Homer was an ancient Greek epic poet traditionally credited as the author of the Iliad and the Odyssey, the two foundational epics of Western literature. He is regarded as the greatest poet of the ancient Greek world and is often called the 'father of Western literature.' Ancient sources portrayed him as a blind bard, though whether he was a single historical individual or a name attached to a tradition of oral composition remains debated by scholars.

When and where did Homer live?

Homer is conventionally dated to around the 8th century BCE, with most scholars placing his activity between approximately 750 and 700 BCE. Ancient traditions most frequently associated him with Ionia, on the western coast of Asia Minor, with the island of Chios and the city of Smyrna (modern Izmir, Turkey) being the most persistently cited birthplaces. Seven cities in antiquity claimed him as a native son, reflecting the absence of firm biographical records.

What genre or literary tradition did Homer work in?

Homer worked within the tradition of ancient Greek oral epic poetry, composing in dactylic hexameter, the formal meter of all classical Greek epic verse. This tradition was rooted in an centuries-old oral-formulaic system, identified in the 20th century by Milman Parry and Albert Lord, in which bards used repeated phrases, epithets, and stock scenes to compose and perform lengthy narrative poems from memory. Homer stands at the culmination of this pre-literate bardic tradition in Greece.

What did Homer write?

Homer is credited as the author of the Iliad and the Odyssey, two monumental epic poems that together comprise roughly 27,000 lines of Greek verse. The Iliad dramatizes a few weeks of the Trojan War, focusing on the wrath of the Greek hero Achilles, while the Odyssey narrates the ten-year homeward voyage of Odysseus after Troy's fall. A collection of thirty-three shorter poems known as the Homeric Hymns was also attributed to Homer in antiquity, though modern scholars generally regard these as the work of multiple later poets.

Who and what influenced Homer?

Homer drew upon a vast and ancient tradition of oral bardic poetry that had been developing in the Greek world since the Bronze Age, incorporating myths, legends, and narrative formulas inherited from generations of predecessors known as aoidoi, or singers. Significant Near Eastern literary traditions, including the Mesopotamian Epic of Gilgamesh and Ugaritic poetry, show thematic and structural parallels with the Homeric epics, suggesting indirect cultural influence through centuries of contact in the eastern Mediterranean. Historical events, particularly the memories of the Mycenaean Bronze Age civilization and its conflicts preserved in oral tradition, provided the mythological raw material for the Trojan War cycle at the heart of both epics.

What shaped Homer's life and career?

Because no reliable biographical record of Homer survives, what shaped his life must largely be inferred from the poems themselves and from later ancient biographical traditions, which are largely legendary. His poetry reflects deep familiarity with the geography of the Aegean world, aristocratic court culture, warfare, seamanship, and religious practice, suggesting a composer who performed for elite audiences at festivals and royal courts. Ancient accounts describe him as a traveling aoidos, or professional bard, who moved between communities in the Ionian region reciting and refining his compositions for audiences across the Greek world.

What is Homer's legacy in Western literature?

Homer's Iliad and Odyssey established the foundational narrative, moral, and aesthetic frameworks of Western literary culture, directly shaping the work of Virgil, whose Aeneid (19 BCE) was a conscious reimagining of both Homeric epics for a Roman audience. His influence extends through Dante's Divine Comedy, Milton's Paradise Lost, James Joyce's Ulysses (1922), and countless other landmark works across more than 2,700 years of literary history. The Homeric epics also provided the primary curriculum for Greek education from the classical period onward, and the Iliad and Odyssey remain among the most widely read, translated, and studied works in the global literary canon.

What genre is Homer's Iliad?

The Iliad is an ancient Greek epic poem, belonging to the tradition of heroic oral poetry that celebrates the deeds of legendary warriors and demigods. It stands alongside the Odyssey as the foundational exemplar of the Western epic genre, characterized by its grand scale, divine intervention, formal invocation of the Muse, and elevated dactylic hexameter verse.

When was Homer's Iliad written?

The Iliad is conventionally dated to the late 8th century BCE, with most scholars placing its composition between approximately 750 and 700 BCE. The poem likely crystallized from a long tradition of oral composition reaching back to the Mycenaean period, and it was probably first written down using the newly adopted Greek alphabetic script around this same period.

What is Homer's Iliad about?

The Iliad narrates a compressed episode from the tenth and final year of the Greek siege of Troy, focusing on the wrath of the Greek hero Achilles after he is dishonored by the commander Agamemnon. The narrative spans roughly fifty days and culminates in the death of the Trojan champion Hector at Achilles' hands and the ransoming of Hector's body by his father, King Priam.

What are the central themes of Homer's Iliad?

The poem's dominant theme is mēnis — the destructive wrath of Achilles — and its catastrophic consequences for both Greeks and Trojans alike. Other central themes include the tension between personal honor (timē) and collective duty, the transience of human life in contrast to divine immortality, the grief of loss, and the ambiguous nature of glory (kleos) purchased at the cost of an early death.

What is the structure and form of Homer's Iliad?

The Iliad is composed in dactylic hexameter, the canonical meter of Greek epic, and is divided into twenty-four books corresponding to the twenty-four letters of the Greek alphabet, a division attributed to Alexandrian scholars at the Library of Alexandria in the 3rd century BCE. The poem contains approximately 15,693 lines and employs a ring-composition structure, with the ransoming of Hector's body in Book 24 mirroring and resolving the quarrel over Chryseis's body in Book 1.

What was the political and historical context of Homer's Iliad?

The Iliad was composed during the Greek Archaic period, a time of emerging city-states (poleis), colonization, and the crystallization of a pan-Hellenic cultural identity. The Trojan War it depicts, set around the late Bronze Age (circa 1200 BCE), served 8th-century Greeks as a shared mythological heritage that helped define Greek identity against non-Greek 'barbarian' peoples, and the poem's heroes provided aristocratic audiences with models of competitive excellence (aretē).

What are the defining literary features and style of Homer's Iliad?

The Iliad is distinguished by its extensive use of the oral-formulaic technique identified by Milman Parry and Albert Lord in the 20th century, including repeated epithets such as 'swift-footed Achilles' and 'grey-eyed Athena,' type-scenes, and extended epic similes drawn from nature and everyday life. The narrative maintains an objective, expansive tone even in scenes of extreme violence and grief, and the poet grants dignity and pathos to both Greek and Trojan characters with notable impartiality.

What did Homer's Iliad contribute to literary tradition?

The Iliad established the formal conventions of the Western epic, providing the template adopted by Virgil in the Aeneid (29–19 BCE), Apollonius of Rhodes in the Argonautica (3rd century BCE), and later by Milton in Paradise Lost (1667). It also inaugurated the practice of beginning a narrative in medias res, a technique codified as a rule of epic composition by Horace in his Ars Poetica (circa 19 BCE).

How has Homer's Iliad influenced later literature and culture?

The Iliad has exerted continuous influence from antiquity to the present: it was the central educational text of ancient Greece, memorized and recited at the Panathenaic Games in Athens, and Alexander the Great reportedly slept with a copy annotated by Aristotle. In modern literature, its influence is visible in works ranging from Keats's 'On First Looking into Chapman's Homer' (1816) to Pat Barker's novel The Silence of the Girls (2018), and its exploration of war's heroism and futility resonates strongly with 20th- and 21st-century readers.

Who are the key figures in Homer's Iliad?

The central human figures are Achilles, the greatest Greek warrior, whose withdrawal from battle and eventual return drives the plot, and Hector, Troy's foremost defender and the poem's most fully humanized character. Other major figures include Agamemnon, king of Mycenae and commander of the Greek forces; Patroclus, Achilles' closest companion whose death precipitates the poem's climax; Helen, whose abduction by Paris initiated the war; and the Olympian gods, including Athena, Apollo, Hera, and Zeus, who actively intervene in the conflict on opposing sides.

0:00

Iliad

Book 14

Homer

Narrator

Νέστορα δʼ οὐκ ἔλαθεν ἰαχὴ πίνοντά περ ἔμπης,

ἀλλʼ Ἀσκληπιάδην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·

Nestor

φράζεο δῖε Μαχᾶον ὅπως ἔσται τάδε ἔργα·

μείζων δὴ παρὰ νηυσὶ βοὴ θαλερῶν αἰζηῶν.

ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν πῖνε καθήμενος αἴθοπα οἶνον

εἰς ὅ κε θερμὰ λοετρὰ ἐϋπλόκαμος Ἑκαμήδη

θερμήνῃ καὶ λούσῃ ἄπο βρότον αἱματόεντα·

αὐτὰρ ἐγὼν ἐλθὼν τάχα εἴσομαι ἐς περιωπήν.

Narrator

ὣς εἰπὼν σάκος εἷλε τετυγμένον υἷος ἑοῖο

κείμενον ἐν κλισίῃ Θρασυμήδεος ἱπποδάμοιο

χαλκῷ παμφαῖνον· ὃ δʼ ἔχʼ ἀσπίδα πατρὸς ἑοῖο.

εἵλετο δʼ ἄλκιμον ἔγχος ἀκαχμένον ὀξέϊ χαλκῷ,

στῆ δʼ ἐκτὸς κλισίης, τάχα δʼ εἴσιδεν ἔργον ἀεικὲς

τοὺς μὲν ὀρινομένους, τοὺς δὲ κλονέοντας ὄπισθε

Τρῶας ὑπερθύμους· ἐρέριπτο δὲ τεῖχος Ἀχαιῶν.

ὡς δʼ ὅτε πορφύρῃ πέλαγος μέγα κύματι κωφῷ

ὀσσόμενον λιγέων ἀνέμων λαιψηρὰ κέλευθα

αὔτως, οὐδʼ ἄρα τε προκυλίνδεται οὐδετέρωσε,

πρίν τινα κεκριμένον καταβήμεναι ἐκ Διὸς οὖρον,

ὣς ὃ γέρων ὅρμαινε δαϊζόμενος κατὰ θυμὸν

διχθάδιʼ, ἢ μεθʼ ὅμιλον ἴοι Δαναῶν ταχυπώλων,

ἦε μετʼ Ἀτρεΐδην Ἀγαμέμνονα ποιμένα λαῶν.

ὧδε δέ οἱ φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι

βῆναι ἐπʼ Ἀτρεΐδην. οἳ δʼ ἀλλήλους ἐνάριζον

μαρνάμενοι· λάκε δέ σφι περὶ χροῒ χαλκὸς ἀτειρὴς

νυσσομένων ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισι.

Νέστορι δὲ ξύμβληντο διοτρεφέες βασιλῆες

πὰρ νηῶν ἀνιόντες ὅσοι βεβλήατο χαλκῷ

Τυδεΐδης Ὀδυσεύς τε καὶ Ἀτρεΐδης Ἀγαμέμνων.

πολλὸν γάρ ῥʼ ἀπάνευθε μάχης εἰρύατο νῆες

θῖνʼ ἔφʼ ἁλὸς πολιῆς· τὰς γὰρ πρώτας πεδίον δὲ

εἴρυσαν, αὐτὰρ τεῖχος ἐπὶ πρύμνῃσιν ἔδειμαν.

οὐδὲ γὰρ οὐδʼ εὐρύς περ ἐὼν ἐδυνήσατο πάσας

αἰγιαλὸς νῆας χαδέειν, στείνοντο δὲ λαοί·

τώ ῥα προκρόσσας ἔρυσαν, καὶ πλῆσαν ἁπάσης

ἠϊόνος στόμα μακρόν, ὅσον συνεέργαθον ἄκραι.

τώ ῥʼ οἵ γʼ ὀψείοντες ἀϋτῆς καὶ πολέμοιο

ἔγχει ἐρειδόμενοι κίον ἀθρόοι· ἄχνυτο δέ σφι

θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν. ὃ δὲ ξύμβλητο γεραιὸς

Νέστωρ, πτῆξε δὲ θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν Ἀχαιῶν.

τὸν καὶ φωνήσας προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων·

Agamemnon

ὦ Νέστορ Νηληϊάδη μέγα κῦδος Ἀχαιῶν

τίπτε λιπὼν πόλεμον φθισήνορα δεῦρʼ ἀφικάνεις;

δείδω μὴ δή μοι τελέσῃ ἔπος ὄβριμος Ἕκτωρ,

ὥς ποτʼ ἐπηπείλησεν ἐνὶ Τρώεσσʼ ἀγορεύων

μὴ πρὶν πὰρ νηῶν προτὶ Ἴλιον ἀπονέεσθαι

πρὶν πυρὶ νῆας ἐνιπρῆσαι, κτεῖναι δὲ καὶ αὐτούς.

κεῖνος τὼς ἀγόρευε· τὰ δὴ νῦν πάντα τελεῖται.

ὢ πόποι ἦ ῥα καὶ ἄλλοι ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶ

ἐν θυμῷ βάλλονται ἐμοὶ χόλον ὥς περ Ἀχιλλεὺς

οὐδʼ ἐθέλουσι μάχεσθαι ἐπὶ πρυμνῇσι νέεσσι.

Narrator

τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·

Nestor

ἦ δὴ ταῦτά γʼ ἑτοῖμα τετεύχαται, οὐδέ κεν ἄλλως

Ζεὺς ὑψιβρεμέτης αὐτὸς παρατεκτήναιτο.

τεῖχος μὲν γὰρ δὴ κατερήριπεν, ᾧ ἐπέπιθμεν

ἄρρηκτον νηῶν τε καὶ αὐτῶν εἶλαρ ἔσεσθαι·

οἳ δʼ ἐπὶ νηυσὶ θοῇσι μάχην ἀλίαστον ἔχουσι

νωλεμές· οὐδʼ ἂν ἔτι γνοίης μάλα περ σκοπιάζων

ὁπποτέρωθεν Ἀχαιοὶ ὀρινόμενοι κλονέονται,

ὡς ἐπιμὶξ κτείνονται, ἀϋτὴ δʼ οὐρανὸν ἵκει.

ἡμεῖς δὲ φραζώμεθʼ ὅπως ἔσται τάδε ἔργα

εἴ τι νόος ῥέξει· πόλεμον δʼ οὐκ ἄμμε κελεύω

δύμεναι· οὐ γάρ πως βεβλημένον ἐστὶ μάχεσθαι.

Narrator

τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·

Agamemnon

Νέστορ ἐπεὶ δὴ νηυσὶν ἔπι πρυμνῇσι μάχονται,

τεῖχος δʼ οὐκ ἔχραισμε τετυγμένον, οὐδέ τι τάφρος,

ᾗ ἔπι πολλὰ πάθον Δαναοί, ἔλποντο δὲ θυμῷ

ἄρρηκτον νηῶν τε καὶ αὐτῶν εἶλαρ ἔσεσθαι·

οὕτω που Διὶ μέλλει ὑπερμενέϊ φίλον εἶναι

νωνύμνους ἀπολέσθαι ἀπʼ Ἄργεος ἐνθάδʼ Ἀχαιούς.

ᾔδεα μὲν γὰρ ὅτε πρόφρων Δαναοῖσιν ἄμυνεν,

οἶδα δὲ νῦν ὅτε τοὺς μὲν ὁμῶς μακάρεσσι θεοῖσι

κυδάνει, ἡμέτερον δὲ μένος καὶ χεῖρας ἔδησεν.

ἀλλʼ ἄγεθʼ ὡς ἂν ἐγὼν εἴπω πειθώμεθα πάντες.

νῆες ὅσαι πρῶται εἰρύαται ἄγχι θαλάσσης

ἕλκωμεν, πάσας δὲ ἐρύσσομεν εἰς ἅλα δῖαν,

ὕψι δʼ ἐπʼ εὐνάων ὁρμίσσομεν, εἰς ὅ κεν ἔλθῃ

νὺξ ἀβρότη, ἢν καὶ τῇ ἀπόσχωνται πολέμοιο

Τρῶες· ἔπειτα δέ κεν ἐρυσαίμεθα νῆας ἁπάσας.

οὐ γάρ τις νέμεσις φυγέειν κακόν, οὐδʼ ἀνὰ νύκτα.

βέλτερον ὃς φεύγων προφύγῃ κακὸν ἠὲ ἁλώῃ.

Narrator

τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·

Odysseus

Ἀτρεΐδη ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων·

οὐλόμενʼ αἴθʼ ὤφελλες ἀεικελίου στρατοῦ ἄλλου

σημαίνειν, μὴ δʼ ἄμμιν ἀνασσέμεν, οἷσιν ἄρα Ζεὺς

ἐκ νεότητος ἔδωκε καὶ ἐς γῆρας τολυπεύειν

ἀργαλέους πολέμους, ὄφρα φθιόμεσθα ἕκαστος.

οὕτω δὴ μέμονας Τρώων πόλιν εὐρυάγυιαν

καλλείψειν, ἧς εἵνεκʼ ὀϊζύομεν κακὰ πολλά;

σίγα, μή τίς τʼ ἄλλος Ἀχαιῶν τοῦτον ἀκούσῃ

μῦθον, ὃν οὔ κεν ἀνήρ γε διὰ στόμα πάμπαν ἄγοιτο

ὅς τις ἐπίσταιτο ᾗσι φρεσὶν ἄρτια βάζειν

σκηπτοῦχός τʼ εἴη, καί οἱ πειθοίατο λαοὶ

τοσσοίδʼ ὅσσοισιν σὺ μετʼ Ἀργείοισιν ἀνάσσεις·

νῦν δέ σευ ὠνοσάμην πάγχυ φρένας, οἷον ἔειπες·

ὃς κέλεαι πολέμοιο συνεσταότος καὶ ἀϋτῆς

νῆας ἐϋσσέλμους ἅλαδʼ ἑλκέμεν, ὄφρʼ ἔτι μᾶλλον

Τρωσὶ μὲν εὐκτὰ γένηται ἐπικρατέουσί περ ἔμπης,

ἡμῖν δʼ αἰπὺς ὄλεθρος ἐπιρρέπῃ. οὐ γὰρ Ἀχαιοὶ

σχήσουσιν πόλεμον νηῶν ἅλα δʼ ἑλκομενάων,

100

ἀλλʼ ἀποπαπτανέουσιν, ἐρωήσουσι δὲ χάρμης.

101

ἔνθά κε σὴ βουλὴ δηλήσεται ὄρχαμε λαῶν.

102

Narrator

τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·

103

Agamemnon

ὦ Ὀδυσεῦ μάλα πώς με καθίκεο θυμὸν ἐνιπῇ

104

ἀργαλέῃ· ἀτὰρ οὐ μὲν ἐγὼν ἀέκοντας ἄνωγα

105

νῆας ἐϋσσέλμους ἅλα δʼ ἑλκέμεν υἷας Ἀχαιῶν.

106

νῦν δʼ εἴη ὃς τῆσδέ γʼ ἀμείνονα μῆτιν ἐνίσποι

107

ἢ νέος ἠὲ παλαιός· ἐμοὶ δέ κεν ἀσμένῳ εἴη.

108

Narrator

τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·

109

Diomedes

ἐγγὺς ἀνήρ· οὐ δηθὰ ματεύσομεν· αἴ κʼ ἐθέλητε

110

πείθεσθαι, καὶ μή τι κότῳ ἀγάσησθε ἕκαστος

111

οὕνεκα δὴ γενεῆφι νεώτατός εἰμι μεθʼ ὑμῖν·

112

πατρὸς δʼ ἐξ ἀγαθοῦ καὶ ἐγὼ γένος εὔχομαι εἶναι

113

Τυδέος, ὃν Θήβῃσι χυτὴ κατὰ γαῖα καλύπτει.

114

πορθεῖ γὰρ τρεῖς παῖδες ἀμύμονες ἐξεγένοντο,

115

οἴκεον δʼ ἐν Πλευρῶνι καὶ αἰπεινῇ Καλυδῶνι

116

Ἄγριος ἠδὲ Μέλας, τρίτατος δʼ ἦν ἱππότα Οἰνεὺς

117

πατρὸς ἐμοῖο πατήρ· ἀρετῇ δʼ ἦν ἔξοχος αὐτῶν.

118

ἀλλʼ ὃ μὲν αὐτόθι μεῖνε, πατὴρ δʼ ἐμὸς Ἄργεϊ νάσθη

119

πλαγχθείς· ὡς γάρ που Ζεὺς ἤθελε καὶ θεοὶ ἄλλοι.

120

Ἀδρήστοιο δʼ ἔγημε θυγατρῶν, ναῖε δὲ δῶμα

121

ἀφνειὸν βιότοιο, ἅλις δέ οἱ ἦσαν ἄρουραι

122

πυροφόροι, πολλοὶ δὲ φυτῶν ἔσαν ὄρχατοι ἀμφίς,

123

πολλὰ δέ οἱ πρόβατʼ ἔσκε· κέκαστο δὲ πάντας Ἀχαιοὺς

124

ἐγχείῃ· τὰ δὲ μέλλετʼ ἀκουέμεν, εἰ ἐτεόν περ.

125

τὼ οὐκ ἄν με γένος γε κακὸν καὶ ἀνάλκιδα φάντες

126

μῦθον ἀτιμήσαιτε πεφασμένον ὅν κʼ ἐῢ εἴπω.

127

δεῦτʼ ἴομεν πόλεμον δὲ καὶ οὐτάμενοί περ ἀνάγκῃ.

128

ἔνθα δʼ ἔπειτʼ αὐτοὶ μὲν ἐχώμεθα δηϊοτῆτος

129

ἐκ βελέων, μή πού τις ἐφʼ ἕλκεϊ ἕλκος ἄρηται·

130

ἄλλους δʼ ὀτρύνοντες ἐνήσομεν, οἳ τὸ πάρος περ

131

θυμῷ ἦρα φέροντες ἀφεστᾶσʼ οὐδὲ μάχονται.

132

Narrator

ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίθοντο·

133

βὰν δʼ ἴμεν, ἦρχε δʼ ἄρά σφιν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων.

134

οὐδʼ ἀλαοσκοπιὴν εἶχε κλυτὸς ἐννοσίγαιος,

135

ἀλλὰ μετʼ αὐτοὺς ἦλθε παλαιῷ φωτὶ ἐοικώς,

136

δεξιτερὴν δʼ ἕλε χεῖρʼ Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο,

137

καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·

138

Diomedes

Ἀτρεΐδη νῦν δή που Ἀχιλλῆος ὀλοὸν κῆρ

139

γηθεῖ ἐνὶ στήθεσσι φόνον καὶ φύζαν Ἀχαιῶν

140

δερκομένῳ, ἐπεὶ οὔ οἱ ἔνι φρένες οὐδʼ ἠβαιαί.

141

ἀλλʼ ὃ μὲν ὣς ἀπόλοιτο, θεὸς δέ ἑ σιφλώσειε·

142

σοὶ δʼ οὔ πω μάλα πάγχυ θεοὶ μάκαρες κοτέουσιν,

143

ἀλλʼ ἔτι που Τρώων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες

144

εὐρὺ κονίσουσιν πεδίον, σὺ δʼ ἐπόψεαι αὐτὸς

145

φεύγοντας προτὶ ἄστυ νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων.

146

Narrator

ὣς εἰπὼν μέγʼ ἄϋσεν ἐπεσσύμενος πεδίοιο.

147

ὅσσόν τʼ ἐννεάχιλοι ἐπίαχον ἢ δεκάχιλοι

148

ἀνέρες ἐν πολέμῳ ἔριδα ξυνάγοντες Ἄρηος,

149

τόσσην ἐκ στήθεσφιν ὄπα κρείων ἐνοσίχθων

150

ἧκεν· Ἀχαιοῖσιν δὲ μέγα σθένος ἔμβαλʼ ἑκάστῳ

151

καρδίῃ, ἄληκτον πολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαι.

152

Ἥρη δʼ εἰσεῖδε χρυσόθρονος ὀφθαλμοῖσι

153

στᾶσʼ ἐξ Οὐλύμποιο ἀπὸ ῥίου· αὐτίκα δʼ ἔγνω

154

τὸν μὲν ποιπνύοντα μάχην ἀνὰ κυδιάνειραν

155

αὐτοκασίγνητον καὶ δαέρα, χαῖρε δὲ θυμῷ·

156

Ζῆνα δʼ ἐπʼ ἀκροτάτης κορυφῆς πολυπίδακος Ἴδης

157

ἥμενον εἰσεῖδε, στυγερὸς δέ οἱ ἔπλετο θυμῷ.

158

μερμήριξε δʼ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη

159

ὅππως ἐξαπάφοιτο Διὸς νόον αἰγιόχοιο·

160

ἥδε δέ οἱ κατὰ θυμὸν ἀρίστη φαίνετο βουλὴ

161

ἐλθεῖν εἰς Ἴδην εὖ ἐντύνασαν ἓ αὐτήν,

162

εἴ πως ἱμείραιτο παραδραθέειν φιλότητι

163

ᾗ χροιῇ, τῷ δʼ ὕπνον ἀπήμονά τε λιαρόν τε

164

χεύῃ ἐπὶ βλεφάροισιν ἰδὲ φρεσὶ πευκαλίμῃσι.

165

βῆ δʼ ἴμεν ἐς θάλαμον, τόν οἱ φίλος υἱὸς ἔτευξεν

166

Ἥφαιστος, πυκινὰς δὲ θύρας σταθμοῖσιν ἐπῆρσε

167

κληῗδι κρυπτῇ, τὴν δʼ οὐ θεὸς ἄλλος ἀνῷγεν·

168

ἔνθʼ ἥ γʼ εἰσελθοῦσα θύρας ἐπέθηκε φαεινάς.

169

ἀμβροσίῃ μὲν πρῶτον ἀπὸ χροὸς ἱμερόεντος

170

λύματα πάντα κάθηρεν, ἀλείψατο δὲ λίπʼ ἐλαίῳ

171

ἀμβροσίῳ ἑδανῷ, τό ῥά οἱ τεθυωμένον ἦεν·

172

τοῦ καὶ κινυμένοιο Διὸς κατὰ χαλκοβατὲς δῶ

173

ἔμπης ἐς γαῖάν τε καὶ οὐρανὸν ἵκετʼ ἀϋτμή.

174

τῷ ῥʼ ἥ γε χρόα καλὸν ἀλειψαμένη ἰδὲ χαίτας

175

πεξαμένη χερσὶ πλοκάμους ἔπλεξε φαεινοὺς

176

καλοὺς ἀμβροσίους ἐκ κράατος ἀθανάτοιο.

177

ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ἀμβρόσιον ἑανὸν ἕσαθʼ, ὅν οἱ Ἀθήνη

178

ἔξυσʼ ἀσκήσασα, τίθει δʼ ἐνὶ δαίδαλα πολλά·

179

χρυσείῃς δʼ ἐνετῇσι κατὰ στῆθος περονᾶτο.

180

ζώσατο δὲ ζώνῃ ἑκατὸν θυσάνοις ἀραρυίῃ,

181

ἐν δʼ ἄρα ἕρματα ἧκεν ἐϋτρήτοισι λοβοῖσι

182

τρίγληνα μορόεντα· χάρις δʼ ἀπελάμπετο πολλή.

183

κρηδέμνῳ δʼ ἐφύπερθε καλύψατο δῖα θεάων

184

καλῷ νηγατέῳ· λευκὸν δʼ ἦν ἠέλιος ὥς·

185

ποσσὶ δʼ ὑπὸ λιπαροῖσιν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα.

186

αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα περὶ χροῒ θήκατο κόσμον

187

βῆ ῥʼ ἴμεν ἐκ θαλάμοιο, καλεσσαμένη δʼ Ἀφροδίτην

188

τῶν ἄλλων ἀπάνευθε θεῶν πρὸς μῦθον ἔειπε·

189

Hera

ἦ ῥά νύ μοί τι πίθοιο φίλον τέκος ὅττί κεν εἴπω,

190

ἦέ κεν ἀρνήσαιο κοτεσσαμένη τό γε θυμῷ,

191

οὕνεκʼ ἐγὼ Δαναοῖσι, σὺ δὲ Τρώεσσιν ἀρήγεις;

192

Narrator

τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη·

193

Zeus

Ἥρη πρέσβα θεὰ θύγατερ μεγάλοιο Κρόνοιο

194

αὔδα ὅ τι φρονέεις· τελέσαι δέ με θυμὸς ἄνωγεν,

195

εἰ δύναμαι τελέσαι γε καὶ εἰ τετελεσμένον ἐστίν.

196

Narrator

τὴν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια Ἥρη·

197

Hera

δὸς νῦν μοι φιλότητα καὶ ἵμερον, ᾧ τε σὺ πάντας

198

δαμνᾷ ἀθανάτους ἠδὲ θνητοὺς ἀνθρώπους.

199

εἶμι γὰρ ὀψομένη πολυφόρβου πείρατα γαίης,

200

Ὠκεανόν τε θεῶν γένεσιν καὶ μητέρα Τηθύν,

201

οἵ μʼ ἐν σφοῖσι δόμοισιν ἐῢ τρέφον ἠδʼ ἀτίταλλον

202

δεξάμενοι Ῥείας, ὅτε τε Κρόνον εὐρύοπα Ζεὺς

203

γαίης νέρθε καθεῖσε καὶ ἀτρυγέτοιο θαλάσσης·

204

τοὺς εἶμʼ ὀψομένη, καί σφʼ ἄκριτα νείκεα λύσω·

205

ἤδη γὰρ δηρὸν χρόνον ἀλλήλων ἀπέχονται

206

εὐνῆς καὶ φιλότητος, ἐπεὶ χόλος ἔμπεσε θυμῷ.

207

εἰ κείνω ἐπέεσσι παραιπεπιθοῦσα φίλον κῆρ

208

εἰς εὐνὴν ἀνέσαιμι ὁμωθῆναι φιλότητι,

209

αἰεί κέ σφι φίλη τε καὶ αἰδοίη καλεοίμην.

210

Narrator

τὴν δʼ αὖτε προσέειπε φιλομειδὴς Ἀφροδίτη·

211

Hera

οὐκ ἔστʼ οὐδὲ ἔοικε τεὸν ἔπος ἀρνήσασθαι·

212

Ζηνὸς γὰρ τοῦ ἀρίστου ἐν ἀγκοίνῃσιν ἰαύεις.

213

Narrator

ἦ, καὶ ἀπὸ στήθεσφιν ἐλύσατο κεστὸν ἱμάντα

214

ποικίλον, ἔνθα δέ οἱ θελκτήρια πάντα τέτυκτο·

215

ἔνθʼ ἔνι μὲν φιλότης, ἐν δʼ ἵμερος, ἐν δʼ ὀαριστὺς

216

πάρφασις, ἥ τʼ ἔκλεψε νόον πύκα περ φρονεόντων.

217

τόν ῥά οἱ ἔμβαλε χερσὶν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζε·

218

Aphrodite

τῆ νῦν τοῦτον ἱμάντα τεῷ ἐγκάτθεο κόλπῳ

219

ποικίλον, ᾧ ἔνι πάντα τετεύχαται· οὐδέ σέ φημι

220

ἄπρηκτόν γε νέεσθαι, ὅ τι φρεσὶ σῇσι μενοινᾷς.

221

Narrator

ὣς φάτο, μείδησεν δὲ βοῶπις πότνια Ἥρη,

222

μειδήσασα δʼ ἔπειτα ἑῷ ἐγκάτθετο κόλπῳ.

223

ἣ μὲν ἔβη πρὸς δῶμα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη,

224

Ἥρη δʼ ἀΐξασα λίπεν ῥίον Οὐλύμποιο,

225

Πιερίην δʼ ἐπιβᾶσα καὶ Ἠμαθίην ἐρατεινὴν

226

σεύατʼ ἐφʼ ἱπποπόλων Θρῃκῶν ὄρεα νιφόεντα

227

ἀκροτάτας κορυφάς· οὐδὲ χθόνα μάρπτε ποδοῖιν·

228

ἐξ Ἀθόω δʼ ἐπὶ πόντον ἐβήσετο κυμαίνοντα,

229

Λῆμνον δʼ εἰσαφίκανε πόλιν θείοιο Θόαντος.

230

ἔνθʼ Ὕπνῳ ξύμβλητο κασιγνήτῳ Θανάτοιο,

231

ἔν τʼ ἄρα οἱ φῦ χειρὶ ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·

232

Hera

Ὕπνε ἄναξ πάντων τε θεῶν πάντων τʼ ἀνθρώπων,

233

ἠμὲν δή ποτʼ ἐμὸν ἔπος ἔκλυες, ἠδʼ ἔτι καὶ νῦν

234

πείθευ· ἐγὼ δέ κέ τοι ἰδέω χάριν ἤματα πάντα.

235

κοίμησόν μοι Ζηνὸς ὑπʼ ὀφρύσιν ὄσσε φαεινὼ

236

αὐτίκʼ ἐπεί κεν ἐγὼ παραλέξομαι ἐν φιλότητι.

237

δῶρα δέ τοι δώσω καλὸν θρόνον ἄφθιτον αἰεὶ

238

χρύσεον· Ἥφαιστος δέ κʼ ἐμὸς πάϊς ἀμφιγυήεις

239

τεύξειʼ ἀσκήσας, ὑπὸ δὲ θρῆνυν ποσὶν ἥσει,

240

τῷ κεν ἐπισχοίης λιπαροὺς πόδας εἰλαπινάζων.

241

Narrator

τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσεφώνεε νήδυμος Ὕπνος·

242

Hypnos

Ἥρη πρέσβα θεὰ θύγατερ μεγάλοιο Κρόνοιο

243

ἄλλον μέν κεν ἔγωγε θεῶν αἰειγενετάων

244

ῥεῖα κατευνήσαιμι, καὶ ἂν ποταμοῖο ῥέεθρα

245

Ὠκεανοῦ, ὅς περ γένεσις πάντεσσι τέτυκται·

246

Ζηνὸς δʼ οὐκ ἂν ἔγωγε Κρονίονος ἆσσον ἱκοίμην

247

οὐδὲ κατευνήσαιμʼ, ὅτε μὴ αὐτός γε κελεύοι.

248

ἤδη γάρ με καὶ ἄλλο τεὴ ἐπίνυσσεν ἐφετμὴ

249

ἤματι τῷ ὅτε κεῖνος ὑπέρθυμος Διὸς υἱὸς

250

ἔπλεεν Ἰλιόθεν Τρώων πόλιν ἐξαλαπάξας.

251

ἤτοι ἐγὼ μὲν ἔλεξα Διὸς νόον αἰγιόχοιο

252

νήδυμος ἀμφιχυθείς· σὺ δέ οἱ κακὰ μήσαο θυμῷ

253

ὄρσασʼ ἀργαλέων ἀνέμων ἐπὶ πόντον ἀήτας,

254

καί μιν ἔπειτα Κόων δʼ εὖ ναιομένην ἀπένεικας

255

νόσφι φίλων πάντων. ὃ δʼ ἐπεγρόμενος χαλέπαινε

256

ῥιπτάζων κατὰ δῶμα θεούς, ἐμὲ δʼ ἔξοχα πάντων

257

ζήτει· καί κέ μʼ ἄϊστον ἀπʼ αἰθέρος ἔμβαλε πόντῳ,

258

εἰ μὴ Νὺξ δμήτειρα θεῶν ἐσάωσε καὶ ἀνδρῶν·

259

τὴν ἱκόμην φεύγων, ὃ δʼ ἐπαύσατο χωόμενός περ.

260

ἅζετο γὰρ μὴ Νυκτὶ θοῇ ἀποθύμια ἕρδοι.

261

νῦν αὖ τοῦτό μʼ ἄνωγας ἀμήχανον ἄλλο τελέσσαι.

262

Narrator

τὸν δʼ αὖτε προσέειπε βοῶπις πότνια Ἥρη·

263

Hera

Ὕπνε τί ἢ δὲ σὺ ταῦτα μετὰ φρεσὶ σῇσι μενοινᾷς;

264

ἦ φῂς ὣς Τρώεσσιν ἀρηξέμεν εὐρύοπα Ζῆν

265

ὡς Ἡρακλῆος περιχώσατο παῖδος ἑοῖο;

266

ἀλλʼ ἴθʼ, ἐγὼ δέ κέ τοι Χαρίτων μίαν ὁπλοτεράων

267

δώσω ὀπυιέμεναι καὶ σὴν κεκλῆσθαι ἄκοιτιν.

268

Narrator

ὣς φάτο, χήρατο δʼ Ὕπνος, ἀμειβόμενος δὲ προσηύδα·

269

Hera

ἄγρει νῦν μοι ὄμοσσον ἀάατον Στυγὸς ὕδωρ,

270

χειρὶ δὲ τῇ ἑτέρῃ μὲν ἕλε χθόνα πουλυβότειραν,

271

τῇ δʼ ἑτέρῃ ἅλα μαρμαρέην, ἵνα νῶϊν ἅπαντες

272

μάρτυροι ὦσʼ οἳ ἔνερθε θεοὶ Κρόνον ἀμφὶς ἐόντες,

273

ἦ μὲν ἐμοὶ δώσειν Χαρίτων μίαν ὁπλοτεράων

274

Πασιθέην, ἧς τʼ αὐτὸς ἐέλδομαι ἤματα πάντα.

275

Narrator

ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη,

276

ὄμνυε δʼ ὡς ἐκέλευε, θεοὺς δʼ ὀνόμηνεν ἅπαντας

277

τοὺς ὑποταρταρίους οἳ Τιτῆνες καλέονται.

278

αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ὄμοσέν τε τελεύτησέν τε τὸν ὅρκον,

279

τὼ βήτην Λήμνου τε καὶ Ἴμβρου ἄστυ λιπόντε

280

ἠέρα ἑσσαμένω ῥίμφα πρήσσοντε κέλευθον.

281

Ἴδην δʼ ἱκέσθην πολυπίδακα μητέρα θηρῶν

282

Λεκτόν, ὅθι πρῶτον λιπέτην ἅλα· τὼ δʼ ἐπὶ χέρσου

283

βήτην, ἀκροτάτη δὲ ποδῶν ὕπο σείετο ὕλη.

284

ἔνθʼ Ὕπνος μὲν ἔμεινε πάρος Διὸς ὄσσε ἰδέσθαι

285

εἰς ἐλάτην ἀναβὰς περιμήκετον, ἣ τότʼ ἐν Ἴδῃ

286

μακροτάτη πεφυυῖα διʼ ἠέρος αἰθέρʼ ἵκανεν·

287

ἔνθʼ ἧστʼ ὄζοισιν πεπυκασμένος εἰλατίνοισιν

288

ὄρνιθι λιγυρῇ ἐναλίγκιος, ἥν τʼ ἐν ὄρεσσι

289

χαλκίδα κικλήσκουσι θεοί, ἄνδρες δὲ κύμινδιν.

290

Ἥρη δὲ κραιπνῶς προσεβήσετο Γάργαρον ἄκρον

291

Ἴδης ὑψηλῆς· ἴδε δὲ νεφεληγερέτα Ζεύς.

292

ὡς δʼ ἴδεν, ὥς μιν ἔρως πυκινὰς φρένας ἀμφεκάλυψεν,

293

οἷον ὅτε πρῶτόν περ ἐμισγέσθην φιλότητι

294

εἰς εὐνὴν φοιτῶντε, φίλους λήθοντε τοκῆας.

295

στῆ δʼ αὐτῆς προπάροιθεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·

296

Zeus

Ἥρη πῇ μεμαυῖα κατʼ Οὐλύμπου τόδʼ ἱκάνεις;

297

ἵπποι δʼ οὐ παρέασι καὶ ἅρματα τῶν κʼ ἐπιβαίης.

298

Narrator

τὸν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια Ἥρη·

299

Hera

ἔρχομαι ὀψομένη πολυφόρβου πείρατα γαίης,

300

Ὠκεανόν τε θεῶν γένεσιν καὶ μητέρα Τηθύν,

301

οἵ με σφοῖσι δόμοισιν ἐῢ τρέφον ἠδʼ ἀτίταλλον·

302

τοὺς εἶμʼ ὀψομένη, καί σφʼ ἄκριτα νείκεα λύσω·

303

ἤδη γὰρ δηρὸν χρόνον ἀλλήλων ἀπέχονται

304

εὐνῆς καὶ φιλότητος, ἐπεὶ χόλος ἔμπεσε θυμῷ.

305

ἵπποι δʼ ἐν πρυμνωρείῃ πολυπίδακος Ἴδης

306

ἑστᾶσʼ, οἵ μʼ οἴσουσιν ἐπὶ τραφερήν τε καὶ ὑγρήν.

307

νῦν δὲ σεῦ εἵνεκα δεῦρο κατʼ Οὐλύμπου τόδʼ ἱκάνω,

308

μή πώς μοι μετέπειτα χολώσεαι, αἴ κε σιωπῇ

309

οἴχωμαι πρὸς δῶμα βαθυρρόου Ὠκεανοῖο.

310

Narrator

τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·

311

Zeus

Ἥρη κεῖσε μὲν ἔστι καὶ ὕστερον ὁρμηθῆναι,

312

νῶϊ δʼ ἄγʼ ἐν φιλότητι τραπείομεν εὐνηθέντε.

313

οὐ γάρ πώ ποτέ μʼ ὧδε θεᾶς ἔρος οὐδὲ γυναικὸς

314

θυμὸν ἐνὶ στήθεσσι περιπροχυθεὶς ἐδάμασσεν,

315

οὐδʼ ὁπότʼ ἠρασάμην Ἰξιονίης ἀλόχοιο,

316

ἣ τέκε Πειρίθοον θεόφιν μήστωρʼ ἀτάλαντον·

317

οὐδʼ ὅτε περ Δανάης καλλισφύρου Ἀκρισιώνης,

318

ἣ τέκε Περσῆα πάντων ἀριδείκετον ἀνδρῶν·

319

οὐδʼ ὅτε Φοίνικος κούρης τηλεκλειτοῖο,

320

ἣ τέκε μοι Μίνων τε καὶ ἀντίθεον Ῥαδάμανθυν·

321

οὐδʼ ὅτε περ Σεμέλης οὐδʼ Ἀλκμήνης ἐνὶ Θήβῃ,

322

ἥ ῥʼ Ἡρακλῆα κρατερόφρονα γείνατο παῖδα·

323

ἣ δὲ Διώνυσον Σεμέλη τέκε χάρμα βροτοῖσιν·

324

οὐδʼ ὅτε Δήμητρος καλλιπλοκάμοιο ἀνάσσης,

325

οὐδʼ ὁπότε Λητοῦς ἐρικυδέος, οὐδὲ σεῦ αὐτῆς,

326

ὡς σέο νῦν ἔραμαι καί με γλυκὺς ἵμερος αἱρεῖ.

327

Narrator

τὸν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια Ἥρη·

328

Hera

αἰνότατε Κρονίδη ποῖον τὸν μῦθον ἔειπες.

329

εἰ νῦν ἐν φιλότητι λιλαίεαι εὐνηθῆναι

330

Ἴδης ἐν κορυφῇσι, τὰ δὲ προπέφανται ἅπαντα·

331

πῶς κʼ ἔοι εἴ τις νῶϊ θεῶν αἰειγενετάων

332

εὕδοντʼ ἀθρήσειε, θεοῖσι δὲ πᾶσι μετελθὼν

333

πεφράδοι; οὐκ ἂν ἔγωγε τεὸν πρὸς δῶμα νεοίμην

334

ἐξ εὐνῆς ἀνστᾶσα, νεμεσσητὸν δέ κεν εἴη.

335

ἀλλʼ εἰ δή ῥʼ ἐθέλεις καί τοι φίλον ἔπλετο θυμῷ,

336

ἔστιν τοι θάλαμος, τόν τοι φίλος υἱὸς ἔτευξεν

337

Ἥφαιστος, πυκινὰς δὲ θύρας σταθμοῖσιν ἐπῆρσεν·

338

ἔνθʼ ἴομεν κείοντες, ἐπεί νύ τοι εὔαδεν εὐνή.

339

Narrator

τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·

340

Zeus

Ἥρη μήτε θεῶν τό γε δείδιθι μήτέ τινʼ ἀνδρῶν

341

ὄψεσθαι· τοῖόν τοι ἐγὼ νέφος ἀμφικαλύψω

342

χρύσεον· οὐδʼ ἂν νῶϊ διαδράκοι Ἠέλιός περ,

343

οὗ τε καὶ ὀξύτατον πέλεται φάος εἰσοράασθαι.

344

Narrator

ἦ ῥα καὶ ἀγκὰς ἔμαρπτε Κρόνου παῖς ἣν παράκοιτιν·

345

τοῖσι δʼ ὑπὸ χθὼν δῖα φύεν νεοθηλέα ποίην,

346

λωτόν θʼ ἑρσήεντα ἰδὲ κρόκον ἠδʼ ὑάκινθον

347

πυκνὸν καὶ μαλακόν, ὃς ἀπὸ χθονὸς ὑψόσʼ ἔεργε.

348

τῷ ἔνι λεξάσθην, ἐπὶ δὲ νεφέλην ἕσσαντο

349

καλὴν χρυσείην· στιλπναὶ δʼ ἀπέπιπτον ἔερσαι.

350

ὣς ὃ μὲν ἀτρέμας εὗδε πατὴρ ἀνὰ Γαργάρῳ ἄκρῳ,

351

ὕπνῳ καὶ φιλότητι δαμείς, ἔχε δʼ ἀγκὰς ἄκοιτιν·

352

βῆ δὲ θέειν ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν νήδυμος Ὕπνος

353

ἀγγελίην ἐρέων γαιηόχῳ ἐννοσιγαίῳ·

354

ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·

355

Hypnos

πρόφρων νῦν Δαναοῖσι Ποσείδαον ἐπάμυνε,

356

καί σφιν κῦδος ὄπαζε μίνυνθά περ, ὄφρʼ ἔτι εὕδει

357

Ζεύς, ἐπεὶ αὐτῷ ἐγὼ μαλακὸν περὶ κῶμʼ ἐκάλυψα·

358

Ἥρη δʼ ἐν φιλότητι παρήπαφεν εὐνηθῆναι.

359

Narrator

ὣς εἰπὼν ὃ μὲν ᾤχετʼ ἐπὶ κλυτὰ φῦλʼ ἀνθρώπων,

360

τὸν δʼ ἔτι μᾶλλον ἀνῆκεν ἀμυνέμεναι Δαναοῖσιν.

361

αὐτίκα δʼ ἐν πρώτοισι μέγα προθορὼν ἐκέλευσεν·

362

Agamemnon

Ἀργεῖοι καὶ δʼ αὖτε μεθίεμεν Ἕκτορι νίκην

363

Πριαμίδῃ, ἵνα νῆας ἕλῃ καὶ κῦδος ἄρηται;

364

ἀλλʼ ὃ μὲν οὕτω φησὶ καὶ εὔχεται οὕνεκʼ Ἀχιλλεὺς

365

νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσι μένει κεχολωμένος ἦτορ·

366

κείνου δʼ οὔ τι λίην ποθὴ ἔσσεται, εἴ κεν οἳ ἄλλοι

367

ἡμεῖς ὀτρυνώμεθʼ ἀμυνέμεν ἀλλήλοισιν.

368

ἀλλʼ ἄγεθʼ ὡς ἂν ἐγὼ εἴπω πειθώμεθα πάντες·

369

ἀσπίδες ὅσσαι ἄρισται ἐνὶ στρατῷ ἠδὲ μέγισται

370

ἑσσάμενοι, κεφαλὰς δὲ παναίθῃσιν κορύθεσσι

371

κρύψαντες, χερσίν τε τὰ μακρότατʼ ἔγχεʼ ἑλόντες

372

ἴομεν· αὐτὰρ ἐγὼν ἡγήσομαι, οὐδʼ ἔτι φημὶ

373

Ἕκτορα Πριαμίδην μενέειν μάλα περ μεμαῶτα.

374

ὃς δέ κʼ ἀνὴρ μενέχαρμος, ἔχει δʼ ὀλίγον σάκος ὤμῳ,

375

χείρονι φωτὶ δότω, ὃ δʼ ἐν ἀσπίδι μείζονι δύτω.

376

Narrator

ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίθοντο·

377

τοὺς δʼ αὐτοὶ βασιλῆες ἐκόσμεον οὐτάμενοί περ

378

Τυδεΐδης Ὀδυσεύς τε καὶ Ἀτρεΐδης Ἀγαμέμνων·

379

οἰχόμενοι δʼ ἐπὶ πάντας ἀρήϊα τεύχεʼ ἄμειβον·

380

ἐσθλὰ μὲν ἐσθλὸς ἔδυνε, χέρεια δὲ χείρονι δόσκεν.

381

αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ἕσσαντο περὶ χροῒ νώροπα χαλκὸν

382

βάν ῥʼ ἴμεν· ἦρχε δʼ ἄρά σφι Ποσειδάων ἐνοσίχθων

383

δεινὸν ἄορ τανύηκες ἔχων ἐν χειρὶ παχείῃ

384

εἴκελον ἀστεροπῇ· τῷ δʼ οὐ θέμις ἐστὶ μιγῆναι

385

ἐν δαῒ λευγαλέῃ, ἀλλὰ δέος ἰσχάνει ἄνδρας.

386

Τρῶας δʼ αὖθʼ ἑτέρωθεν ἐκόσμει φαίδιμος Ἕκτωρ.

387

δή ῥα τότʼ αἰνοτάτην ἔριδα πτολέμοιο τάνυσσαν

388

κυανοχαῖτα Ποσειδάων καὶ φαίδιμος Ἕκτωρ,

389

ἤτοι ὃ μὲν Τρώεσσιν, ὃ δʼ Ἀργείοισιν ἀρήγων.

390

ἐκλύσθη δὲ θάλασσα ποτὶ κλισίας τε νέας τε

391

Ἀργείων· οἳ δὲ ξύνισαν μεγάλῳ ἀλαλητῷ.

392

οὔτε θαλάσσης κῦμα τόσον βοάᾳ ποτὶ χέρσον

393

ποντόθεν ὀρνύμενον πνοιῇ Βορέω ἀλεγεινῇ·

394

οὔτε πυρὸς τόσσός γε ποτὶ βρόμος αἰθομένοιο

395

οὔρεος ἐν βήσσῃς, ὅτε τʼ ὤρετο καιέμεν ὕλην·

396

οὔτʼ ἄνεμος τόσσόν γε περὶ δρυσὶν ὑψικόμοισι

397

ἠπύει, ὅς τε μάλιστα μέγα βρέμεται χαλεπαίνων,

398

ὅσση ἄρα Τρώων καὶ Ἀχαιῶν ἔπλετο φωνὴ

399

δεινὸν ἀϋσάντων, ὅτʼ ἐπʼ ἀλλήλοισιν ὄρουσαν.

400

Αἴαντος δὲ πρῶτος ἀκόντισε φαίδιμος Ἕκτωρ

401

ἔγχει, ἐπεὶ τέτραπτο πρὸς ἰθύ οἱ, οὐδʼ ἀφάμαρτε,

402

τῇ ῥα δύω τελαμῶνε περὶ στήθεσσι τετάσθην,

403

ἤτοι ὃ μὲν σάκεος, ὃ δὲ φασγάνου ἀργυροήλου·

404

τώ οἱ ῥυσάσθην τέρενα χρόα. χώσατο δʼ Ἕκτωρ,

405

ὅττί ῥά οἱ βέλος ὠκὺ ἐτώσιον ἔκφυγε χειρός,

406

ἂψ δʼ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρʼ ἀλεείνων.

407

τὸν μὲν ἔπειτʼ ἀπιόντα μέγας Τελαμώνιος Αἴας

408

χερμαδίῳ, τά ῥα πολλὰ θοάων ἔχματα νηῶν

409

πὰρ ποσὶ μαρναμένων ἐκυλίνδετο, τῶν ἓν ἀείρας

410

στῆθος βεβλήκει ὑπὲρ ἄντυγος ἀγχόθι δειρῆς,

411

στρόμβον δʼ ὣς ἔσσευε βαλών, περὶ δʼ ἔδραμε πάντῃ.

412

ὡς δʼ ὅθʼ ὑπὸ πληγῆς πατρὸς Διὸς ἐξερίπῃ δρῦς

413

πρόρριζος, δεινὴ δὲ θεείου γίγνεται ὀδμὴ

414

ἐξ αὐτῆς, τὸν δʼ οὔ περ ἔχει θράσος ὅς κεν ἴδηται

415

ἐγγὺς ἐών, χαλεπὸς δὲ Διὸς μεγάλοιο κεραυνός,

416

ὣς ἔπεσʼ Ἕκτορος ὦκα χαμαὶ μένος ἐν κονίῃσι·

417

χειρὸς δʼ ἔκβαλεν ἔγχος, ἐπʼ αὐτῷ δʼ ἀσπὶς ἑάφθη

418

καὶ κόρυς, ἀμφὶ δέ οἱ βράχε τεύχεα ποικίλα χαλκῷ.

419

οἳ δὲ μέγα ἰάχοντες ἐπέδραμον υἷες Ἀχαιῶν

420

ἐλπόμενοι ἐρύεσθαι, ἀκόντιζον δὲ θαμειὰς

421

αἰχμάς· ἀλλʼ οὔ τις ἐδυνήσατο ποιμένα λαῶν

422

οὐτάσαι οὐδὲ βαλεῖν· πρὶν γὰρ περίβησαν ἄριστοι

423

Πουλυδάμας τε καὶ Αἰνείας καὶ δῖος Ἀγήνωρ

424

Σαρπηδών τʼ ἀρχὸς Λυκίων καὶ Γλαῦκος ἀμύμων.

425

τῶν δʼ ἄλλων οὔ τίς εὑ ἀκήδεσεν, ἀλλὰ πάροιθεν

426

ἀσπίδας εὐκύκλους σχέθον αὐτοῦ. τὸν δʼ ἄρʼ ἑταῖροι

427

χερσὶν ἀείραντες φέρον ἐκ πόνου, ὄφρʼ ἵκεθʼ ἵππους

428

ὠκέας, οἵ οἱ ὄπισθε μάχης ἠδὲ πτολέμοιο

429

ἕστασαν ἡνίοχόν τε καὶ ἅρματα ποικίλʼ ἔχοντες·

430

οἳ τόν γε προτὶ ἄστυ φέρον βαρέα στενάχοντα.

431

ἀλλʼ ὅτε δὴ πόρον ἷξον ἐϋρρεῖος ποταμοῖο

432

Ξάνθου δινήεντος, ὃν ἀθάνατος τέκετο Ζεύς,

433

ἔνθά μιν ἐξ ἵππων πέλασαν χθονί, κὰδ δέ οἱ ὕδωρ

434

χεῦαν· ὃ δʼ ἀμπνύνθη καὶ ἀνέδρακεν ὀφθαλμοῖσιν,

435

ἑζόμενος δʼ ἐπὶ γοῦνα κελαινεφὲς αἷμʼ ἀπέμεσσεν·

436

αὖτις δʼ ἐξοπίσω πλῆτο χθονί, τὼ δέ οἱ ὄσσε

437

νὺξ ἐκάλυψε μέλαινα· βέλος δʼ ἔτι θυμὸν ἐδάμνα.

438

Ἀργεῖοι δʼ ὡς οὖν ἴδον Ἕκτορα νόσφι κιόντα

439

μᾶλλον ἐπὶ Τρώεσσι θόρον, μνήσαντο δὲ χάρμης.

440

ἔνθα πολὺ πρώτιστος Ὀϊλῆος ταχὺς Αἴας

441

Σάτνιον οὔτασε δουρὶ μετάλμενος ὀξυόεντι

442

Ἠνοπίδην, ὃν ἄρα νύμφη τέκε νηῒς ἀμύμων

443

Ἤνοπι βουκολέοντι παρʼ ὄχθας Σατνιόεντος.

444

τὸν μὲν Ὀϊλιάδης δουρὶ κλυτὸς ἐγγύθεν ἐλθὼν

445

οὖτα κατὰ λαπάρην· ὃ δʼ ἀνετράπετʼ, ἀμφὶ δʼ ἄρʼ αὐτῷ

446

Τρῶες καὶ Δαναοὶ σύναγον κρατερὴν ὑσμίνην.

447

τῷ δʼ ἐπὶ Πουλυδάμας ἐγχέσπαλος ἦλθεν ἀμύντωρ

448

Πανθοΐδης, βάλε δὲ Προθοήνορα δεξιὸν ὦμον

449

υἱὸν Ἀρηϊλύκοιο, διʼ ὤμου δʼ ὄβριμον ἔγχος

450

ἔσχεν, ὃ δʼ ἐν κονίῃσι πεσὼν ἕλε γαῖαν ἀγοστῷ.

451

Πουλυδάμας δʼ ἔκπαγλον ἐπεύξατο μακρὸν ἀΰσας·

452

Hector

οὐ μὰν αὖτʼ ὀΐω μεγαθύμου Πανθοΐδαο

453

χειρὸς ἄπο στιβαρῆς ἅλιον πηδῆσαι ἄκοντα,

454

ἀλλά τις Ἀργείων κόμισε χροΐ, καί μιν ὀΐω

455

αὐτῷ σκηπτόμενον κατίμεν δόμον Ἄϊδος εἴσω.

456

Narrator

ὣς ἔφατʼ, Ἀργείοισι δʼ ἄχος γένετʼ εὐξαμένοιο·

457

Αἴαντι δὲ μάλιστα δαΐφρονι θυμὸν ὄρινε

458

τῷ Τελαμωνιάδῃ· τοῦ γὰρ πέσεν ἄγχι μάλιστα.

459

καρπαλίμως δʼ ἀπιόντος ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ.

460

Πουλυδάμας δʼ αὐτὸς μὲν ἀλεύατο κῆρα μέλαιναν

461

λικριφὶς ἀΐξας, κόμισεν δʼ Ἀντήνορος υἱὸς

462

Ἀρχέλοχος· τῷ γάρ ῥα θεοὶ βούλευσαν ὄλεθρον.

463

τόν ῥʼ ἔβαλεν κεφαλῆς τε καὶ αὐχένος ἐν συνεοχμῷ,

464

νείατον ἀστράγαλον, ἀπὸ δʼ ἄμφω κέρσε τένοντε·

465

τοῦ δὲ πολὺ προτέρη κεφαλὴ στόμα τε ῥῖνές τε

466

οὔδεϊ πλῆντʼ ἤ περ κνῆμαι καὶ γοῦνα πεσόντος.

467

Αἴας δʼ αὖτʼ ἐγέγωνεν ἀμύμονι Πουλυδάμαντι·

468

Hector

φράζεο Πουλυδάμα καί μοι νημερτὲς ἐνίσπες

469

ἦ ῥʼ οὐχ οὗτος ἀνὴρ Προθοήνορος ἀντὶ πεφάσθαι

470

ἄξιος; οὐ μέν μοι κακὸς εἴδεται οὐδὲ κακῶν ἔξ,

471

ἀλλὰ κασίγνητος Ἀντήνορος ἱπποδάμοιο

472

ἢ πάϊς· αὐτῷ γὰρ γενεὴν ἄγχιστα ἐῴκει.

473

Narrator

ἦ ῥʼ εὖ γιγνώσκων, Τρῶας δʼ ἄχος ἔλλαβε θυμόν.

474

ἔνθʼ Ἀκάμας Πρόμαχον Βοιώτιον οὔτασε δουρὶ

475

ἀμφὶ κασιγνήτῳ βεβαώς· ὃ δʼ ὕφελκε ποδοῖιν.

476

τῷ δʼ Ἀκάμας ἔκπαγλον ἐπεύξατο μακρὸν ἀΰσας·

477

Polydamas

Ἀργεῖοι ἰόμωροι ἀπειλάων ἀκόρητοι

478

οὔ θην οἴοισίν γε πόνος τʼ ἔσεται καὶ ὀϊζὺς

479

ἡμῖν, ἀλλά ποθʼ ὧδε κατακτενέεσθε καὶ ὔμμες.

480

φράζεσθʼ ὡς ὑμῖν Πρόμαχος δεδμημένος εὕδει

481

ἔγχει ἐμῷ, ἵνα μή τι κασιγνήτοιό γε ποινὴ

482

δηρὸν ἄτιτος ἔῃ· τὼ καί κέ τις εὔχεται ἀνὴρ

483

γνωτὸν ἐνὶ μεγάροισιν ἀρῆς ἀλκτῆρα λιπέσθαι.

484

Narrator

ὣς ἔφατʼ, Ἀργείοισι δʼ ἄχος γένετʼ εὐξαμένοιο·

485

Πηνέλεῳ δὲ μάλιστα δαΐφρονι θυμὸν ὄρινεν·

486

ὁρμήθη δʼ Ἀκάμαντος· ὃ δʼ οὐχ ὑπέμεινεν ἐρωὴν

487

Πηνελέωο ἄνακτος· ὃ δʼ οὔτασεν Ἰλιονῆα

488

υἱὸν Φόρβαντος πολυμήλου, τόν ῥα μάλιστα

489

Ἑρμείας Τρώων ἐφίλει καὶ κτῆσιν ὄπασσε·

490

τῷ δʼ ἄρʼ ὑπὸ μήτηρ μοῦνον τέκεν Ἰλιονῆα.

491

τὸν τόθʼ ὑπʼ ὀφρύος οὖτα κατʼ ὀφθαλμοῖο θέμεθλα,

492

ἐκ δʼ ὦσε γλήνην· δόρυ δʼ ὀφθαλμοῖο διὰ πρὸ

493

καὶ διὰ ἰνίου ἦλθεν, ὃ δʼ ἕζετο χεῖρε πετάσσας

494

ἄμφω· Πηνέλεως δὲ ἐρυσσάμενος ξίφος ὀξὺ

495

αὐχένα μέσσον ἔλασσεν, ἀπήραξεν δὲ χαμᾶζε

496

αὐτῇ σὺν πήληκι κάρη· ἔτι δʼ ὄβριμον ἔγχος

497

ἦεν ἐν ὀφθαλμῷ· ὃ δὲ φὴ κώδειαν ἀνασχὼν

498

πέφραδέ τε Τρώεσσι καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·

499

Peneleos

εἰπέμεναί μοι Τρῶες ἀγαυοῦ Ἰλιονῆος

500

πατρὶ φίλῳ καὶ μητρὶ γοήμεναι ἐν μεγάροισιν·

501

οὐδὲ γὰρ ἣ Προμάχοιο δάμαρ Ἀλεγηνορίδαο

502

ἀνδρὶ φίλῳ ἐλθόντι γανύσσεται, ὁππότε κεν δὴ

503

ἐκ Τροίης σὺν νηυσὶ νεώμεθα κοῦροι Ἀχαιῶν.

504

Narrator

ὣς φάτο, τοὺς δʼ ἄρα πάντας ὑπὸ τρόμος ἔλλαβε γυῖα,

505

πάπτηνεν δὲ ἕκαστος ὅπῃ φύγοι αἰπὺν ὄλεθρον.

506

ἔσπετε νῦν μοι Μοῦσαι Ὀλύμπια δώματʼ ἔχουσαι

507

ὅς τις δὴ πρῶτος βροτόεντʼ ἀνδράγριʼ Ἀχαιῶν

508

ἤρατʼ, ἐπεί ῥʼ ἔκλινε μάχην κλυτὸς ἐννοσίγαιος.

509

Αἴας ῥα πρῶτος Τελαμώνιος Ὕρτιον οὖτα

510

Γυρτιάδην Μυσῶν ἡγήτορα καρτεροθύμων·

511

Φάλκην δʼ Ἀντίλοχος καὶ Μέρμερον ἐξενάριξε·

512

Μηριόνης δὲ Μόρυν τε καὶ Ἱπποτίωνα κατέκτα,

513

Τεῦκρος δὲ Προθόωνά τʼ ἐνήρατο καὶ Περιφήτην·

514

Ἀτρεΐδης δʼ ἄρʼ ἔπειθʼ Ὑπερήνορα ποιμένα λαῶν

515

οὖτα κατὰ λαπάρην, διὰ δʼ ἔντερα χαλκὸς ἄφυσσε

516

δῃώσας· ψυχὴ δὲ κατʼ οὐταμένην ὠτειλὴν

517

ἔσσυτʼ ἐπειγομένη, τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε.

518

πλείστους δʼ Αἴας εἷλεν Ὀϊλῆος ταχὺς υἱός·

519

οὐ γάρ οἵ τις ὁμοῖος ἐπισπέσθαι ποσὶν ἦεν

520

ἀνδρῶν τρεσσάντων, ὅτε τε Ζεὺς ἐν φόβον ὄρσῃ.

521