneros oculus mihi fascinat agnos.

Damoetas

Dic, quibus in terris (et eris mihi magnus Apollo)
tris pateat caeli spatium non amplius ulnas.
105

Menalcas

Dic, quibus in terris inscripti nomina regum
nascantur flores, et Phyllida solus habeto.

Palaemon

Non nostrum inter vos tantas componere lites.
Et vitula tu dignus, et hic, et quisquis amores
aut metuet dulces, aut experietur amaros.
110
Claudite iam rivos, pueri, sat prata biberunt.

Source Text: Unknown. Public Domain.
Translation, Audio, Morphology, and Analyses AI-generated unless otherwise specified. Copyright LexAudio, LLC.